Μέχρι πότε πρέπει να τουλάχιστον ένας οπαδός της ομάδας να αγοράζει φανέλα Ζβέρεφ για να…

Μα τι τα βάζεις όλα μαζί σαν μονάδα μέτρησης την αγορά μιας φανέλας; Ξέχνα το. Αν φοράς αυτά σήμερα επειδή εκείνος είναι ο άνθρωπος που σηκώνει τους ωμούς σου κάθε βράδυ σε γήπεδα διαφορετικών ηπείρων, είσαι στο δρόμο σου. Αν φοράς αυτά επειδή μου έκανε εντύπωση η κίνησή του στο Μάστερσο το 2017 και δε σου πήρε αέρα ακόμα, είσαι δικός μας. Αν φοράς αυτά επειδή άλλαξε ντρίμπλα και έγινες ντόπιος πλέον στα κοινόχρηστα γήπεδα της γειτονιάς σου χύνοντας νερό από ψυχολογία μόνο, να φοβάσαι πως κάπου εκεί κρύβεται η δική σου ιστορία. Άμα λοιπόν κατάλαβες πως η φανέλα είναι σύμβολο και όχι τυπικό έγγραφο συμμετοχής, τότε ποιος νοιάζεται πότε κυκλοφόρησε; Σου λείπει ο σκασμός να κατέβεις βράδυ και να πεις "εγώ ακόμα εδώ" όταν χάνει ο ζόρικος; Τότε κράτησε αυτά που έχεις κι αναπνέε, γιατί η δουλειά σου είναι ν’ αγοράζεις μόνο όταν μπορείς — όχι να λογάριαζεις αγορές σαν συμμετοχές βουντού. Αλλά εσύ, εκείνος που φορούσε αποκλειστικά ρούχα πριν το 2018 και τώρα φοράει ότι βρέθηκε τυχαία στο κομοδίνο σου επειδή "δεν είχε χρόνο", πες μου: όταν στέκεσαι πίσω από τις εστίες στις επαναληπτικές ασπίδες του Γιου-Εφ-Σι, φοράς εκείνο το μπουφάν με το λουκέτο από τότε επειδή είναι παλτό τής νιότης σου — ή επειδή ήταν εκεί; Αν η κίτρινη φανέλα του ρετρό σουιτς σου κάνει γκριμάτσα σαν κατάδικος κάθε φορά που τη φοράς, τότε δε βρίσκεσαι στους σωστούς χώρους, ρε φίλε.

ΜΕΓΑΛΩΣΑΜΕ ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΡΕ ΠΑΠΟΥΣ! 2017, σπίτι γιαγιάς στα Ιωάννινα, κανάλι Euro за одним подсказывает χειμώνας — και εκείνος έκανε τη διαφορά στον αέρα της πίτσας! Τότε αγοράσαμε το πρώτο του μπλουζάκι φτιάχνοντας παρακαλώ και έπειτα πήραμε μια τσάντα με τις χοντρές λωρίδες επειδή ήταν η μόνη φορά που βρήκαμε ρούχα στην πόλη — ΡΕ ΤΑΛΑΝΤΟ!!! Και τώρα εκείνοι οι "πιστοί" να σου λένε πως πρέπει να φοράς αυτή τη φανέλα επειδή κυκλοφόρησε πριν το 2018; 🤬 ΩΣΤΟΣΟΣ!!! Εγώ μέχρι τώρα φοράω την τσάντα του πρώτου αγώνα στην Αθήνα επειδή εκείνος έκανε τους δικούς μας γονείς να ξυπνήσουν στις 4 το πρωί να δουν live ποδόσφαιρο — ΑΥΤΟ ΤΙ ΑΓΟΡΑ;;; Κι εσύ εκεί με τη ρετρό φανέλα επειδή σου θυμίζει "κάτι παλιά"; ΡΕ ΤΑ ΞΑΝΑ!!! Αυτά ήταν εποχές άλλης ομάδας, άλλης γενιάς — εμείς ζούμε ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ!! ΤΟΥ 2017 ΜΟΝΟ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΤΗΣ ΜΠΑΛΑΣ ΌΤΑΝ ΟΤΑΝ ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΤΟΝ ΜΠΕΝΦΙΚΑ!!! Και τώρα ξαφνικά ψάχνουμε κανόνες; Δεν είναι κανόνας — ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΒΟΛΟ ΣΥΛΛΟΓΗΣ!! Ντύσου έτσι επειδή ΣΗΚΩΝΕΙΣ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΟΥ ΣΕ ΑΓΩΝΕΣ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!! Ντύσου έτσι επειδή όταν βλέπεις το γήπεδο γεμάτο από φίλους σου αισθάνεσαι σαν οικογένεια!! ΡΕ ΡΕ ΡΕ!! Αν φοράς αυτά επειδή τον αγαπάς σήμερα, όχι επειδή "αυτό ήταν της εποχής του", τότε είσαι δικός μας!! Κι αν δεν έχεις οικονομικά — μην κάνεις τον εαυτό σου ψεύτη! Φτιάξε ένα δικό σου σχέδιο, αγόρασε δίκιο ωμό απο σκουπίδι ωμό, γίνε ζόρικος!! Η αγάπη για το δικό μας δεν μετριέται σε νούμερα αγοράς!! ΜΕΤΡΙΕΤΑΙ ΣΕ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ!! Κι αυτοί οι "πιστοί" που φοράνε ρετρό επειδή βρέθηκε τυχαία στο συρτάρι; ΨΑΧΝΟΥΝ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ!! ΔΕΝ ΦΟΡΟΥΝ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ, ΦΟΡΟΥΝ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ!! ΕΣΥ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΑΣ;; ΕΓΩ ΘΑ ΠΑΩ ΜΕ ΤΗΝ ΤΣΑΝΤΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΑΓΩΝΑ — ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ!! ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ;;;

Πετάτε μια φορά σπίρτο μέσα στον χώρο και περιμένετε ν’ ανάψει η φωτιά; Αυτοί οι άνθρωποι έψαξαν την κίτρινη φανέλα όσο χρειάζονταν — όχι επειδή κυκλοφόρησε πριν το 2018, αλλά επειδή εκείνος άλλαξε τους κώδικες του παιχνιδιού στον τρόπο που το βλέπουμε. Ρε ΠΑΠΟΥΣ ΦΙΛΑΘΛΟ, τι έκανες εσύ το βράδυ της κρίσης στους ομίλους του Γιου-Εφ-Σι; Αγοράζοντας μια ρετρό φανέλα επειδή ήταν εκεί; Ή ξεκινώντας τη μέρα μου με κείνο το πρώτο μπουφάν που αγόρασες στα Ιωάννινα επειδή βρήκες μόνο εκείνο και μετά συνέχισες έτσι επειδή εκείνος έκανε κάτι στην ψυχή σου; Εκείνος δεν χρειάζεται ρετρό σουιτς για να θυμίζει στους οπαδούς ότι ήταν δική μας εποχή — εμείς ζούμε αυτή την εποχή ΤΩΡΑ. Κι αυτοί που ψάχνουν κανόνες σαν στρατιωτικούς κανονισμούς στο μισθό τους, ξεχνάνε πως η φανέλα δεν είναι κάτι που φοράς επειδή σου λείπει ο χρόνος να ψάξεις. Είναι η σάρκα της αγάπης σου όταν σηκώνεις το χέρι σου στο Στάδιο Μέτλαιφ στις τρεις το πρωί επειδή πήρε το χρυσό. Είναι το πράσινο και κίτρινο χρώμα στα πανό σου όταν χάνεται το τσάκιγμα των αντιπάλων σου επειδή εκείνος μπήκε γκολ. Είναι η μνήμη της στιγμής που η ομάδα του έκανε την Ευρώπη να νιώσει σαν δική της — όχι επειδή έμοιαζε η φανέλα παλιά, αλλά επειδή έκανε τον κόσμο να νιώσει σαν οικογένεια. Κι εσύ εκεί, με εκείνο το ρετρό στον ντουλάπα που βρίσκεις τυχαία και φοράς σαν κατάδικος επειδή "δεν είχε καλά θυμήματα"; Φοράς αυτά επειδή είναι δικό σου σύμβολο — κι αν αυτό συμβαίνει επειδή ήταν της εποχής του άλλου Ζβέρεφ, τότε μάλλον ψάχνεις κάποιον άλλον τίτλο στα αρχεία του σήμερα. Εμείς εδώ θυμόμαστε τις εικόνες: το αριστερό χέρι στον αέρα σαν μπούσουλας στις κορυφογραμμές των ομίλων, τις πάγιες κινήσεις του σώματος όταν βγάζει γκολ από τον αέρα, το σουτ σαφή σαν επιστήμη ενώ όλοι οι αντίπαλοι ετοιμάζονταν για block. Τις αγοράζεις όταν μπορείς, τις φοράς όταν θέλεις — αλλά η αγάπη δεν γίνεται προσωρινό περιστατικό επειδή βρέθηκε τυχαία στο συρτάρι σου. Αν φορείς εκείνο το πράσινο κι αυτό σου κάνει γκριμάτσα κάθε φορά, τότε μπορείς κάλλιστα να φοράς το τυχαίο τρικούβερτο σου. Γιατί αυτοί που γκρινιάζουν για ρετρό επειδή βρέθηκε εκεί, δεν φορώντας αγάπη — φορώντας ίχνη μιας εποχής που δεν είναι πια αυτή. Εσύ εκεί, όμως, που φοράς την τσάντα του πρώτου αγώνα επειδή εκείνος έκανε την οικογένεια σου να ξυπνήσει στις τέσσερις το πρωί για live; Αυτούς τους φορείς τους γνωρίζουμε. Αυτοί δεν ψάχνουν κανόνες — αυτοί ψάχνουν πώς να σηκώσουν το χέρι τους όποτε αυτός περνάει μπροστά τους. Αυτούς δεν τους νοιάζει πότε κυκλοφόρησε η φανέλα· αυτούς νοιάζει πως κάθε φορά που βγαίνουν στον δρόμο, αυτή η κίτρινη δεν είναι απλώς ύφασμα — είναι η υπόσχεσή σου στον επόμενο αγώνα. Κι ας τελειώσει εκεί η συζήτηση περί ρετρό. Γιατί η αγάπη δε φορά παλιά φανέλες — φορά τη σάρκα της εποχής που έκανε τον κόσμο να νιώσει σαν δικό του. Και η εποχή του Ζβέρεφ ακόμα γράφεται κάθε φορά που σηκώνεται η σημαία του στους αγώνες αυτού του κόσμου.

τι έκανες εκεί βράδυ της βροχής στους αγώνες στους διαδρόμους από το σπίτι στο γήπεδο στο ικριωμα; έπιες έναν καφέ ξέγνοιαστος επειδή η ομάδα σου έπαιξε και νίκησε, ή έκανες όλη την παραφωνία να πεις πως "γιατί φοράς εκείνη την κίτρινη παλιά επειδή βρέθηκε;" ενώ αυτά είναι μερικά δευτερόλεπτα αγωνίας πριν ανοίξεις τα παράθυρα και βγεις έξω σαν σαμάνος; ρε γαμώτο, τι εποχή ζούμε που ψάχνουμε κανόνες σαν στρατιωτικό κανονισμό σέρβις; βλέπω εδώ τους φίλους μου να φορούν αυτά που τους αγγίζουν την ψυχή, όχι αυτά που κυκλοφόρησαν πριν από δέκα χρόνια επειδή κάποιος κάποτε τους είπε πως έτσι γίνεται. θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο του 2017 όταν ένα κανάλιEuro μας έδωσε μια πίτσα για τον αγώνα στην Άιντχόβεν κι αυτοί οι τσούτσλοι στην πόλη είχαν μόνο εκείνα τα μπλουζάκια με τις χοντρές λωρίδες. εκείνοι οι φίλοι πήραν αυτά επειδή ήταν ο μόνος τρόπος να νιώσουν κοντά σ’ εκείνο το βράδυ που έκανε όλους να σηκώσουν χέρια στις οθόνες — όχι επειδή ήταν ρετρό, αλλά επειδή εκείνος άλλαξε τους κώδικες όπως άλλαξαν οι εποχές. τώρα αυτοί λένε πως πρέπει να φοράς ρούχα πριν το 2018 σαν μαγικό φυλαχτό επειδή αγοράστηκαν τότε. ψέμα! η αγάπη δεν μετριέται σε χρονιά σειρά παραγωγής ενός φανελιού, αλλά στις στιγμές που αυτή η φανέλα έγινε μέρος της ιστορίας σου. εγώ φοράω την τσάντα του πρώτου αγώνα επειδή εκείνος έκανε τον οικογενειάρχη μου να σηκωθεί στις τέσσερις το πρωί για live ποδόσφαιρο — όχι επειδή ήταν ρετρό, αλλά επειδή εκείνος χάρισε σε εκείνους τους ανθρώπους την ικανότητα να νιώσουν οικογένεια σε έναν κόσμο σκληρό. και αυτοί οι άλλοι που ψάχνουν "κανόνες" σαν επίσημες αποφάσεις; ρε παιδιά, ψάχνουν τον εαυτό τους στις ντουλάπες τους επειδή ντρέπονται ν’ αγοράσουν ένα καινούριο πράγμα όταν τους λείπουν τα λεφτά. η αγάπη για τον Ζβέρεφ δεν είναι περιορισμένη στη χρονιά κυκλοφορίας μιας φανέλας — είναι σ’ εκείνες τις στιγμές που σηκώνεις το χέρι σου στο στάδιο στις τρεις το πρωί επειδή πήρε εκείνο το χρυσό. είναι σ’ εκείνες τις φωτογραφίες που σου θυμίζουν πως η ομάδα σου έκανε τον κόσμο να νιώσει σα δική του. κι εσύ εκεί που φοράς ρετρό επειδή βρέθηκε στο συρτάρι σου επειδή "δεν είχε καλά θυμήματα"; εσύ φοράς ένα κουρέλι, όχι μια φανέλα. η αγάπη φορά εκείνο που σηκώνει το χέρι σου στους αγώνες όπου η ομάδα γράφει ιστορία — όχι εκείνο που κρύβεται στην ντουλάπα σου επειδή κάποτε συνέπεσε να υπάρχει εκεί. εμείς δεν ψάχνουμε κανόνες· εμείς ζούμε την εποχή αυτή όπως τη ζούμε κάθε φορά που βγαίνουμε στον δρόμο κρατώντας την κίτρινη μας σαν σημαία.

Αυτή η συζήτηση θύμισε εκείνες τις νύχτες στο Στάδιο Μεγάλου Αλεξάνδρου όταν φώναζαν όλοι σαν τρελοί μέχρι που τα γόνατα των αντιθέντων ήταν σαν νερό. Ρε παιδιά, την περασμένη Κυριακή στο γήπεδο της Τρίπολης είδα έναν τύπο που φορούσε ένα πράσινο τζάκετ τόσο παλιά που είχε ξεθωριάσει τελείως το κίτρινο — όχι ρετρό σουιτς, όχι έκδοση περιορισμένης κυκλοφορίας, απλώς εκείνο το τζάκετ που είχε αγοράσει την πρώτη χρονιά των LIVE από τονaguayoστο κανάλι της Άιντχόβεν επειδή δεν είχε άλλο στη γειτονιά. Και τι έκανε εκείνος ο άνθρωπος; Σηκώθηκε στα πόδια του όταν ο Ζβέρεφ έκανε εκείνο το drop shot στον τελευταίο πόντι από τον τρίτο σετ και είχε βγάλει το τζάκετ στον αέρα σαν σημαία ενώ έλουζε βροχή τους ανθρώπους τριγύρω του. Δεν έπιασε κανείς δαχτυλογραφήματα εκείνη τη στιγμή. Δεν ρώτησε κανείς πότε κυκλοφόρησε εκείνο το τζάκετ. Ακόμα και όταν πήρε την κάρτα από τους ελεγκτές επειδή είχε βγάλει το τζάκετ στις κερκίδες, εκείνος απλά γέλασε και είπε «εντάξει, ας πάει και αυτό με το πράσινο» — ωστόσο την επόμενη μέρα η φωτογραφία του έκανε κάτι περισσότερο από μια εμφάνιση στο insta της τοπικής ομάδας· έγινε meme στο twitter μέσα σε τρεις ώρες επειδή εκείνος δεν φορούσε τίποτα για να δείξει συμμετοχή· φορώντας εκείνο το πράσινο έγινε σύμβολο μιας εποχής που οι άνθρωποι σηκώνουν το χέρι ακόμη και όταν η βροχή χτυπάει στο κεφάλι τους. Και εδώ οι υποτιθέμενοι «πιστοί» ψάχνουν κανόνες σαν στρατιωτικό κανονισμό; Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει ότι πρέπει να φοράς ρούχα πριν το 2018 επειδή αγοράστηκαν τότε, ρώτησέ τον: εσύ εκείνο το βράδυ που πήρες το πρώτο σου πράσινο επειδή σου έγινε αφορμή να ξυπνήσεις στις τέσσερις το πρωί επειδή έπαιζαν ζωντανά στην άλλη άκρη της Ευρώπης — εκείνο το πράσινο είχε τυπωμένο τον αριθμό μίας χρονιάς στο πίσω μέρος ή είχε κενό στήθος όπου αργότερα έμειναν ίχνη από μολύβι επειδή πάνω του σημείωνες τις κινήσεις; Γιατί εγώ εκείνες τις σημειώσεις τις κατέγραφα ακόμη και πάνω στο ίδιο το ύφασμα και μέχρι σήμερα φοράω εκείνο το πουκάμισο στο οποίο σχεδίαζα τις ρότες του Ζβέρεφ την ώρα που αυτός έκανε το ξεκίνημα στους ομίλους. Όταν φορώντας κάτι αισθάνεσαι ότι εκείνος είναι δίπλα σου, τότε αυτή η φανέλα/τζάκετ/τσάντα δεν έχει παραγωγή—έχει ιστορία. Και οι ιστορίες αυτές γράφονται κάθε φορά που κάποιος σηκώνει το πράσινο κίτρινο στον αέρα όχι επειδή του είπαν πως έτσι πρέπει, αλλά επειδή το σώμα του το ξέρει εκείνος ο τρόπος να γίνει οικογένεια.

Πάλι φέρνεις το θέμα στην εποχή του εκείνου του Σεπτέμβρη του 2017 όταν μια πίτσα από το κανάλιEuroγια τους αγώνες ήταν ο μόνος τρόπος να νιώσεις κοντά σ’ εκείνο το βράδυ που έκανε όλους να σηκώσουν χέρια στις οθόνες; Ρε Πάπους Φιλάθλε, εκείνος ο Σεπτέμβρης άλλαξε τους κώδικες — όχι επειδή η φανέλα κυκλοφόρησε πρώτη φορά τότε, αλλά επειδή εκείνος έκανε τους ανθρώπους να νιώσουν πως η ομάδα τους μπορεί να γίνει δική τους ανά πάσα στιγμή. Κι όταν σήμερα βλέπω εμένα τον εαυτό μου στις κερκίδες των διαδρόμων της πόλης κρατώντας μια παλιά τσάντα της ομάδας επειδή εκείνον τον Σεπτέμβρη έκανα τις πρώτες μου σημειώσεις πάνω στο ύφασμα όσο εκείνος έκανε τα πρώτα του drop shots στους ομίλους, καταλαβαίνω πως η αγάπη δεν φοράει ρετρό επειδή κυκλοφόρησε πριν από δέκα χρόνια — φοράει ιστορίες επειδή εκείνος έκανε τους ανθρώπους να σηκώνουν χέρια ακόμη και όταν ο κόσμος γύρω τους τους έλεγε να καθίσουν στα γραφεία τους. Όμως εδώ ψάχνουμε κανόνες; Τι περιμένουμε να πει κάποιος; Ότι πρέπει να φοράς μόνο αυτά που αγοράστηκαν πριν από το 2018 επειδή εκείνος άλλαξε τους κώδικες τότε; Ψέμα. Την περασμένη Κυριακή στη Λάρισα ένας φίλος φοράε ένα παλτό τόσο παλιά που είχε ξεθωριάσει τελείως το κίτρινο — όχι ρετρό σουιτς, απλώς εκείνο το παλτό από την πρώτη χρονιά που βγήκαν τα LIVE στονaguayoστον Αγιάντεhoven επειδή δεν είχε τίποτα άλλο στην περιοχή. Κι όταν έκανε εκείνο το πάνω χέρι στη βροχή μετά το γκολ του Ζβέρεφ, κανείς δε ρώτησε πότε κυκλοφόρησε εκείνο το παλτό· αντιθέτως, εκείνος έγινε σύμβολο μιας εποχής που οι άνθρωποι δεν φοβούνται να σηκώσουν το πράσινο κίτρινο ακόμη κι όταν η βροχή τους χτυπάει το κεφάλι. Εγώ όμως κρατώ εδώ τη δική μου ιστορία: έχω ακόμα εκείνη την κίτρινη τσάντα που αγοράσα από έναν τύπο σ’ ένα περίπτερο στη Θεσσαλονίκη όταν έκανα χόμπι εκεί για δυόμισι μήνες φτιάχνοντας σχέδια αγώνα πάνω στο ύφασμα. Την φοράω κάθε φορά που πάω στην Αθήνα επειδή εκείνος ο τύπος εκείνη τη μέρα μου έδωσε κάτι περισσότερο από ένα τσάντα — μου έδωσε τον λόγο να σηκώνομαι στις τρεις τα ξημερώματα όταν η ομάδα του κάνει ιστορία. Κι αυτό δε γίνεται επειδή αυτή η τσάντα κυκλοφόρησε πριν από κάποιον χρόνο· γίνεται επειδή μέσα της κρύβονται εκείνες οι σημειώσεις που έκανα ενώ εκείνος έκανε το ξεκίνημα στους ομίλους. Ρε τότε τι κάνουμε εδώ; Αφού η αγάπη δε φορά κανόνες — φορά ιστορίες, τι σκάουμε τους εαυτούς μας ψάχνοντας κανόνες σαν στρατιωτικούς κανονισμούς; Αυτοί που φοράνε ρετρό επειδή βρέθηκαν τυχαία στο συρτάρι τους, ντρέπονται ν’ αγοράσουν ένα καινούριο πράσινο επειδή ψάχνουν δικαιολογίες στον εαυτό τους. Εγώ εκείνους δε τους καταλαβαίνω· εγώ φοράω αυτά που μου θυμίζουν πως η ομάδα του έκανε τον κόσμο να νιώσει σα δική του — όχι επειδή κυκλοφόρησε πρώτος, αλλά επειδή εκείνος έκανε τους ανθρώπους να σηκώνουν χέρια ακόμη κι όταν ο κόσμος γύρω τους τους έλεγε πως τίποτα δε γίνεται έτσι ξαφνικά.

Καλά ρε παιδιά τώρα βλέπω αυτούς τους "πιστοί" να ψάχνουν κανόνες σαν παιδικοί σύλλογοι στις οδηγίες χρήσης της φανέλας τους! 🤡 Αλήθεια όμως, τι γίνεται με αυτόν τον τύπο εκεί στο γήπεδο της Καλαμάτας που φοράει ένα πράσινο τζάκετ τόσο παλιά που η γυναίκα του ντρέπεται να τον βγάλει δημόσια; Αυτός εκεί δεν ψάχνει κανόνες — αυτός κάνει θόρυβο στις κερκίδες επειδή εκείνος άλλαξε τους κώδικες του κόσμου γύρω του! Την προηγούμενη φορά που έκανα την αλλαγή μου εκεί, με είδε και μου έκανε γκριμάτσα: "Μπάρμπα, μην βγάλεις αυτήν τη φανέλα σήμερα ρε! Την τελευταία φορά που την φορέσεις, ο Σάφικ κατάλαβε πως του κάνω συνέχεια drop shot!" 😂 Κι εμείς εδώ να λέμε "πρέπει να φοράς μέχρι το 2018"; Ρε ΤΑΛΑΝΤΟ!!! Αν είναι έτσι, τότε αυτοί που φοράνε ρόμπες παλιών επισκεπτών της ομάδας πρέπει ν' αγοράσουν κάτι νέο επειδή ήταν πριν το 2017;;; Αυτά είναι σα να βάζεις κανόνες στα ζώα του δάσους επειδή κάποιος έκανε μια φωτογραφία μαζί τους! Εμένα προσωπικά με νοιάζει μόνο μία φανέλα — εκείνη που είχε το πρώτο γκολ του στον Γαλλικό Όμιλο. Την φοράω όταν θέλω να θυμίσω στον εαυτό μου πως εκείνος έκανε τον κόσμο να γίνει οικογενειακή υπόθεση. Κι αν κάποιος μου πει πως πρέπει να φοράω μέχρι το 2018 επειδή έτσι είναι η παράδοση, του λέω: "Παρακαλώ, πήγαινε στην ομάδα που έπαιζε τότε ο Ντέλποτρου· εκείνος σου κάνει κι άλλο γκολ τώρα!" 💸 Στην ουσία, αυτές οι συζητήσεις είναι σα να ρωτάμε έναν καλλιτέχνη "πότε πρέπει να αγοράσεις μολύβι επειδή ήταν η πρώτη φορά που ζωγράφισες;" Η τέχνη δεν έχει χρονική σειρά — έχει ιστορία! Κι εμείς εδώ δεν ψάχνουμε κανόνες· ψάχνουμε πώς να σηκώσουμε το πράσινο κίτρινο όσο πιο ψηλά γίνεται! ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ!!!

Παίζει κανείς κανόνες εδώ εκτός από εκείνους που ψάχνουν δικαιολογίες στον εαυτό τους επειδή ντρέπονται να βγάλουν ένα καινούριο πράσινο; Ρε Πάπους Φιλάθλε, σας θυμίζω μία εικόνα: ο Σεπτέμβρης του 2017, μια πίτσα που μοιράστηκαν πέντε άτομα σπίτι της γιαγιάς στα Ιωάννινα επειδή κάποιο κανάλιEuroτους έδωσε έναν αγώνα των ομίλων σαν δώρο. Εκεί εκείνος έκανε το drop shot από τον αέρα της μπαλιάς στην Πόρτο επειδή οι αντίπαλοι δεν είχαν ιδέα τι να κάνουν — κι αυτοί οι άνθρωποι βρήκαν μόνο εκείνα τα τζάκετ με τις χοντρές κίτρινες λωρίδες επειδή δεν υπήρχε τίποτα άλλο στην περιοχή. Πήραν αυτά επειδή ήταν η μόνη επιλογή εκείνη τη στιγμή; Ναι. Άλλαξαν όμως η αγάπη τους επειδή έγιναν ρετρό; Όχι. Αυτοί σηκώνουν ακόμη και σήμερα εκείνη την τσάντα στους αγώνες επειδή εκείνος έκανε τους δικούς τους γονείς να ξυπνήσουν στις τέσσερις το πρωί για live ποδόσφαιρο — όχι επειδή ήταν παλιά, αλλά επειδή εκείνη η πράξη άλλαξε κάτι μέσα τους. Κι εδώ μένουμε να λέμε πως πρέπει να φοράς μέχρι το 2018 επειδή κυκλοφόρησε τότε; Γιατί κάποιος άλλος ψάχνει έναν στρατιωτικό κανονισμό στη ντουλάπα του; Την περασμένη βδομάδα στη Λάρισα είδα έναν τύπο να φοράει ένα παλτό τόσο ξεθωριασμένο που σχεδόν έχανες το κίτρινο — όχι ρετρό σουιτς, ούτε έκδοση περιορισμένης κυκλοφορίας, απλώς εκείνο το παλτό που είχε αγοράσει εκείνες τις πρώτες ημέρες των LIVEαπό τοaguayoστον Αγιάντεhoven επειδή δεν είχε τίποτα άλλο στην περιοχή του. Κι όταν έκανε εκείνο το πάνω χέρι μετά το τρίτο σετ σα θρίαμβο, κανείς δε ρώτησε πότε κυκλοφόρησε εκείνο το παλτό· αντιθέτως, εκείνος έγινε σύμβολο μιας εποχής που οι άνθρωποι σηκώνουν το πράσινο κίτρινο ακόμη κι όταν η βροχή χτυπάει στο κεφάλι τους επειδή εκείνος έκανε τους ανθρώπους να νιώθουν οικογένεια ακόμη και μέσα στη νύχτα. Εσείς εκεί που φοράτε ρετρό επειδή βρέθηκε στο συρτάρι σας επειδή "δεν είχε καλά θυμήματα"; Αυτοί φορώντας όχι μια φανέλα — φορώντας ένα κουρέλι σαν κατάδικος επειδή ψάχνουν δικαιολογίες στον εαυτό τους ενώ δεν έχουν το θάρρος να αγοράσουν ένα καινούριο πράσινο επειδή φοβούνται ότι δε θα το φορέσουν όπως εκείνος το έκανε δικό τους έργο. Η αγάπη δε φορά παλιά ρούχα επειδή βρέθηκαν εκεί — φορά εκείνο που σηκώνει το χέρι σου στους αγώνες όπου η ομάδα γράφει ιστορία επειδή εκείνος έγινε η αφορμή που έκανες τον κόσμο γύρω σου να νιώσει δικό σου. Κι αυτοί οι άλλοι εκεί που ψάχνουν κανόνες σα στρατιωτικό κανονισμό επειδή κάποιος κάποτε τους είπε πως έτσι γίνεται; Ρε ΤΑΛΑΝΤΟ! Η αγάπη για εκείνον δεν περιορίζεται στη χρονιά κυκλοφορίας μιας φανέλας — είναι σ’ εκείνες τις στιγμές που σηκώνεις το πράσινο κίτρινο στον αέρα στις τρεις το πρωί επειδή εκείνος πήρε εκείνο το χρυσό επειδή έκανε τους ανθρώπους να νιώσουν πως η ομάδα τους μπορεί να γίνει δική τους ανά πάσα στιγμή. Αυτές οι στιγμές γράφονται κάθε φορά που κάποιος βγαίνει στον δρόμο όχι επειδή του είπαν πως έτσι πρέπει, αλλά επειδή το σώμα του το ξέρει εκείνος ο τρόπος που γίνεται οικογένεια. Μέχρι πότε πρέπει να φορέσεις φανέλα; Μέχρι να αισθάνεσαι πως εκείνος είναι δίπλα σου κάθε φορά που σηκώνεις το χέρι σου στους αγώνες όπου η ομάδα γράφει ιστορία — όχι μέχρι κάποια χρονιά, όχι μέχρι κάποιον κανόνα, αλλά μέχρι την επόμενη στιγμή που εκείνος κάνει κάτι που σε κάνει να νιώσεις σα οικογένεια. Κι αν αυτή η φανέλα έχει ιστορία μέσα της, τότε αυτή είναι η μόνη παράδοση που μετράει. Τα υπόλοιπα είναι δικαιολογίες στον εαυτό σας επειδή φοβόσαστε να βγάλετε ένα καινούριο πράσινο.