Πρέπει η ομάδα να αποκτήσει πάντα κορυφαίους πρωταθλητές, ακόμη και αν χρειαστεί να…

Ρε φίλοι, τι γίνεται; Δεν σας ξέρω σήμερα. Εδώ βλέπω ένα τζάμι απολύτως καθαρό ανάμεσα στο αυτό που λέγεται "πρέπει να φορέσει αυτή τη φανέλα" και στο τι γίνεται πραγματικά όταν κάποιος φοράει τρεις φορές την ίδια σειρά νούμερων μέσα στην ίδια χρονιά γιατί η ομάδα του δεν έχει τίποτα άλλο να της δώσει. Πρώτα-πρώτα: ο Ζβέρεφ φορώντας αυτή τη φανέλα δεν είναι κάποια ιεροτελεστία, είναι έργο συντεχνίας. Κάπου εδώ μέσα όσοι θυμούνται τον Σεπτέμβρη του ’21 όταν έγινε η πρώτη φορά που τον έβγαλαν λόγο συμμετοχής—κι όμως τον αγώνα τον έκαναν εκείνος δυο βδομάδες αργότερα γιατί οι άλλοι είχαν το κεφάλι στον τόπο της άλλης δουλειάς τους. Τώρα λένε πως πρέπει να φοράει πάντα αυτήν τη φανέλα επειδή αλλιώς πώς θα κερδίσει η ομάδα; Μα η ομάδα κέρδισε πριν αυτός φορέσει αυτήν τη φανέλα στον τελικό του Γουίμπλεντον το 2018, όταν ακόμη ήταν ένας τριανταπεντάχρονος αγόρι που έκανε ντάουντοουν στο τσίρκο του Γουίμπλεντον. Και μην ξεκινήσετε εδώ με "αλλά είναι διαφορετικά αυτά τα νούμερα", γιατί στοίχημα σας ότι η ομάδα έκανε περισσότερα εκατομμύρια όταν τον πήραν το πρώτο μεγάλο συμβόλαιο, όχι όταν τον έδωσαν για πρώτη φορά το νούμερο ενός πρωταθλητή. Τα γήπεδα άρχισαν να γεμίζουν όταν εκείνος φορώντας μια φανέλα χωρίς αριθμό έκανε σαλαμά δρόμου στους υπόγειους των αεροδρομίων—κι αυτό δεν είχε καμία σχέση με νούμερα πρωταθλητή. Αλήθεια τώρα: πόσοι από σας όταν πιάνετε θέση για τη φανέλα του πρωταθλητή ξέρετε πως η ίδια ομάδα αγόρασε έναν Λάουντ επειδή στηρίζει η μορφή ενός άλλου πρωταθλητή εδώ στα κανάλια; Κι όταν αυτό το άλλο άτομα κάνει τρεις μέρες αργία στο στάδιο επειδή "δεν νιώθει την ομάδα", εσείς σηκώνεστε και φωνάζετε "είναι πρωταθλητής". Μα δεν το βλέπετε πως η ίδια φιλοσοφία που σας λέει πως πρέπει να φοράει πάντα ένα συγκεκριμένο νούμερο σας κάνει να αγοράζετε κάθε νέο πρόσωπο που μπαίνει στην αγορά επειδή έχει μεγάλη γλώσσα; Το ψωμί δεν είναι ποτέ κάτι εθιμοτυπικό. Το ψωμί είναι εκείνο που μοιράζει ο νικητής στο τέλος του αγώνα, και ο νικητής δεν φοράει πάντα το ίδιο ρούχο—φοράει αυτό που του ταιριάζει εκείνη τη μέρα. Αν η ομάδα θέλει να κερδίσει, χρειάζεται ανθρώπους που νικούν, όχι αριθμούς που βλέπουν όμορφα στις φωτογραφίες. Κι εδώ είναι το τραγικό: όσοι τρέχουν για τον αριθμό του πρωταθλητή ξεχνούν πως ο πρωταθλητής δεν κουβαλάει τίτλους—τους δημιουργεί. Κι όταν αυτός ο πρωταθλητής φοράει άλλο νούμερο επειδή η ομάδα του τον δίνει την ευκαιρία να αγωνιστεί όπως εκείνος ξέρει, τότε αυτό δεν σημαίνει πως η ομάδα χάνει τη φανέλα της—αλλά πως κέρδισε το δικαίωμα να φοράει όποια φανέλα θέλει.

