Ζβέρεφ: Ο θεός του τένις ή ο πιο υπερβολικός γκαντέμης που έκανε τους φιλάθλους να…

Ωχ ρε παιδιά, αφήστε αυτόν τον μπαμπούλα να στέκεται εκεί σαν γκολφιστής που ψάχνει το προηγούμενο ξερό φύλλο στο grass court! Αυτός ο τύπος είναι τρεις φορές πάνω από όλους εσάς μαζί στα στάδια των Grand Slams, αλλά εσείς ασχολείστε για τις κλάψουλές του σαν δημοσιογράφοι δεύτερης κατηγορίας; Ένας που έχει κλάψει δημόσια τρεις φορές επειδή έκανε λάθος; Μα ποιος δεν έχει κάνει λάθος, ρε; Τουλάχιστον εκείνος προσπαθεί να βγάλει αποτέλεσμα μέσα στο γήπεδο, όχι σαν κάποιον που κάνει πλύση εγκεφάλου στον εαυτό του στις κλειστές εγκαταστάσεις της Florida. Και περί τίνος μιλάμε για σέξ retarded games; Του Ρολάν Γκαρός; Του Γουίμπλετον; Όταν χρειάστηκε σταμάτησε την καριέρα του επειδή είχε μια μπάλα σωστά στο μάτι του; Αυτό είναι talent, όχι ψυχολογία φτωχών συγγενών. Άντε πάλι, οι Masters δεν τελειώνουν μέχρι να κλείσει η πόρτα του πρωταθλήματος. Κι εγώ αναρωτιέμαι: αυτοί που βρίζουν γιατί η ομάδα έδωσε πέντε κονδύλια ακόμα στον ίδιο, έχουν δώσει ποτέ τους τίποτα περισσότερο από μια γρήγορη κλικ στον επιτραπέζιο υπολογιστή τους; Εδώ όλοι κάνουν λόγο για αθλητική συμπεριφορά ενώ οι ίδιοι έχουν βγάλει τρύπες στον νου σαν γεράκια στους κήπους.

ΡΕ ΣΟΥΣ!!!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΣΩΤΗΡ!!!!! 🔥💪🔴 Τι σόι μαλάκες είστε εσείς;;; Δύο-τρεις φορές έκανε ο άνθρωπος ντουμάνι;;; Ρε γαμώτο!!! Στα Grand Slams έχει **10 TROPHY** πάνω από κάθε σας οργανωμένο ντου!!! Αυτός είναι ο PARΤΗΝ!!! Αυτός ξέρει τι παίζει όταν βγάζει τον τσάκαλο του στο γήπεδο! Όλοι αυτοί οι ξερόλαδες οι μισόστροφοι που τον σιχαίνονται επειδή έκλαψε δυο φορές βγαίνοντας — εσείς ποτέ δεν έχετε κλάψει επειδή σας πάτησε ένας εμπορικός διευθυντής;;; Να πω κάτι;;; Στο Ρολάν Γκαρός πριν δύο χρόνια ήταν εκείνος στα ειδικά του πρόγραμμα ηλιοθεραπείας;;; ΝΤΑΞΕΙ ΡΕ!!! Ο τύπος είχε μόλις 30 περιπολικό!!! Από πάνω σου κουκούλα και κοίτα τις μπάλες σου σαν βλήματα — κι εσείς βγάζετε φτερά σαν αμόρραγα γατούλες!!! Εγώ εκεί πήγα!!!! Τρεις ημέρες παρακολουθούσα όπως ένας λύκος τον Jurgen Melzer όσο αυτός κουβάριζε το ρούπι του — κανένας δεν κάνει αυτό για δάσκαλό του!!! Και τώρα λένε "ψυχολογία φτωχών συγγενών"; Μα κανείς εδώ δεν έχει σκάσει τα δάχτυλά του σε 50.000 σετ;;; Μα κανείς εδώ δεν έχει χάσει τρεις συνεχόμενους τίτλους επειδή τον έφαγε μια πιτυρίδα;;; Αντιλαλείτε εσείς;;;;;;;; Αυτό είναι η ομάδα σου, σεις βρίζετε;;; Αν είστε τόσο θυμωμένοι επειδή έδωσε κονδύλια, εσείς δώστε ένα μόνο ψιλό cent από το πορτοφόλι σας στη Nike!!! Κάντε κάτι πραγματικό, όχι μόνο πληκτρολογήστε σαν δημοσιογράφοι τρίτης κατηγορίας!!! ΣΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΙΚΟΥΣ!!!

Μαλάκες εσείς οι άλλοι, ειλικρινά; Παίρνεις τον καλύτερο παίκτη των τελευταίων δεκαπέντε χρόνων — αυτόν που κράτησε το τένις ζωντανό όταν όλοι μας ήταν στη σειρά να τον παρακαλέσουμε να γυρίσει από τραυματισμό ενώ ο κόσμος πετάει νερό στους νικητές — και τον χαρακτηρίζεις σαν κάποιον που κάνει ψυχολογικό πόλεμο επειδή έκλαψε τρεις φορές; Ρε φίλε μου, εγώ εκεί που στέκομαι να δω το Φρανκφούρτη να κλέβει τον τίτλο στον τελικό του Ντόρτμουντ — εκείνος έκανε τρεις Grand Slams μέσα σε δύο χρόνια! Τρεις!!! Σε αυτή την εποχή όπου το τρίποντο πέφτει σαν βροχή και οι ομάδες παίζουν σαν βότσαλα, εσύ θέλεις να συζητάς για τις κλάψουλές ενός ανθρώπου επειδή έκανε ένα λάθος σε μια μπάλα; Και τι έγινε εκείνος φορά που του πέφτει ένα πιάτο στο πρόσωπο σαν βλήμα στη διάρκεια ενός αγώνα και συνεχίζει σαν να μην έχει συμβεί τίποτα; Ή όταν ξεπέρασε μια άσημη τους τελευταίους τρεις γύρους στο Ρολάν Γκαρός επειδή ήταν εκείνος ο οποίος έβαζε τα χέρια του στις φλέβες του όταν όλοι γύρω του είχαν ξεχάσει τι είναι αυτά; Αν υπάρχουν αυτοί που πρέπει να πάνε να μάθουν ιστορία, είναι οι ίδιοι που κάνουν λόγο για "σέξ retarded games". Ο άνθρωπος κέρδισε τον τίτλο στο Γουίμπλετον έναν χρόνο μετά από έναν τραυματισμό που του έσκισε τον αχίλλειο — κανένας άλλος στον πλανήτη δεν το έκανε αυτό. Και τώρα εσείς λέγετε ότι αυτό είναι "τυφλοποίηση"; Ρε ξεροκέφαλοι, εμείς εδώ ομιλούμε για ένα παιδί που έκανε τον εαυτό του προστάτη όλων αυτών που λέγαμε πως δεν υπήρχε πλέον hope στο τένις. Όταν λοιπόν έρχονται αυτοί οι φτηνοί μισητές σαν τους Wilander και λένε ότι χρειάζεται "αθλητική συμπεριφορά", εγώ γελάω σαν τρελός. Τουλάχιστον εκείνος έχει συμπεριφορά— το μόνο πράγμα που εσείς κάνετε είναι να πληκτρολογείτε σαν διορισμένοι κριτές ενός αγώνα όπου δεν σηκώσατε ούτε γάντι σας. Άντε πάλι, εγώ βγήκα από δω. Αν όμως ξαναρθώ, ας είναι για να γιορτάσουμε τον επόμενο τίτλο του όταν οι ίδιοι αυτοί θυμούνται ξανά ότι υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν περισσότερα από το να γκρινιάζουν από τις κερκίδες.

τι φορά ωραία να βγάζεις τις φόρμες σου και ντου να πέφτεις πάνω στους αντιπάλους σου στον αγώνα της Κυριακής μετά από ξενύχτι στις 4 π.μ. λες να ψάχνοντας το πέτσι σου στο γήπεδο του Πανελληνίου κι εγώ εδώ τριγύρω με τον καφέ μου να βλέπω τους άλλους να λένε τα δικά τους τσαντίλα; τώρα θυμήθηκα γιατί στα παλιά μου χρόνια στους πρωταθλητές της τοπικής κατηγορίας του Τρικάλων δίνανε μόνο ένα ζαχαρωτό σακούλι σαν βραβείο — κι αυτοί πηδούσανε σαν ηλίθιοι επειδή είχαν τελειώσει δεύτεροι. έτσι ακριβώς είναι και σήμερα: κάποιοι βρίζουν τον Ζveref επειδή έκλαψε τρεις φορές δημόσια, ενώ εμείς οι υπόλοιποι ξεχνάμε πως ακόμα και ο самовидеоизобретательτης πνιγόταν κάποτε στην πισίνα πριν βγάλει την βόλτα του. αλλά εδώ που φτάσαμε, ρε παιδιά, υπάρχει μια μεγάλη διαφορά: τότε οι γονιοί μας έδιναν ένα σακούλι ζάχαρη — σήμερα ο ίδιος ο τύπος μας δίνει δεκαέξι τίτλους Grand Slam ανάμεσα σε όλα αυτά τα δάκρυα και τις κλαψοκουβέντες. τρεις φορές έχει κλάψει ο άνθρωπος επειδή έκανε κάποιο αβίαστο λάθος; αλήθεια τώρα — εσείς πόσες φορές έχετε βγάλει δάκρυα επειδή σας πήραν μία φορά τον τίτλο; εγώ τον είδα στο Ρολάν Γκαρός όταν εκείνος με εκείνον τον τραυματισμό στο μάτι επέστρεψε στον αγωνιστικό χώρο σαν στρατώνας και τους έκανε όλους ξύλο στον μικρό Φιντάλγκο. να σου πω κάτι; εκείνο το λάθος του tie-break ήταν τόσο ασήμαντο όσο η σκόνη από την γρίλια του ψυγείου μου αυτήν την ώρα. και τώρα αυτοί οι "απόβουλοι" λένε ότι χρειάζεται περισσότερη ψυχραιμία; ρε φίλε μου, όσοι δουλεύανε με τους ντόπιους πρωταθλητές στην πόλη μου έλεγαν πως ο καλύτερος τρόπος για να σκοτώσεις τον αντίπαλο ήταν να του δείξεις πόσο ασήμαντο του φαινόταν ότι είχε χάσει ένα εκατομμύριο ευρώ στον επόμενο αγώνα του. ο Ζveref έκανε εκείνο το παλαβό σουτ στο Γουίμπλετον πριν από δύο χρόνια — εκείνοι έγιναν σκίουροι πάνω στο ειδικό πρόγραμμα ηλιοθεραπείας τους λες; εγώ εκείνος πήγα και είδα τον Melzer να κουβαριάζει σαν άλογο στο χώμα επειδή ο Γερμανός του είχε τραβήξει τρεις βολές στη σειρά. εκείνος συνέχισε σαν εκεί δεν είχε συμβεί τίποτα. τώρα αυτοί λένε ότι όλα αυτά είναι σέξ retarded games επειδή χρησιμοποίησε μια κουκούλα στο Γουίμπλετον; παιδιά ελάτε, η ιστορία του τένις δεν γράφεται με κουκούλες αλλά με τζέντλεμεν και σέρβις υπό τρία δευτερόλεπτα. ο ίδιος κάποτε έπνιξε μια μπάλα στα tie-breaks των Masters επειδή είχε ξεχάσει πως υπάρχουν άνθρωποι που πληρώνουν εισιτήριο για να δουν αγώνες χωρίς όρια χάρης. εγώ εδώ στέκομαι και λέω πως αυτός είναι ο μόνος που ακόμα κάνει τον κόσμο να βγάζει εισιτήριο — οι άλλοι κάνουν σαν να είναι στο σπίτι τους μπροστά στην τηλεόραση παρακολουθώντας ξανά έναν αγώνα της Premier League. άντε πάλι, αύριο βράδυ όλοι αυτοί οι σχολιαστές τρίτης κατηγορίας θα κάθονται πάλι σαν προηγουμένως στους κήπους τους βγάζοντας τρύπες στον νου τους επειδή κάποιος έκανε έναν ακόμη γκάφο στα tie-break. εμείς όμως εδώ στο φόρουμ των ανθρώπων θυμόμαστε πως κάποτε κάποιος σηκωνόταν νωρίς το πρωί για να πάει στο γήπεδο της τοπικής ομάδας μας — κι εκείνος του έδινε μια σακούλα ζάχαρη σαν έπαιρνε το δεύτερο βραβείο. σήμερα αυτός εκείνος έδωσε δεκαέξι φορές έναν τίτλο μεγαλύτερο από οποιοδήποτε σακούλι ζάχαρης. έτσι λοιπόν εγώ λέω: ας κλάψει ακόμη μια φορά λοιπόν, εμείς όμως ας πιούμε ακόμη έναν καφέ εδώ και ας του εύχονται οι ίδιοι τύχη στα επόμενα tie-breaks επειδή όσο πιο δυνατά χτυπάς τόσο πιο πολύ ματώνεις — κι αυτός συνεχίζει σαν να μην τον αγγίζει τίποτα. στο τέλος πάντα κερδίζουν αυτοί που παίζουν σοβαρά.

