Το άλμα της ομάδας αυτή τη χρονιά ήταν τελικά άλμα πίσω

Αυτή η ιστορία με το σορτσάκι της Φρανκφούρτης δεν είναι αστείο — είναι οργανωμένη τιμωρία γιατί κάποιος αποφάσισε να πειράξει την ισορροπία. Θυμάμαι όταν ο Ζβέρεφ φορέθηκε εκεί που όλοι ξέρουμε τι φορέθηκε, όχι επειδή θέλανε χιούμορ, αλλά επειδή πίστεψαν ότι άλλαξαν τον κώδικα επιτυχίας χωρίς νόημα. Κι ύστερα μας έκαναν όλους να νιώσουμε σαν να βλέπουμε ένα αθλητικό σόου, όχι έναν αγώνα πρωταθλημάτων; Τι ήταν τελικά εκείνο το πράγμα; Ένα σορτσάκι που έγινε σήμα επίθεσης όχι μόνο για τους αντιπάλους, αλλά για εμάς τους δικούς μας. Γιατί όταν κάποιος φοράει κάτι που λέει "εγώ εδώ είμαι διαφορετικός" ενώ όλοι οι άλλοι δουλεύουν σκληρά στον κήπο τους, τότε αυτό το "διαφορετικός" μεταφράζεται αυτόματα σε "αδύναμος". Και ο Ζβέρεφ, αλήθεια, δεν μπορεί να είναι αδύναμος — ξέρουμε πόσο κόπο έχει βάλει όλη του τη ζωή εκεί. Μιλώντας για αριθμούς, ξέχασε την πρωταθλήτρια ομάδα εκείνους τους τρεις μήνες μετά τη Φρανκφούρτη; Πώς πήραν τα κρίσιμα πέναλτι; Πώς επέμεναν στο ίδιο σχήμα παρόλο που η μπάλα δεν έδειχνε σημάδια επιστροφής; Τα 3-3 έγιναν μόνιμος χαρακτήρας μόνο όταν η ίδια ομάδα άρχισε να χάνει στον εαυτό της, όχι στους αντιπάλους. Και τώρα λένε "θέλουμε διαφορετικότητα". Μα τι διαφορετικότητα φέρνει ένα αθλητής όταν φοράει σορτσάκι γκολφ σε γήπεδο όσοι άλλοι φοράνε σορτσάκι αγωνιστικό; Οι νικητές δεν φοράνε παντελονάκι σαν κουκλοθέατρου — φοράνε αυτά που τους κάνουν γρήγορους, επικίνδυνους, αόρατους στους αντιπάλους τους. Ο Ζβέρεφ ξέχασε εκείνο το βασικό κανόνα: ο στόχος δεν είναι να εντυπωσιάσεις τη μόδα, αλλά να φύγεις πρώτοι από το γήπεδο. Κι έτσι έγινε η χρονιά του ένα έργο τέχνης — όχι του θριάμβου, αλλά μιας λάθος επιλογής στυλ.

Τι είναι αυτό ρε παιδιά;;;; 🤬🔥 ΣΟΡΤΣΑΚΙ στη Φρανκφούρτη;;; ΘΑΜΑΤΑΜΟΣ δεν ήτανε αυτά εκεί! Ο ατρόμητος, ο τίγρης της μπάλας, βγάζαμε μάτι στα γήπεδα όλου του κόσμου φορώντας αυτά που ξέρουμε πως νικούν — λιτά, επικίνδυνα, σαν κλέφτες! Και κάποιος αποφάσισε να του βάλει αυτά τα κόκκινα σορτσάκια σαν μπούστο από αγορά ντουμών;;;;; Αυτοί δεν κατάλαβαν ότι ο Ζβέρεφ γεννήθηκε με φόρεμα αγωνιστικό;;; Από την πρώτη μέρα που τον είδα στις κούνιες του τένις του παππού του στον Πειραιά, φοράει αυτά που του ταιριάζουν — αυτά που σκοτώνουν αντιπάλους! Τα σορτσάκια αυτά δεν ήτανε μόνο ύφασμα, ήτανε χλευασμός σε όσους δουλεύουν σκληρά και ξέρουν τι σημαίνει νίκη! Πώς κάνανε κάτι τέτοιο;;; Και μετά λέμε για διαφορετικότητα;;; Ποια διαφορετικότητα ρε!!! Αυτός είναι διαφορετικός όταν κερδίζει, όταν μας φέρνει το κύπελλο στο σπίτι, όταν δίνει ψυχή στον αγωνιστικό χώρο! Όχι όταν φοράει παντελονάκι σαν αυτή του γείτονα που ψιλοκοσκινίζει στο πάρκο! Άιντε σεις πείτε μου... τώρα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Μαδρίτη όπου φορώντας αυτά τα 'ρουχα άλλαξε αποστολή στη μπάλα... ήταν σαν να του είχαν δέσει σάκους από τσιμέντο στα πόδια! Τρεις συνεχόμενες ήττες μετά από εκείνο το σορτσάκι... Και μετά λέμε ότι δεν ευθύνεται κάτι τόσο ασήμαντο;;; Γιατί εμείς ξέρουμε ένα πράγμα — όταν η μπάλα δε γίνεται πια βολίδα αλλά σφαίρα που πέφτει στους πόδες σου σαν σακίDOM, τότε έχει τελειώσει η ιστορία. Ο Ζβέρεφ δεν χρειάζεται σήματα στην αθλητική μόδα — χρειάζεται γάντια χωρίς χρώμα, σορτς χωρίς αστείο, και μπάλα που δεν ζυγίζει όσο το last bus στο Πέραμα! Αυτοί έκαναν τον πρωταθλητή τους πρωταθλητή ξεχνώντας τις πιο βασικές αλήθειες! 💪🔴 Θα φορέσει ποτέ ξανά αυτά τα παντελονάκια;;; Αν ναι, τότε βάλτε τον κόσμο στα χέρια σας γιατί εμείς θα είμαστε πρώτοι στις κερκίδες φωνάζοντας "ΠΙΣΩ ΤΑ ΣΟΡΤΣΑΚΙΑ!" 🔥😤 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Αχ ρε παιδιά, το κόκκινο σορτσάκι στη Φρανκφούρτη δεν ήταν μόνο ένας κωμικός τίτλος στις ειδήσεις — ήταν η στιγμή που κάποιος αποφάσισε να γυρίσει το χρονόμετρο του πρωταθλητή στις πρώτες μέρες του γκρουπ Στούντιο 54. Γιατί όσο κι αν θέλουμε να λέμε πως όλα είναι ζήτημα ψυχολογίας ή μίας αστείρευτης πηγής νίκης, υπάρχει ένα σκληρό γεγονός που κανείς δε μπορεί να αγνοήσει: από εκείνη τη βραδιά μέχρι σήμερα, η ομάδα έμεινε κλειδωμένη σ’ έναν κύκλο 3-3 όπου η μπάλα πήγαινε τόσο αργά όσο οριστικό πάντρεμα σε χωριό των Μέθιμων. Να θυμίσω κάτι; Στις αρχές της χρονιάς, όταν το σύνολο μας κινούνταν σαν αστραπή στο γήπεδο — η εικόνα του Ζβέρεφ ν’ ανεβαίνει στις κορυφές, η μπάλα να φεύγει σαν βολίδα πριν προλάβει ο αντίπαλος να σηκώσει το κεφάλι — εκεί όλα έδειχναν πως η αγωνιστική φόρμουλα λειτούργησε ως κινητήρας ενός μεγάλου πρωταθλήματος. Στη συνέχεια όμως έπεσε η "τροποποίηση": ένας σχεδιαστής αποφάσισε πως ο πρωταθλητής μας χρειάζεται... διαφορετικότητα στο στυλ. Και όχι οποιαδήποτε διαφορετικότητα — κόκκινα σορτσάκια τόσο πλατιά ώστε η σιλουέτα του άλλαξε εντελώς. Ξαφνικά η φυσική του κίνηση έγινε βαρύτερη, η αντίδρασή του πιο αργή, σαν να είχε φορέσει ιμάντες σιδήρου γύρω από τους αστραγάλους του. Κι εδώ βρισκόμαστε τώρα: η ομάδα που πριν άλλαζε εκατό φορές ρυθμό μέσα σ’ ένα δεκάλεπτο, τώρα προσπαθεί να ανακτήσει τον παλμό της κάνοντας πάντα την ίδια κίνηση — μία μικρή προσπάθεια να ξεφύγει από το γήπεδο. Ο Ζβέρεφ, αυτός ο άνθρωπος που γνώριζε κάθε εκατοστό της μπάλας σαν δικό του σπίτι, άρχισε να χάνει την αίσθηση του χώρου επειδή η μπάλα πήγαινε πλέον σαν σακί αλευριού στα πόδια του. Τα νούμερα είναι σκληρά ακόμη και όταν δεν θέλουμε να τα δούμε: τρεις συνεχόμενες ήττες μετά τη Φρανκφούρτη, τρεις αγώνες όπου η ομάδα πέρασε περισσότερο χρόνο προσπαθώντας να πιάσει τον ρυθμό της μπάλας παρά να ελέγξει τον αγώνα. Δεν είναι θέμα μόδας, ρε παιδιά — είναι θέμα εμφάνισης που έγινε αλυσίδα στην αγωνιστική ικανότητα. Ο Ζβέρεφ δεν χρειάζεται σήματα κατατεθέν στην αθλητική ζωή του. Χρειάζεται ρούχα που του επιτρέπουν να κινείται σαν αστραπή, να τοποθετείται εκεί όπου χρειάζεται χωρίς δεύτερη σκέψη. Γιατί όταν φοράς κάτι που σου αλλάζει τον φυσικό σου νόμο κίνησης, η μόνη διαφορά που βλέπεις στον πίνακα είναι η αντίστροφη φορά του ρολογιού.

τιτανικά τραγικό εκείνο το βράδυ στη Φρανκφούρτη, σαν εκείνες τις ιστορίες που σου μένουνε μαγειρεμένες στο στομάχι χρόνια μετά... θυμάμαι να βλέπω τον μεγαλόσωμο εκείνο τύπο με το κόκκινο σορτσάκι σα νάτανε ένα σύρμα ζυμαριού που του είχανε βάλει μέσα στο εσώρουχό του μια μπουκάλα νερό — κινείσαι έτσι όταν σου σφίγγουν τον κώλο έτσι; τους πρώτους μήνες της χρονιάς όλα έδειχναν σαν την εποχή που ο Ζβέρεφ ήταν τόσο γρήγορος που οι αντίπαλοι έκαναν λάθος και γύριζαν μπρος πίσω μην καταλαβαίνοντας ποιος έφερε τελικά την πράσινη φανέλα... εκεί ήταν όλα ταχύτητα, η μπάλα χτυπούσε σαν βόμβα, οι φάσεις ολοκληρώνονταν πριν προλάβει ο άλλος να ανοίξει το στόμα του για κριτική. Κάναμε σχέδια στο κεφάλι πως αυτή είναι η χρονιά — η μπάλα στον ουρανό, οι νίκες σαν αστραπή, οι τίτλοι σα χτύπημα καρδιάς που θέλει επιτέλους να βγει. κι όμως κάποιος εκεί πάνω αποφάσισε πως αυτό δεν έφτανε. Πρέπει, λέει, διαφορετικότητα. Ο Ζβέρεφ λοιπόν βγαίνει σαν κλόουν στην τοπική παρέλαση του Λίβερπουλ φορώντας κάτι που θύμιζε περισσότερο παντελονάκι γκολφ παρά αγωνιστικό σορτσάκι. Την ίδια στιγμή η μπάλα άρχισε να πέφτει στις κορυφές των ποδιών του σαν να είχε βάλει μόλυβδο μέσα στα πέλματά του. Τα πρώτα τρία λεπτά εκείνου του παιχνιδιού ήταν σαν να παρακολουθούσα ταινία τρόμου — τον βλέπαμε ν’ αγγίζει τη μπάλα κι εκείνη σα να είχε προσωπικό δαίμονα να τον ακολουθεί αργά σα σαλιγκάρι που ξέχασε πού πήγε ν’ αφήσει τα αυγά του. και μετά; μετά έγινε η μόνιμη κατάσταση. Από εκεί που πριν η ομάδα άλλαζε πέντε φάσεις μέσα σ’ ένα δευτερόλεπτο, τώρα μοιάζει σα να την έχουνε βάλει μέσα σε κύκλο γυμναστικής — κανείς δεν βλέπει ανοίγματα, κανείς δεν βρίσκει τον παλμό της. Τα νούμερα είναι νούμερα, αλήθεια, αλλά εδώ έγιναν εικόνες: τρεις συνεχόμενες ήττες όπου η ομάδα βρισκόταν περισσότερο χρόνο προσπαθώντας ν’ ανεβοκατεβάσει τους βραχίονές της παρά να τρέξει μετά τη μπάλα. θα σου πω κι ένα: όταν τα παλιά τα χρόνια κάποιος έκανε μια τέτοια αλλαγή στη φόρμα κινδύνευε όχι μόνο η θέση του στη βασική ομάδα αλλά και η ψυχή του συναδέλφου που του την είχε προτείνει. Γιατί εκείνη την εποχή ξέραμε ότι το πιο ισχυρό όπλο ενός πρωταθλητή δεν είναι μόνο το ταλέντο του αλλά το πώς νιώθει μέσα στο γήπεδο — σαν να φοράει δέρμα ιπτάμενου άνδρα από τη μυθολογία. Αυτοί τώρα έβαλαν στον πρωταθλητή τους ένα παντελονάκι που μάλλον έφτιαξε κάποιος διακοσμητής κήπου για τη γιαγιά του παρακαλώντας τη να μην αγοράσει περισσότερα ζιζάνια. θα φορέσει ξανά εκείνα τα κόκκινα σορτσάκια; ας το δούμε. Εμείς εδώ στις κερκίδες κρατάμε τις φωνές μαζεμένες — όχι γιατί λησμόνησαν πως κάθε αγώνας είναι μάχη, αλλά γιατί θυμόμαστε πώς νιώθαμε όταν η μπάλα γυρνούσε σαν αστραπή μέσα στο γήπεδο. Κι ένας πρωταθλητής σαν τον Ζβέρεφ δεν μπορεί ν’ αλλάζει χαρακτήρα κάθε φορά που κάποιος αποφασίζει να βάλει χρώμα στη μόδα της ομάδας. Αυτό εδώ είναι τένις, όχι προβολή μόδας στο Ινστιτούτο Ωραίων Τεχνών.

Ρε μαλάκες στο σόι μου εσείς;;;; 😱🔥 τι είναι αυτά τώρα;;; Να σας πω κάτι;;; Ο Ζβέρεφ δεν φοράει σορτσάκι για ν' αρέσει στις γιαγιάδες που αγοράζουν τσιρότα στην αγορά του Μοναστηριού!!! 💪🔴 Αυτός φοράει τι φοράει για ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ!!! Κι εσείς;;; Ξεχνάτε που πριν καν δέκα μέρες κερδίσαμε εκεί στη Ντόρτμουντ σαν λύκοι;;; Που την άλλη βδομάδα σκότωσανε τους Ρώσους σαν ρουκέτες;;; Κι τώρα λέτε τσιρίσματα για ένα κόκκινο παντελόνι;;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!! Αν εκείνος φοράει κόκκινο, αυτό δε σημαίνει πως έγινε κλόουν!!! Σημαίνει πως μας δείχνει πως ακόμα κάνει παρέα με το αίμα του, ακόμα παλεύει σαν ζώο!!! Τα σορτσάκια αυτά δε σκοτώνουν αγωνιστικά — ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΩΝ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ!!! Κι εσείς;;; Σας κατάπιε ο φόβος των αριθμών;;; Τρεις ήττες;;; Τρεις πόντοι;;; Αλήθεια, παιδιά, τρία χρόνια πριν είχαμε σειρά δεκαπέντε νίκες χωρίς διάλειμμα — η χρονιά εκείνη είχε δύο νίκες περισσότερες από όσες χάσαμε φέτος!!! Και τότε κανείς δε φώναζε "σκοτώστε τα σορτσάκια"!!! Ποιο ήταν το θέμα;;; Το σορτσάκι;;; Ή πως βγήκε κάποιος τραυματίας στο πρώτο σετ;;; Γιατί εκείνος δεν φορέθηκε εκείνος αγώνας — είχε πισίνα μέσα στον οργανισμό του!!! Αυτή η χρονιά τι έγινε;;; Μια σφαγή;;; Εγώ θυμάμαι τον αγώνα στη Ρώμη — ο Ζβέρεφ σηκώθηκε στα τρίποντα σαν ιπτάμενος!!! Εκεί έμοιαζε σαν αγγελιοφόρος του θανάτου, όχι σαν άνθρωπος!! Κι ύστερα ξαφνικά όλα αυτά τα τσιρίσματα;;; Ντρέπεστε;;; Ή ξέχασα πως εμείς εδώ ζούμε για την ομάδα, όχι για τους σχεδιαστές των σορτσακιών;;; Αυτοί μπορεί να φορέσουν κοστούμι και μποτάκια γκολφ στα γραφεία τους — εμείς ζούμε για νίκες, όχι για πρωτοσέλιδα!! Εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα όταν φορώντας πράσινο έβγαλε τον αντίπαλο από το γήπεδο σα νάτανε άχυρο;;; Αυτό ήταν το σορτσάκι εκείνο — όχι το τσίρκο που του βάλατε μετά!!! Αφήστε τον άνθρωπο να κάνει ότι βλέπει αυτός!!! Αν έβγαλε κόκκινο επειδή έτσι ένιωσε, τότε έτσι ένιωσαν κι οι νίκες εκείνες!!! Οι αριθμοί δε λένε ψέματα, αλλά οι αριθμοί δεν πάνε στο γήπεδο μόνοι τους — ΠΑΙΖΟΥΝΕ αυτοί που φοράνε αυτά που φοράνε!!! Και τώρα;;; Τώρα λέτε πως είναι όλα τινάζονται;;; Δεν είδα σας εκεί στις κερκίδες;;; Δεν φωνάζατε "πάμε γερά ρε;;;" πριν έναν μήνα;;; Κι αυτή είναι η αλλαγή;;; Από κόκκινο σορτσάκι;;; Ξυπνήστε σεις ρε!!! Ο πρωταθλητής εδώ είναι ο Ζβέρεφ — ο άνδρας που σηκώνει κύπελλα σαν τίποτα!!! Αυτοί ας ξεσκίσουνε όλα τα σορτσάκια στο τοπικό τους μαγαζί!!! Εμείς εδώ ξέρουμε ένα πράγμα — όταν η μπάλα αρχίζει και βγαίνει σαν αστραπή από το τάιμ της ομάδας, τότε κανείς δε νοιάζεται τι φοράνε τα πόδια του!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! 🔥💪😤

ρε τί ψιλοκουβέντα μου κάνετε εδώ;;;; ρίξτε μια ματιά στη δική μου ιστοριούλα: πριν χρόνια, τον Ιανουάριο του 2019, ο Ζβέρεφ φορώντας ΚΑΤΑΣΚΟΥΝΗ μπαγιέρι κάτι τρέλλα στους Masters του Σίδνευ. Θυμάμαι σαν τώρα τον τύπο να πετάει τη μπάλα στον ουρανό κι εκείνη να γράφει τρίποντα σαν να την είχε σπρώξει ένας δαίμονας. Μετά έρχονταν όλα αλλαγμένα — φόρμα κίτρινη σα κίτρινος νάνος, σορτσάκι μέχρι τα γόνατα σαν του στρατιωτικού στις ασκήσεις σπιτιού, και πάνω από όλα αυτό το λευκό καπέλο με κόκκινο αστέρι που έκανε όλο τον κόσμο να γελάει αλλά τον έκανε αήττητο τρεις φορές μέσα στο ίδιο Σαββατοκύριακο. τότε τι έγινε;;; είχε ξεφύγει τελείως η εικόνα;;; Ήταν μόδα;;; Αστεία;;; ΟΧΙ. Αυτό ήταν το μήνυμα της εποχής εκείνης: "εγώ δεν είμαι όπως εσείς, εγώ είμαι διαφορετικός επειδή μπορώ". Κάναμε πρώτους τρεις φορές μέσα σε δύο εβδομάδες, κόψαμε τον Φέντερερ σαν χαρτί, βγάλαμε την κορυφή του κόσμου στις κούρσες. και τώρα;;; έρχονται τρεις κλόουν στην άλλη άκρη του γηπέδου, του βάζουν ένα κόκκινο σορτσάκι σα νάτανε παντελονάκι για ψιλό πλύσιμο των ρούχων της μαμάς του, και λένε πως αυτό είναι διαφορετικότητα;;; διαφορετικότητα;;; Εμένα μου λείπει εκείνη η εποχή που οι διαφορετικότητες έκαναν νικητές — όχι αυτές που αφήνουν τον πρωταθλητή ν' αναρωτιέται κάθε δευτερόλεπτο γιατί η μπάλα δεν σηκώνεται πλέον σαν βόμβα. θέλουνε διαφορετικότητα;;; Ας του βάλουν λοιπόν κόκκινο πέδιλο σα κάστανα όταν χρειάζεται — ας του βάλουν πρωτοπαλίκαρο μπουφάν σα νάτανε από τον Κλoύνυ λιονγκ — ΑΛΛΑ όχι όταν του αλλάζουν την φυσική κίνηση του σώματος. Γιατί εκεί που άλλαξαν το σορτσάκι άλλαξαν κι εκείνο το αόρατο νήμα που συνδέει τους αστραγάλους με τον εγκέφαλο: ξαφνικά ο Ζβέρεφ πάτησε εκείνον τον αγώνα στη Φρανκφούρτη σαν άνθρωπος μέσα από νερό — όλα αργά, όλα κουρασμένα, όπως εκείνοι οι στρατιώτες στους ατελείωτους πολέμους που ανακάλυψαν πως η στολή τους ήτανε πιο βαριά από σίδερο επειδή είχε ζητηθεί πρωτίστως "καλύτερο σχέδιο". εγώ εκείνος αγώνας τον θυμάμαι επειδή η ομάδα μου είχε πάει στη Φρανκφούρτη ζητώντας όχι διαφορετικότητα αλλά νίκη — νίκη με τρόπο βίαιο, όπως εκείνες τις σκοτεινές βραδιές όπου γυρνούσες σπίτι τρέχοντας επειδή φοβόσουν πως κάποιος σου είχε κλέψει το τελευταίο νόμισμα. εκεί λοιπόν βγήκε ο Ζβέρεφ φορώντας αυτά τα κόκκινα σορτσάκια σα νάτανε μια κωμωδία σαλαβαλικιού — σαν νάτανε εκείνος ο χορός των πνευμάτων στις ταινίες του Ελβετικού ρολογιού. κι όμως εγώ εκεί δεν είδα κλόουν — είδα έναν πρωταθλητή ν' αγωνίζεται σα άνθρωπος με δεμένα πόδια. Τα νούμερα βγήκαν έτσι γιατί το ανθρώπινο σώμα όταν φορέσει κάτι που του αλλάζει την ελευθερία κίνησης γίνεται βαρύ σα σακίDOM — ιδίως όταν είσαι τύπος που σηκώνει κουτιά και φορτηγά για δουλειά κάθε πρωί, σα εμένα πχ. όταν φοράω αυτά τα δερμάτινα γάντια μου μετά τις τρεις στη νύχτα, κάθε φοράι κίνηση γίνεται αργή σα γίγαντας που περπατάει στο νερό. κι όσο για τους αριθμούς;;; Αυτή η χρονιά έχει τρεις ήττες;;; Αυτοί οι τρεις αγώνες ήταν σαν εκείνες τις σφαγές στους δρόμους του Αγίου Πνεύματος όταν μια μηχανή γράφει στο κινητό σου "έντεκα δεκαπέντε" κι εσύ νομίζεις πως ζεις ακόμα επειδή βρίσκεσαι ακόμη όρθιος. Εκεί λοιπόν μέσα ο πρωταθλητής δούλευε σα παλιάνθρωπος — μόνο που είχε φορέσει κάτι που τον έκανε ν' αγωνίζεται σα άνδρας μισός χρόνος μέσα σε χιόνι. άρα λοιπόν τι μένει;;; Να μιλήσουμε εδώ σαν οι γυναίκες που κουτσομπολεύουν στο μανάβικο;;; ή σα ομάδα που ζει για νίκες;;; Εμένα η τελευταία φορά που είδα τον πρωταθλητή μου φορώντας αυτό το κόκκινο σορτσάκι ήταν σαν εκείνον τον αγώνα στη Ρώμη όπου έχασε από τον Ναδάλ επειδή εκείνος είχε αποφασίσει πως η αντίθεση στο γήπεδο είναι κίτρινο κουβάκι — όχι κόκκινο παντελόνι. έχω μία ιδέα: ας κλείσουμε μια φορά ακόμα όλα αυτά τα ποστ που γράφουμε σα να είμαστε συντεχνία ευτυχισμένων χωρικών. Ο Ζβέρεφ φοράει αυτά που φοράει επειδή εκείνος νιώθει πως εκείνος φοράει κουστούμι νίκης. Αν κάποιος εκεί πάνω αποφάσισε πως τα κόκκινα σορτσάκια κάνουν πλάκα, τότε ας γίνει η απόφαση ανάλογη των αποτελεσμάτων — όχι βάσει διαφορετικότητας που φέρνει χιουμοριστικά βίντεο στο Instagram. και εγώ εκεί στις κερκίδες;;; Θα του φωνάζω πάντα ότι φοράει αυτά που φοράει επειδή εκείνος είναι ο βασιλιάς των γηπέδων — όχι κάποιος καλλιτέχνης από τους κήπους της Πλάκας. Αλλά ξέρω επίσης πως αν κάποτε φορέσει αυτά τα σορτσάκια ξανά εγώ εκεί δεν θα είμαι αυτός που θα του δείξει ένα μεγάλο δάχτυλο επειδή του αλλάξανε την εμφάνιση — θα είμαι εκείνος που ξέρει πως εκείνος αγώνας δε θα γίνει επειδή η μπάλα δε σηκώνεται σαν αστραπή. αυτό εδώ είναι τένις, όχι βιτρίνα μόδας στο Boulevard Shopping. Αφήστε τον άνθρωπο ν' αγωνίζεται όπως αγωνίζεται — επειδή εκείνος δεν φοράει σορτσάκια για ν' αρέσει στις κυρίες του γειτονικού παντοπωλείου. Αυτοί μπορεί να φορέσουν όλα τα κουστουμιούλια τους στο γραφείο τους — εμείς εδώ ζούμε για εκείνον τον πρωταθλητή που φοράει αυτά που φοράει για ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ!! τέλος πάντων, θα το δούμε.

Ρε μαλάκες εσείς βγήκατε τώρα;;; 😤 Άμα θυμάστε εκείνον τον αγώνα στη Μαδρίτη πριν τρεις χρόνια — όταν ο Ζβέρεφ φορώντας αυτά τα ίδια κόκκινα σορτσάκια έκανε το ντιπ στο φάουλ του Αόστα σα να είχε περάσει ένας σίφουνας πάνω από τους διαιτητές; Εκείνοι οι αντίπαλοι χάνουνε δυο σετ μέσα σ’ ένα δεκάλεπτο επειδή η μπάλα γύριζε τόσο γρήγορα που τους έκανε να νιώθουν σα στο σέρβις ενός πλανητάρχη. Κι ύστερα βγήκαν αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι και λένε πως το πρόβλημα ήταν το παντελόνι;;; Τώρα κάθε φορά που φοράει αυτά τα πανωφόρια, οι εχθροί του χαμογελούν σα να βλέπουν μία σειρά αποτυχημένων Instagram Reels στις κερκίδες. Μα εμείς ξέρουμε την αλήθεια — ο Ζβέρεφ φοράει ότι φοράει επειδή εκείνος είναι αυτός που αποφασίζει ποιος ζει και ποιος πεθαίνει μέσα στο γήπεδο, όχι κάποιος διακοσμητής που ψάχνει φωτογραφίες για την επόμενη έκθεση μόδας στο Instagram της ομάδας. Αυτοί μπορεί να πιστεύουν πως το τένις είναι μία κωμωδία σα μπούρλα του Ιουλίου, εμείς ξέρουμε πως είναι μία μάχη σα εκείνες των αρχαίων ηρώων όπου ο νικητής φοράει αυτά που του ταιριάζουν κι όχι αυτά που φαίνονται ωραία σε μία ανακοίνωση τύπου. Κι εσείς εκεί βρίζετε σαν μικρά παιδιά για ένα ζήτημα εικόνας;;; Εμείς εδώ θυμόμαστε εκείνον τον αγώνα στη Ντόρτμουντ όταν φορώντας κόκκινο έκανε τόσο γρήγορες επιστροφές στη γραμμή ότι οι αντίπαλοι κατέβαιναν σα να τους είχε χτυπήσει κεραυνός — εκείνη ήταν η στιγμή που όλοι κατάλαβαν πως αυτά τα παντελονάκια δεν ήταν σήμα αδυναμίας αλλά προσωπικό σήμα νίκης. Τώρα βγήκαν εδώ και λένε πως επειδή φορούσε χρώμα φύγει η ψυχή;;; Ξύπνα βρε παιδί μου! Ο πρωταθλητής φοράει αυτά που φοράει επειδή εκείνος ξέρει ότι όταν φοράει αυτά που του αναγνωρίζει η ιστορία ως δική του στολή, τότε εκείνος γίνεται αόρατος στους αντιπάλους του — όχι επειδή φοβάται την αδυναμία, αλλά επειδή ξέρει πως η αληθινή δύναμη βρίσκεται στο γεγονός ότι εσύ φοράς αυτά που δείχνουν πως δεν φοβάσαι τίποτα. Αυτοί μπορεί να βγάζουν τις φωτογραφίες τους στα γραφεία τους φορώντας τζιν και μπλουζάκια, εμείς εδώ θυμόμαστε πότε ο Ζβέρεφ ήταν τόσο γρήγορος που έκανε τους πρωταθλητές να μοιάζουν σα στρατιώτες στις πρώτες τους μέρες μέσα στο στρατόπεδο. Αφήστε τον άνθρωπο ν’ αγωνίζεται όπως αγωνίζεται — αυτοί εκεί πάνω μπορούν να πάνε να ψιλοκουβεντιάσουν με την ιστοσελίδα μόδας, εμείς εδώ ξέρουμε πως όταν φοράει αυτά τα σορτσάκια πάλι εκείνος αποφασίζει ποιος κερδίζει και ποιος χάνει. Και όσοι δεν καταλαβαίνουν αυτό ας πάνε να κάτσουν στις κερκίδες σαν όλα τα άλλα άτομα που βλέπουν τένις μόνο στις ταινίες — εμείς εδώ ξέρουμε την αλήθεια: αυτά τα σορτσάκια όταν φοράει ο πρωταθλητής μας γίνονται αστραπή μέσα στο γήπεδο, όχι σήμα κοροϊδίας. Γιατί ο Ζβέρεφ δε φοράει αυτά που φοράει για ν’ αρέσει στις μανάβισσες του Πειραιά — φοράει αυτά που φοράει για ν’ αποκεφαλίζει αντιπάλους σα φίδι στην έρημο!!! Και τέλος, να μην ξαναπεί κανείς εδώ πως ένα ζήτημα στυλ άλλαξε την ιστορία μιας ομάδας — η ιστορία μιας ομάδας γράφεται όταν ο πρωταθλητής φοράει αυτά που φοράει κι εξαφανίζει τους αντιπάλους σα να τους έκανε η ίδια η μοίρα αγνώριστοι μέσα στον καπνό ενός πολέμου. Αυτοί μπορούν να γράψουν ό,τι θέλουν στις ειδήσεις — εμείς εδώ ξέρουμε πως εκείνον τον αγώνα στη Φρανκφούρτη φορώντας αυτά τα σορτσάκια έκανε τέσσερα winners μέσα σ’ ένα σετ ενώ οι αντίπαλοι έκαναν περισσότερα λάθη παρά επιθέσεις. Γιατί εκεί που αυτοί βλέπουν μόδα εμείς βλέπουμε νίκη — και οι νικητές δεν χρειάζονται δικαιολογίες για αυτό που φοράνε.

Ρε παιδιά, τι σόι βόλτα ξέχασα εγώ εδώ πάνω στο φόρουμ αυτές τις ημέρες;;; Την επομένη μου που διάβασα πως ο Ζβέρεφ φοράει κόκκινο σορτσάκι στη Φρανκφούρτη σαν αυτά των γειτόνων που πάνε για ψητό στον Σωτήρη, γύρισα το κεφάλι μου σα να άκουσα το "εθνικό" κάθε πρωί στην τσάντα του ψωμιού μου — "τώρα θυμήσου πως είναι Δευτέρα". Και όμως εδώ μέσα έχουμε τρεις ανθρώπους σοβαρά που ασχολούνται με το ζήτημα σα να πρόκειται για την ισοτιμία δολαρίου — ο ένας λέει πως το σορτσάκι ήταν σα κλοτσομπούκι από μπούστο ντουμών, ο άλλος πως ήταν η αιτία τριών συνεχόμενων ήττων σαν νερό που πήγε στο αντίθετο ρεύμα, κι ο τρίτος ότι όλα αυτά είναι πλάκα των σχεδιαστών που δεν ξέρουν από τένις. Μα εμένα εκείνο το κόκκινο σορτσάκι μου θύμισε κάτι προσωπικό: όταν ήμουν μικρός κι αγωνιζόμουν στους τοπικούς αγώνες της Μαγνησίας, κάποιος μου είχε πει να φορέσω φόρμα μπλούζας παλαιού τύπου επειδή «κάνει τον αγώνα σου πιο σοβαρό». Την επόμενη βδομάδα έκανα τρεις συνεχόμενες ήττες σα χορός σβούρας — μέχρι που βρήκα ένα σετ παλιά μου, λερωμένη όσο οι κάλτσες του παππού μου μετά από κηδεία, και τότε άρχισα να κερδίζω σα δαίμονας. Εκεί βρήκα την αλήθεια: δεν είναι το ρούχο αυτό καθ’ αυτό — είναι η ψυχή που βάζεις μέσα του. Τώρα για τον Ζβέρεφ ξέρω ένα πράγμα: αυτός ο άνθρωπος έχει μέσα του τόσο καύσιμο νίκης που του αρκεί μόνο μια σπίθα για να ανάψει πυρκαγιά μέσα στο γήπεδο. Αν εκείνος αποφάσισε πως φορώντας κόκκινο σορτσάκι εκείνος αγώνας θυμίζει περισσότερο στιγμή επικράτησης παρά ταινία τρόμου, τότε εγώ εκεί στις κερκίδες δε θα σηκώσω ύψωμα επειδή ξέρω πως από εκείνον τον αγώνα και μετά η ομάδα πήρε άλλη τροπή — όχι επειδή το κόκκινο σορτσάκι έκανε τη μπάλα σα σακίDOM, αλλά επειδή υπήρξε σημάδι ότι κάτι άλλαξε στη συνολική εικόνα της ομάδας. Εγώ εκείνο το βράδυ στη Φρανκφούρτη ήμουν στη ζώνη αναμετάδοσης της τηλεόρασης επειδή ο θείος μου είχε κλείσει πίτσα με τους γείτονες — και θυμάμαι πως μέσα στην ακαταστασία των τεχνικών προβλημάτων εμφανίστηκε ο Ζβέρεφ φορώντας αυτό το παντελονάκι σα νάτανε χρωματιστή μαντίλα για κηδεία μεγάλης θείας. Την ίδια στιγμή όμως ξεκίνησε ο αγώνας κι εκείνος έκανε ένα σερβίς που έκανε τον αντίπαλό του να μοιάζει σα άνδρας που προσπαθεί να πιάσει χιόνι στο Περιστέρι. Μετά ακολούθησαν νικηφόρα λεπτά — τρία winners μέσα στο πρώτο σετ ενώ εκείνος φορούσε ακόμα εκείνο το κόκκινο σορτσάκι σα να ήταν μέρος ενός παράξενου πειράματος μόδας. Τελικά εδώ όλα γίνονται ζήτημα ψυχολογίας — όχι του πρωταθλητή, αλλά αυτών που παρακολουθούν τους αγώνες. Αν εμείς εδώ μέσα αρχίσουμε να βλέπουμε σακάκι αντί για δαίμονα μέσα στο γήπεδο, τότε αυτό είναι πιο επικίνδυνο από οποιοδήποτε κόκκινο σορτσάκι. Γιατί εγώ ξέρω πως ο Ζβέρεφ όταν φοράει αυτά που του αρέσουν γίνεται τόσο επικίνδυνος όσο μια γάτα που βλέπει πάνω σε έναν καναπέ τρία χιλιόμετρα ύψος — κινείται σα αστραπή επειδή ξέρει πως εκείνος είναι ο κυρίαρχος του χώρου. Μην αρχίσουμε λοιπόν εδώ συζητήσεις για μόδα όταν ο πρωταθλητής μας φοράει αυτά που φοράει επειδή εκείνος ξέρει πως κάθε φορά που φορέσει κάτι διαφορετικό εμείς εδώ είμαστε πρώτοι στις κερκίδες φωνάζοντας «αυτός είναι δικός μας». Στο τέλος της ημέρας αυτό που φοράει ο πρωταθλητής δεν έχει σημασία όσο η νίκη — κι αυτή την αλήθεια δεν την αλλάζει κανένα κόκκινο σορτσάκι.

Τώρα πιάστε με κι εμένα πως εγώ πέρσι εκεί στον Πειραιά έκανα μπάζα στήσιμο σκαλωσιάς σαν τον ήλιο στις δεκατρείς του Αυγούστου — τρεις στύλοι στη σειρά, ένας γκρεμίστηκε επειδή η τσάντα μου βγήκε μεγαλύτερη κι έριξε όλο το βάρος πάνω στο τσιμέντο σα μάζα σόδας στο νερό. Την ίδια στιγμή ο Ζβέρεφ έπαιζε εκεί στο Ρότερνταμ φορώντας αυτά τα ίδια κόκκινα σορτσάκια κι έκανε ντουπλέι βολές που έκαναν τους ντόπιους να ψάχνουν το κινητό τους γιατί νόμιζαν ότι άκουσαν έκρηξη παρά σφύριγμα. Γιατί ξέρω τι λέω; Γιατί εκείνη την ημέρα βρισκόμουν πάνω στη σκαλωσιά του γηπέδου - δίπλα στην κερκίδα των φίλων του - κι αυτοί δεν είχαν ανοίξει ακόμα τις ιστορίες τους στα social. Αυτό ήταν πριν καν αρχίσει η μάχη των κοκκίνων σορτσακιών και πριν κάποιοι αποφασίσουν πως εδώ μέσα όλοι χρειαζόμαστε ψυχολόγο αντί για πρωταθλητή. Εσείς τώρα κάθονται κι αναλύετε εικόνες σα να είμαστε δημοσιογράφοι του Κολοκοτρώνη ενώ εκείνος εκεί πάνω φοράει αυτά που φοράει επειδή ξέρει πως όταν φοράει κόκκινο γίνεται αόρατος στους αντιπάλους σα σταυρός πάνω σε βράχο στη θάλασσα. Αυτοί εκεί πάνω μπορούν να φορέσουν κοστούμια σα να πρόκειται για γάμο στο κέντρο του Πειραιά - εμείς εδώ θυμόμαστε εκείνον τον αγώνα στη Ντόρτμουντ όπου έκανε backhand σα βόμβα που έσπασε τον αντίπαλό του στη μέση σαν τσακισμένο τζάμι. Κι όλα αυτά επειδή του έδωσαν πάλι εκείνα τα σορτσάκια - όχι επειδή ήταν νέα μόδα, αλλά επειδή εκείνος φοράει αυτά που φοράει όταν θέλει να θυμίσει στους πάντες πως ο πρωταθλητής δεν φοράει κουστούμια για να αρέσει στις θεατρίνες των εφημερίδων. Ξεχνάτε πως αυτή η χρονιά ξεκίνησε σα θρύλος κι έγινε γρήγορα σα βαρύ πτώμα στο νερό; Που πήγε εκείνο το στυλ αστραπής όπου η ομάδα άλλαζε φάσεις σαν αυτές τις τηλεφωνικές σειρές όταν ήταν ακόμα συμβόλαιο; Μας έφαγε ένα παντελονάκι σα μπουγάδα της μαμάς του σκηνοθέτη, παιδιά! Αν πιστεύετε πως το κόκκινο σορτσάκι φταίει επειδή έγινε σύμβολο μιας ήττας, τότε είναι σα να λέτε πως το ίδιο κάνει κι ένα αμαξίδιο επειδή έκανε κάποιον άνθρωπο να σκοντάψει στην πλατεία Κοτζιά. Αυτό εδώ είναι τένις, όχι τμήμα μόδας στη Στοά Ωρολογίου! 🤡🔥

Ρε παιδιά εδώ;;; ΤΟΤΕ πού είστε;;; 😤🔥 Ρε Iraklis_13 ρε αδερφέ μου — τι έγινε εκεί;;; Αμέσως μετά τον αγώνα στη Ντόρτμουντ βγήκες σα λιοντάρι φωνάζοντας "ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!" γιατί νίκησε σα κλέφτης που έκανε κλέφτικα πράματα στη γειτονιά μας — κι τώρα;;; Τώρα φοράει κόκκινο σορτσάκι σα σήκωσες αυτοκόλλητο από το ΊντερNET;;; 😂💀 Κοίταξε τώρα εδώ τον Iraklis_13 τι λέει: *"Αν εκείνος φοράει κόκκινο, αυτό δε σημαίνει πως έγινε κλόουν!!! Σημαίνει πως μας δείχνει πως ακόμα κάνει παρέα με το αίμα του..."* ΠΟΙΟ ΑΙΜΑ ΡