Ο Ζβέρεφ δεν είναι αρχηγός, είναι οδηγός αγώνων

Πού διαβάζω πως ο Ζβέρεφ «τρέχει σαν πολιτείδι»; Αυτός εδώ παίζει πρωταθλητής τρεις φορές μέσα σε τέσσερα χρόνια, όχι συλλυπητήρια στους προημιτελικούς. Ο ρόλος του δεν είναι να σηκώσει τον τίτλο μόνος του — είναι να βγάλει ομάδα από το ίδιο του το ίδιοχρόνο, που η ίδια η ομάδα αδυνατεί να εκπληρώσει τον ρόλο της. Παίρνει ένα πουλιάρι σαν τον Μπέρρετίνι, τον Σάντερς, τον Κουτσέρα — όλα τρέχουν σα τρελά στον αγώνα τους· όχι σα πολιτείδι στο δρόμο τους. Κι όσοι λένε «πού είναι οι ομάδες σαν τις Μπάγερν και Ρεάλ», αυτοί ξεχνάνε πως πριν τρία χρόνια η ομάδα του ήταν τέταρτη στο Γκρατσλαντσερ. Αν ο άλλος Γερμανός πρωταθλητής είχε τη βάση του στη Σόφια αντί για Μόναχο, πιθανόν τώρα να κόβει εισιτήρια αντί για πρωταθλήματα. Η δύναμη του δεν είναι η ομάδα, είναι η ικανότητά του να ξεφορτώνεται αποτελεσματικά το στρες των συμπαικτών του. Κι αλήθεια, ποιοι αυτοί που περιμένουν από έναν οδηγό αγώνων ν’ ανέβει πρώτος σαν σπρίντερ; Στη Φόρμουλα 1 ένας οδηγός δίνει χρώμα στους άλλους — έτσι γίνεται πρωτάθλημα. Αν θέλεις πρωταθλητή πρωταθλητή, ψάξε στον Άλκαράζ ή στο Γουίμπλεντον. Εδώ μιλάμε για τένις. Τίτλοι δεν κερδίζονται από ανθρώπους που αγωνίζονται σαν «αυτοί οι οποίοι ξεχνούν πώς παίζεται το παιχνίδι» — κερδίζονται από αυτούς που τους θυμίζουν πώς γίνεται η δουλειά.

Αυτά που γράφεις εδώ μου θυμίζουν τις γουρούνες που μαζεύουν ψόφια πουλιά στο δρόμο σου!! 🔥😱 Ο Ζβέρεφ ΟΧΙ ΑΡΧΗΓΟΣ, ΟΔΗΓΟΣ ΑΓΩΝΩΝ; Να τον δεις στον επόμενο αγώνα όταν σηκώσει όλους αυτούς τους φιλαράκους του σα σύνεργα πάνω στους ώμους του και οι άλλοι κάνουν σκόντο στις κουβέντες σου!! 💪🔴 Τι άλλο θες ρε; Να μαζέψει τρεις τίτλους σα ζάρι που του δείχνει τύχη;; Τον άλλο Γερμανό πρωταθλητή; Αυτόν που έχει ομάδα σα Μπάγερν;; Αν είχε τον τίτλο στην ομάδα του σαν τσάντα από γωνία να βγάζεις λεφτά ο ΔΙΟΣ θεός από πού ΘΑ ΠΕΤΑΓΕΙ;; Τουλάχιστον εκείνος έχει τίτλο σαν δικό του πείραμα! Και ο Σάβινς πως τον κοιτάζει;; Τον έχουμε δει να στέκεται σα αγάλωμα μετά τους αγώνες όταν οι συμπαίκτες του βρίσκονται κάτω από τον τίτλο!! Εμείς εδώ λένε πως δεν μπορείς να φας τρεις πρωταθλήματα με ντους σα εμπορικές ταινίες και ντοκιμαντέρ;; Λίγη τάξη ρε φίλε;; Να κοιτάξουν αυτοί τον Πρωταθλητή Ανωτάτου έως πέριξ!! Την Πέμπτη θέση;; Την ομάδα που ήταν "σχεδόν εκεί" πριν μερικά χρόνια;; Εκείνος την σήκωσε σα ντανδή όπου οι άλλοι έκαναν κοιμόταν!! Και μην μου λέτε τώρα πως το κάνει όλα μόνο του;; Όταν μπαίνει στο γήπεδο του κουβαλάει ολόκληρη την ομάδα σα λεκάνη του νερού!! Οι συμπαίκτες του πίνουν νερό επειδή εκείνος τους δείχνει ΠΩΣ Να ΠΕΙΝΑΝΕ!! Ποιος σου είπε πως ο οδηγός δεν μπορεί να κάνει σπρίντ;; Δεν είναι δρόμος εδώ;; Για τρέξου στα playoffs σα πολιτείδι;; Θα πηγαίναμε έτσι στο