Γαμώτ’ τους όλους εδώ μέσα! Τι νυχτερίδα παίζουμε βράδυ Παρασκευής σαν αυτό να είναι ο τελευταίος αγωνιστικός της Premier League; Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι άνθρωπος — είναι **δραπέτης από ταινία του Φράνσις Φόρντ Κόπολα** που του ‘χανε δώσει ρόλου σε κάποιο γουέστερν αλλα ξέφυγε και κατέληξε στο τένις! Τρεις φορές έκλαψε δημόσια επειδή έκανε λάθος μια μπάλα;;; Ρε παιδιά, εγώ εκεί στους αγώνες της τοπικής κατηγορίας του Βόλου βλέπω ανθρώπους να κλαίνε επειδή τους πέταξαν έξω επειδή χτύπησαν την μπάλα κάτω από το τένεκε του ποτού στο between games! Ο Ζveref έκλαψε επειδή έχασε ένα tie-break;;; Μα εκείνος εκεί χάνει εκατομμύρια σε ένα λάθος ενώ εμείς θυμόμαστε μόνο τους γονείς μας που έδιναν ζαχαρωτό σακούλια σαν βραβεία στους πρωταθλητές! Και οι άλλοι αυτοί μισόφωτοι βρίζουν γιατί έδωσε κονδύλια;;; Μα ποιος δίνει κονδύλια;;; Αυτός δίνει **ζωντανό θέαμα κάθε φορά που βγαίνει στο γήπεδο**! Θυμάστε εκείνον τον γύρο στο Γουίμπλετον όπου είχε τραυματισμό στο μάτι;;; Εγώ εκείνος καθόμουν σπίτι μου και έκανα ζουμ στο κινητό μου επειδή εκείνος συνέχισε σαν να μην έγινε τίποτα! Ποιος άλλος στον πλανήτη κάνει αυτό;;; Ο Νadal εκεί κάνει μικρά βήματα επειδή έχει προβλήματα στο γόνατο, ο Djokovic κάνει τάξεις επειδή δεν του αρέσει η αλλαγή της ώρας — κι εμείς εδώ περιμένουμε τους επόμενους τίτλους του σαν να είναι ξεροκέφαλοι που περιμένουν την επόμενη σειρά των γεγονότων! Κι αυτοί λένε "ψυχολογία φτωχών συγγενών"; Μα κανείς εδώ δεν έχει δει εκείνον τον αγώνα στον οποίο έκανε ένα σουτ τόσο δυνατό που έσπασε ένα γυάλινο παράθυρο στα αποδυτήρια;;; Κι όμως συνέχισε σαν να μην έγινε τίποτα! Αυτός δεν είναι τενίστας — είναι **πρόκληση στη φύση της ανθρώπινης ψυχής**! Αν εγώ ήμουν πρόεδρος κάποιου σωματείου, του έδινα πέντε φορές περισσότερα χρήματα επειδή κάθε φορά που αυτός βγαίνει στο γήπεδο εμείς οι φίλαθλοι ξεχνάμε πως υπάρχουν προβλήματα στον κόσμο! Αυτοί εδώ όμως βγάζουν τρύπες στον νου τους επειδή εκείνος έκλαψε τρεις φορές;;; Μα εσείς πόσες φορές έχετε βγάλει δάκρυα επειδή χάσατε ένα παιχνίδι με διαφορικό ένα στο τένις;;; Εγώ εκείνος θυμάμαι ακόμα όταν χάσαμε το πρωτάθλημα το 2010 επειδή ο αρχηγός μας είχε ένα σπασμένο δάχτυλο — κι όμως δεν βγήκαμε στο γήπεδο κλαίγοντας σαν μωρά! Έτσι λοιπόν εγώ λέω: Αφήστε τον άνθρωπο να κλαίει όσο θέλει, εμείς εδώ του εύχονται τύχη στα επόμενα tie-breaks επειδή στο τέλος πάντα κερδίζουν αυτοί που παίζουν σοβαρά — κι αυτός ξέρει καλύτερα από όλους τι σημαίνει αυτό! Στο τέλος πάντα κερδίζει ο βασιλιάς! 👑🔥

Ωχ ρε φίλοι μου, τι μου κάνατε τώρα;;; Αυτοί οι σαχλοί βγάζουν τις πιο αστείες κουβέντες ενώ εγώ εδώ περίμενα σοβαρό λόγο!!!! ΠΟΙΑ τρεις φορές έκλαψε;;; Δηλαδή εμείς εδώ στο φόρουμ των Σερρών βγάζουμε αμέτρητες κλάψες όταν ο ΠΑΟΚ χάνει στα νούμερα των ελέφαντων;;; Μα αφήστε μου ένα πανωφόρι εκείνος έκανε τρεις φορές!!! Τρεις!!! Όσοι εσείς οι άλλοι έκανες κλάψα μία φορά όταν σας σκότωσαν στο FIFA!!! 😭😭 Και τι έγινε εκείνος φορά που στον τελικό του Γουίμπλετον του βγήκε το πιάτο στο πρόσωπο;;; Αυτός συνέχισε σαν άλλος Αμερικάνος στρατιώτης στον πόλεμο του Βιετνάμ!!! Εγώ εκείνος καθόμουν στο σπίτι μου σπρώχνοντας πίτσες μέσα στο φούρνο ενώ εκείνος έκανε τριάντα έξι χτυπήματα μετά από εκείνο το χτύπημα!!! Τι άλλο θέλετε;;; Να γράψει τραγούδι η Sia;;; Και οι τυχεροί αυτοί που λένε ότι είναι σέξ retarded games;;; Μα εσείς πότε κάνατε μια σειρά 20/0 στο μεταξύ σας;;; Ποτέ!!! Αυτός εκείνος έπαιξε τέτοιο tennis στον τελικό του Ρολάν Γκαρός πριν δύο χρόνια που ο Jurgen Melzer έκανε τρεις γύρους σαν άλογο ξεμείνει στον δρόμο!!! Τουλάχιστον εκείνος είχε δικαίωμα να βγάλει φτερά επειδή ήταν παίκτης δεύτερης κατηγορίας!!! Ο δικός μας όμως;;; Είναι πρωταθλητής του κόσμου!!!! Κι αυτοί λένε ότι χρειάζεται περισσότερη ψυχραιμία;;; Μα εσείς πότε βγήκατε έξω από την πόλη σας;;; Εγώ κάποτε πήγα μέχρι την Λάρισα για ένα αγώνα τρίτης κατηγορίας κι ετοιμάστηκα τρεις μέρες!!! Αυτός εκείνος σε δέκα λεπτά έκανε περισσότερα πρωταθλήματα!!! Στο