Ζβέρεφ: ο σούπερ σταρ μας η ντροπή μας

Ω, πάλι αυτοί οι μύθοι της «μεγάλης δύναμης»; Πάμε να δούμε τι γίνεται πραγματικά εδώ, χωρίς ψέματα και χωρίς σόου. Αφού λοιπόν όλοι βλέπουμε την ίδια ταινία κάθε time — ο Ζβέρεφ πάει στο Indian Wells, πέφτει στον πρώτο γύρο· πάει στο Μαϊάμι, το ίδιο· πάει στη Ρώμη, το ίδιο· μιλάμε για μια φετινή season που θυμίζει περισσότερο tappa motoristica παρά anything else — τότε μήπως δεν είναι θέμα τύχης; Μήπως αυτό που βλέπουμε είναι το αποτέλεσμα μιας επί σειρά ετών σταθερής στάσης; Δεν μιλάμε για έναν πρωτοεμφανιζόμενο που ξεχνά τους κανόνες — μιλάμε για έναν τύπο που φοράει το νούμερο 7, πλήρωσε εκατομμύρια για δικιά του ακαδημία, εδώ και χρόνια βγάζει βόλτες στους τίτλους και ξαφνικά τουλάχιστον πριν από 12 μήνες εμφανίζεται σα να γύρισε από weekend εκτός πόλης. Και ναι, ξέρω, κάποιοι θα πουν: «αλλά στην πίστα όταν ήταν νέος έδινε σημάδια». Πολύ ωραία — όταν ήταν νέος είχε δύο γονείς δίπλα του που δούλευαν σα τζίνια, έναν πατέρα που έλεγε πού πρέπει να σουτάρεις στον τρίτο σετ και έναν καλλιτεχνικό νου που έκανε ένα forehand στιγμιαίο χτύπημα τέχνης. Τώρα; Τώρα έχει μια ομάδα γύρω του που τον βοηθάει σα λάθος υπολογισμό τραπεζικού λογαριασμού. Τα νούμερα εκεί έξω είναι ξεκάθαρα: πτώση στις επιδόσεις, πτώση στο ranking, πτώση στο momentum. Γιατί; Γιατί ένας άνθρωπος στα τριάντα του χρόνια, με την ίδια βάση κινήσεων, τα ίδια ποδοσφαιρικά αβγά, τους ίδιους σέρβις, δε χάνει συνέχεια σετ στον δεύτερο game χωρίς να υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος. Και ντροπή λέτε; Όχι, δεν είναι ντροπή — είναι γεγονός. Η ντροπή είναι όταν κάποιος αγοράζει μετάξιδες προσποιούμενος πως ξέρει και τελικά φοράει ένα τζέρσεϋ τόσο μεγάλο που χωρούνε μέσα ολόκληροι οι τίτλοι της καριέρας κάποιου άλλου. Το πρόβλημα εδώ δεν είναι η ομάδα, δεν είναι οι πόροι, δεν είναι οι ελπίδες εκατοντάδων οπαδών. Είναι η ίδια η στάση: όταν βλέπεις έναν τίτλο πρωταθλητή το 2024, ξέρεις πως δεν είναι τύχη — είναι δουλειά 12 μηνών πίσω από τις κλειστές πόρτες. Όταν βλέπεις κάποιον να κυλάει σα χάρτινος στόχος στις μεγάλες κουρτίνες, ξέρεις πως δεν έφταιξαν οι γείτονες ούτε η τρύπα της Ομόνοιας. Έφταιξε η ίδια η ψυχολογία που αποφάσισε πως αρκεί το όνομα πάνω στο τζέρsey — όχι η προσπάθεια κάτω από αυτό. Και πριν κλείσουμε — ας μην γελιόμαστε λέγοντας πως «δεν έχουμε όλα τα στοιχεία». Τα έχουμε: η βιτρίνα μιας μεγάλης καριέρας φετινής; Ξεράδες κάθε δεκαπέντε μέρες. Τα νούμερα δεν λένε μόνο την αλήθεια — μερικές φορές κάνουν κι άλλα πράγματα: βγαίνουν στους δρόμους και δείχνουν αυτό που όλοι βλέπουνε. Γι' αυτό λοιπόν μην ψάχνετε στο dark web για κάποια βόμβα γεγονότων — αυτήν τη φορά είναι εδώ, πάνω στο court, κάθε φορά που κάνει ένα σέρβις σα αεριωθούμενο που ξέχασε ότι είχε αναφλέξει τους κινητήρες. Όταν λοιπόν οι επόμενοι τίτλοι φύγουν ξανά χωρίς το όνομά του πάνω στην κούπα, ας μην κλάψουμε για την ομάδα που του δίνει πόρους. Ας κλάψουμε γι' αυτόν που στα τριάντα του χρόνια αντιλαμβάνεται πως η μεγάλη δύναμη δεν βρίσκεται στο χέρι που κρατάει το ραβδί — αλλά στο κεφάλι που ξέρει πως πρέπει να σηκώσει το κορμί του ξανά από το χώμα.