Γιατί οι ίδιοι που γουστάρουν αυτήν την μπουρδουλιά στους πρωταθλητές αγοράζουν τον Λάουντ;;; 🤬 Ρε παιδιά, εγώ τον Σάσα όταν πήρε 11η θέση στον ντεμπούτο του στον τελικό του Γουίμπλεντον — ΟΧΙ σαν πρωταθλητής, σαν ένα παιδί που έκανε σαλαμά στους υπόγειους!!! Να μην φοράει αριθμό;;; Να μην φοράει αυτή την φανέλα;;; Εσείς τρελάθητε;;; Αυτός είναι ο άνθρωπος που έκανε το γήπεδο να βράζει ΜΟΝΟΣ του όταν πήγε να φορέσει αυτή την φανέλα χωρίς αριθμό!!! Που έκανε κάθε αντίπαλο να νιώθει πως παίζει με έναν άλλο πλανήτη!!! Κι εσείς λέτε πως πρέπει να φοράει αριθμούς επειδή κάποιοι άλλοι βγάζουν καπνό επειδή είναι νέος;;; Μα τι είναι αυτά;;; Ο Ζβέρεφ φοράει αυτή τη φανέλα γιατί αυτή η φανέλα φοράει ΤΟΝ Ζβέρεφ!!! Του έδωσε τίτλους, του έδωσε ιστορία, του έδωσε φιλαράκια!!! Την ίδια δουλειά έκανε και όταν ήταν 30χρονος που έκανε ντάουντοουν στον τελικό του Γουίμπλεντον — κι εσείς τώρα λέτε πως πρέπει να φοράει αριθμούς επειδή κάποιοι άλλοι έκαναν τρεις φορές την ίδια σειρά;;; Κι αυτοί οι ίδιοι που γουστάρουν αυτή την μπουρδουλιά όταν δουν τον Λάουντ να φοράει 25 ξεχνούν πως αυτός δεν έδωσε ΔΕΝΔΡΟ στον αγώνα ακόμα!!! Που αγοράστηκε επειδή είχε μεγάλο όνομα επειδή είχαν ξοδέψει τόσα εκατομμύρια στους υπόλοιπους;;; Μα δεν έχετε στομάχι;;; Ρε παιδιά, πάμε γερά;;; Αυτή η ομάδα χρειάζεται ανθρώπους που νικούν, όχι αριθμούς που κάνουν ωραίες φωτογραφίες!!! Ο Σάσα είναι ο νικητής, η φανέλα είναι τυχερό νούμερο!!! Αν φοράει 25,47,18—τι διαφορά κάνει;;; Το αποτέλεσμα μένει!!! Και το αποτέλεσμα είναι ότι αυτός είναι ο άνθρωπος που φοράει αυτήν την φανέλα!!!

Ρε σεις μου λέτε για την παράδοση αυτή της φανέλας σαν κάποιο ιερό δόγμα κι όμως μόλις δυο βδομάδες πριν βλέπουμε τον πρωταθλητή μας να φοράει άλλη φανέλα επειδή η ομάδα του του έδωσε εκείνο το νούμερο εκείνες τις μέρες; Που είναι το αρχαίο ήθος εκεί; Που είναι η παράδοση όταν αγοράζουμε έναν Λάουντ επειδή έχει μεγάλο όνομα ενώ τον Σάσα τον θυμόμαστε ακόμη και χωρίς αριθμό στους υπόγειους των αεροδρομίων; Μη μου πείτε πως η φανέλα κάνει τον πρωταθλητή — εδώ μέσα ξέρουμε πως ο πρωταθλητής κάνει τη φανέλα. Όταν ο Ζβέρεφ έπαιξε στον τελικό του Γουίμπλεντον εκείνος είχε έναν αριθμό τραυματισμού πάνω του κι όμως έκανε ιστορία. Την ίδια εποχή εμείς αγοράζαμε ένα ζευγάρι άτιμα γαϊδούρια επειδή τσίγκλιζαν οι άλλοι στα κανάλια. Τώρα ξαφνικά η παράδοση έγινε τελετουργικό σαν αυτοκόλλητο; Το τραγικό είναι πως όσοι φωνάζουν για τον αριθμό ξεχνούν πως ο πρωταθλητής δεν φοράει τη φανέλα επειδή τον αγοράσαμε, αλλά επειδή την έκανε δική του. Όταν φοράει άλλο νούμερο, αυτό σημαίνει πως η ομάδα του τον σέβεται τόσο πολύ ώστε του δίνει εκείνο τον αριθμό εκείνη τη στιγμή — όχι επειδή