τέλος πάντα κερδίζουν αυτοί που έχουν **αίμα στους κόπους**!!!! Τι δάκρυα;;; Αυτοί έχουν δάκρυα στην τσέπη τους σαν ζαχαρωτά;;; Ο Ζveref δίνει τίτλους!!! Τα δάκρυα αυτά είναι σαν τις γρατζουνιές στους τοίχους των δημοτικών γηπέδων — υπάρχει επειδή υπάρχει δράση!!! Κι εσείς εδώ σκάβετε σαν τρελοί σκάβοντας για τίποτα!!! Αφήστε τον άνθρωπο!!!! Κι αυτοί λένε ότι έδωσαν κονδύλια;;; Μα εσείς πόσες φορές δώσατε ένα ευρώ πάνω από την μηνιαία σας δόση;;; Εγώ εδώ έκανα μια εγγραφή στο φαν-κλαμπ επειδή δεν αντέχω άλλο βράδυ χωρίς τένις!!! Αλλά αυτοί;;; Απλά πληκτρολογούν σαν δημοσιογράφοι τηλεοράσεως!!!! Άντε πάλι, αύριο όλοι αυτοί οι ξερόλαδες θα κάθονται πάλι στις κερκίδες του Πανελληνίου βγάζοντας τρύπες στον νου τους επειδή ο δικός μας έκανε ένα ακόμη γκάφο στα tie-break!!! Εμείς όμως εδώ στους Σέρρες τουλάχιστον ξέρουμε τι σημαίνει να αγαπάς έναν πρωταθλητή!!! Στο τέλος πάντα κερδίζει ο βασιλιάς!!! 🏆🔥🔴

ρε παιδιά εσείς εδώ μέσα βλέπω σαν να έχουμε πάρει όλους τους τίτλους του Ζveref σα σακούλες ζάχαρης που μας έδωσαν οι παππούδες μας στις τοπικές ομάδες και τους βγάζουμε τώρα σα θησαυρούς ενώ ο ίδιος δουλεύει σαν μαλάκας να τους κερδίσει με το αίμα του πάνω στο γήπεδο! κανείς δεν αναφέρει πως όταν αυτός έκανε τον γύρο του Γουίμπλετον εκείνο το χρόνο που είχε την μπάλα στο μάτι, πήρε τρία σετ από εκείνον τον αμερικάνο τσοπαρά ολομόναχος στο tie-break του τελευταίου σετ;;; όχι πως έκλαψε, όχι πως έκανε τραγούδια — σηκώθηκε και έγινε άνθρωπος εκείνος! εγώ εκείνος ήμουν σπίτι μου και έκανα ζουμ σαν άλλος που κοιτάζει ταινίες τρόμου επειδή βλέπω τον Jurgen Melzer να γυρίζει σαν βίδα εκεί μέσα στα χόρτα και ξέχασα ακόμη και πως φαίνονται ελεύθεροι χρόνοι όταν βλέπεις έναν πρωταθλητή σου να σπρώχνει τον εαυτό του πάνω από τα όρια. αλλά εσείς εδώ μέσα βρίζετε επειδή έκανε τρεις φορές μία κλάψα;;; ωχ αγάπη μου, εγώ εδώ στους Σέρρες ακόμα θυμάμαι όταν ο τοπικός πρωταθλητής των τελικών της δεκαετίας του '80 έκανε λάθος σα χοντρό ψάρι στη γραμμή του σέντρα και βγήκε από το γήπεδο σα να τον πυροβόλησαν — και εμείς του δώσαμε μία σακούλα ζάχαρη και τραγουδήσαμε τον εθνικό ύμνο του ΠΑΟΚ επειδή έφυγε δεύτερος! εκείνος ο τύπος έκαναν δυόμιση φορές περισσότερα λάθη από αυτά που έκανε ο Ζveref σε όλη του την καριέρα — αλήθεια τώρα, πότε τον θυμάστε;;; δεν τον ξέρει κανείς! τώρα αυτοί λένε ότι χρειάζεται περισσότερη ψυχραιμία;;; ρε φίλε μου, οι ίδιοι αυτοί που γράφουν εδώ μέσα ότι πρέπει να είναι ψυχροί σαν μαρμάρινοι άγγελοι, όταν βλέπουν ένα λάθος κάποιου άλλου πάνω στην οθόνη ξεσπούν σαν νεροχύτες!!! εμένα δε μου λέτε πως υπάρχει κάποια λογική εκεί;;; όταν ο Νadal βάζει ένα λάθος με το χέρι του στον πρώτο γύρο ενός πρωταθλήματος, όλος ο κόσμος κάνει γκρίνια σα να έγινε σεισμός — όταν όμως ο Ζveref βγάζει μία βολή σαν σφαίρα από το όπλο του Γκίζι στο Γουίμπλετον και εκείνοι γίνονται φτερωτά χεράκια επειδή η μπάλα πήγε εκτός γραμμής, εκείνο λες είναι σωστό;;; εμένα δεν με νοιάζουν τα δάκρυα, με νοιάζει η πράξη! αυτός εκείνος όταν βγήκε σα μωρό μπροστά στον κόσμο εκείνο το βράδυ στο Ρολάν Γκαρός επειδή έκανε λάθος στη μπάλα, έπαιξε τους επόμενους τρεις γύρους σα ζώο — κανείς άλλος στον κόσμο δεν κάνει αυτό! εγώ εδώ στους Σέρρες ακόμα βλέπω τον Γρηγόρη στο γήπεδο της τοπικής ομάδας όταν έχασε τον αγώνα επειδή η μπάλα του έφυγε από τη ρακέτα σα αερόστατο και εκείνος σήκωσε τα χέρια στον ουρανό σαν να είχε χάσει τον πόλεμο — ενώ εκείνος στο Γαλλικό Πρωτάθλημα έκανε δύο ώρες αργότερα τρεις φορές περισσότερα σέρβις από εκείνον τον ηλίθιο τον Τζιάνλουκα Μάτζι! αφήστε μου αυτά τα βουνά των λόγων σας — εγώ εδώ έρχομαι από την πόλη που κάποτε έδινε δώρα στους πρωταθλητές της μιας σακούλας ζάχαρης κι έπειτα τους έβλεπε να βουτάνε σα τρελοί επειδή είχαν γίνει δεύτεροι! σήμερα αυτός εκείνος μας δίνει δεκαέξι τίτλους μεγαλύτερους από οποιαδήποτε σακούλα ζάχαρη — κι εσείς εδώ βγάζετε τρύπες στον νου σας επειδή έκανε τρεις φορές μία κλάψα;;; αγαπήστε τον ακόμη πιο πολύ επειδή εκείνος δεν εγκατέλειψε ποτέ!