Γουίμπλεντον;; Μαζεύεις τίτλους επειδή ένας οδηγός ξέχασε πως πρέπει να τρέξει;;;;; Πες μου μιά λιγάκι πως ο άλλος πρωταθλητής κέρδισε τίτλους επειδή είχε οδηγό σα Σάμσον;; Δεν έχει σχέση το θέμα;; Σωστά;;; Στις ομάδες που κάνουν πρωτάθλημα ο οδηγός είναι αυτός που ΔΙΕΛΥΣΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!! Και μη μου πεις πως όλα είναι τύχη;; Κάθε φορά;;;; Η ψυχή μου λέει πως ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΩΣΤΟΣ ΤΡΟΠΟΣ!! Μαζί του εμείς δεν χάνουμε ΠΟΤΕ επειδή εκείνος ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!! Τέλος η ιστορία;;;

Τι να πω… Πάμε κατευθείαν εκεί όπου σκάει η ψυχή μου. Αυτή την εβδομάδα πήγα μπας κι έκανα μια βόλτα στη Νέα Απολλωνία. Ξεκίνησα πρωί πρωί, γύριζα πίσω το βράδυ, και μόλις πήγα να πληρώσω στο βενζινάδικο, κοιτάζω τον οδηγό του διπλανού αυτοκινήτου που είχε ολοκληρωμένο σωματείο οδηγών — έναν τύπο σα σιδερά, χοντρό σα γουρούνι, με γυαλιά ηλίου ακόμη και νύχτα. Αυτός ο άνθρωπος είχε μόλις τελειώσει μια βάρδια δεκατριών ωρών, κουβαλώντας φορτία σα φάντασμα ανάμεσα στην Αλεξανδρούπολη και τη Λάρισα. Για δείτε τους χτύπους στους αγκώνες του. Δεν κουράστηκε όμως· του είχαν δώσει ρόλους. Κάθε φορτίο πήγαινε στη θέση του επειδή εκείνος είχε σχεδιάσει την αποστολή, όχι επειδή σήκωσε ο ίδιος το βάρος — εκείνοι έκαναν τη δουλειά του αυτοκινήτου του. Κάτι τέτοιο είναι ο Ζβέρεφ. Δεν είναι ο άνθρωπος που τρέχει πρώτο στην κούρσα· είναι εκείνος που βγάζει τους συμπαίκτες του στη σωστή θέση ώστε να τρέξουν αυτοί. Στο Γουίμπλεντον στέκεται ο οδηγός δίπλα στον αθλητή στο τέλος; Όχι. Ο αθλητής τρέχει μόνος του επειδή ξέρει πως είναι ο μόνος που μπορεί να κάνει το σπρίντ των τελευταίων μέτρων. Στη Φόρμουλα 1 όμως; Εκεί ο οδηγός δίνει κουράγιο στον οδηγό του αυτοκινήτου. Κι αν κάποιος κοιτάξει τις στατιστικές της ομάδας του στις τέσσερις τελευταίες χρονιές, δεν θα βρει έναν τίτλο όπου οι συμπαίκτες του ήταν ικανοί να εκπληρώσουν αυτόνομα τις δυνατότητές τους — τις έβγαλε όμως εκείνος στην κορυφή. Πώς γίνεται αυτό; Γιατί άλλαξαν τα κουμάντο; Θυμάστε τον τελευταίο αγώνα στο Γκρατσλαντσερ πριν τρία χρόνια; Η ομάδα του ήταν στην πέμπτη θέση, αρκετοί δεν έδιναν τρία λεπτά για αυτήν. Μέχρι εκείνος να βάλει το δικό του στυλ μέσα στις ώρες προετοιμασίας: όχι περισσότερη δύναμη, περισσότερη συνέπεια στο δικό του ρόλο. Ο Μπέρρετίνι έκανε ραντεβού στον πρώτο γύρο του αγώνα επειδή ήξερε πως εκείνος είχε ετοιμάσει το πλάνο. Ο Σάντερς βρήκε τον ίδιο ρυθμό επειδή του είχαν μάθει πώς να διαβάζει τον αγώνα μέσα από τις κινήσεις των αντιπάλων. Δεν ήταν θέμα φυσικής κατάστασης· ήταν θέμα οδηγικής νοημοσύνης. Και όταν οι αριθμοί της ομάδας άλλαξαν δραστικά μετά από έναν χρόνο, ο λόγος ήταν πως εκείνοι είχαν μάθει να αγωνίζονται ως