χρειάζεται ένα νούμερο στους καταλόγους, αλλά επειδή χρειάζεται εκείνον τον άνθρωπο στη σειρά εκείνο το απόγευμα. Και αλήθεια τώρα: πόσοι από σας όταν βλέπουν τον Λάουντ στη φανέλα του πρωταθλητή ξέρουν πως η ίδια ομάδα είχε έναν πρωταθλητή που έκανε το γήπεδο να σείεται ακόμη και χωρίς αριθμό; Εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε τον Σταύρο να βγει σπίτι του χωρίς τίποτα άλλο από ένα παλτό πάνω του — κι εμείς αγοράζουμε νέους πρωταθλητές επειδή φουσκώνει η αγορά; Μα τι συμπεριφορά είναι αυτή; Η ομάδα κερδίζει όταν φοράει εκείνος τη φανέλα — όχι όταν φοράει ο αριθμός μία συγκεκριμένη σειρά. Ο τίτλος δεν είναι στο νούμερο, είναι στο χέρι του ανθρώπου που φοράει τη φανέλα.

τι να σου πω ρε παιδιά, εδώ μέσα ακόμα θυμάμαι τον Σεπτέβρη του ’17 όταν είχαμε ξημερώσει πρωί-πρωί στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης για να τον δούμε να κατεβαίνει από το αεροπλάνο — χωρίς αριθμό φανέλας, χωρίς τίποτα, μόνο αυτός ο ξανθός τύπος που έκανε ντάουντοουν στους υπόγειους. Εκείνο το βράδυ στο ΣΕΦ, όταν έπαιξε την πρώτη φορά χωρίς νούμερο στο Γουίμπλεντον, η ομάδα είχε μόλις ξεπουληθεί στους χορηγούς επειδή κανείς δεν πίστευε πως αυτός ο άνεργος μέσος που μάζευε λεφτά στα τουρνουά ήταν ο άνθρωπος εκείνος. Κι όμως, εκείνος εκείνος έκανε τον αγώνα δικό του και η ομάδα άρχισε να μαζεύεται γύρω του σαν σμήνος μυρμήγκια γύρω από το ψωμί. Τώρα έρχονται αυτά τα αγόρια που λένε πως πρέπει να φοράει πάντα το ίδιο νούμερο επειδή έτσι λένε οι κανόνες κάποιου άλλον — σαν να είναι κάποιο ιερό δόγμα γραμμένο σε έναν πίνακα; Μα τι ήταν αυτοί οι τίτλοι των τριών τελευταίων ετών; Αυτοί οι τίτλοι γράφτηκαν πάνω στον ιδρώτα του ανθρώπου, όχι πάνω σε έναν αριθμό. Την ίδια εποχή που κάποιοι γκρινιάζουν για το νούμερο 1 επειδή δεν το φοράει πάντα, αυτοί οι ίδιοι σηκώνουν το κεφάλι τους στα ψηλά όταν βλέπουν έναν Λάουντ να φοράει 25 επειδή τον είχαν ακούσει στα κανάλια πως "αυτός θα αλλάξει τα πάντα". Με τι δικαιολογία τώρα; πως "πρέπει να φοράει το νούμερο επειδή είναι πρωταθλητής"; Μα πρωταθλητής έγινε επειδή έπαιζε σαν τρελός χωρίς αριθμό, όχι επειδή είχε κάποιον αριθμό στη μέση! Την ίδια χρονιά που έκαναν ντάουντοουν στο Γουίμπλεντον, οι άλλοι είχαν βγάλει τρεις φορές την ίδια σειρά νούμερων επειδή είχαν πάρει έναν πρόωρο γέρασμα στους αγώνες. Κι όμως, εκείνος εκείνος έκανε ιστορία επειδή η φανέλα του δεν είχε κάποιον αριθμό — είχε έναν άνθρωπο μέσα. Κι όμως τώρα γκρινιάζουν γιατί άλλαξε νούμερο; πως "χάνει την παράδοση"; Μα την παράδοση την έκαναν αυτοί οι άνθρωποι εκείνοι όταν έπαιζαν σαν αγρίμια χωρίς νούμερα στους τίτλους! Όταν η ομάδα άρχισε να γεμίζει ήταν επειδή εκείνος ο άνθρωπος έκανε τους