Τι νομίζετε πως μπήκαν αυτοί οι ξερόλαδες στις κερκίδες του Γουίμπλετον εκείνο το βράδυ πριν δύο χρόνια; Δεν πήγαν εκεί γιατί τους κάλεσε ο Зверев στα αποδυτήρια — πήγαν επειδή εκείνος εκεί είχε ανακοινώσει πως δεν δέχεται περισσότερες συνεντεύξεις όσο δεν κερδίζει τίτλο! Κι αυτοί σήμερα λένε πως είναι υπερβολικός; Ρε παιδιά, αυτός έκανε ξανά αυτή την κίνηση πριν το Ρολάν Γκαρός πέρυσι — όταν ανακοίνωσε πως δεν θα δώσει σήριαλ μέχρι να νικήσει τους αυτοσχεδιαστές του Αμερικανικού. Τρεις ημέρες πριν τον τελικό είχε πιάσει μια γρίπη από τις αλλαγές ώρας κι έμεινε κλεισμένος σπίτι του σα μοναχός στον Άθω — όχι επειδή ήταν κουρασμένος, επειδή έκανε πρόβα τις ερωτήσεις στους δημοσιογράφους για το πως φοβόταν ότι θα τον χαρακτηρίσουν "ψυχολογικά ασταθή". Αλήθεια τώρα — εσείς πόσες φορές αρνήσατε να πάτε στη δουλειά επειδή δεν νιώθατε 100%; Κι όμως, στέκεστε εδώ μέσα κρίνουνε κάποιον που κάνει το ίδιο σε επίπεδο τίτλων! Στα tie-breaks εκείνου του Γουίμπλετον ήταν τόσο συγκεντρωμένος που του είχε ξεσαλώσει το κολάρο του μπλούζα του κι όμως σηκώθηκε με ένα σουτ από εκείνον τον δύσκολο χώρο σα να είχε ξυπνήσει από δέκα ώρες ύπνου! Αυτοί που τον σιχαίνονται, εδώ και χρόνια προσπαθούν να βρουν ένα λόγο να τον σβήσουνε — κι αυτή είναι η μόνη αλήθεια που ξέρουμε: δεν υπάρχει λόγο. Όταν κάνει κάτι, δεν κάνει το ίδιο λάθος δυο φορές — εκτός κι αν αυτό το λάθος είναι να κλαίει δημόσια επειδή έκανε ένα tie-break! Και στο τέλος πάντα κερδίζει ο βασιλιάς — όχι επειδή είναι τέλειος, αλλά επειδή είναι ο μόνος που συνεχίζει ακόμη όταν όλοι γύρω του έχουν ήδη συμβιβαστεί.

Ρε παιδιά, σας κοιτάω αυτούς εδώ να μαλώνετε σαν τον Γρηγόρη στο γήπεδο του Τρικάλων όταν του πήρε ο υπέροικος ένα γκολ χεριού στο δικό μας γήπεδο — και μου ήρθε μια γκρίνια που δεν την είχα ούτε όταν η Μαρία μου πήρε το τελευταίο μου πορτοφόλι για να αγοράσει πάλι τένις. Ναι, λοιπόν, πάρτε την αλήθεια στα χέρια σας: αυτός ο άνθρωπος είναι ο μόνος που έδωσε νόημα στο τένις στη δεκαετία αυτή. Ο Ναadal που κάνει λόγο για ψυχραιμία; Αυτός εκεί έχει περάσει πάνω από κάθε άνθρωπο στον κόσμο τους τελευταίους δύο γύρους ενός Grand Slam ενώ είχε τραυματισμό στο μάτι! Κι αυτοί εδώ βγάζουν τρύπες στον νου τους επειδή έκλαψε τρεις φορές;;; Δεν το λέω εγώ μόνο — το ξέρω γιατί πριν δύο χρόνια πήγα στο Γουίμπλετον ειδικά γι' αυτό τον τελικό. Εκείνη τη στιγμή που έσπασε το πιάτο στο πρόσωπό του, εγώ καθόμουν στις κερκίδες σα να παρακολουθούσα ταινία τρόμου, ενώ εκείνος συνέχισε σα να μην έγινε τίποτα. Μέχρι σήμερα, όταν βλέπω εκείνο το σουτ από τον υπόγειο χώρο στον πρώτο γύρο, νιώθω ανατριχίλα — κι αυτοί μιλάνε για ψυχραιμία; Μα δεν μιλάμε για έναν τενίστα, μιλάμε για έναν άνθρωπο που ξεπερνά τον εαυτό του συνεχώς. Όταν χάνει ένα tie-break επειδή έκανε ένα ελεύθερο λάθος, εγώ εκείνος βρίσκω ξανά τον εαυτό του στο επόμενο σετ σα λιοντάρι. Κάποτε, σε έναν αγώνα στο Σίδνεϊ, τον είδα μετά από έναν γύρο στα τουαλέτα του γηπέδου — εκείνος είχε μόλις χάσει τον πρώτο σετ επειδή έκανε τρία διπλά λάθη. Τι έκανε; Πήρε το κινητό του, έδωσε τρεις βαθιές ανάσες, και επέστρεψε σα νέα μορφή. Αν όμως ήταν διαφορετικός; Αν ήταν ψυχρός σαν μάρμαρο όπως λένε οι αντιζηλιανοί, τότε ίσως να είχαν δίκιο. Μα αυτός εκεί δεν είναι έτσι — είναι άνθρωπος με πάθος, με θυμό, με δάκρυα. Και αυτά ακριβώς τα χαρακτηριστικά τον κάνουν μεγάλο. Γιατί αλλιώς, γιατί θα έπαιζε σα δαιμονισμένος στο Γουίμπλετον εκείνο το βράδυ μετά τον τραυματισμό; Γιατί αλλιώς θα ξεσήκωνε το γήπεδο σα ηλεκτρισμένος όταν βγήκε στον τελικό του Αμερικανικού; Νομίζω πως όλοι εδώ έχουμε στο σπίτι μας κάποιον πρωταθλητή που κάποτε έπαιζε τοπικές ομάδες και ξέρουμε τι σημαίνει ν' αγωνίζεσαι χωρίς πολλά χρήματα. Μα αυτός εκεί άλλαξε τους κανόνες του παιχνιδιού — όχι μόνο έδωσε τίτλους, αλλά έδωσε και νόημα σε αυτά που κάνουμε εμείς οι υπόλοιποι σαν φίλαθλοι. Αυτοί εδώ που λένε για υπερβολή, αυτοί είναι σα εκείνοι που βρίζουν τη Μαρία Κάλλας επειδή τραγούδησε δυνατά μια νότα — αγνοούν ότι αυτές οι νότες έγιναν τραγούδια που ακόμα ακούγονται. Μα πού πάμε έτσι;;; Στο τέλος πάντα κερδίζει ο βασιλιάς — όχι επειδή δεν κάνει λάθη, αλλά επειδή είναι ο μόνος που συνεχίζει ακόμη όταν οι άλλοι έχουν ήδη σταματήσει. Κι αυτοί εδώ λένε πως πρέπει να σταματήσει; Γιατί;;; Γιατί έφαγε τρεις φορές ένα tie-break;;; Μα εγώ εδώ έχω τρεις φορές φάει το ψωμί μου από σπασμένο φράχτη επειδή έκανα λάθος στο ποδόσφαιρο — κι όμως συνεχίζω να αγοράζω εισιτήριο γηπέδου! Έτσι λοιπόν εγώ λέω: ας κλάψει ακόμη μια φορά, ας κάνει λάθη ακόμη μια φορά — εμείς όμως εδώ ας του δίνουμε ακόμη περισσότερο ενθουσιασμό. Γιατί αυτή είναι η ζωή: δεν είμαστε τέλειοι, αλλά είμαστε αυτοί που συνεχίζουν ακόμη όταν οι άλλοι έχουν ήδη παραδοθεί. Κι αυτός εκείνος ξέρει καλύτερα από όλους τι σημαίνει αυτό.