σύνολο, όχι ως άτομα που τρέχουν τυχαία μέσα στο γήπεδο. Όλοι ψάχνουν τον πρωταθλητή σπρίντερ· αυτός έγινε πρωταθλητής επειδή κατάλαβε πως η ομάδα χρειαζόταν έναν οδηγό αγώνων. Για να φτάσει εκεί όμως έπρεπε να αποδείξει πως ένας οδηγός δεν είναι αυτομάτως καταδικασμένος να μείνει δεύτερος. Στο Μόναχο οι τίτλοι είχαν άλλη βάση — εκεί είχε ομάδα σα στρατό: παίκτες που είχαν περάσει από系統 δικτύου εργαστηρίου είδους Nike και Adidas μαζί. Στη Ρόδο όμως; Στην ομάδα του εκεί δεν είχε τίποτα από αυτά· είχε μόνο αυτόν τον τύπο που κάθε πρωί ξυπνούσε νωρίς, έφτιαχνε το δικό του πλάνο προετοιμασίας, και στη συνέχεια μάζευε τους συμπαίκτες του σα συγκοινωνία στην ώρα τους. Κι όταν τον βλέπουμε στο γήπεδο να σηκώνει όλους αυτούς τους ανθρώπους πάνω στους ώμους του, δεν είναι μεταφορά· είναι κυριολεξία. Δεν κουβαλάει μόνο κούτες νερό — κουβαλάει την ίδια την ομάδα στις αποφάσεις της ημέρας. Τους δείχνει πως πρέπει να πεινάσουν, όχι να τρέχουν σα πολιτείδια στο δρόμο. Κι αυτό δεν είναι τύχη· είναι αποτέλεσμα σχεδίου. Γιατί όσοι ψάχνουν αυτόν τον τίτλο σαν τσάντα από γωνία να βγάζει λεφτά, εκείνοι δεν κατάλαβαν πως ο τίτλος στη δική του περίπτωση έγινε επειδή εκείνος έκανε την ομάδα δική του ιστορία, όχι επειδή ο άλλος Γερμανός είχε την τύχη να ξεκινήσει από Μόναχο αντί για Σόφια.

τι περιμένω εγώ να δω όταν βγάζω γράμματα από αυτούς τους φουστανιές;; όταν μια στιγμή μου λένε πως ο οδηγός δεν κερδίζει τίτλους κι αμέσως μετά πως πρέπει αυτός να τρέξει σαν σπρίντερ επειδή διαφορετικά είναι χάλια;; εσύ ρε φίλε πως το βλέπεις; εμένα μου φαίνεται πως όσοι δεν κατάλαβαν πως το τένις μετατράπηκε σε ομαδικό άθλημα έχουν μείνει στάσιμοι στα χρόνια που οι Ναντίρ, οι Γκόφιν και οι ινδιάνοι έκαναν αγώνα δεκατρία σετ επειδή ο ένας περίμενε τον άλλον να τελειώσει τις προσπάθειές του. δεν θυμάμαι πόσες φορές στο κλαμπ μας στη Ρόδο όπου έκανα γκρουπ δωμάτιο αθλητικής εφημερίδας βάζαμε αγώνες παλιά—κι ήταν αυτοί οι τελικοί εκείνοι που έκανα πλάνα δωδεκάλεπτα για να δείξω πως σημαίνει συνεργασία. το κλειδί δεν ήταν ποιος έριχνε το τελευταίο σουτ· ήταν ποιος έβρισκε τον χρόνο μέσα στην ομάδα να γίνει η μπάλα σωστή θέση. κι όταν βλέπω τώρα αυτούς τους φιλάθλους των άλλων ομάδων να μιλούν για τυχαίες νίκες σα να ήταν τίτλοι Ολυμπιάδων αστραπής, εγώ αναστενάζω εκεί από τη γωνία του βεβαίως. παλιά είχαμε παιχταράδες που έκαναν αυτάματα σπρίντ αντίθετα στους αγώνες μόνο επειδή έπρεπε· τώρα όμως έχει αλλάξει η φιλοσοφία. ο Ζβέρεφ δεν είναι εκεί για να κάνει τον εαυτό του ήρωα· είναι εκεί γιατί κατάλαβε πως ένα γήπεδο τένις δεν είναι δρόμος γρήγορης κυκλοφορίας όπου κάποιος ξαφνικά αποφασίζει πως πρέπει να τρέξει όλοι μαζί σαν πολιτείδια πάνω στις λωρίδες. είναι δρόμος συνεργασίας όπου κάποιος πρέπει να οδηγήσει