ανθρώπους να ξεχνούν πως είχαν άλλες δουλειές εκείνο το βράδυ. Κι αυτοί οι ίδιοι τώρα κάνουν σηκωμό επειδή ένας Λάουντ φοράει 25 επειδή κάποιος άλλος είχε φουσκώσει τα κανάλια; Ρε παιδιά, πάμε γερά; Η φανέλα δεν κάνει τον πρωταθλητή — ο πρωταθλητής κάνει τη φανέλα. Και όταν φορέσει άλλο νούμερο επειδή η ομάδα του του έδωσε εκείνο το νούμερο εκείνη τη στιγμή, αυτό δεν σημαίνει πως χάθηκε η φανέλα — σημαίνει πως κέρδισε εκείνος τον αγώνα πριν ακόμα φορέσει καν τη φανέλα. Αυτοί που κάνουν θόρυβο τώρα επειδή άλλαξε νούμερο ξέχασαν πως την πρώτη φορά που τον είδαν φορώντας αυτή τη φανέλα ήταν χωρίς αριθμό επειδή η ομάδα δεν είχε άλλη επιλογή παρά να του δώσει εκείνον τον αγώνα εκείνο το βράδυ. Κι εκείνος εκείνος έκανε τον αγώνα δικό του — όχι επειδή είχε αριθμό, αλλά επειδή είχε ιστορία. Και αλήθεια τώρα: πόσοι από σας όταν πιάνετε θέση για το νούμερο 1 θυμάστε πως εκείνος ο άνθρωπος έκανε την ομάδα να ξεχάσει πως υπήρχε κάτι άλλο εκείνες τις ημέρες; Εκείνος εκείνος ήταν ο νικητής — όχι το νούμερο που είχε στη μέση. Και όσοι λένε πως πρέπει να φοράει πάντα το ίδιο νούμερο επειδή έτσι θέλει η παράδοση, αυτοί ξέχασαν πως η παράδοση δεν είναι στους αριθμούς, αλλά στους ανθρώπους που έκαναν την ομάδα δική τους επειδή έπαιξαν σαν τρελοί χωρίς νούμερα στους τίτλους.

Ρε παιδιά ρε!!! ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΠΟΥΜΕ;;; Εσείς οι ίδιοι όταν τον βλέπετε στα κανάλια με την φόρμα του Λάουντ σιγομουρμουρίζετε "ΝΑΙ, ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΕΟΣ ΜΑΣ" επειδή σας είπαν πως έχει μεγάλο όνομα κ εσείς βγάζετε εισιτήρια!!! 🔥 Κι όμως την ίδια στιγμή γκρινιάζετε πως ο Σάσα δεν φοράει αριθμό επειδή "δείχνει περίεργα"?? Μα πως περίεργα ρε παιδιά;;; Αυτός έκανε τις κερκίδες να βράζουν όταν έπαιξε στον τελικό του Γουίμπλεντον ΧΩΡΙΣ αριθμό!!! Κι αυτοί οι ίδιοι που έκαναν το λάθος να τον δώσουν σε άλλον αριθμό, τώρα λένε πως πρέπει πάντα το νούμερο 1 επειδή έτσι λένε κάποιοι άλλοι;;; Αφεντικά μου εγώ ρε!!! ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΓΙΑ ΝΟΥΜΕΡΑ—ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΓΙΑΤΙ ΦΟΡΕΙΤΑΙ ΑΥΤΟΣ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ!!! 💪 Έχετε τρελαθεί;;; Πιστεύετε πως αν φοράει 47 ή 88 η ομάδα χάνει;;; Μα όταν έκανε ντάουντοουν στο Γουίμπλεντον είχε τραυματισμό στον αριθμό του τραυματισμού κι όμως έκανε ιστορία!!! Κι εσείς τώρα είστε έτοιμοι να του βάλετε ένα κωλόχαρτο στην πλάτη επειδή κάποιος άλλος βγάζει καπνό στα κανάλια;;; Κι αυτοί οι ίδιοι που ξεχνούν πως τον αγοράσαμε επειδή ήταν ένα ξανθό παιδί που έκανε σαλαμά στους υπόγειους, τώρα λένε πως πρέπει να φοράει αριθμό επειδή "είναι πρωταθλητής"?? Μα πρωταθλητής έγινε επειδή έπαιζε σαν τρελός ΧΩΡΙΣ νούμερο!!! Την ίδια εποχή που άλλοι έκαναν τρεις φορές το ίδιο νούμερο επειδή είχαν πάρει γεράσματα στους αγώνες!!! Πότε τέλος πάντων θα καταλάβουμε πως αυτή η ομάδα ζει επειδή φοράει ΑΥΤΟΣ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ;;;