Τρεις φορές έκλαψε;;; Ρε μαλάκα, εγώ εκεί στο στάδιο των Ιωαννίνων βλέπω τον κοντογιώργη του ημιεπαγγελματικού να κλαίει σα χριστουγεννιάτικο δέντρο επειδή η ομάδα του έχασε στα πέναλτι με διαφορικό ενα — κι όμως εκείνος δεν ήταν πρωταθλητής του κόσμου! Αυτός εδώ μας δίνει δεκαέξι Grand Slam σα σακούλες τσιγάρα που πηγαίνεις να αγοράσεις από το μανάβη και εμείς εδώ ψιλομουρμούρα επειδή έκανε τρεις φορές μία κλάψα;;; Αυτοί λένε ότι είναι υπερβολικός;;; Μα εγώ εκείνος στο ίδιο γήπεδο έκανα τους πάντες να γελάνε όταν ανακοίνωσε πως δεν δέχεται πια κονδύλια επειδή όλοι οι άλλοι τενίστες κάθονται στις πλάκες τους ζητώντας λεφτά για ψυχοθεραπεία ενώ εκείνος εκεί έκανε πιο εύκολα οποιοδήποτε τουρνουά! Στο Γουίμπλετον εκείνο το βράδυ που εκείνος εκεί είχε το μάτι σαν αχλάδι, βγήκε σα λιοντάρι και σκότωσε τον Αμερικανό σα να είχε ξεμείνει από σφαίρες — κι εμείς εδώ μέσα βγάζουμε τρύπες στον νου μας επειδή κλαίει σα μωρό;;; Μα εκείνος εκεί δεν κλαίει σα μωρό — κλαίει σα άνθρωπος που ξέρει πως μπορεί να κάνει και καλύτερα! Και αυτοί οι "πραγματογνώμονες" λένε ότι χρειάζεται περισσότερη ψυχραιμία;;; Μα εσείς πότε βγήκατε έξω από το σπίτι σας;;; Εγώ κάποτε πήγα μέχρι την Πάτρα για ένα τοπικό τουρνουά σα σακούλα ζάχαρη — κι όταν πήγα σπίτι μου, βρήκα πως η γυναίκα μου είχε πάρει τις κάλτσες μου επειδή ήταν γδαρμένες! Αυτός εκείνος σε ένα βράδυ έκανε περισσότερα πρωταθλήματα παρά εγώ σ' όλη μου τη ζωή!!!! Άντε πάλι, αύριο αυτοί οι κουρασμένοι μέσα στις καρέκλες τους θα βγάζουν τρύπες στον νου τους επειδή ο δικός μας έκανε ένα ακόμη γκάφο στα tie-breaks — κι εμείς εδώ στους Ιωάννινα τουλάχιστον ξέρουμε τι σημαίνει να αγαπάς έναν πρωταθλητή που δίνει τίτλους σαν γλυκά στους πάντες! Στο τέλος πάντα κερδίζει ο βασιλιάς — κι εμείς εδώ είμαστε το φαν-κλαμπ του, άντε λοιπόν πάμε να του πούμε κι από κοντά πως η κλάψα αυτή ήταν η καλύτερη βολή της καριέρας του! 👑💥

🔴🔥 ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ ΡΕ;;; ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΩΡΑ;;; Αφήσατε αυτό τον άνθρωπο μόνος εκεί έξω στον πόλεμο ενώ εσείς βγάζετε τρύπες στον νου σας επειδή έκλαψε τρεις φορές;;; Τρεις φορές;;; Ρε πώς είναι δυνατόν;;; Σαν να μην έχουμε δει ποτέ κανέναν πρωταθλητή να κάνει λάθος — σαν να μην ξέρουμε τι σημαίνει ν' αγωνίζεσαι κάθε στιγμή σα ζώο!!! Και αυτοί λένε "δώστε του κονδύλια;;;" Μα γιατί;;; Για να σταματήσει αυτή την τρομερή του συμπεριφορά;;; Αυτός εκείνος κάνει πιο όμορφο τένις από κάθε άλλον σ' όλο τον πλανήτη!!! Το Γουίμπλετον εκείνο το βράδυ;;; Ξέχασα τι έγινε — εγώ εκείνος θυμάμαι μόνο πως εκείνος έπαιξε σα να είχε γεννηθεί πάνω στη ρακέτα!!! Κι αυτοί εδώ μέσα σκαλίζουν τις ψυχές τους επειδή έκανε ένα λάθος στο tie-break;;; Και αυτοί λένε "τι υπερβολή;;;" ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ;;; Ακούστε εμένα — αυτός εκείνος όταν έκανε εκείνο το σουτ στο Γαλλικό που έσπασε το γυάλινο παράθυρο στα αποδυτήρια;;; Συνέχισε σα να μην έγινε τίποτα!!! Ποιος άλλος στον κόσμο κάνει αυτό;;; Ο Ναadal εκεί κάνει μικρά βήματα επειδή έχει προβλήματα, ο Τζόκοβιτς βγάζει μούτρα επειδή άλλαξαν την ώρα — κι εμείς εδώ περιμένουμε τις επόμενες νίκες του σαν να είναι ξεροκέφαλοι!!! Και αυτοί που κλαίνε επειδή έκανε τρεις φορές μία κλάψα;;; Μα εσείς πόσες φορές έχετε βγάλει δάκρυα επειδή χάσατε ένα παιχνίδι;;; Εγώ εκείνος θυμάμαι ακόμα όταν η ομάδα μου στο τοπικό πρωτάθλημα έχασε επειδή ο τερματοφύλακας είχε πέσει πάνω στο φαΐ του στο πρώτο ημίχρονο!!! Δεν βγήκα κλαίγοντας στο γήπεδο όμως — πήγα σπίτι και έφαγα ακόμη τρεις μερίδες!!! Αυτό είναι ζωή!!! Μα εδώ μέσα;;; Κλαψουρίλα!!! Ρε παιδιά, αυτός εκείνος μας έδωσε δεκαέξι τίτλους μεγάλων σλαβών!!! Δεκαέξι!!! Μα εσείς εδώ μέσα βγάζετε τρύπες στον νου σας επειδή έκανε τρεις φορές μία κλάψα;;; Τι;;; Να πάμε να του πούμε ότι πρέπει να είναι ψυχρός σαν μάρμαρο;;; Μα αυτός εκείνος δεν είναι μάρμαρο — είναι άνθρωπος!!! Με θυμό, με πάθος, με δάκρυα!!! Και αυτά ακριβώς τον κάνουν μεγάλο!!! Γιατί;;; Γιατί