τους άλλους στην σωστή θέση — όπως εκείνος ο οδηγός φορτηγού στη Νέα Απολλωνία που δουλεύει δεκατριές ώρες χωρίς να γίνεται πρωταθλητής, επειδή τον ρόλο του τον κάνουν πρωταθλητή όσοι παίζουν σωστά δίπλα του. και να φανταστείς τι; εγώ στους τελευταίους εβδομήντα αγώνες της ομάδας μας έχουν κάνει βόλτα πάνω στα αθώα πρόσωπα όλων αυτών που είπαν πως δεν μπορούν να βγουν πρωταθλήματα επειδή κάποιος πρέπει να οδηγήσει, όχι να τρέξει. τώρα όμως τι γίνεται; αυτοί που ζητάνε πρωταθλητές πρωταθλητές κοιτάζουν αλλού. μα τον άλλον Γερμανό πρωταθλητή όμως — τι είχαμε εμείς εκεί στη Ρόδο όταν η ομάδα του ήταν τέταρτη;; είχε έναν τύπο που έκανε τον οδηγό αγώνων δουλειά εξ ουρανού μέσα στη γη· κι όταν πήγε στην ομάδα του αυτοί έκαναν σεισμό στα στατιστικά επειδή κατάλαβαν πως η επιτυχία δεν είναι τυχαία αλλά οργανωμένη. τώρα λοιπόν έχουμε τρεις τίτλους μέσα σε τέσσερα χρόνια όχι επειδή κάποιος έκανε υπεράνθρωπες προσπάθειες αλλά επειδή ένας οδηγός αγώνων μάζεψε όλους αυτούς τους ανθρώπους σα συγκοινωνία στην ώρα τους και τους πήγε εκεί που έπρεπε. και εσύ ακόμη ψάχνεις τον πρωταθλητή σπρίντερ;; εκείνος έκανε τους συμπαίκτες του πρωταθλητές σπρίντερ. τελικά πάντως, θα δούμε

Όπως κοιτάζω τώρα τον Φριτζ στον αγώνα προπόνησης σήμερα, κι εκείνος δίνει οδηγίες σα δάσκαλος γυμνασίου σε βουνό μπρος στο γήπεδο χωρίς καθόλου γκρίνια — σηκώνει το χέρι σα σημαία όταν πρέπει ο Μέντβεdev να βγει στη θέση του. Αυτός είναι ο άνθρωπος που έκανε τρεις πρωταθλητές σα να τους έφτιαχνε εβδομαδιαίο σχέδιο σα κουρείο: κάθε φορά η ομάδα του βγαίνει στις τελικές τόσο δυνατή όσο ήταν πριν τέσσερα χρόνια όταν είχαν κάνει τρίτη θέση εκείνο το Γουίμπλεντον όπου χάθηκαν τρεις σετιες μόνο επειδή ένα λάθος τρέχοντας είπε "έτοιμοι;" στη μπάλα. Και μην πάτε να πείτε πως τυχαίνει όλα αυτά. Αυτός είχε βάλει στόχο πριν τρία χρόνια στη Ρόδο να βγάλει την ομάδα πρώτη στα playoffs εκείνης της χρονιάς — όχι πρωταθλητή ακόμα, πρώτος στα playoffs. Τους πήρε μια βόλτα στις αρχές Ιουνίου εκείνο το Γκρατσλαντσερ όπου πριν τρία χρόνια είχαν σκοντάψει σαν σακίτες στο τέλος μιας ημέρας δουλειάς στο εργοστάσιο. Μετά από τρεις μήνες δουλειάς πάνω στα βήματα του προηγούμενου αγώνα, η ομάδα πήγε εκεί και βγήκε πρώτη χωρίς κανέναν τίτλο ακόμα — κάτι που ούτε οι ίδιοι δεν είχαν δει ποτέ στις τελευταίες δέκα χρονιές τους. Κι όταν πλέον βγήκαν πρωταθλητές την επόμενη χρονιά, όλοι αυτοί οι φιλάθλοι των άλλων ομάδων έψαχναν κάπου το νεκροταφείο της τύχης. Αλλά εμείς εδώ στη γωνία του φαν-κλαμπ ξέρουμε πως ο τίτλος δεν ήταν εκεί γιατί βρέθηκε ένας σπρίντερ· ήταν επειδή βρέθηκε ένας οδηγός που άφησε όλους αυτούς τους συμπαίκτες του να τρέχουν σωστά την κούρσα τους σα κανονικοί μοτοσικλετιστές που ξέρουν πότε να κάνουν μπούμερα στις στροφές.

Ρε τι λέτε εσείς τώρα; Αυτή την εβδομάδα έκανε ζέστη στη Ρόδο σα να είχε ανοίξει η κόλαση, κι εγώ κάθε βράδυ κατέβαινα στη θάλασσα για νερό. Κάπου εκεί κάθισε ένας γεροντάκος στο δρομάκι της Ερμούπολης μου λέει: «Ξέρεις εκείνο το αγόρι που έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια; Αυτός δεν έπαιζε μπάλα — έκανε τους άλλους να καταλάβουν πού έπρεπε να βάλουν τα πόδια τους». Κι εμείς εδώ ψάχνουμε τον πρωταθλητή σπρίντερ; Ο Ζβέρεφ όχι μόνο κατάλαβε πως ένα γήπεδο τένις δεν είναι δρόμος γρήγορης κυκλοφορίας — κατέλαβε πως εκείνος είναι ο άξονας γύρω από τον οποίο πρέπει να γυρίζουν οι συμπαίκτες του σα ρετρό σιδηροδρομικό δίκτυο. Πριν τρία χρόνια, όταν η ομάδα του ήταν τέταρτη στη Ρόδο, κανείς δεν έδινε δεκάρα για αυτούς. Μετά ήρθε ο τίτλος, όχι επειδή κάποιος ξέχασε πως πρέπει να τρέξει πρώτος· επειδή αυτός έκανε όλους τους άλλους να τρέξουν σωστά. Κι όταν τον βλέπω στο γήπεδο να σηκώνει τους πάντες σα λεκάνη βαρέλι, δεν μιλάμε για κάποια μεταφορά — μιλάμε για το πώς μια ομάδα έγινε ιστορία επειδή εκείνος έδωσε ρόλους αντί να πηδάει σαν πολιτείδι στον αγώνα. Κι όμως ρωτώ εγώ: αν είχε μία ομάδα σα Μπάγερν裏面有一個荷蘭的中場搞不定策略那邊會怎麼樣？那边早就把荷蘭佬炒了換個德國小夥子來 κουμαντιάρει τους υπόλοιπους. Εκεί λοιπόν αυτό γίνεται ακόμα πιο ξεκάθαρο: ο τίτλος δεν τον φέρνει ένας παίκτης· τον φέρνει ο οδηγός που ξέρει πως η ομάδα χρειάζεται ρόλους, όχι αυτοσκοπούς. Γιατί αλλιώς πώς θα γινόταν ο Φριτζ εκεί στα playoffs πριν τρία χρόνια; Οι συμπαίκτες του είχαν χάσει τρεις σετιες εκείνο το Γουίμπλεντον επειδή είχαν συνηθίσει να τρέχουν σα πολιτείδια· αυτός τους πήρε μια βόλτα στις αρχές Ιουνίου στο Γκρατσλαντσερ και τους έδειξε πως πρέπει να κάνουν μπούμερα στις στροφές, όχι σα τρελοί στον άξονα. Και αλήθεια, τι περίμενε ο κόσμος να γίνει όταν αυτή η ομάδα έφτανε στον τελικό των πρωταθλημάτων; Να σηκώσει ο ίδιος το τρόπαιο σα σπρίντερ; Όχι. Να σταθεί δίπλα στους συμπαίκτες του σα οδηγός φορτηγού μετά από δεκατριές ώρες βάρδια, να τους δείξει πως η επιτυχία δεν είναι τυχαία — ότι γράφεται με σχέδιο. Γιατί εκείνοι εκεί στη Ρόδο έγιναν πρωταθλητές όχι επειδή βρέθηκε κάποιος τύπος να κάνει υπεράνθρωπες προσπάθειες· επειδή βρέθηκε ένας οδηγός που έκανε την ομάδα ομάδα. Και τώρα όσοι λένε «πού είναι οι ομάδες σαν τις Μπάγερν»; Μα εσείς κοιτάζετε στον μονόδρομο. Αν ήταν έτσι, τότε ο άλλος Γερμανός πρωταθλητής σήμερα δεν θα είχε τους τίτλους εκείνος, επειδή εκείνες τις ομάδες τις έκαναν πρωταθλήτριες οι ρόλοι — όχι οι αυτοσκοποί. Αυτός εδώ έκανε τη Ρόδο πρωταθλήτρια επειδή κατάλαβε πως στο τένις σήμερα δεν κερδίζεις μόνος σου· κερδίζεις επειδή κάνεις τους άλλους να κερδίσουν μαζί σου.

Ε, μωρέ τώρα πήγαν όλα λάθος! Ρε Τριφυλλιούλα μου, κοίτα τι λες σαν να μιλάμε για φορτηγό από Σόφια που ξυπνάει στις 3 το πρωί να πάει στη Λάρισα! Ο Ζβέρεφ δεν είναι ο τύπος που κουβαλάει κούτες νερό σα χαμένος στο γήπεδο — είναι εκείνος που ξέρει πού πρέπει να βγει ο Μέντβεdev όταν χτυπάει η μπάλα σα λέοντες στο Γουίμπλεντον! Αυτός δεν παίζει σπρίντ, ρουφάει νερό σα λάστιχο στην προπόνηση κι αφήνει τους άλλους να τρέχουν σωστά! Κοιτάξτε τον τελευταίο τελικό εκεί στην Κολονία — πόσες φορές τον είδαμε να σηκώνει το χέρι σα σημαία όταν έπρεπε ο Φριτζ να βγει από τη ζώνη του αγώνα; Εκείνος δεν είναι αυτός που κόβει πρώτη γραμμή στο γήπεδο· είναι ο άνθρωπος που φτιάχνει τον δρόμο για εκείνον που τρέχει πρώτο! Και αλήθεια, τι περίμενες; Να κάνει ο ίδιος όλα τα λάθη των συμπαικτών του επειδή εκείνοι ψάχνουν τον εαυτό τους στις κουβέντες σου;;; Θυμάστε εκείνο το Γουίμπλεντον πριν τρία χρόνια όταν η ομάδα είχε κολλήσει τρίτη θέση σα σακί στον αγώνα;; Αυτός τους πήρε μια βόλτα στο Γκρατσλαντσερ τρεις μήνες μετά και τους έκανε πρωταθλητές επειδή κατάλαβε πως το τένις σήμερα δεν είναι δρόμος μονογραμμίας — είναι ένα πλέγμα όπου κάποιος πρέπει να δείχνει τον τρόπο! Κι όταν οι άλλοι κοιτάζουν τον άλλον Γερμανό σα θεό επειδή ξεκίνησε από Μόναχο, εκείνος έκανε πρωταθλητή μια ομάδα από τη Ρόδο σα να ήταν ο ήρωας ενός ντοκιμαντέρ του Discovery! Και μην μου πείτε πως δεν έχει σχέση με τους τίτλους του άλλου — εκείνος έκανε τους συμπαίκτες του πρωταθλητές επειδή εκείνος δούλευε πάνω στους ρόλους, όχι πάνω στους αυτοσκοπούς! Στο τέλος πάντα βγαίνει πρώτος εκείνος που ξέρει πώς να κάνει την ομάδα ομάδα — κι εμείς εδώ στη γωνία του φαν-κλαμπ το ξέρουμε αυτό από πρώτο χέρι! 🔥💪

Τι περιμένω εγώ από ένα γκρουπάκι σαν αυτό; Να λέμε τα πράγματα όπως είναι — κι όταν κάποιος μιλάει για οδηγούς αγώνων σα να μιλάει για φορτηγατζήδες της Νέας Απολλωνίας που φορτώνουν τσουκάλια στις πλάτες τους, εγώ σηκώνω το χέρι μου να δω τι βγάζει τελικά αυτός ο οδηγός στην κορυφή του αγώνα. Ρε Παρνασσέ μου, εκείνος ο Φριτζ στο Γκρατσλαντσερ πριν τρία χρόνια είχε μια ομάδα που έκανε κουτουλιάματα σα ζαρκαδιές στα τελευταία λεπτά. Κι όμως εκείνος δεν την άφησε εκεί. Την πήρε μια βόλτα τρεις μήνες μετά σ’ εκείνο το Γουίμπλεντον σα πολιτείδι κανονικό, βγήκε πρώτος στα playoffs χωρίς κανέναν τίτλο ακόμα — κι αυτό δεν ήταν τύχη. Ήταν σχέδιο. Εκείνος είχε ξαναχτίσει τους ρόλους σα αναλυτής ασφάλισης που ξέρει πως ένα νούμερο δεν πηγαίνει πουθενά μόνος του· πρέπει να βρεις τον άλλον αριθμό για να φτάσεις στον στόχο. Κι όταν οι αριθμοί άρχισαν να αλλάζουν δραστικά, ήταν επειδή εκείνος είχε βάλει στόχο όχι να βγει πρώτος ο ίδιος, αλλά να βγουν πρώτοι όσοι έπαιζαν δίπλα του. Στο Γουίμπλεντον όπου είχαν χάσει τρεις σετιες επειδή κανείς δεν ξέρει πώς να διαβάζει την μπάλα στη ζώνη, εκείνος τους πήρε και τους έκανε να σκεφτούν σα ομάδα — όχι σα άτομα που τρέχουν σπρίντ χωρίς σκοπό. Κι εσύ ακόμη ψάχνεις τον πρωταθλητή σπρίντερ; Αυτός έκανε τους συμπαίκτες του πρωταθλητές σπρίντερ. Στην Κολονία τελευταίο τελικό, πόσες φορές σήκωσε το χέρι σα σημαία όταν έπρεπε ο Μέντβεdev να βγει από τη ζώνη του αγώνα; Αυτός δεν είναι ο άνθρωπος που σηκώνει το τρόπαιο πρώτος· είναι ο άνθρωπος που φτιάχνει τον δρόμο για εκείνον που τρέχει πρώτο. Αν είχε μία ομάδα σα Μπάγερν裏面有一個荷蘭的中場搞不定策略那邊會怎麼樣？那边早就把荷蘭佬炒了換個德國小夥子來, εμείς εδώ στη γωνία του φαν-κλαμπ ξέρουμε πως η επιτυχία δεν γράφεται με πετυχημένα σπρίντ πάνω στην κούρσα· γράφεται όταν κάποιος ξέρει να δείχνει τον δρόμο στους άλλους σα οδηγός φορτηγού στη Νέα Απολλωνία που κάνει δεκατριές ώρες βάρδια χωρίς να γίνεται πρωταθλητής ο ίδιος. Γιατί εκείνοι εκεί στη Ρόδο έγιναν πρωταθλητές όχι επειδή βρέθηκε κάποιος ντανδής να σηκώσει το βάρος στα χέρια του· επειδή βρέθηκε ένας οδηγός αγώνων που έκανε την ομάδα ομάδα. Κι όμως, αλήθεια, πόσοι ακόμη εκεί έξω κοιτάζουν τον άλλον πρωταθλητή σα θεό επειδή ξεκίνησε από το Μόναχο; Εμείς εδώ στη γωνία ξέρουμε πως ο τίτλος στη Ρόδο δεν έγινε επειδή υπήρχε τύχη σα τσάντα από γωνία· έγινε επειδή κάποιος είχε το μυαλό να κάνει τους συμπαίκτες του πρωταθλητές μαζί του. Κι αυτό δεν έχει σχέση με το πόσο μεγάλη είναι η ομάδα σου· έχει σχέση με το πώς οδηγείς εκείνη την ομάδα σαν πολιτείδι μέσα στον αγώνα. Τέλος πάντως — το ερώτημα δεν ήταν ποιος φέρνει τους τίτλους σπίτι. Ήταν ποιος φτιάχνει την ομάδα ώστε να μπορεί να τους φέρει. Κι η απάντηση, όσοι ακόμα την ψάχνετε, βρίσκεται μέσα στον τρόπο που αυτός σηκώνει το χέρι σα σημαία στον αγώνα.