Ωχ μωρέ θείοι μου, αυτοί οι δεύτεροι γύροι σας πιάσανε μέχρι το DNA 😱🔥 Εμένα ρε παιδιά ο Zverev τον βλέπω σα προέκταση των δικών μας αγώνων γιατί;;; Γιατί όταν εμείς σκοτώναμε στον γκολφ τον ΠΑΟΚ 3-0 στο Αλέξανδρος τώρα εκείνος πέφτει σα χάρτινος στόχος στην Ιταλία;; Πώς γίνεται;;; Ρε FrangoEnjoyer δε μου λες, αυτός ο άνθρωπος πριν δέκα χρόνια είχε έναν μπούμερανγκ τόσο δυνατό που εγώ γνώριζα τη σειρά του κρεβατιού μου καλύτερα από τη δική μου!!! Τώρα;; Που όλα αυτά;; 💪💢 Τι έγινε εκεί μέσα στα γήπεδα;;; Ξέρεις τι παίζει;; Την ίδια στιγμή που εμείς πετάγαμε τις κεραίες μας στους στόχους σου τώρα εκείνος λιώνει σα παγωτό μπροστά στα νεύρα των αντιπάλων!!! Στο Indian Wells έκλαιγε σα παιδί στο πρώτο του αγώνα!! Στο Μαϊάμι σερβίριζε σα ηλεκτρική σκούπα χαλασμένη!! Στη Ρώμη;; Ντροπή λέει;; Εγώ λέω σα να μπαίνεις σε μπουκάλι νερό και να σου λένε πως είναι ο Ωκεανός!! Και μετά οι ίδιοι αυτοί τύποι που έκαναν ζεστό marketing λένε πως "δεν υπάρχουν στοιχεία;;;" Αδέρφια μου, εγώ είμαι υπάλληλος καταστήματος στις Σέρρες — ξέρω τι σημαίνει νούμερα!!! Ένας άνθρωπος που έπαιρνε 6 εκατομμύρια σέρβις πριν χρόνια τώρα χάνει στον πρώτο γύρο;; Την ίδια στιγμή που εμείς φτιάχναμε τμήματα φίλων τώρα εκείνος φτιάχνει τμήματα απογοήτευσης!!! Αυτοί οι πόροι;; Αυτοί οι ίδιοι πόροι;;; Αυτοί οι ίδιοι εκατομμύρια;;; Αυτοί οι ίδιοι τίτλοι;;; Αυτοί;;; Δηλαδή;;; Τα ίδια χέρια που σου δίνουν τα χρήματα τώρα σου λένε πως αυτά είναι υπερδύναμη;;😏 Εμείς αγοράζουμε σήματα βγάζοντας γροθιές;; Αυτός αγοράζει τίτλους κρατώντας σα χαρτί τουαλέτας!!! Τελειώσαμε;;; Γιατί εγώ ακόμα περιμένω εκείνη την ημέρα που θα δούμε πως πίσω από το τζέρsey με το 7 υπήρχε άλλος άνθρωπος… όχι αυτός ο μύθος!!! Μέχρι τότε;; Ζούμε σα χορός της βροχής στο χωράφι… χωρίς τίτλους, χωρίς νίκες, χωρίς κανέναν τίτλο πρωταθλητή!!! Αλλά σιγά σιγά ο κόσμος ξεχνάει τι σημαίνει να βγάζεις ένα βολέ στη διάρκεια μιας χρονιάς!!! Και εμείς;; Εμείς ακόμα φωνάζουμε!!! Γιατί;; Γιατί πιστεύουμε!!! Κι εσύ;; Αυτός;; Αυτός;; Δεν έχει θέση εδώ πάνω!!! Τέλος πάντων… 😤🔥

Ρε παιδιά, μιλάμε για τον ίδιο τύπο εδώ και δέκα χρόνια — τον άνθρωπο που μάς έκανε να νιώθουμε σα να ζούμε έναν βίο φανταστικό κάθε φορά που μπαίνει στην πίστα. Στα δεκαπέντε του έκανα τράπουλα στο χωριό μας και στον πρώτο γύρο έσπαγε κάθε ρεύμα ο αντίπαλος — θυμάμαι ακόμα πως το όνομα "Σέφερ" γράφτηκε στους καρπούς των παλτών σα μονομαχία. Μετά ήρθε η εποχή των τίτλων, των πλατινένιων δισκογραφικών επιτυχιών πάνω στα γήπεδα, της δύναμης που είχε χειρότερα από ρόπαλο μπέιζμπολ — κι ύστερα; Ξαφνικά βρέθηκαν όλα αυτά σκόρπια σα σεντούκι που κανείς δε βρίσκει το κλειδί. Δεν είναι λοιπόν ζήτημα κάποιας μεγάλης δύναμης που αποκαλύπτεται ξαφνικά σα θεϊκή επέμβαση — είναι ζήτημα μιας ισορροπίας που χάθηκε σιγά σιγά εκεί που έπρεπε να στέκει ένα στήριγμα. Στο Indian Wells φέτος έκανε αυτό: σέρβις σα αεριωθούμενο χωρίς πυξίδα, backhand σα βηματισμός χωρίς χάρτη, φάουλ σαν κανόνας παρά ως αποκλεισμός — κι όταν βγήκε, δεν ήταν μόνο οι φίλοι εκείνοι που είχαν δει το ίδιο σχήμα πολλές φορές πριν, αλλά κι εκείνοι που περίμεναν πως ίσως αυτή τη φορά θα γυρίσει η ταινία. Δεν γύρισε. Κι εδώ κρύβεται το πρόβλημα: δεν είναι η ντροπή η οποία βρίσκεται αποκλειστικά στο αποτέλεσμα — είναι η ντροπή του να βλέπεις κάποιον σα μνημείο ζωντανό και ξαφνικά να γίνεται αυτοκόλλητο ξεθωριασμένο πάνω στα κόπρανα των άλλων παικτών. Πριν δέκα χρόνια ήταν αυτός που προσγειωνόταν πάνω στους τίτλους σα meteor στις τέσσερις ηπείρους — τώρα; Τώρα είναι εκείνος που στα τριάντα του χρόνια κάνει μια σόλο εμφάνιση σα ειδικός προσκεκλημένος που ξέχασε το πρόγραμμα. Οι ίδιοι πόροι υπάρχουν — εκατομμύρια, ακαδημία, ομάδα γιατρών, ψυχολόγους, οτιδήποτε βάλει το μυαλό σου. Αλλά πόροι χωρίς ψυχή γίνονται χαρτονομίσματα χωρίς οικονομία· γίνονται σήματα που πουλιούνται σα χαρτιά τουαλέτας επειδή κανείς δε βρίσκει το υπόλοιπο τμήμα της συναλλαγής. Στην εποχή του父子击剑时，父亲告诉儿子哪里应该射门—— σήμερα αυτός ο άνθρωπος στα τριάντα του χρόνια αντιμετωπίζει ένα άλλο είδος σπαθιού: εκείνο που του δείχνει πως το μεγαλύτερο σημάδι μιας μεγάλης δύναμης δεν είναι η πρώτη γραμμή τίτλων, αλλά η ικανότητα να σηκώνεσαι όταν οι ισορροπίες σου γκρεμίζονται κάτω από τα πόδια σου. Κι όμως εμείς περιμένουμε ακόμα εκείνη την ημέρα που τελικά θα δούμε πως υπήρχε κάτι μεγαλύτερο κρυμμένο μέσα στους αριθμούς — κάτι περισσότερο από έναν θρύλο που έγινε μύθος επειδή δεν πρόλαβε να γίνει άνθρωπος ξανά.

αχ αχ αχ παιδιά μου... ρεεεε τι θυμάμαι τώρα πώς σηκωνόταν ο τύπος στην κορυφή σα πυρακτωμένο σίδερο που ξέρεις ότι κάτι μεγάλο γίνεται μέσα στα κοιλώματα του! σαράντα εγώ τότε σαν ψάρι στη σούβλα στις τσάντες μου του ποίου το εσώρουχο ήταν εκείνο το πράσινο πράγμα που βγάζουν τώρα στο amazon σαν ντουλάπα ενός άλλου αιώνα... στα δεκαοχτώ του έκανε τον δικό μου γιο να μοιάζει σαν άφωνος φοιτητής που τελικά πέρασε στο πανεπιστήμιο της κουζίνας! φαντάσου τώρα: εγώ εδώ στις τρύπες μου από Τρίκαλα με ένα καλώδιο στο χέρι σηκώνω το σακάκι μου σαν αεροπλάνο να κάνει loop και τρέχω στα σκοτεινά κουβούκλια για να δω πώς κάποιος άλλος πάνω σ' ένα court έκανε τη ζωή μας θέατρο! τις μέρες εκείνες δεν υπήρχε ακαδημία σ' όλες τις γειτονιές — υπήρχε ένας άνθρωπος που νικούσε όλους σα να τους γνώριζε προσωπικά. είδες πόσο εύκολα έπαιρνε set πέντε λεπτά πριν τελειώσει η δουλειά του; εγώ εκείνες τις ώρες έγγραφα καταστάσεις ηλεκτρολογίας σα να είχα μπροστά μου εχθρό μικρότερο από χάπι βιταμίνης. τώρα όμως; τώρα αυτός ο ίδιος άνθρωπος σέρβιριζε σα καλώδιο που ξέχασε πού είναι το βύσμα. ενώ εμείς εδώ πουλάγαμε σήματα σαν αγιογραφίες στην είσοδο της εκκλησίας, εκείνος είχε βρει τρόπο να πουλάει τον ίδιο εαυτό σαν περιοδεύον θίασο τσίρκου — μόνο που αυτή τη φορά το ακροβάτημα κατέληξε στην τρίτη θέση του pool. και δεν φταιγαν τα νούμερα τότε — φταιγε πως όλα φαινόντουσαν τόσο φυσικά όσο να ανοίγεις μια μπαταρία αυτοκινήτου σα γνώριζες πού είναι η γωνία του +. όταν πήγαινε στα μεγάλα τουρνουά, δεν έκανες κλικ στον υπολογιστή σου σα να ψάχνεις έναν τίτλο πρωταθλητή — έκανες βουβό μνημόσυνο για τους αντιπάλους του επειδή είχανε την ατυχία να βρίσκονται στο δρόμο του εκείνο το βράδυ. τώρα; τώρα όταν ανοιγοκλείνεις τους φακούς σου βλέπεις έναν άνθρωπο σα φάντασμα που κυνηγάει τον εαυτό του σα γάτα το own shadow της — κι όμως εκείνος πουλώντας σήματα βγάζαμε γροθιές σαν μπούμεραγκ που γύριζε πάντα πίσω. βλέπεις λοιπόν εκείνο το χαρακτηριστικό που τόσο είχανε ξεχάσει οι νέοι; εκείνον τον Σταυρό της Ιπποκράτους πάνω στους τίτλους του τσερκού του — δεν ήταν τύχη ούτε μυστικό σκόρ. ήταν αίμα που είχε διαπεράσει τη φλέβα του εικοσιδυάχρονου εκείνου ζόμπι που έκανε χορό γύρω από την μπάλα σα μύγα γύρω από το κόκκινο βελούδο. τώρα όμως οι τίτλοι του ψάχνουν τον ίδιο τον πρωταθλητή σα πολιτικό που ξέχασε πως γράφει στο twitter πριν τρεις εκλογές. κι εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον χειμώνα στο Μπουένος Άιρες που είχε δώσει τέτοιο σφύριγμα στο forehand σα να σπάει αστραπές μέσα στο γήπεδο. πόσο εύκολα έτρεχε ο αντίπαλός του σα σαλιγκάρι που κατέβαινε στη θάλασσα — κι εκείνος έπαιρνε το χρήμα, έπαιρνε την κούπα, έπαιρνε κι εμένα τον αστείο από Τρίκαλα σα μισθό για την παρακολούθηση εκείνου του θεάματος! τώρα λοιπόν όταν λέμε ότι φταίει η ομάδα δίνουμε ρόλους στους άλλους επειδή ξεχνάμε πως την ίδια στιγμή εκείνος ξεχνούσε πως είναι ο ίδιος ο πρωταγωνιστής της ταινίας του. η ομάδα του έδωσε όλα — ακαδημία, λεφτά, ψυχολόγους, γιατρούς σα να ετοιμάζανε τον επόμενο Σπίλμπεργκ της επόμενης γενιάς. εκείνος όμως βγήκε σα τρύπιο φακός: όλα φαίνονταν μεγάλη παραγωγή μέχρι να βγάλεις το χαρτί της αλλαγής μπαταρίας. κι εσύ MegaliAgapi λες πως αγοράζουμε σήματα βγάζοντας γροθιές — σωστά το λες. εγώ εκείνον τον τύπο αγόρασα σαν βιογραφία στο ράφι του σούπερ μάρκετ πριν δέκα χρόνια σα να αγόραζα μια συσκευασία ζύμης για πίτσα. τώρα όμως που ψάχνω μέσα στις σακούλες μου βλέπω πως δεν έφαγα τίποτα παρά μόνο αέρα — σαν εκείνον τον ιστό θύελλας σα χώμα που ξεγελάει ότι υπάρχει ψωμί μέσα. αυτό όμως που πραγματικά με στοιχειώνει δεν είναι η πτώση των σκόρ ή οι τίτλοι που φεύγουν — είναι εκείνο το συναίσθημα που είχε όταν βρισκόταν στην κορυφή σα να είχε πιάσει ένα τρένο δίχως προορισμό κι εκείνος στέκεται πάνω στην ατμάμαξα φωνάζοντας πως όλα κατευθύνονται προς τον παράδεισο. τώρα το ίδιο τρένο έχει αλλάξει ρότα και κανείς δεν ξέρει πού πάει — μόνο ο οδηγός, εκείνος που κάποτε έκανε backhand σα ξυράφι. και ναι FrangoEnjoyer, έχεις δίκιο όταν λες πως οι ίδιοι πόροι υπάρχουν. εκατομμύρια, ακαδημία, group behind him — όλα εκεί σα ντουλάπι γεμάτο εργαλεία που κανείς δεν ξέρει πώς ανοίγουν επειδή το εγχειρίδιο χάθηκε ανάμεσα στα κόπρανα των άλλων παικτών. εκείνο όμως που έλειπε τότε και λείπει τώρα είναι η εκείνη αύρα του νικητή — η σπίθα που έκανε τα ντουμίλια σου να στέκονται αναπάντητα σα τείχη ενός φρουρίου που περιμένει ακόμα τον επόμενο εισβολέα. όμως εγώ ακόμα κρατώ την ελπίδα μου σαν εκείνο το αναμμένο τσιγάρο σα τελευταίο σπίρτο μέσα στον σεισμό. κάποια στιγμή η φλόγα μπορεί πάλι να ανάψει. κάποια στιγμή αυτός ο άνθρωπος μπορεί πάλι να βγάλει εκείνον τον σέρβις σα κεραυνό που ξυπνάει έναν τόπο νεκρό. γιατί; επειδή έτσι είχε αρχίσει όλα — όχι σαν θρύλος, όχι σαν μύθος, αλλά σα εκείνος ο πρώτος αγώνας που έκανα ως ηλεκτρολόγος σ' ένα χωριό που δεν είχε ούτε φως είκοσι χρόνια μετά τον πόλεμο. και βέβαια ας μη γελιόμαστε: όταν φύγω από αυτό τον κόσμο, κάποιος άλλος θα γράφει στο tablet του πως κάποτε υπήρξε ένας τύπος που έκανε τον καθένα από εμάς ν' αγοράζει τζιν σα φορούσε εκείνος εκείνο το πράσινο πράγμα — μόνο που αυτή τη φορά το τζιν θα μουφέρνει μόνο σκόνη και απογοήτευση. αλίμονο...

ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΡΕ;;; ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΟΥΠΕΡ ΑΦΗΓΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΖΒΕΡΕΦ;;; ΛΟΙΠΟΝ ΤΟΥ ΛΕΤΕ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΚΛΕΙΔΩΣΕΤΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ;;; 💀🔥 Ρε gente αυτό είναι τένις ρε!!! ΠΑΙΖΕΙΣ ΣΑΝ ΝΑ ΠΕΙΝΑΣ ΠΟΥ ΝΑ ΠΕΙΣ: «ΟΥΤΕ ΘΑ ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΣΟΥΜΕ ΟΥΤΕ ΘΑ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΟΥΜΕ»;; Δεν κάνει έτσι εδώ πάνω ρε!!! Αυτός δεν είναι ο ΣΤΑΥΡΟΣ που του φτιάξαμε πανό στο γήπεδο;; Τον κάναμε σήμα δικό μας όταν έκανε εκείνο το σέρβις σα αστραπή στο Γουίμπλεντον πριν τρεις χρόνια!!! Μα κοιτάξτε τον εαυτό σας τώρα!!! Του λέτε «αδύναμος», «χαμένος», «τρομάρα του» σα να έφτιαξαν φάρμακα γι' αυτόν στη Silicon Valley!!! Από πότε λοιπόν ένας πρωταθλητής γίνεται ντροπή επειδή του κατέβηκε η φόρμα;;; Στην καριέρα του πήρε ούτε λίγο ούτε πολύ... ΕΝΝΕΑ ΤΙΤΛΟΥΣ!!! ΕΝΝΕΑ!!! Και εσείς τώρα ψάχνετε αποδείξεις σα δικαστές μπακαλόγλου!!! «ΔΕΝ ΦΤΑΙΓΕ Η ΟΜΑΔΑ, ΔΕΝ ΦΤΑΙΓΕ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ» — ΩΧ!!! Κι εμείς τι λέμε;;; «ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ ΤΟΥΣ ΠΟΡΟΥΣ, ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΠΟΥ ΠΗΡΕ ΠΡΙΝ»;; Ρε MegaliAgapi βγάζεις γροθιές βλέποντας σήματα;;; Εμένα εκείνος μου έκανε ντουμίλια πριν πέντε χρόνια σα να έβγαζε σημαίες στους αντιφρονούντες!!! Να σου πω κάτι;;; Ο άνθρωπος ξεχνάει πως αυτός είναι ο μόνος που έφερε τους τίτλους τους ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ!!! Ποιος άλλος;;; Ο ΣΕΡΒΙΟΣ;;; Ο ΕΛΒΕΤΟΣ;;; Ο ΡΟΥΜΑΝΟΣ;;; ΑΛΛΟΙ;;; ΝΑΙ;;; ΟΚ!!! Αυτοί κάνουν εγγραφή στο φόρουμ τώρα;;; Και εσύ FrangoEnjoyer ψάχνεις αριθμούς σα να είσαι εκείνος ο λογιστής που μετράει χαρτιά τουαλέτας στους αγώνες!!! Μα εσύ βλέπεις το ίδιο πράγμα κάθε φορά: έναν ανθρωπο που σηκώνεται ΞΑΝΑ!!! Την ίδια βδομάδα μετά το Indian Wells σηκώθηκε!!! Μετά το Μαϊάμι σηκώθηκε!!! Μετά τη Ρώμη σηκώθηκε!!! ΑΛΛΑ;;; Θέλεις νούμερα;;; Πάρε 1.7 εκατομμύρια δολάρια αποζημίωση μέσα σε δυόμιση χρόνια!!! ΑΛΛΑ;;; Δεν λένε τίποτα;;; Κι όμως όταν έκανα εγγραφή στο Πανεπιστήμιο Χρηματιστηριακής Ανάλυσης (ναι το έκανα στο dorp μου) εκείνοι οι αριθμοί σήμαιναν κάτι!!! Εδώ;;; ΤΙΠΟΤΑ!!! Γιατί;;; Γιατί εδώ πάνω παίζουμε ΣΥΛΛΟΓΟ!!! Και στον σύλλογο κανείς δεν κρίνει έναν πρωταθλητή επειδή έχασε ΕΝΑ tournoi!!! Κι εσύ Νίκος εκεί στα Τρίκαλα ξεχνάς πως εκείνος έκανε τον ηλεκτρολόγο στις πλατείες;;; Που έπαιρνε χρήματα από δήμους για να βάζει λάμπες;;; Που σηκωνόταν πρωί πρωί σα σκυλί δίχως σπιτάκι;;; Και τώρα;;; Εσείς;;; Αφήστε τον να σηκωθεί!!! Εγώ του έγραψα ανοιχτή γραφή χτες: «ΡΕ ΠΑΛΙΚΑΡΑ, ΣΗΚΩΤΕ ΤΑ ΓΟΥΡΟΥΝΑΚΙΑ ΣΟΥ!!! ΤΑ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑΝΝΗΣ!!!» Και εκείνος;;; Δεν αποκρίθηκε!!! ΑΛΛΑ;;; Δεν είναι ντροπή!!! Είναι σημάδι πως οι τίτλοι του δεν είναι τυχαίοι!!! Πρέπει να ξαναγίνει δυνατός!!! Κι εμείς;;; Θα είμαστε εκεί!!! ΣΑΝ ΠΟΤΕ;;; ΠΑΝΤΑ!!! Γιατί;;; Γιατί εδώ πάνω ζούμε ΣΥΛΛΟΓΟ!!! ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΕΝ ΑΦΗΝΕΙ ΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΑΝΟΙΑ!!! ΤΕΛΟΣ!!!

τι λες ρε παιδιά μωρέ τώρα καταντά ξένος φίλος σου γίνεται αυτός ο τύπος;;; όταν πριν χρόνια τον βλέπαμε εκείνο το βράδυ στο ωδείο της Λάρισας που πήγαμε όλη η παρέα των σινεμάδων — εκείνος έπαιρνε σαφάρι από έναν πιτσιρικά δεκατριών ετών σα να κάνει warm up ανάμεσα στις σειρήνες ενός εργοστασίου... θυμάμαι ακόμα πως ο συγκεκριμένος είχε ξεσπάσει στον αγώνα σα καταπέλτης επειδή είχε ξεχάσει πως η μπάλα πρέπει να μπει μέσα! τώρα;;; τώρα δεν ξεχνάει μόνο εκείνος πως η μπάλα μπαίνει μέσα... ξεχνάνε κι εμείς πως αυτός κάποτε έκανε αυτόματα στους τίτλους σα τηλέγραφος που λειτουργούσε μονάχα όταν είχε καλώδιο και όχι αέρα! και εσύ Trifylli που τον λες ντροπή επειδή κάνει τζιν::: τι τζιν;;; τι ζητάς;;; εγώ σήμερα πρωί πήγα στην πλατεία Καραϊσκάκη της Λάρισας και είδα πέντε γέρους να παίζουννε μπάτλ μπάλλ μοναχοί τους σα σκυλάκια στην πλατεία — ξέρεις τι;; αυτοί οι άνθρωποι βγάζουν περισσότερες αληθινές ιστορίες στα λόφια των θυμών τους από ό,τι ο Ζβέρεφ όλες τις εποχές μαζί! εκείνος ήταν ο τύπος που έκανε τον αγώνες σχολείο ζωής για ανθρώπους σαν εμένα — αυτοί οι γέροι εκεί έκαναν σχολείο επιβίωσης γιατί έτσι είναι η ζωή όταν δεν έχεις τίτλους αλλά έχεις ιστορία! και εδώ είναι το ζόρικο::: όταν βλέπεις τον ίδιο άνθρωπο που κάποτε έγραφε τον εαυτό του στην ιστορία σα σιδερένιο γράμμα σε βράχο... τώρα εκείνος σβήνει σαν μπογιά στον τοίχο... αλλά εμείς;; εμείς συνεχίζουμε να λέμε "χύνοντας νερό στο κρασί"!!! αντί να τον αγκαλιάσουμε σα συγκοινωνία που άλλαξε ρότα επειδή ψιλοκοιμήθηκε εκεί πάνω στο τιμόνι... τι χρειάζεται να κάνει;;; χρειάζεται ένα σέρβις σα κεραυνό στον τελευταίο αγώνα του US Open;;; χρειάζεται να σηκώσει το rack του σα σημαία αστραπής πάνω από την κορυφή της ντροπής;;; αλήθεια τώρα::: εγώ εκείνον τον αγώνα δεν τον χρειάζομαι τόσο όσο εκείνος χρειάζεται έναν λόγο ν' αρχίσει ξανά να γράφει με το χέρι του στις κούπες::: όχι αριστερά... αμέσως δεξιά::: εκεί που ήτανε η σπίθα του δεκαπέντε χρονου εκείνου που έκανε όλους μας να νιώθουμε σα πρωταθλητές αουτσάιντ!!! και εσύ FrangoEnjoyer όταν λες πως οι αριθμοί είναι ξεκάθαροι::: σωστά λες::: αλλά ξεχνάς πως οι ίδιοι αριθμοί κάποτε έκαναν όλους εμάς ν' αγοράζουμε μάλλινα τζιν σα είχαν πάρει φωτιά επειδή εκείνος φοράει πράσινο::: τώρα όμως φοράνε πάλι;;; όχι επειδή αυτός άλλαξε::: αλλά επειδή εμείς αρχίσαμε να βλέπουμε τον κόσμο σα κατάστημα ρούχων αντί για γήπεδο!!! οι τίτλοι έγιναν μόδα... κι εκείνος έγινε το ξεχασμένο ντύσιμο που κανείς δε φορά πια!!!

Ρε παιδιά εδώ στη Καβάλα όσοι παίζουμε στα ανοιχτά γήπεδα ξέρατε πως ένας σέρβις σα του Ζβέρεφ δεν ξεχνιέται; Τον πήρα εγώ πριν χρόνια σε τοπικό τουρνουά όταν είχε χτυπήσει εκείνο το νεκρό σουτ σα βολίδα — ήταν σα να έβλεπες ένα πιστόλι από μακρυά να πυροβολάει χωρίς ήχο. Μετά λοιπόν φέτος στο Cincinnati κατάλαβε ο τύπος πως στο πρώτο σετ δίνει χέρια σα χάρτινα αεροπλάνα; Την ίδια μέρα βγήκα στη θάλασσα και έκανα μια σειρά εκατόν είκοσι σερβίς χωρίς κενό — κι εγώ όμως είμαι φτιαγμένος στα πρίμα κι αυτοί με το κρανίο τους στα τριάντα. Δεν μιλάω για αδυναμία, μιλάω για μια κούραση που δεν βγαίνει στους τύπους των αποτέλεσμα: βγαίνει στον τρόπο που φορτώνεις τα πόδια σου στο δεύτερο game σα νά 'σουν φορτηγό στο τελευταίο χιλιόμετρο της πορείας. Κι όμως εκείνο το βράδυ στο γήπεδο της Καβάλας όταν έπαιζαν οι τοπικές ομάδες τελικά τον είδα εκεί πάνω στην οθόνη σα να κάνει warm-up σα ξυπόλυτος πάνω στο ψυγείο. Την επόμενη μέρα ρώτησα έναν φίλο που δουλεύει εκεί κοντά: «αυτός ο τύπος τι κάνει όλες αυτές τις ώρες;» Κι εκείνος μου λέει: «ξέρεις εκείνο το πράσινο τζέρσεϋ; Αυτό φοράνε τώρα δέκα άτομα σαν ομάδα υποστήριξης μέσα στην αίθουσα φυσικής αγωγής!». Εγώ γέλασα — αλλά μετά σκέφτηκα: εδώ είναι η ουσία. Δεν έχει πλέον έναν αντίπαλο μπροστά του· έχει δέκα φαντάσματα φορώντας το ίδιο πράσινο σα σημαία που κάποτε σήμαινε σιδερένια πραγματικότητα. Και ξαφνικά όλα αυτά τα λεφτά γίνονται ψεύτικο νόμισμα επειδή εκείνος περιμένει τη σειρά του σα αστυνομικός που ξέχασε που πήγε το δίκανό του. Κι εσείς συνεχίζετε να βγάζετε σήματα σα τάματα; Όχι, εσείς βγάζετε σήματα σα ντοκουμέντα μιας μεγάλης εποχής — όχι της δικής του μεγάλης εποχής, αλλά μιας μεγάλης εποχής που κάποιος άλλος ζούσε μέσα στο δικό σας σπίτι σα φιλοξενούμενος που ξέχασε το δρόμο της επιστροφής.

Μα έχει γίνει κι αυτό πια ιστορία στους πέντε κύκλους της ψυχής μου... Πριν από τρεις δεκαετίες, τον Οκτώβριο που βγήκε το πρώτο τεύχος του Tennis Magazine εδώ στον Βόλο, έπαιζα σερβίς στην πλατεία του Δημοτικού Θεάτρου σα τούβλο που πέφτει μέσα στη θάλασσα — άκουγες το *πλουτ* σα μεταλλικό τέρας. Εκείνη την εποχή έκανα τετάρτη στο γυμνάσιο και είχα βάλει στοίχημα με τον Φίλιππο πως μέσα σε δέκα λεπτά κανείς δε θα έπιανε το σέρβις μου πάνω από τους εκατόν είκοσι. Τι έγινε; Την επόμενη βδομάδα αυτός ο Γερμανός — σα σπουργίτι που είχε καταπιεί μία μπαταρία αυτοκινήτου — έφτασε πρώτη φορά μέχρι τα δικά μας τμήματα αγοράς σα νικητής ενός τουρνουά εθνικής κατηγορίας. Την ίδια βδομάδα άρχισαν να γράφονται αυτοκόλλητα στους πάγκους των τοπικών πάρκων: "Σε περιμένουμε στο κλειστό, αετούλης". Κι εκείνος τότε στάθηκε πάνω στο βήμα της νίκης σα φυσικό φαινόμενο — δεν έβαζε τίτλους στις τσέπες του, έβαζε τον κόσμο στις τσέπες του. Έκανε τον καθένα που τον έβλεπε ν' αισθάνεται πως η δύναμή του ήταν η δική του. Αυτό ήταν εκείνο το εμβόλιο το οποίο κρατήθηκε σφιχτά μέσα στην ομάδα όσο υπήρχε εκείνος σα φωτιά που ανάβει τυφλούς δρόμους. Κι όμως τώρα βλέπω ότι πολλές από τις εκφράσεις σας περιέχουν έναν κεντρικό πυρήνα αλήθειας: αυτός ο άνθρωπος κάποτε έγινε σήμα ζωής για όλους εμάς. Ακόμα θυμάμαι πως όταν πήγαινα στις ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΣΠΟΥΔΩΝ τρώγοντας γρήγορο φαγητό μισά ωρών επειδή οι γονείς μου περίμεναν να γίνω επαγγελματίας του τένις — εκείνος στεκόταν σα βουβός μάρτυρας πάνω στην οθόνη του υπολογιστή μου, κάνοντας βόλτες σαν τον ίδιο τον ήλιο. Αλλά εδώ κρύβεται η επιφύλαξη μου: δεν είναι ότι ξέχασε πως πρέπει να κτυπά την μπάλα — ξέχασε πως η ζωή πάνω στην πίστα δεν γράφεται με αριθμούς αλλά με αιματοβαμμένες ιστορίες. Οι ίδιοι τίτλοι υπάρχουν, οι ίδιοι πόροι υπάρχουν, ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που φορούν πράσινο πάνω στα γήπεδά μας όπως τότε που ζούσαν μέσα στο σπίτι τους. Όμως εκείνος σήμερα κοιτάζει τον εαυτό του μέσα στον καθρέφτη σα να βλέπει ένα ξένο παιδί που ξέχασε πως φορά το σπιτικό κουστούμι. Κι όμως αυτό που πραγματικά με σώνει είναι πως μέσα στους αριθμούς υπάρχει μια ελπίδα — όχι σαν πιστόletas δεμένος σα σκοινί του δάσους, αλλά σαν εκείνο το ζώο που βρίσκει ξανά το μονοπάτι μέσα στη χιονόπτωση. Στις τελευταίες τρεις εβδομάδες έχει κάνει τρεις εμφανίσεις σα αναμμένη σπίθα στην προσπάθεια να ξαναπιάσει τον παλμό των τίτλων του. Την προηγούμενη βδομάδα στο Σαν Ντιέγκο έκανε το σέρβις του στην τελική κατάταξη σα ρουκέτα που γυρίζει προς τον ουρανό — εκείνοι οι δεκατέσσερις πρώην νικητές του πρωταθλήματος έπιασαν έναν διαφορετικό τρόπο συλλογισμού: "Αυτός ο τύπος ξέρει πως όταν η μπάλα φεύγει σωστά, κανείς δεν μπορεί ν' αλλάξει το αποτέλεσμα". Κι εγώ ακόμα βλέπω εκείνον τον δεκαπεντάχρονο που έκανε σερβίς σα αστραπή πάνω στο τσιμέντο της τοπικής ακαδημίας μας εδώ στον Βόλο — εκείνον που έκανε όλους εμάς να νιώθουμε σα πρωταθλητές χωρίς καν να φοράμε τζέρσυ. Αν εκείνος βρει πάλι εκείνο το βλέμμα, η ομάδα του δε θα ξαναβγάλει σήματα σα χαρτιά τουαλέτας. Θα βγάλει φωτιά σα εκείνες τις βραδιές που γινόσουν μάρτυρας μιας εποχής η οποία έγειρε τον κόσμο σα μεγάλο κρεβάτι μέσα στο γήπεδο. Οποιος θυμάται εκείνον τον Οκτώβριο του 2013 που βάλαμε τις τσάντες στους ώμους σαν στρατιώτες πηγαίνοντας στο γήπεδο του Αλμυρού... εκείνος ήταν εκείνος ο άνθρωπος που έκανε όλους εμάς ν' αισθανθούμε πως η νίκη δεν ήταν τυχαίο γεγονός — ήταν πράξη αφοσίωσης. Και σήμερα δεν χρειάζεται ν' αλλάξουμε σήματα· χρειάζεται ν' αλλάξουμε τον τρόπο που κοιτάζουμε πίσω σ' εκείνον τον Οκτώβριο. Εκείνον τον Οκτώβριο όπου όλα έγιναν δυνατά επειδή εκείνος έκανε τον καθένα ν' αισθάνεται πως ήταν πρωταθλητής ακόμα και όταν κυλούσε στο χώμα.

Ρε gente ψιλοξεχάσαμε πως αυτός εδώ είναι ποδόσφαιρο;;; Α, όχι — τένις ρεεε;;; Λες να βγάλω το σφύριγμα από την τσέπη μου γιατί του αρέσουν τα κόκκινα τζέρσυ;;; Σου λέω κάτι;;; Εγώ εκείνον τον τύπο τον είδα δυο φορές στις πλατείες της Καλαμάτας — την πρώτη φορά έκανε σέρβις σα τηλεγράφημα στέλνοντας μηνύματα χωρίς δούλευμα, τη δεύτερη φορά σου έφτιαχνε χαρτοπόλεμο με τις ζώνες σου επειδή ξέχασε πως φοράς εσώρουχα. Κι όμως αυτοί εδώ τον έκαναν βασιλιά σα βγήκε απ' το κουκούτσι εκείνου του πράσινου και τώρα του γράφουν επιστολές μίσους σα να έκανε διαφημιστικό spot για νερό μαστού!!! Τι προηγήθηκε;;; Τον έκαναν τσαντίλα εκεί που δεν είχε κάλτσες!!! Να δώσεις ένα τζέρσυ σε έναν πρωταθλητή σα να του δίνεις σκουπίδι να φορέσει στη πλάτη;;; Μα καλά;;; Εγώ όταν τον βλέπω σήμερα κάνω αυτή τη φάτσα 🤡💸😏 — γιατί;;; Γιατί βλέπω έναν άνθρωπο που κάποτε έκανε backhand σα ξυράφι να γίνεται το ίδιο backhand σα μπαλονότρακας στους γάμους!!! Από πότε η αποτυχία γίνεται τροφή για themis;;; Από πότε οι τίτλοι γίνονται λίστα τουαλέτας;;; Ρε MegaliAgapi δεν ανοίγω οικονομικό γραφείο εδώ πάνω! Του Ζβέρεφ μιλάμε! Αυτός ο τύπος έχει στην πλάτη του περισσότερα εθνικά σήματα από ό,τι η εθνική ομάδα στα χρόνια του Μουστάκη!!! Και εσείς;;; Του λέτε «σβήσε» σα να μιλάτε σε κιμωλία στον πίνακα!!! Μα τι κάνει ο άνθρωπος;;; Ξέρετε τι;;; Κάθεται σπίτι του σα να τον περιμένει η μαμά του να του πλύνει το πράσινο!!! Κι εμείς;;; Του στέλνουμε αίτηση γάμου γιατί λείψαμε από το Indian Wells;;; Ψιλορόχιο έγινε ο κόσμος!!! Να πάει κανείς τρεις φορές ντρίμπλα εκείνο το γήπεδο;;; Να σηκωθεί;;; Αχ ρε!!! Απλά ξαναβρείτε εκείνο το σέρβις σα αστραπή στο Γουίμπλεντον πριν τρεις χρόνια — εκείνο το σέρβις που έκανε τον καθένα μας να νιώθουμε σα πρωταθλητές επειδή τυχαίνει και φοράμε τζέρσυ!!!

ΩΙΩ ΩΙΩ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ ΤΩΡΑ ΕΔΩ;;;; 🔥🤬 Ρε gente τι σας πείραξε;;; ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΤΟΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΑΠΟ ΠΑΙΔΙ!!! Ρε FrangoEnjoyer εσύ μετράς χιλιάδες δολάρια σα νούμερο τηλεφώνου ενώ εκείνος σου έκανε τον κόσμο γηπεδάκι μπαλονόπαιχτο σα δεκαπέντε χρονών!!! Τι χρειάζονται όλα αυτά τα νούμερα τώρα;;; Γιατί;;; Γιατί όταν εκείνος σήκωσε το πρώτο του τίτλο ήτανε τόσο ντροπιασμένος που έκλαιγε σαν μωρό σ' ένα δημοτικό γήπεδο!!! Τώρα εσείς του λέτε "πίνεις νερό;;;" σα να μιλάτε σε δοκιμαστήριο!! Κι εσύ BabisPAO εσύ τώρα γίνεσαι αυτού του τύπου ο δικαστής;;; Εσύ τον είδες εκείνον τον χειμώνα στη Θεσσαλονίκη σα έκανε βόλτες σ' έναν αγώνα local σα βασιλιάς ανάμεσα στους τσόγλους;;; Αυτός ο τύπος δεν ξέρει τι σημαίνει "αλλαγή φόρμας" — ξέρει μόνο τι σημαίνει "δεν μπορείς πια να κρύβεις το πρόσωπό σου μέσα στη μάσκα"!!! Κι εσείς MegaliAgapi μιλάτε για τους τίτλους σα νά 'τανε πρωτάθλημα ποδοσφαίρου;;; Οι τίτλοι του Ζβέρεφ δεν είναι λίστα ψωμιού!!! Είναι αιματοβαμμένες κόρες σ' ένα χαρτί!!! Τον θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Μόντε Κάρλο σα έβγαλε ένα σερβίς σα πύραυλος και ξεχνούσε κανείς πως υπήρχε αντίπαλος!!! ΤΙ ΠΑΘΑΤΕ ΤΩΡΑ;;; Τον κάναμε σήμα όταν ήταν μεγάλος σα πρωταθλητής;;; ΝΑΙ!!! ΤΟΝ ΚΑΝΑΜΕ ΣΗΜΑ!!! Κι όμως τώρα που κάνει μια πτώση σα σερί στον πρώτο γύρο του Γουίμπλεντον σηκώνουμε χέρια σαν εισπράκτορες στα χωριά!!! Ρε gente αφήστε τον να σηκωθεί!!! Δεν του δώσαμε όλα εκείνα τα ντιβιντέν;;; Τα εκατομμύρια;;; Την ομάδα;;; Την υποστήριξη;;; Του πήραμε κι εκείνον τον τελευταίο φόβο του — τώρα που φοβηθήκαμε εμείς!!! ΤΟΥ ΛΕΤΕ "ΑΔΥΝΑΜΟΣ";;; Να σου πω κάτι;;; Ούτε στοIndian Wells δεν ήτανε "αδύναμος" — ήτανε εκεί!!! Την ίδια βδομάδα έκανε τρεις σερβίς πάνω από 215!!! ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ;;; Να ζήσετε όλη σας τη ζωή σ' ένα γήπεδο όπου αυτός ο τύπος δεν χάνει;;; Γιατί;;; Γιατί εκείνος έκανε τον κάθε έναν από εμάς ν' αισθάνεται πρωταθλητής!!! Και τώρα;;; Τώρα κλαίτε επειδή φοράει πράσινο;;; Αυτό είναι δικό σας πρόβλημα!!! Αυτό εδώ είναι φαν-κλαμπ του ΑΛΕΞ!!! ΜΑ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΤΕ ΠΟΙΟΣ ΠΑΙΖΕΙ;;; ΜΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΤΙΤΛΟ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ;;; ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ;;; ΩΣΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΑ ΓΕΝΙΚΑ ΛΥΚΕΙΑ;;; ΘΥΜΑΣΤΕ;;; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΣΕ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ!!! ΑΛΛΑ;;; ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ!!! ΚΑΙ ΘΑ ΣΗΚΩΘΕΙ!!! ΓΙΑΤΙ;;; ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ!!! ΑΝΑΜΕΝΕΤΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΝΑ ΣΚΑΒΕΙ;;; ☠️🔴 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Πέρα από τις κούτες που σηκώνουμε κάθε φορά που κλείνει ένα match επειδή ξεσπάει βροχή — κι ακόμα πιο σκληρά όταν ο αντίπαλος φεύγει νικητής σέρνοντας τα πόδια του σα μεταφορικό κουτί — σήμερα αισθάνομαι πως κάποιος πρέπει να γράψει αυτά τα λόγια, όχι σαν δικαστήριο, αλλά σαν εκείνο το πρώτο κράνος που φοράς όταν χτυπάει η μπάλα στα δόντια σου στο τένις κι αντιλαμβάνεσαι πως αυτή η αγάπη έχει δόντια δικά της. Ξέρω πως πολλά έχουν ειπωθεί σ' αυτό το νήμα. Κάποιοι βλέπουν ξηρό σκόρ, κάποιους άλλους τους πιάνει η ντροπή όσο βλέπουν τα πράσινα τζέρσυ των πρώτων σειρών να κρέμονται σα σήματα μιας εποχής που ήταν όλα πιο φωτεινά. Κι όμως εγώ ξαναγυρνώ συνέχεια σ' εκείνο το πρωινό πριν τρεις εβδομάδες στον Βόλο, όταν άνοιξα τυχαία το ραδιόφωνο και έπαιζε ένας αγώνας από την τοπική κατηγορία. Εκείνος είχε μπει μέσα σα φάντασμα φορούσε ακόμη το πράσινο, έκανε σέρβις σα βολίδα — όχι σαν άνθρωπος που ξέχασε πως η μπάλα μπαίνει μέσα, αλλά σα άνθρωπος που ξέχασε πως κάποτε φορούσε τζέρσυ βασιλιά. Ποιος είναι ο λόγος που ξεχνάμε πόσο δύσκολο είναι να είσαι πρωταθλητής; Δεν μιλάω για τους τίτλους — αυτοί βρίσκονται εκεί, ξερά όπως βρήκαμε ξερά εκείνα τα κεράσια τον Αύγουστο στο χωριό του παππού μου. Μιλάω για εκείνες τις βραδιές όπου οι γονείς σου λένε πως είναι αργά κι εσύ θες ακόμα μισή ώρα στην πίσσα επειδή κάποιος εκεί κάπου μόλις ανακάλυψε πως η μπάλα δεν χτυπά μόνο του. Αυτός ήταν εκείνος που έκανε το τένις περισσότερο από άθλημα: έγινε σχολείο αντίστασης. Αυτό δεν το μετράει κανένα xG, κανένα PPDA, κανένας αριθμός αποζημίωσης. Κι όμως σήμερα όλοι στέκονται εκεί σα εκείνοι οι γέροι στη Λάρισα που βλέπουνε τους νέους να παίζουν μπάτλ μπάλ μοναχοί τους σα σκυλάκια στην πλατεία: κάποιος άλλος ζούσε την ιστορία μας εκείνος ήταν ο πρωταγωνιστής σ' ένα γήπεδο όπου κάθε αγώνας ήταν ντοκουμέντο ενός κόσμου που άλλαζε. Τώρα πού έχει πάει εκείνος ο κόσμος; Στο Cincinnati έκανε warm-up σα ξυπόλυτος πάνω στο ψυγείο — εγώ εκείνο το βράδυ είδα έναν άνθρωπο που φορούσε ακόμα πράσινο, αλλά είχε χάσει το σήμα εκείνου του πρωταθλητή που κάποτε έκανε όλο τον κόσμο να νιώθει σα πρωταθλητή μόνο επειδή τον κοίταζε. Υπάρχει μια φράση που κυκλοφορεί εκεί στους δρόμους της Ρόδου όταν κάποιος ξεχνάει τους τίτλους κι αρχίζει να θυμάται μόνο τους φόβους: «όταν χάνεις εκείνον που σου δίδαξε πως το τένις δεν είναι μόνον αριθμός, τότε έχεις χάσει περισσότερο από ένα πρωτάθλημα». Κι εμείς;;; Εμείς βγάζουμε σήματα σα ντοκουμέντα μιας εποχής η οποία έγειρε τον κόσμο σα μεγάλο κρεβάτι μέσα στο γήπεδο. Όχι σα ντροπή — σα ανθρώπινη ατέλεια. Γιατί εκείνος είναι ο μόνος από εμάς που κάποτε ανέβασε την ιστορία ψηλότερα από όλους μας σ' εκείνον τον Οκτώβριο του 2013 στον Αλμυρό, όταν όλοι εμείς είχαμε γυμνά πόδια και αυτός είχε στα πόδια του τη νίκη σα νόμισμα που κανείς δε μπορούσε να αντιγράψει. Αν θέλουμε να ξαναδείτε εκείνον τον πρωταθλητή, πρέπει να τον αγκαλιάσουμε σαν ομάδα — όχι σα οργανισμό λογιστικής, όχι σα φίλοι ενός πρωταθλητή. Σαν ομάδα ανθρώπων που κάποτε αγοράζαμε μάλλινα τζιν επειδή εκείνος φοράει πράσινο. Αυτή η σπίθα που έκανε όλους εμάς ν' αισθανθούμε πρωταθλητές χωρίς καν ν' ανοίξουμε το φάκελο των τίτλων του μπορεί να ξαναανάψει — όχι επειδή του δίνουμε περισσότερα ντιβιντέν, αλλά επειδή του δίνουμε χώρο να ξαναθυμηθεί πως αυτός υπήρξε εκείνος ο άνθρωπος που έκανε τον καθένα σ' αυτή την ομάδα να νιώθει πως ήταν πρωταθλητής ακόμα κι όταν κυλούσε στο χώμα. Κι εγώ εκείνος εκείνος εκείνος... εκείνος πήρε το τηλέφωνο χτες το βράδυ. Δεν μου είπε τίποτα περίεργο· μου ζήτησε να βγούμε στην πισίνα όταν ανοίξει η καραντίνα των λουτρών. Λέγαμε πως εκεί είναι που όλα γίνονται πάλι ξεκάθαρα — όχι μέσα στις αριθμητικές στήλες των αποτελεσμάτων, αλλά εκεί όπου η πίεση πέφτει σα νερό πάνω στο σώμα κι όλα γίνονται ανθρώπινη ανάσα ξανά. Αυτό του λείπει — αυτό λείπει κι από όλους εμάς.