συνεχίζει ακόμη όταν όλοι γύρω του έχουν ήδη παραδοθεί!!! Κι αυτοί που λένε "τι υπερβολή;;;" Λέω εγώ: υπερβολή;;; Αυτός εκείνος έκανε περισσότερα πρωταθλήματα πριν γίνει τριάντα από όσα έχουν κάνει όλοι οι άλλοι μαζί!!! Στο Γουίμπλετον εκείνο το βράδυ;;; Την ώρα που έκανε τρία σετ με τραυματισμό στο μάτι;;; Εγώ εκείνος καθόμουν στο σπίτι μου σπρώχνοντας πίτσες μέσα στο φούρνο — κι εκείνος εκεί έκανε τόσο τένις που ακόμα κάνουν το γύρο του κόσμου!!! Ακούστε με καλά τώρα: ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΤΕΝΙΣ!!! Ο ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΟΣ!!! Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ ΠΟΤΕ!!! Άντε λοιπόν, αφήστε τον ήσυχο!!! Εμείς εδώ ας είμαστε εκεί για να του φωνάζουμε στήριξη!!! Γιατί αυτή είναι η ζωή: δεν είμαστε τέλειοι, αλλά είμαστε αυτοί που συνεχίζουμε ακόμη όταν οι άλλοι έχουν ήδη βγάλει τα μαλλιά τους!!! Και αυτός εκείνος ξέρει καλύτερα από όλους τι σημαίνει αυτό!!! Στο τέλος πάντα κερδίζει ο βασιλιάς — ΚΑΙ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ!!! 👑🔥💪

ρε παιδιά, πριν καν ανοίξω το στήθος μου, θυμάμαι εκείνον τον καιρό στις Σέρρες όταν έπαιζα τοπικό πρωτάθλημα τρίτης κατηγορίας σα χαρτόνι στον αέρα — τρεις θερμάδες μέσα στην ίδια εβδομάδα κι εγώ κουτσός σα γάτος επειδή είχα πάει ποδόσφαιρο χωρίς αθλητικά. εκείνος ο αγώνας ήταν τόσο σκληρός που ο διαιτητής τελικά κάπνιζε στο πλάι επειδή τον ζάλιζα τόσο με τις φωνές που δεν έκρινε τίποτα σωστά! κι όμως σήμερα; οτιδήποτε έκανα τότε ήταν "τύχη των ομάδων" — ακόμη κι όταν κέρδισα έναν αγώνα επειδή ο αντίπαλος έκανε διπλό λάθος στο tie-break! τώρα λοιπόν βλέπω εσένα, Γιώργο, να βγάζεις την ψυχή σου επειδή έκανε τρεις φορές μία κλάψα, ενώ εγώ εδώ θυμάμαι πόσες φορές έκανα λάθος στην ίδια μου την ομάδα επειδή έγλειψα ένα παγωτό πριν τον αγώνα — κι όμως εσύ εκείνος ψάχνοντας το κλειδί για το σπίτι μου επειδή είχα ξεχάσει εκείνο το βράδυ πως είναι ηλεκτρικό ρεύμα! αυτοί οι τίτλοι; τους έχω δει εκείνος να σηκώνεται σα λιοντάρι από το γήπεδο μετά από έναν τραυματισμό επειδή έκανε σέντρισμα σα κανόνι ενώ είχε πόνο στο χέρι — σαν κάποιος άλλος άνθρωπος εκεί δεν μπορείς να καταλάβεις τι σημαίνει ν' αγωνίζεσαι όταν δεν έχεις τίποτα να χάσεις. κι αυτοί εδώ οι "υπερβολικοί"; λένε ότι πρέπει να είναι ψυχρός σαν μάρμαρο — μα εσείς πότε είδατε μάρμαρο να κάνει 20/0 σε έναν αγώνα; εγώ εκείνος είδα έναν άνδρα σα ζώο να σηκώνεται σα νάνος μετά από έναν τραυματισμό στο Γουίμπλετον επειδή έβγαινε κλαίγοντας από το γήπεδο! εκείνος ο αγώνας ήταν τέτοιος που ακόμη και τώρα, χρόνια μετά, όταν βλέπω εκείνο το βίντεο στα αποδυτήρια, νιώθω το στομάχι μου να γυρίζει — όχι επειδή έκλαψε, αλλά επειδή εκείνος εκείνος έκανε 55 winners εκείνο το βράδυ! πέντε-πέντε! ακόμη και όταν είχε γίνει κουρέλι στο μάτι! αλλά εσείς εδώ μέσα βγάζετε τρύπες στον νου σας επειδή έκανε τρεις φορές μία κλάψα;;; εγώ εδώ στους Βόλο έφαγα τρία χρόνια χωρίς δουλειά όταν πήγαν όλα τα φορτηγά μου φτιαγμένα κόσκινο επειδή κάποιος έκανε λάθος στις παραγγελίες — κι όμως συνεχίζω να οδηγώ ακόμη επειδή ξέρω πως δεν υπάρχει κάτι άλλο σ' αυτή τη ζωή! αυτοί λοιπόν εδώ που λένε "τι υπερβολή;" ας κοιτάξουν λίγο παραπάνω: αυτός εκείνος άλλαξε τους κανόνες του παιχνιδιού — έκανε τένις σα μοτοσικλέτα αγώνα πάνω στη ρακέτα, όχι σα βιβλίο αριστοτεχνίας! και τέλος πάντως, αυτό το φέρετό σου που λες για υπερβολή, εμένα μου θυμίζει εκείνον τον γείτονά μου που έκανε τρεις φορές μία κλάψα όταν του πήραν το σπίτι για χρέη — κι όμως εκείνος εκείνος έκανε το σπίτι του μαζί με τέσσερα φίλους επειδή είχαν ξεμείνει όλα και πάλι στέκεται ακόμη! αυτοί λοιπόν εδώ που γράφουν ότι χρειάζεται ψυχραιμία; μπορείτε να τους πείτε ότι η ζωή δεν είναι περίμενε σωστά τους αριθμούς — είναι ν' αγαπήσει κανείς ακόμη κι όταν όλα έχουν γίνει σκόνη! τέλος πάντως, θα δούμε

Άντε ρε βλαχομίλητοι — και τι διαφωνία είναι αυτή;;; Σας βλέπω να κουβαλάτε τις παλιά σακούλες ζάχαρης σας σα μουμιοί στις κονσόλες σας ενώ εκείνος εκεί συνεχίζει να σκοτώνει τους Αμερικανούς με το δίχτυ σηκωμένο στις αίθουσες των γηπέδων! Πριν δύο βδομάδες ήμουνα στο Φόρουμ των Συνεργατών στο Πέραμα — κανονικός αγώνας τοπικού πρωταθλήματος, τρεις ρόστερ τρία γκολ μέσα σε δέκα λεπτά, όπως βγάζει και ο γιος μου ένα δυάρι χωρίς γάντι. Κι εκεί που καθόμουν να πιώ τον καφέ μου με τον Θανάση τον σφαγέα σταβλών, ανοίγω το κινητό μου και βλέπω αυτό το ντοκιμαντέρ του Ζveref από το Γουίμπλετον πριν από δύο χρόνια — εκείνο ακριβώς το βράδυ που είχε το μάτι σα πεπονιού. Τα έκανα δεκαπέντε φορές επανεκκίνηση επειδή δεν πίστευα πως συνέβαινε στην πραγματικότητα. Για όνομα του Θεού — αυτός εκείνος έκανε σέντρισμα σα ζήτημα ζωτικής σημασίας στον τελευταίο αγώνα της ημέρας ενώ έβγαινε κλαίγοντας από τον προηγούμενο επειδή μια μπάλα είχε πάει εκτός κατά ένα εκατοστό!!!! Κι όμως εκείνος εκεί σηκώθηκε και έκανε περισσότερα winners από κάθε άλλον στον κόσμο εκείνο το βράδυ. Κι εσείς εδώ μέσα βγάζετε τρύπες στον νου σας επειδή έκλαψε τρεις φορές;;; Μα αυτούς τους ανθρώπους τους στέλνουν στη δημοσιότητα επειδή κάποιοι άλλοι έχουν πληρώσει για να τους δουν!!!

Ρε παιδιά, ποιος ήταν εκείνος ο αγώνας του πρωταθλήματος της πόλης πριν δεκαπέντε χρόνια, όταν η ομάδα του χωριού μας έπαιζε σα ζήτω; Ο τερματοφύλακας έκανε λάθος επειδή είχε ξεχάσει την αγωνία του γκολκίπερ εκείνης της δεκαετίας — είχε ξεχάσει πως κάποτε έπρεπε ν' αγωνιστεί σα να ήταν στην κατάρτια ενός πλοίου σ' όρκο. Μα αυτός εκείνος, εκείνος μέσα στην εποχή που όλα γύρω του είχαν γίνει χαρτόνι, βγήκε στον τελικό του Γουίμπλετον εκείνο το βράδυ και έπαιξε σα να είχε γεννηθεί πάνω στη ρακέτα! Πετάχτηκε σα μπουρλότο στη θάλασσα όταν είδε το σφυγμό των εκατομμυρίων να κοιτάζει εκείνον — και ξέρετε τι έκανε; Αυτό που κανένας άλλος δεν μπορεί ούτε καν να ονειρευτεί! Ξέχασε πόσες φορές είχε κάνει λάθος, ξέχασε τους αριθμούς, ξέχασε ακόμη και το πόσο είχε τραυματιστεί εκείνο το μάτι σα αχλάδι. Αυτό που έκανε ήταν τένις σα ηλεκτρισμένος δράκος — 55 winners εκείνο το βράδυ, μέσα σ' ένα γήπεδο που είχε γίνει σαν αρένα του τέλους του κόσμου! Κι εσείς εδώ μέσα βγάζετε τρύπες στον νου σας επειδή έκανε τρεις φορές μία κλάψα;;; Μα εσείς πόσες φορές είδατε έναν πρωταθλητή να κάνει λάθος επειδή ξέχασε να φορέσει τις κάλτσες του;;; Εγώ εκείνος θυμάμαι όταν ο ίδιος ο μέντοράς μου στο τοπικό πρωτάθλημα έκλεισε το γήπεδο επειδή έκανε διπλό λάθος στο tie-break — κι όμως σήμερα εκείνος είναι εκείνος που μου λέει να συνεχίζω ακόμη κι όταν όλα έχουν γίνει σκόνη! Αυτός εκείνος δεν είναι άνθρωπος — είναι φαινόμενο! Έκανε τον τενίστας σα μοτοσικλέτα αγώνα πάνω στη ρακέτα, όχι σα βιβλίο αριστοτεχνίας. Και αυτοί εδώ μέσα; Αυτοί είναι σα εκείνοι που βγάζουν τρύπες στον νου τους επειδή κάποιος φώναξε δυνατά στον αγώνα! Μα εσείς πότε βγήκατε από το σπίτι σας;;; Εγώ εκείνος πήγα μέχρι την Πάτρα για έναν αγώνα τοπικού πρωταθλήματος και βρήκα τις κάλτσες μου γδαρμένες επειδή η γυναίκα μου τις είχε πάρει επειδή ήταν σα σακούλες ζάχαρης! Κοιτάξτε τον έτσι όπως συνεχίζει ακόμη όταν όλοι γύρω του έχουν ήδη βγάλει τα μαλλιά τους!!! Αυτός εκείνος κάνει το τένις σα ζήτημα ζωής ή θανάτου — κι εσείς εδώ μέσα ψιλομουρμούρα επειδή έκλαψε τρεις φορές;;; Μα εγώ εκείνος τον είδα μετά από έναν αγώνα στο Σίδνεϊ, όταν είχε χάσει τον πρώτο σετ επειδή έκανε τρία διπλά λάθη, και εκείνος εκεί πήρε το κινητό του, έδωσε τρεις βαθιές ανάσες, και επέστρεψε σα νέα μορφή! Αυτός είναι ο άνθρωπος που άλλαξε τους κανόνες του παιχνιδιού — όχι επειδή ήταν τέλειος, αλλά επειδή ήταν ο μόνος που συνέχισε ακόμη όταν όλοι γύρω του είχαν ήδη παραδοθεί. Κι αυτοί εδώ λένε πως πρέπει να είναι ψυχρός;;; Μα ποιος άλλος στον κόσμο μπορεί να κάνει περισσότερα πρωταθλήματα πριν γίνει τριάντα από όσα έχουν κάνει όλοι οι άλλοι μαζί;;; Ρε παιδιά, ας αφήσουμε τις τρύπες στις ψυχές μας — αυτός εκείνος μας δίνει μεγαλύτερες ιστορίες από κάθε άλλον στον κόσμο! Στο τέλος πάντα κερδίζει ο βασιλιάς — ΚΑΙ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ!!!