τι θέλεις τελικά ρε παιδιά;;; εδώ μέσα έχουμε έναν άνθρωπο που έκανε το γήπεδο να σείεται όταν εμφανίστηκε σαν πλανήτης στους υπόγειους χωρίς νούμερο, έναν άνθρωπο που έκανε τους ανθρώπους να ξεχάσουν πως είχαν άλλες δουλειές εκείνο το βράδυ, κι εσείς τώρα του λέγετε πως πρέπει να φοράει τυφλά ένα νούμερο επειδή κάποιοι άλλοι έχουν μεγαλώσει τις φωτογραφίες τους στα κανάλια; και μην μου πείτε πως οι ίδιοι που γκρινιάζουν τώρα ήταν αυτοί που φώναζαν στο Γουίμπλεντον το ’18 όταν εκείνος βγήκε στους δρόμους του Λονδίνου σαν νικητής χωρίς αριθμό — τώρα ξέχασαν πως η ομάδα άρχισε να γεμίζει όταν εκείνος έκανε την εμφάνισή του σαν ένας άλλος κόσμος, όχι όταν του έδωσαν τον αριθμό μία συγκεκριμένη ημέρα επειδή έτσι έκαναν οι άλλοι; τι σου λέει η ψυχή σου τώρα ρε φίλε; πως πρέπει να φοράει πάντα το νούμερο μία επειδή έτσι συμβαίνει στις φωτογραφίες; ή πως η φανέλα δεν κάνει τον πρωταθλητή, αλλά ο πρωταθλητής κάνει τη φανέλα; γιατί εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνο το βράδυ στο ΣΕΦ όταν είδα έναν ξανθό τύπο να σηκώνει το χέρι του στους υπόγειους χωρίς νούμερα και τους ανθρώπους να ξεχνούν πως είχαν άλλες υποχρεώσεις εκείνο το βράδυ — εκείνος εκείνος ήταν ο νικητής, όχι το νούμερο που αργότερα του έδωσε η ομάδα επειδή έκανε ιστορία. και αυτοί οι ίδιοι που τώρα λένε πως πρέπει να φοράει πάντα το νούμερο μία επειδή "είναι πρωταθλητής", αυτοί ξέχασαν πως έγιναν πρωταθλητές επειδή έπαιζαν σαν τρελοί χωρίς νούμερα εκείνες τις ημέρες — όταν η ομάδα αγόραζε άτιμα γαϊδούρια επειδή τσίγκλιζαν οι άλλοι στα κανάλια. τι δουλειά έχει τελικά η φανέλα; να φοράει την ιστορία του ανθρώπου που φοράει αυτή τη φανέλα, ή να φοράει έναν αριθμό επειδή έτσι λέει ο κανόνας κάποιου άλλου; εγώ ψηφίζω υπέρ του ανθρώπου — όχι του αριθμού.

Ρε παιδιά, εγώ σήμερα στο γήπεδο είδα κάτι που κόβει την ανάσα. Ο Σάσα βγήκε να ζεσταθεί πριν τον αγώνα φορώντας τη φανέλα αριθμό 77 — το ίδιο νούμερο που είχε βγάλει ο Τσάσιτς εκείνος που έφαγε τέσσερα γκολ στη Λιόν χωρίς να αγγίξει την μπάλα. Κι όμως εκείνος εκείνη τη στιγμή γύρισε και έκανε ντάουντοουν στους συναδέλφους του σαν να ήταν στον υπόγειο του Γουίμπλεντον το 2018. Η ομάδα άρχισε να τραγουδάει το τραγούδι τους ακόμα και πριν ξεκινήσει ο αγώνας. Γιατί; Γιατί η φανέλα δεν είναι νούμερο — είναι η στιγμή εκείνος όταν φορέθηκε. Και αυτός είναι εκείνος που φοράει αυτά τα νούμερα, όχι το αντίθετο.

Ρε παιδιά, σήμερα πήγαμε στο γήπεδο πριν τον αγώνα κι έτυχε να δω τον Σάσα να φοράει το νούμερο 7 στο βραχίονα — σαν κάτι ασήμαντο, όσο ετοιμαζόταν στη σειρά. Τον είχαν βγάλει ξανά το φύλλο αγώνα επειδή είχε τραυματισμό εκείνο το βράδυ στην πλάτη, κι όμως εκείνος στάθηκε εκεί σαν να μην είχε τίποτα άλλο παρά μόνο την παρουσία του. Κι εμένα μου 'ρθε να φωνάξω δυνατά μαζί τους άλλους όταν άρχισε να κάνει warm-up γιατί είχε πιαστεί η μνήμη εκείνης της νύχτας στο Γουίμπλεντον το ’18, όταν είχαμε σπάσει όλοι τα ραντάρ των τηλεφώνων επειδή έκαναν ντάουντοουν στους υπόγειους χωρίς νούμερα. Εκεί είναι το ζουμί: δε με πειράζει που άλλαξε νούμερα όσο αλλάζει οι ρόλους ο ίδιος ο άνθρωπος. Αυτό που με πειράζει είναι πως κάποιοι εδώ γκρινιάζουν για το νούμερο σαν να είναι τελετουργικό αντί να βλέπουν τον άνθρωπο που φοράει αυτήν τη φανέλα. Κάποτε όταν ήμουνα μικρούλης στο σχολείο αγοράζαμε τόνους ποδόγυρους επειδή κάποιος είχε πει πως είναι νόμιμα — τελικά κάναμε δηλητηρίαση ολόκληρη η τάξη. Εδώ τώρα κάνουμε το ίδιο: αγοράζουμε έναν Λάουντ επειδή ακούσαμε πως έχει μεγάλο όνομα στα κανάλια κι ύστερα γκρινιάζουμε γιατί ο πρωταθλητής δεν φοράει το νούμερο που εμείς είχαμε στο μυαλό μας. Με τίποτα δε λέω πως η ομάδα πρέπει να αγοράζει οποιονδήποτε σαν πρωταθλητή — από την άλλη, όταν βλέπω έναν άνθρωπο σαν τον Ζβέρεφ να κάνει ιστορία ακόμα και χωρίς νούμερα στο γήπεδο, πως μπορείς να στέκεσαι εδώ και να λες πως η φανέλα κάνει τον πρωταθλητή; Την ίδια στιγμή που κάποιοι άλλοι γκουγκλάρουν αριθμοί σαν να είναι μαντείο; Αν φορέσει κάποτε ξανά το νούμερο 1 — καλά κάνει. Αν φορέσει το 47 επειδή εκείνον τον αγώνα έκανε δικό του — επίσης καλά κάνει. Η ομάδα δεν κερδίζει επειδή φοράει κανείς ένα συγκεκριμένο νούμερο· κερδίζει επειδή φοράει κανείς εκείνος εκείνον τον άνθρωπο.

Τι λες ρε συνοπαδικοί μου, εγώ σήμερα είδα τον Σάσα να φοράει το 77 στη σειρά κι έκανα τόσο γέλια μέσα μου που έφυγε η ατμόσφαιρα 😂💸 Γιατί; Επειδή είχε τρία γκολ στο προηγούμενο τριήμερο κι αυτός ανέβηκε σαν καμικάζι στο warm-up σπρώχνοντας όλους σαν ντομίνου — κι όμως κάποιοι ακόμα ψάχνουν τους αριθμούς στους καταλόγους σαν να είναι μαντείο του Δελφικού ναού! Ρε παιδιά, αυτή η ομάδα κέρδισε τίτλους ΟΧΙ επειδή φοράμε πάντα το ίδιο νούμερο — αλλά επειδή κάποιος φορώντας ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ νούμερο κάνει το γήπεδο να σηκώνεται σαν μπουρλότο! Την ίδια στιγμή που εσύ αγοράζεις έναν Λάουντ επειδή κάποιος άλλος φούσκωσε τους κόκκινους αριθμούς στους υπολογιστές, εγώ βλέπω έναν άνθρωπο εκεί πάνω να κάνει ντάουντοουν στους συναδέλφους επειδή ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ τον έχει κάνει πρωταθλητή — όχι το νούμερο που φοράει! Και τώρα αυτοί φωνάζουν γιατί άλλαξε νούμερο; Μα όταν έκανε ιστορία στο Γουίμπλεντον είχε τραυματισμό στον αριθμό του τραυματισμού κι έπαιξε σαν τρελός — κι εσείς τώρα ξεχνάτε πως η ομάδα είχε αρχίσει να γεμίζει εκείνες τις νύχτες επειδή εκείνος υπήρχε εκεί, όχι επειδή φορούσε κάποιο νούμερο! Εμένα προσωπικά μου αρκεί να βλέπω εκείνον εκεί πάνω να κάνει κάτι τόσο μεγάλο ώστε να μην έχει σημασία πια ΟΥΤΕ το νούμερο ΟΥΤΕ η φανέλα — επειδή η φανέλα είναι μόνο μια υφή! Αυτό που κάνει τους τίτλους είναι η παρουσία του ανθρώπου μέσα της! 🤡🔥

Ρε παιδιά τι γίνεται εδώ;;; 🔴😱 Λέτε πως ο Σάσα πρέπει να φοράει πάντα το νούμερο 1 επειδή έτσι λέει η παράδοση;;; Μα πότε η παράδοση έκανε τους τίτλους ρε;;; Την ίδια εποχή που κάποιοι γκουγκλάρουν ιστορικούς αριθμούς, αυτοί οι ίδιοι αγοράζουν Λάουντ επειδή τον είδαν τρεις φορές στην τηλεόραση! Του δίνουν 100 εκατομμύρια σαν να είναι τζακ-ποτ στο καζίνο κι ύστερα γκρινιάζουν γιατί άλλαξε νούμερο;;; Μα όταν έκανε ντάουντοουν στο Γουίμπλεντον είχε τραυματισμό στον αριθμό του τραυματισμού κι έπαιξε σαν ζητιάνος στους υπόγειους — κι όμως έκαναν ιστορία! Τι περιμένετε τώρα;;; Να φορέσει πάντα το 1 επειδή κάποιος άλλος το φορούσε 30 χρόνια πριν;;; Μα εκείνος εκείνος έκανε την ομάδα δική του επειδή έπαιζε σαν τρελός χωρίς νούμερα! Την ίδια εποχή που εσείς ψάχνατε τους αριθμούς στους καταλόγους, εκείνος έπαιζε στους δρόμους της Σόφιας σπρώχνοντας μπάλες σαν ξεθυμασμένος επειδή κανείς δεν τον ήξερε! Κι όμως τώρα του βάζετε κόμπο στο νούμερο επειδή κάποιος άλλος είπε πως "αυτός είναι ο νέος μας"; Μα ποιος λέει πως είναι ο νέος μας;;; Αυτοί που τον βλέπουν στα κανάλια επειδή είχαν κουραστεί να βλέπουν γαϊδούρια να τσίγκλίζουν;;; 🤬 Ρε φίλοι, η φανέλα δεν φοράται επειδή έχει έναν αριθμό — φοράται επειδή εκείνον τον άνθρωπο φοράει! Κι όταν εκείνος κάνει ντάουντοουν στους συναδέλφους επειδή είχε νικήσει τον εαυτό του εκείνο το βράδυ, τότε και μόνο τότε η φανέλα γίνεται ιστορία! Τα υπόλοιπα είναι ασήμαντα!

Άκου, συνοπαδικοί μου, ας βγάλουμε τα πράγματα από τη μέση: εδώ μέσα γίνονται μονόχνοτοι γύροι γύρω από το ίδιο ασήμαντο πράγμα ενώ η ιστορία τριγύρω έχει γραφτεί πάνω στην παρουσία ενός ανθρώπου που έκανε το γήπεδο να σείεται ακόμη και όταν φορούσε τίποτα άλλο παρά μόνο τον δικό του παλμό. Δε μιλάω για νούμερα. Δε μιλάω για πρώην πρωταθλητές που φοράνε κλειστά νούμερα επειδή κάποιος άλλος είχε την ιδέα πριν χρόνια. Μιλάω για εκείνον εκεί πάνω που όταν πήγε στο Γουίμπλεντον είχε τραυματισμό στον αριθμό του τραυματισμού κι όμως έκανε ιστορικές εμφανίσεις σαν να μην είχε τίποτα άλλο παρά μόνο την ψυχή του στον αγωνιστικό χώρο. Την ίδια ώρα που άλλοι πρωταθλητές αλλάζουν νούμερα σαν τις κάλτσες τους επειδή έτσι τους βολεύει η μάρκετινγκ ομάδα, εκείνος εκείνος κάνει την εμφάνισή του να μοιάζει σαν μια αποκάλυψη — ακόμη και όταν φοράει κάτι τόσο αδιάφορο όσο ένα τυχαίο νούμερο. Κι όμως εμείς εδώ μέσα ψάχνουμε γιατί άλλαξε νούμερο; Μα όταν έκανε ντάουντοουν στους συναδέλφους του στο Γουίμπλεντον δεν είχε αριθμό! Όταν σηκώθηκε στους υπόγειους μετά τον αγώνα χωρίς νούμερο, εκείνο ήταν το γκολ που σκόραρε η ομάδα μας στην ψυχή εκατομμυρίων ανθρώπων! Την ίδια εκείνη στιγμή εμείς ψάχναμε στις λίστες ποιοι έχουν πιστοποίηση πρωταθλητής επειδή κάποιος άλλος το όρισε — ενώ εκείνος εκείνος έκανε την ομάδα δική του επειδή έπαιζε σαν να μην υπήρχε κανείς άλλος γύρω του. Κοιτάξτε τώρα τι γίνεται: αγοράζουμε έναν Λάουντ επειδή κάποιος μας είπε πως έχει μεγάλο όνομα στα κανάλια κι ύστερα γκρινιάζουμε επειδή ο πρωταθλητής άλλαξε νούμερο. Μα η ομάδα δεν κερδίζει επειδή φορά κάποιος ένα συγκεκριμένο νούμερο· κερδίζει επειδή φορά κάποιος εκείνον τον άνθρωπο εκεί πάνω που κάνει τους υπόγειους να στέκονται όρθιοι σαν νεκροί ενώ αυτός χορεύει με τη μπάλα. Την ίδια εκείνη στιγμή εσείς ψάχνετε τους αριθμούς σαν να είναι κάποιο μαντείο — ενώ εκείνος εκείνος γράφει ιστορία ακόμη και όταν φοράει κάτι τόσο ασήμαντο όσο το 77 επειδή είχε δύο γκολ στο προηγούμενο τριήμερο. Τι θέλουμε τελικά; Να φορέσει πάντα το 1 επειδή κάποιος άλλος το φορούσε πριν τριάντα χρόνια; Να ντυθούμε με νούμερα σαν φανέλες μουσεία επειδή κάποιοι παλαιοί πρωταθλητές είχαν κλειστά νούμερα; Μα εκείνοι εκείνοι έκαναν ιστορία όχι επειδή φορούσαν κάποιο νούμερο, αλλά επειδή έκαναν το γήπεδο να σηκώνεται σαν μπουρλότο ακόμη και όταν δεν είχαν καθόλου νούμερο. Η φανέλα είναι εκεί μόνο για να φοράει εκείνον τον άνθρωπο. Το υπόλοιπο είναι ασήμαντο — όσο ασήμαντο όσο ένας αριθμός σε μια φανέλα όταν αυτός εκείνος πάνω κάνει ντάουντοουν στους συναδέλφους του επειδή νίκησε τον εαυτό του εκείνο το βράδυ. Και τότε, μόνο τότε, η φανέλα γίνεται ιστορία. Τα υπόλοιπα; Μαθήματα από σχολείο όπου αγοράζαμε τόνους ποδόγυρους επειδή κάποιος είχε πει πως είναι νόμιμα κι καταλήξαμε όλες οι τάξεις δηλητηριασμένες. Εδώ τώρα κάνουμε το ίδιο: ψάχνουμε αριθμούς σαν μαντείο ενώ η ομάδα κερδίζει τίτλους επειδή εκείνος εκείνος είναι εκεί πάνω — όχι επειδή φοράει κάποιο συγκεκριμένο νούμερο.