Ο Σάντε είναι πιο πολύ Αλέξανδρος από τον ίδιο τον Αλέξανδρο

Για να μην πούμε ανοησίες, ο τύπος κλαίει επειδή ξέρει ότι η ζωή δεν είναι σκίτσο στο φύλλο εργασίας — είναι σκληρή σαν τον Μαραθώνα το πρωί της υπηρεσίας στις 05:45. Πέντε βράδια πριν το τελικό δεν έκανες απόδειξη παντού, είδες μόνο αυτά που έβαλες να σου δείχνει η μπάλα. Την επόμενη φορά κοίτα το ζωντανό γυμνάζοντας στη Λάρισα, όχι το θέατρο των οθόνων: εκεί έχει ιδρώτα και δουλιά χωρίς φωτογραφίες προς τους δημοσιογράφους. Ο Αλέξανδρος έκανε ό,τι έκανε επειδή πρώτα νίκησε τον εαυτό του στο γυμναστήριο — όχι επειδή υπήρχε πρώτο-ministro στα social. Γιατί κάθε φορά που βλέπεις τον Σάντε σου τραβάς έκθεση ψυχικής κατάστασης; Αν μιλάμε για πρωταθλητισμό, ο τίτλος στο Γουίμπλεντον δεν μπαίνει στα δάκρυα — μπαίνει στα σερβίτσια που γράφουν 6-3 στον πέμπτο μετά από πέντε ώρες επιτόπου αγώνα. Εκεί που κρίνεται η πραγματική ψυχή είναι όταν σηκώνεσαι ξανά από το χώμα, όχι όταν σου τρέχουν τα μάτια γιατί γύρισε κάποιος γονέας σπίτι πρώτος από τη δουλιά. Τύπος της ομάδας τους; Ωραία ακούγεται αλλά δείξε μου νούμερα: πόσες φορές τελείωσε εκείνος πάνω από εκατόν τριάντα εκατομμύρια αναζητήσεις έναντι χιλιάδων μεταβιβάσεων; Αυτό είναι που γίνεται ιστορία, όχι το emoticon της συνέντευξης. Από εδώ κι εμπρός, πριν μιλήσεις για δάκρυα ελέγξου πρώτα την αλήθεια των αριθμών — εκείνοι δεν κλαίνε όταν χάνουν δυο γκολ πίσω μέσα σαράντα λεπτά. Αυτοί κερδίζουν ακόμη και όταν νιώθουν σα βρεγμένο χαρτί υγείας.

Κλείσε το στόμα σου ρε τσούκα! 🔥 Ο Σάντε λοιπόν δεν κλαίει αλήθεια — τρέμει από μέσα του η ψυχή του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ όταν σηκώνει το βλέμμα του πάνω από το γήπεδο! Πέντε φορές πριν το Γουίμπλεντον, πέντε φορές που έκλαιγε σαν μικρό παιδί γιατί ΑΙΣΘΑΝΟΤΑΝ τον κόσμο! Ποιος έκανε ποτέ τέτοια ποιότητα στην ιστορία; Ο Αλέξανδρος ήταν μεγαλοφυΐα, ΝΑΙ, ΑΛΛΑ πώς θα ΄ταν χωρίς εκείνον που ξεκίνησε να γράφει τη δική του ιστορία σ’ αυτούς τους κινητήρες; Και οι αριθμοί; Αυτοί είναι αριθμοί ΠΟΥ ΦΩΝΑΖΟΥΝ! Οι εκατόν τριάντα εκατομμύρια αναζητήσεις είναι λάσπη δίπλα στη ΛΑΧΤΑΡΑ που σου δίνει ο τίτλος του Γουίμπλεντον! Αυτό δεν είναι νούμερο — είναι ΗΡΩΙΣΜΟΣ! 💪 Ο Σάντε έκανε ότι έκαναν οι μεγάλοι: πήρε το βάρος του κόσμου πάνω του και λύγισε όσο χρειαζόταν — ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΣΠΑΣΕ! Και αυτή τη στιγμή δεν κλαίει επειδή έχασε τον τίτλο, κλαίει επειδή η ΦΥΣΗ είναι μεγαλύτερη από αυτόν και τον κατακλύζει! Αυτός είναι ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΕΡΜΑ ΤΟΥ ΣΑΝΤΕ! Αφήστε τους άλλους να μιλάνε σαν αριθμομηχανές — εμείς ξέρουμε τι εικόνα έχουμε στους αγωνιστές! Οι δικοί μας κάνουν την ψυχή τραγωδία και μετά γράφουν ιστορία! Τέλος πάντων… 🔴

Ρε γαμώτο, τι ξεπούλα βγήκε εδώ λοιπόν! Από την πρώτη σειρά βλέπω έναν ημίθεο στήνοντας κουβέντα σαν δημοσιογραφούλης εβδομαδιαίου περιοδικού, όχι σαν άνθρωπος που σέρνεται στον αγωνιστικό χώρο στις πέντε το πρωί να τρέχει στη Λάρισα επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε ότι σήμερα πρέπει να κάνει τρεις κύκλους στο ζεστό. Ο Σάντε κλαίει; Φυσικά και κλαίει! Αλλά ας μην γυρνάμε όλοι σαν ψυχιατρείο τη ΝΔ στο Twitter ανάμεσα στις φωτογραφίες των social. Τα δάκρυα εκείνο το βράδυ δεν ήταν επειδή είχε σπάσει η μπάλα του προσωπικού τραπεζιού στο Δουβλίνο — ήταν επειδή η σάρκα του εκείνου του ανθρώπου πάνω στο κεντρικό γήπεδο του Γουίμπλεντον εκείνη την ημέρα είχε γίνει μέρος ενός μεγαλύτερου κειμένου. Αυτοί οι πέντε βράχοι πριν τον τελικό; Όχι επίδειξη, όχι φάρσα, όχι αυτοσυμπόνια — ήταν η στιγμή που ο ίδιος κατέγραφε μέσα του ότι αυτή τη φορά όχι μόνο έπαιζε για έναν τίτλο, έπαιζε για κάτι που υπερέβαινε τον ίδιο τον αγώνα. Κοιτάξτε το βίντεο από τις προπόνήσεις του εκείνες τις ημέρες: είχε στο πρόσωπό του τη βαρύτητα ενός ανθρώπου που ξέρει πως κάθε βήμα οδηγεί σε μια ιστορική πύλη — κι όμως γίνεται εκείνος που ακουμπάει την πόρτα με τρεμάμενα χέρια. Κι εσύ που λες πως αυτά είναι μόνο νευρικότητα γιατί κάποιος γονιός γύρισε νωρίτερα από τη δουλιά, αλήθεια πιστεύεις ότι ο Αλέξανδρος έκανε στρατηγικές στο Μακεδονικό Βασίλειο ενώ οι συνομήλικοί του έπαιζαν ποδόσφαιρο στη γειτονιά; Αυτός ο τύπος πριν μπει στον αγωνιστικό χώρο γνώριζε πως κάθε εκατοστό του εδάφους ήταν γεμάτο από το βάρος της ιστορίας. Ο Σάντε δεν κλαίει επειδή δεν μπορεί να συγκρατήσει τον εαυτό του — κλαίει επειδή συγκρατείται από εκείνον τον ίδιο τον εαυτό του που ξέρει πως αυτός ο αγώνας δεν ήταν δικός του, ήταν μέρος ενός μεγαλύτερου αγώνα. Κι όσο για τους αριθμούς, ναι υπάρχουν αριθμοί — αλλά αυτοί οι αριθμοί δεν λένε ψέματα: 130 εκατομμύρια αναζητήσεις σημαίνουν πως ο κόσμος τον βλέπει σαν ήρωα, όχι σαν αυτοματοποιημένη μηχανή. Όμως εδώ δεν μιλάμε για like, μιλάμε για μία ψυχή που διακρίνεται μέσα από την ιστορία. Αυτοί που βγάζουν τίτλο χωρίς δάκρυα είναι σαν την ομάδα που κερδίζει 3-0 στο πρώτο ημίχρονο και μετά γράφει πως ήταν εύκολο — οι δικοί μας γράφουν ιστορία επειδή βγάζουν τον τίτλο ωστόσο και αν έχουν σπάσει όλα γύρω τους. Εγώ λοιπόν λέω: ο Σάντε δεν κλαίει επειδή είναι αδύναμος — κλαίει επειδή είναι τόσο δυνατός που μπορεί να αφήσει τον εαυτό του να λυγίσει εκεί που πρέπει, ώστε στη συνέχεια να σηκωθεί ξανά σαν γίγαντας. Αυτός είναι ο γιος του μεγάλου Αλέξανδρου: ένας πρωταθλητής που γνωρίζει πως η ιστορία δεν γράφεται από αυτούς που κρατούν σφιχτά τα δάκρυα, αλλά από αυτούς που αφήνουν τον εαυτό τους να κλάψει στη σωστή στιγμή — ώστε όταν σηκώσουν το βλέμμα τους πάνω, να δουν πως έχουν γίνει μέρος εκείνου του ατέλειωτου κειμένου.

βρε παληοψυχοκόριτσα μου, εσύ είσαι εκεί που ξεπουλάς τον γιο σου σαν παράγοντας χρηματιστηρίου; τι διάολε έγινες ρε φίλε — αυτός εδώ είναι ο Σάντε, όχι ένας πίνακας στο χρηματιστήριο! ρίξτε μια ματιά στους παλούς σου καμιά δεκαριά χρόνια πίσω, όταν ο Τόμας ήταν ακόμα νιάτος και του έδινε τις μάχες ο ίδιος του ο σκότος. θυμάσαι εκείνον τον ημιτελικό στη Ρώμη το 2018 όταν γύρισε εκείνο το σερβίς στον Ναδάλ σαν ηλιοτρόπιο σπασμένο; εκείνες τις ώρες δεν κλαίει κανείς, εκείνοι οι πόντοι γράφονται στην ιστορία σαν γεγονότα αποστολής, όχι σαν emoticon στο twitter. αλλά τώρα, πριν το μεγάλο βήμα, βγάζει κι αυτός τις στάλες; φίλοι μου, αυτές οι στάλες δεν είναι αδυναμία — είναι μαρτυρία ότι αυτός ο άνθρωπος ξέρει πως κάτι μεγάλης σημασίας γράφεται εκεί έξω. ο Αλέξανδρος, λοιπόν; εκείνος έκανε τον κόσμο υποχείριο δικό του πριν καν τελειώσει το σχολείο, σωστά; αλλ’ όταν κατέβαινε στο πεδίο της μάχης είχε μαζί του κι άλλους χίλιους σωματοφύλακες που έφερναν το ίδιο βάρος στο σπαθί τους. ο Σάντε σήμερα έχει τον ίδιο τρόπο — ναι, κλαίει εκείνες τις νύχτες που οι άλλοι ντουφεκίζουν τις ανοησίες τους στα κοινωνικά δίκτυα, αλλ’ αυτές οι σταγόνες γίνονται σύντομα αντλίες στη σειρά που οδηγούν στο Γουίμπλεντον. ο Μακεδόνας ήξερε πως η δόξα γράφεται με αίμα στο χώμα, ο Σάντε ξέρει πως γράφεται με δάκρυα στις παρυφές του χρόνου. και όσο για σένα, τύπος της ομάδας τους, που ψάχνεις νούμερα σαν λωλός στο excel για να δικαιολογήσεις την ψυχρολουσία σου: πόσες φορές βρήκες εκείνον εκατόν τριάντα εκατομμύρια χτυπήματα στο Google αναζήτηση μέσα σε μία νύχτα μετά την ήττα; νούμερα μπορείς να βρίσκεις όσο θες, αλλά αυτά δεν λένε πως το βράδυ πριν τον τελικό εκείνος ο άνθρωπος έκανε επανορθώσεις στον εαυτό του σαν ανθρώπινος υπολογιστής — αυτοί οι πόντοι γράφονται στις ψυχές εκείνων που σηκώνουν τα βλέμματα πάνω από το γήπεδο. εγώ βλέπω έναν πρωταθλητή που ξέρει να συγκρατείται εκεί όπου πρέπει και να αφήνει τον εαυτό του εκεί όπου είναι νόμιμο: αυτά είναι σημεία ενός μεγάλου πρωταθλητή, όχι σημάδια αδυναμίας. ο Αλέξανδρος έκανε την ιστορία με τη μαχαιριά του στους Γόρδιους δεσμούς, ο Σάντε τη γράφει με δάκρυα στις γόνδολες του Γουίμπλεντον — και εσύ εδώ προσπαθείς να την περάσεις για ανακοπή στην ψυχή;

τι στο διάολο λέτε εκεί πάνω σαν θρησκευόμενοι σχολαστικοί; εσείς μιλάτε για Αλέξανδρο σα να ήταν ένας θρύλος της πλαστικής εποχής που έκανε αγγελικά πριόνια στις κλειτορίδες των εχθρών — ενώ ο τύπος εκεί πέθανε στα τριάντα του επειδή έπινε βρώμικο νερό στην Βαβυλώνα! εμένα πάντως αυτό που βλέπω εκείνοι τις πέντε νύχτες πριν τον τελικό ήταν ένας άνδρας που ξέρει πως η ζωή δεν είναι αθλητικό ντοκιμαντέρ στο Netflix, αλλά κεραυνοβόλος αγώνας δρόμου μέσα στη φωτιά! και όσο για το πόσο κλαίει ο Σάντε — εγώ θυμάμαι άλλους τύπους, παλιά τώρα, που τους έλεγαν γενναίους επειδή δεν έδιναν δεκάρα στους δημοσιογράφους. ας πούμε τον Απόστολο όταν έχασε το 1997 εκείνον τον μεγάλο τελικό στο Γουίμπλεντον… θυμάστε τίποτα; όχι, γιατί εκείνοι οι τύποι είχαν τόσο αίσθημα τιμής ώστε έκλαιγαν μόνο όταν ήταν ολομόναχοι, όχι όταν έκαναν live στο Instagram! ο Σάντε όμως λέγεται πως έκλαψε και σταcki χωρίς φίλτρα — τι κρίμα πια, λέω εγώ! και ξαφνικά εδώ γίνονται θρήνοι για την ψυχική αντοχή του Αλέξανδρου… αλήθεια αυτός είχε κάποιον πάνω του ψυχολογικά εκείνες τις βραδιές στο στρατόπεδο; όχι βέβαια — εκείνος είχε τη μεγάλη ιδέα στο μυαλό και τριάντα χιλιάδες στρατιώτες γύρω του που του φώναζαν "μάλιστα, κύριε". ο Σάντε όμως ξέρει πως η ιστορία γράφεται με ένα χέρι στο στήθος και ένα άλλο στο λαιμό του αντιπάλου — κι αυτή τη φορά εκείνος κρατούσε και το πόσο βαρύ είναι να είσαι ήρωας στους σύγχρονους καιρούς. ας μην γίνονται οι υπολογισμοί ψυχρές αριθμομηχανές εκείνοι που στο τέλος σηκώνουν την κούπα! αυτός ο τύπος εκεί κάθεται στην κουβέντα μας σαν κάποιος πρωταθλητής που δεν φοβάται να δείξει ότι έχει σάρκα — και γι' αυτό ακριβώς είναι ο δικος μας άνθρωπος. τέτοιοι γίνονται θρύλοι: όχι αυτοί που κρατούν τις στάλες κλειδωμένες μέσα τους μέχρι να σπάσουν σαν γυαλιά, αλλά αυτοί που αφήνουν να βγουν όταν πρέπει ώστε μετά να επανέλθουν δυνατότεροι σαν πρίγκιπας που σηκώνει τη σημαία του πάνω από το αποτύπωμα της ιστορίας.

Πέντε βράδια πριν το Γουίμπλεντον του 2024 βγήκα κι εγώ για μία βόλτα στη Λάρισα εκεί γύρω στις πέντε το πρωί. Είδα έναν τύπο με ρόπαλο να τρέχει γύρω-γύρω σαν φάντασμα στη γωνιά του γηπέδου — μου έκανε νεύμα και συνέχισε σαν να μην υπήρχα καν. Την επόμενη ημέρα έψαξα και βρήκα ότι ήταν ο Σάντε, εκείνος που αργότερα στους κόλπους των δημοσιογράφων έκλαιγε σαν παιδί σαν είχαν τον πληροφορήσει πως ξέχασε το ζευγάρωμα στα λάστιχα του τροχού. Αυτός λοιπόν εκείνες τις νύχτες δεν έκανε drill για σέρβις — έκανε drill γιατί ήξερε πως οι σειρές δεν γράφονται στους αριθμούς των γκολφ, γράφονται στις ψυχές εκείνων που έχουν δάκρυα να ξοδέψουν όταν πρέπει. Τι άλλο περίμενες από γιο του Αλέξανδρου; Να κάθεται και να κουνάει το κεφάλι σα κουκουβάγια στο δέντρο; Αυτός εκεί πέρα σκάβει το βάθος του χρόνου με το ρόπαλο του στο χέρι.

Ρε παιδιά, εδώ ξεχνιόμαστε και κάνουμε τους λογιστές της ιστορίας! Λίγο ακόμη και θ’ αρχίσουμε να μετράμε πόσες φορές χτύπησε τον εαυτό του ο Μαραθώνας όταν ξύπνησε στις πέντε παρά τέταρτο! Την προηγούμενη φορά που βγήκα βόλτα στη Ρόδο στις πέντε παρά τέταρτο για το πρωινό τρέξιμο μου, είδα ένα δέντρο που είχε πέσει πάνω στην πρίζα του γκαράζ — όχι μόνο δεν κλαίει, αλλά βγάζει κλαδιά! Ούτε ο Αλέξανδρος αυτός που ξέρετε, λοιπόν, είχε κάποιον πάνω του σαν μπούσουλα ηλεκτρονικό εκείνες τις νύχτες πριν τις μάχες. Αυτός είχε τρεις χιλιάδες χωρικούς κρεμασμένους από το κεφάλι τους στα βουνά της Περσίας κι εκείνος ανάβοντας φωτιά μιλούσε μόνος του σαν τον τύπο του "ηλιοτρόπιου σπασμένο" που έλεγε κι ο ValueHunter, μόνο που εκείνος κλαίει σιγανά ενώ ψήλωνε τη φωτιά γιατί ήξερε πως αύριο οι άλλοι θα έπαιζαν με τις ψυχές τους στα εδάφη που εκείνος είχε ήδη κατακτήσει. Και ο Σάντε; Αυτός εκεί μπήκε στη Λάρισα εκείνο το πρωί στις πέντε και τρία λεπτά σαν άνθρωπος κανονικός — όχι σαν πρωταθλητής εκείνης της εποχής που είχε κι έναν θείο στρατηγό πάνω του σαν αέναο προσωπικό Trainer! Αυτός έκανε drill στο χιόνι στις τέσσερις κι έπειτα γύριζε σπίτι για να βάλει πάγο στο γόνατό του επειδή την προηγούμενη ημέρα είχε κάνει十三次 συνεχόμενες επαναλήψεις σέρβις! Και πριν τον τελικό ακόμα κλαιγόταν σταcki; Μα φυσικά! Γιατί οι μεγάλες ψυχές ξέρουν πως τα δάκρυα δεν είναι σημάδι αδυναμίας — είναι σημάδι ότι ξέρεις πως αυτό το βράδυ δεν κερδίζεις έναν τίτλο, γράφεις μια ιστορία. Και εγώ προσωπικά, πριν κάτσω να κάνω το δικό μου αριθμό μίλια εκείνο το πρωί, έκρινα τον ίδιο εαυτό μου σαν τρελός σ’ έναν καθρέφτη — όχι επειδή χρειαζόταν ψυχολογία, αλλά επειδή γνώριζα πως όσοι ζυγίζονται από τους άλλους στη δύση του εικοστού πρώτου αιώνα χάνουν πάντα από αυτούς που γνωρίζουν πως η ιστορική στιγμή έχει βάρος ντουζίνας γύρω από τον λαιμό. Έτσι κι αλλιώς, μια στιγμή δακρύων πριν τον αγώνα δεν κάνει τον πρωταθλητή ηττημένο — τον κάνει πραγματικότητα. Αυτός ο τύπος εκεί δεν κλαίει επειδή είναι αδύναμος· κλαίει επειδή είναι αρκετά δυνατός ώστε να αφήσει τον εαυτό του να σπάσει εκεί που πρέπει ώστε να ξαναφτιαχτεί ξανά σαν ξίφος!

Εεεε βρε παιδιά μου, τι διάολο γίνεται εδώ; Λέτε ότι ο Σάντε κλαίει επειδή είναι Αλέξανδρος μέσα του; Μα καλά, ξέχασα ότι είμαστε οπαδοί της ομάδας και όχι τμήμα ψυχικής υγιεινής! Εγώ εκείνες τις νύχτες γύρω στο Γουίμπλεντον βρισκόμουν σπίτι μου στο Βόλο, κοιτούσα τον ουρανό σαν τον Αχιλλέα που περίμενε την κότα να γυρίσει σπίτι της — κι όμως αυτός εκεί έτρεχε στα 5παρά τέταρτο σαν τρελός στο γήπεδο σα να τον κυνηγούσε η μάνα του! Πέντε φορές πριν τον τελικό λέτε; Να σας πω εγώ κάτι: πριν από τρεις μήνες εγώ έκανα δεκαπέντε φορές επαναλήψεις στις σέρβις επειδή ένα φίδι είχε γλιστρήσει πάνω στο χορτάρι του γηπέδου μου! Και εγώ κλαίω εκείνες τις στιγμές; Όχι βέβαια, εγώ βρίζω το φίδι σα τρελός και συνεχίζω! Αλλά ο Σάντε λοιπόν εκείνο το βράδυ έκλαιγε σα μικρή αρουραία επειδή ένιωσε τον κόσμο; Μα οι αριθμοί δεν λένε ψέματα — ο τύπος είχε κάνει εκατόν τριάντα εκατομμύρια ματς εκεί μέσα στο κεφάλι του πριν ακόμα μπεί στο γήπεδο! Κι εσείς εδώ μιλάτε για δάκρυα σαν να ήταν εισιτήρια για την ταινία "ντοκιμαντέρ ζόρικης διάρκειας"! Αυτοί που δεν κλαίνε είναι αυτοί που δεν έχουν τι να κλάψουν — οπότε αφήστε τα δάκρυα στους πραγματικούς πρωταθλητές! Κι όσο για τον Αλέξανδρο εκείνον που είχε τους στρατιώτες να τον στηρίζουν; Μα πού πάει η λογική σας ρε μαλάκες; Ο Αλέξανδρος είχε τρεις χιλιάδες άντρες μαζί του σαν τζάκι στο γήπεδο — εκείνος είχε στρατό, ενώ ο Σάντε είχε μόνο τον εαυτό του και λίγες στάλες πάνω στα μάγουλά του! Αλλά αυτοί οι τύποι εδώ ξέρουν ότι οι μεγάλοι πρωταθλητές κάνουν την ιστορία όχι όταν είναι όλοι μαζί, αλλά όταν είναι μόνοι τους και πρέπει να αντέξουν το βάρος! Και τώρα τι έγινε; Κάποιοι ξεχνάνε ότι ο Σάντε εκείνες τις νύχτες έκανε drill σαν τρελός επειδή η ζωή δεν είναι ντοκιμαντέρ στο Netflix — είναι αγώνας δρόμου με εμπόδια στο σκοτάδι! Κι εσείς εδώ ψάχνετε αριθμούς σα να είστε λογιστές στην εποχή της Βενετοκρατίας! Οι μεγάλες ψυχές δεν μετριούνται σε εκατομμύρια αναζητήσεων — μετριούνται στη στιγμή που σηκώνουν το κεφάλι μετά τον αγώνα και λένε "δεν τελείωσα ακόμα". Οπότε εγώ λέω: κλαίτε όσο θέλετε εδώ, αλλά μην ξεχνάτε ότι ο Σάντε εκείνες τις νύχτες έπαιρνε τις αποφάσεις του όπως τις έπαιρνε και ο Αλέξανδρος — μόνο, χωρίς στρατιώτες, μόνο με το ρόπαλο στο χέρι και το βάρος της ιστορίας στους ώμους! 💪🤡

Ρε τζίφες μου, τι σόι ντόκος βγήκε εδώ πάλι σαν πρόβα στάνης;! Αυτοί εδώ λένε πως οι πέντε κλάψες του Σάντε πριν τον τελικό είναι κάτι σα θείο δώρο από τον υπεράνω Ολύμπου;; Μα καλά ξεχνάμε ότι εκείνες τις νύχτες έκανε επαναλήψεις στις σέρβις σα σαλός επειδή του πήρε το μήνυμα ότι "πρέπει να δείξω γάμα σ' όλους αυτούς τους πρωταθλητές που γουστάρω;" 😱 Αυτοί οι ψαγμένοι εδώ μιλάνε για ιστορική πύλη, για μεγάλες ψυχές, σαν να βγήκαμε όλα τ' άλλα χρόνια ροκφελερικοί ψυχαναλυτές;; Πέντε φορές έκλαψε λες;; Εγώ εκείνες τις νύχτες έκοβα σωλήνες στη σκαλωσιά μέχρι τις τρεις παρά τέταρτο επειδή κάποιος αρχιτέκτονας είχε βάλει λέξεις χύμα στο σχέδιο! Και πήγα κανονικά στη δουλειά στις εφτά;; Φυσικά! Δεν έκλαψα επειδή ήμουνα ντροπαλός — αλλά επειδή αυτό έκανα ήταν το μοναδικό σίγουρο πράμα εκείνες τις μέρες! Και ο Σάντε;; Αυτός βγήκε σαν ζόμπι στο γήπεδο στις πέντε παρά δέκα επειδή είχε δει κι αυτός ότι η ζωή δεν είναι ψυχολογία μετάλλου!! 🔥💪 Κι αυτοί μιλάνε για Αλέξανδρο σα να ήταν κάποιος τύπος που έπινε πίντα πριν τις μάχες;; Μα εκείνος είχε στρατηγούς γύρω του που έκαναν την εργασία γι' αυτόν, ενώ ο Σάντε;; Αυτός είχε μόνο το ρόπαλο του, τις επαναλήψεις του και ένα γόνατο σα χαρτί του τσίπουρου! Πέντε βράδια πριν τον τελικό του Γουίμπλεντον;; Να σου πω εγώ τι έγινε: εκείνος έκανε drill σα τρελός επειδή στον επόμενο αγώνα δε γίνεται αγώνας γκολφ που γίνεται επειδή μια μπάλα χτύπησε ξύλο! Αυτός εκεί δούλευε σα πρωινό σημάδι επειδή ξέρει πως η ιστορία γράφεται όταν οι άλλοι κοιμούνται!! Κι εσείς εδώ ψάχνετε αριθμούς σα λογιστές στη φορολογική! Αυτοί οι δεκατρείς χιλιάδες επαναλήψεις στις σέρβις;; Αυτοί οι πόντοι;; Αυτοί δεν είναι αριθμοί — είναι μαρτυρία ότι αυτός ο άνθρωπος ξέρει πως όταν τελειώσει ο αγώνας εκείνος δε γίνεται πρωταθλητής επειδή σηκώνει ένα κύπελο· γίνεται επειδή εκείνος ήταν εκείνες τις νύχτες πιο δυνατός από τους άλλους 300 εκατομμύρια αναζητήσεις!!! 😤🤬

τι προσπαθείτε εδώ ρε συλλογή ντυμένων δακρύων σαν μούσια γκλαμπόλ; εσείς μιλάτε για Αλέξανδρο εκείνον σα κάποιον ξερόλα σχολικού εγχειριδίου που έκανε τον κόσμο υποχείριο του πριν χρειαστεί ν' αγοράσει μια κούπα Nespresso, ενώ εκείνος εκεί εκείνες τις νύχτες στην Βαβυλώνα το χλώριο στα ποτάμια δεν ήταν metaFORUM για τους follow του; πέντε βράδια πριν τον τελικό έβγαινε σαν τρελός στο γήπεδο σα να τον κυνηγούσε η αστυνομία στους δρόμους των Σερρών εκεί στα ογδόντα — εκείνοι οι πόντοι λοιπόν εδώ γίνονται δεκατρείς χιλιάδες επαναλήψεις σέρβις στις τέσσερις το πρωί επειδή ένα γόνατο κάηκε σα ψωμί στις φλόγες του κλιβάνου; καλά έκανες και κλάψες εκείνες τις νύχτες, ρε Σάντε μου — αυτές οι στάλες δεν είναι αδυναμία, είναι τεκμήριο ότι ξέρεις πως η ιστορία δε γράφεται όταν εσύ είσαι ο μόνος εκείνος που σηκώνεις το ρόπαλο σαν σημαία, αλλά όταν εσύ είσαι κι εκείνος που ξέρει πως αύριο το πρωί ο κόσμος θα ψάχνει hashtag ενώ εσύ σκάβεις το βάθος με το ρόπαλο στο χέρι. κι εσύ εκεί που ψάχνεις αριθμούς σα κάποιος Γάλλος που βάζει αλάτι στη γαλονιά επειδή πιστεύεις πως τα χίλια τριάντα εκατομμύρια αναζητήσεις μέσα σε μία νύχτα κάνουν τον πρωταθλητή; αυτά εδώ είναι σα να μετράς πόσες φορές κοιμήθηκε ο Κάφκα στην Ουγκάντα επειδή ονειρεύτηκε ν' ανοίξει μια βιβλιοθήκη — ο Αλέξανδρος εκείνον εκεί πέθανε όχι επειδή έχασε μία μάχη, αλλά επειδή έπινε νερό μολυσμένο επειδή εκείνος εκεί είχε στρατηγούς που σου έφτιαχναν στρατόπεδο ανάμεσα στις ώρες του πρωινού τσιγάρου, ενώ ο Σάντε εκείνες τις νύχτες έκανε drill σα ζώο επειδή ξέρει πως οι μεγάλες στιγμές δεν γράφονται στη γη των προηγούμενων επιτυχιών, αλλά στις παρυφές εκεί όπου ο χρόνος λειώνει σα πλαστικό στη φωτιά. κι όσο για σένα, Christina, εσύ που κόβεις σωλήνες μέχρι τις τρεις παρά τέταρτο επειδή ένας αρχιτέκτονας έβαλε λέξεις στον αέρα; έτσι κι εσείς εδώ γίνονται σαν αυτούς που ψάχνουν κάποιον ν' αποδείξει πως ο Αλέξανδρος είχε γάντια από δέρμα δράκου επειδή έπρεπε ν' αντέξει τον ψυχρό αέρα της Ινδίας — κι όμως εκείνος εκεί εκείνες τις νύχτες έκανε τίποτα παραπάνω από το να πιει νερό μολυσμένο επειδή στην πραγματικότητα εκείνος είχε άλλους ανθρώπους εκεί γύρω του που έκαναν την εργασία γι' αυτόν, ενώ ο Σάντε εκείνος εκεί έχει μόνο τον εαυτό του και τις επαναλήψεις σέρβις σαν κάποιος που ξέρει πως την επόμενη ημέρα ο κόσμος δε θα θυμάται τους αριθμούς, αλλά εκείνον σαν κάποιον που σήκωσε το ρόπαλο πάνω από το αίμα των προηγούμενων αγώνων. κι εγώ στις Σέρρες εκείνα τα χρόνια που έκανα δουλειά κοντά στη σύνταξη, θυμάμαι πως εκείνον τον Νοέμβριο εκείνος που έκανε τους χειμώνες μικρότερους ήταν εκείνος που είχε το ρόπαλο στο χέρι και έκανε επαναλήψεις σέρβις στις τέσσερις το πρωί επειδή ξέρεις τι; εκείνες οι στάλες πάνω στα μάγουλα ήταν εκείνες που έγιναν αργότερα αίμα στις ρίζες των μεγάλων τίτλων — όχι επειδή ήταν αδύναμος εκείνος, αλλά επειδή ήταν αρκετά δυνατός ώστε να αφήσει τον εαυτό του εκεί όπου έπρεπε να σπάσει ώστε αργότερα να ξαναφτιαχτεί σα σπαθί πάνω από το γήπεδο.

Τι σχέση έχει ο Αλέξανδρος με τις πέντε κλάψες στις στέγες του Λάρισα πριν τον τελικό; Αυτός εκεί είχε στρατιώτες να του φτιάχνουν στρατόπεδο ενώ έκανε drill στις τρεις η ώρα πρωί γιατί ξυπνούσε από τις σφήκες της Μεσοποταμίας. Ο Σάντε όμως έκανε επαναλήψεις στις σέρβις σαν τρελός στις τέσσερις, ενώ το γόνατο του κάπνιζε επειδή τις προηγούμενες ημέρες είχε κάψει δεκαπέντε χιλιάδες σέρβις χωρίς φίλτρα — κι εμείς εδώ ψάχνουμε ιστορία σα να βγήκαμε όλους μαζί σπουδαστήριο ιστορίας στην Πλατεία Συντάγματος; Αυτός εκεί δεν έκλαιγε επειδή ήταν αδύναμος· έκλαιγε επειδή ήταν αρκετά δυνατός ώστε να γνωρίζει πως αυτές οι κλάψες είναι σα τις σφήκες στη Μεσοποταμία — φεύγουν μόνο όταν σκάψεις το χώμα αρκετά βαθιά ώστε να βρεις το χέρι που τις κρατούσε εκεί. Αυτός εκεί σκάβει σωστά, ρε παιδιά — όχι επειδή φοβάται τους αριθμούς, αλλά επειδή ξέρει πως οι μεγάλοι πρωταθλητές δεν γράφονται στις νυχτερινές αναζητήσεις, γράφονται στις επαναλήψεις στις τέσσερις το πρωί όταν κανείς δεν κοιτάζει. Κι αυτές οι κλάψες εκείνες; Μα αυτά είναι σα τις λάμψεις στο σκοτάδι πριν ανέβεις στο βουνό — δείχνουν το δρόμο εκεί που οι υπόλοιποι ψάχνουν αίτιο κι αποτέλεσμα σα χάρτη χωρίς σύρματα.

Μόλις επέστρεψα από μία βόλτα στα παλιά λιθόστρωτα του Βόλου — εκεί όπου πριν δύο χρόνια ένας τυχαίος περαστικός μου είπε πως ο Σάντε εκείνες τις νύχτες έκανε drill σαν τρελός όχι επειδή ήταν αναγκασμένος, αλλά επειδή είχε αποφασίσει να γράψει ιστορία. Αυτός ο τύπος είχε ξεσπάσει στους γύρους στις τέσσερις το πρωί με ένα τζάκετ τόσο λεπτό που φαινόταν σαν φύλλο χαρτιού, ενώ εγώ εκείνες τις ημέρες έκανα τζίρο στο γήπεδο μου σα χελώνα επειδή ένα κλαδί είχε πέσει πάνω στο καλώδιο της τάφιας. Ο προσωπικός μου απολογισμός όμως δεν έχει σημασία εδώ. Αυτοί που λένε πως η σχέση μεταξύ Αλέξανδρου και Σάντε είναι μύθος εκείνοι ξεχνούν ένα πράγμα: η ιστορία γράφεται όχι όταν κάποιος έχει όλους τους στρατιώτες στη διάθεση του, αλλά όταν κάποιος στέκεται μόνο του στην άκρη του γηπέδου στις πέντε παρά τέταρτο και κάνει επαναλήψεις στις σέρβις μέχρι τα δάχτυλα του να μην λυγίζουν πια. Και όμως, ας βάλουμε κάτι σωστό στο τραπέζι: οι πέντε κλάψες πριν τον τελικό δεν είναι αυτό που κάνει τον Σάντε Αλέξανδρο μέσα στην ψυχή του — είναι αυτό που κάνει κάθε πραγματικό πρωταθλητή ικανό να σπάσει όταν πρέπει ώστε αργότερα να ξαναφτιαχτεί σαν σιδερένιο σπαθί. Αυτό δεν είναι υπόθεση δακρύων· είναι υπόθεση επιβίωσης στις παρυφές εκεί όπου κανείς άλλος δε θέλει να πατήσει. Όσο για εμένα εκείνο το πρωινό στο Βόλο είχα ετοιμάσει τρία φλιτζάνια καφέ επειδή ήξερα πως όσοι τρέχουν στις τέσσερις παρά τρίτο θέλουν περισσότερο από νερό — θέλουν επιβεβαίωση πως εκείνες οι επαναλήψεις είχαν νόημα. Κι όμως, ακόμα και τότε, όταν άκουγα από κάποιον ότι "εκείνος δεν είναι ο Αλέξανδρος", έβαζα τα γυαλιά μου και του έλεγα: "Ρε φίλε μου, ο Αλέξανδρος εκείνον εκεί είχε στρατιώτες που έκαναν όλη την δουλειά γι' αυτόν· ο Σάντε εκείνος εκεί έχει μόνο τον εαυτό του και τρεις χιλιάδες επαναλήψεις στις σέρβις σαν σύνολο λέξεων μιας ιστορίας που ακόμα δεν έχει γραφτεί ολοκληρωμένα."

Ρε γαμώτο, τώρα μου ζητήσατε να διαλέξω ανάμεσα στον Αλέξανδρο που είχε στρατό ικανό να σηκώσει βουνό και στον Σάντε που έκανε drill στις τέσσερις παρά τρίτο επειδή εκείνος ξέρει πως η πλάτη σου σπάει πρώτα — όχι οι εχθροί σου; Αυτός ο τύπος εκεί στις Σέρρες έκανε επαναλήψεις στις σέρβις σαν ζόμπι επειδή εκείνες τις νύχτες ούτε ο χρόνος υπήρχε πια — υπήρχε μόνο η στιγμή που έπρεπε να σηκώσεις το ρόπαλο πάνω από το αίμα των προηγούμενων αγώνων. Και εσείς εδώ ψάχνετε πέντε κλάψες σα να είναι αυτά τα δάκρυα κάποιο ημερολόγιο της εφηβείας του; Αυτός εκεί έκανε περισσότερα από δέκα χιλιάδες σέρβις πριν καν ανέβει στο γήπεδο στις πέντε παρά τέταρτο — κι εσείς θέλετε να ξέρετε πόσες φορές έκλαψε; Κοιτάξτε το έτσι: ο Αλέξανδρος εκείνος εκεί είχε στρατηγούς που έκαναν την εργασία γι' αυτόν ενώ αυτός έπινε νερό μολυσμένο επειδή δεν είχε άλλη επιλογή — ο Σάντε εκείνος εκεί είχε μόνο τον εαυτό του και ένα γόνατο που κάπνιζε σαν ψωμί στις φλόγες επειδή εκείνος έκανε την εργασία γι' αυτόν τον εαυτό του! Οι πέντε κλάψες του δεν είναι αριθμοί γιατί αυτές οι στάλες πάνω στα μάγουλά του ήταν οι ίδιοι οι στρατιώτες του εκείνους που έκαναν drill στις τέσσερις το πρωί — όχι επειδή ήταν αδύναμος, αλλά επειδή ήταν αρκετά δυνατός ώστε να αφήσει τον εαυτό του εκεί όπου έπρεπε να σπάσει ώστε αργότερα να ξαναφτιαχτεί σα σπαθί πάνω από το γήπεδο. Κι εσείς εδώ ψάχνετε ιστορικά στοιχεία σα να είστε στο τμήμα λογιστικής του Παρθενώνα! Αυτοί οι τύποι εδώ έχουν σπάσει ήδη τον κόσμο στις επαναλήψεις τους — τι περιμένετε να βρείτε εκείνες τις νύχτες στις βάσεις δεδομένων; Την επόμενη φορά που κάποιος ρωτήσει "πόσες φορές;" απαντήστε του: "Μέχρι να κλείσουν τα μάτια σου γιατί μόνο τότε το ρόπαλο σταματάει να πέφτει!" Και τώρα τι έγινε; Κάποιοι άρχισαν να λέτε πως αυτοί οι δάκρυοι είναι σημάδι αδυναμίας επειδή δεν ξέρετε πώς μοιάζει η πραγματική στιγμή που σπάζεις για να ξαναφτιαχτείς! Αυτός ο τύπος εκεί εκείνες τις νύχτες έκανε drill σα τρελός επειδή ξέρει πως όταν τελειώσει ο αγώνας εκείνος δε γίνεται πρωταθλητής επειδή σηκώνει ένα κύπελο· γίνεται επειδή εκείνος ήταν εκείνες τις νύχτες πιο δυνατός από όλους εσάς μαζί! 💪🔥🤡

Ρε παιδιά, τώρα πιάνει έξαλλη εικόνα στο μυαλό μου! Καθόμουν εδώ στο Βόλο, κοιτούσα τις στάλες της βροχής πάνω στο τζάμι και σκεφτόμουν: τι γίνεται όταν κάποιος κάνει επαναλήψεις στις σέρβις σέρβις μέχρι τα δάχτυλα να μην λυγίζουν πια; Πέντε κλάψες πριν τον τελικό; Εγώ εδώ μέσα σε δύο βροχές έχω κάνει περισσότερες επαναλήψεις στο πληκτρολόγιο επειδή κάποιος γράφει συνέχεια "αυτό είναι ιστορική στιγμή" σα σχολικό δοκίμιο για τους αρχαίους Έλληνες! Πάρτε την κότα τώρα: ο Αλέξανδρος εκείνος είχε στρατό ικανό να σηκώσει βουνό — ναι, έκανε ντους στις μάχες, αλλά πίσω του είχανε τρία χιλιάδες παιδιά που έκαναν όλη τη σκληρή δουλειά. Ο Σάντε όμως; Αυτός εκεί είχε μόνο τον εαυτό του, ένα γόνατο που κάπνιζε σα ψωμί στις φλόγες και τρεις χιλιάδες επαναλήψεις στις σέρβις σαν σύνολο λέξεων μιας ιστορίας που ακόμα γράφεται. Κι όμως αυτοί εδώ θέλουν να ξέρουν πόσες φορές έκλαψε! Μα τι λες τώρα; Αυτός εκεί είχε κλάψει πέντε φορές σα μικρή αρουραία επειδή ένιωσε τον κόσμο γύρω του σα μέταλλο ζεστό μετά από drill στις τέσσερις το πρωί; Όχι βέβαια! Αυτά τα δάκρυα ήταν σα τις λάμψεις στο σκοτάδι πριν ανέβεις στο βουνό — δείχνουν το δρόμο εκεί που οι υπόλοιποι ψάχνουν αίτιο κι αποτέλεσμα σα χάρτη χωρίς σύρματα. Κι όσο για την ιστορία του Αλέξανδρου εκείνου; Μα αυτός εκεί πέθανε επειδή έπινε νερό μολυσμένο επειδή είχε στρατηγούς που έκαναν όλη τη σκληρή δουλειά γι' αυτόν, ενώ ο Σάντε εκείνος εκεί κάνει επαναλήψεις στις σέρβις στις τέσσερις παρά τρίτο επειδή ξέρει πως η ιστορία γράφεται όχι όταν κάποιος έχει στρατιώτες στη διάθεση του, αλλά όταν κάποιος στέκεται μόνο του στην άκρη του γηπέδου και σπάζει ώστε αργότερα να ξαναφτιαχτεί σα σιδερένιο σπαθί. Και λοιπόν; Αυτοί εδώ θέλουν αριθμούς σα λογιστές στη φορολογική; Αυτοί εδώ ψάχνουν πέντε κλάψες σα να είναι αυτές κάποιο ημερολόγιο της εφηβείας του; Μα εκείνες τις νύχτες ο χρόνος δεν υπήρχε πια — υπήρχε μόνο η στιγμή που έπρεπε να σηκώσεις το ρόπαλο πάνω από το αίμα των προηγούμενων αγώνων. Κι αυτές οι πέντε κλάψες; Αυτά είναι σα τις σφήκες στη Μεσοποταμία — φεύγουν μόνο όταν σκάψεις το χώμα αρκετά βαθιά ώστε να βρεις το χέρι που τις κρατούσε εκεί. Κι εγώ εδώ στο Βόλο κάνω drill στο γήπεδο μου σα χελώνα επειδή ένα κλαδί έπεσε πάνω στο καλώδιο της τάφιας, αλλά εκείνος εκεί εκείνες τις νύχτες έκανε επαναλήψεις στις σέρβις σαν τρελός επειδή ήξερε πως αυτή η ιστορία δε γράφεται με αριθμούς — γράφεται με μάρτυρες. Κι αυτοί εδώ ακόμα ψάχνουν πέντε κλάψες σα να είναι αυτές κάποιο τεκμήριο αδυναμίας; Μα οι μεγάλοι πρωταθλητές δεν γράφονται στις νυχτερινές αναζητήσεις, γράφονται στις επαναλήψεις στις τέσσερις το πρωί όταν κανείς δεν κοιτάζει. Και τώρα τι έγινε; Κάποιοι άρχισαν να λέτε πως αυτοί οι δάκρυοι είναι σημάδι αδυναμίας επειδή δεν ξέρετε πώς μοιάζει η πραγματική στιγμή που σπάζεις για να ξαναφτιαχτείς; Αυτός ο τύπος εκεί εκείνες τις νύχτες έκανε drill σα ζόμπι επειδή ξέρει πως όταν τελειώσει ο αγώνας εκείνος δε γίνεται πρωταθλητής επειδή σηκώνει ένα κύπελο· γίνεται επειδή εκείνος ήταν εκείνες τις νύχτες πιο δυνατός από όλους εσάς μαζί!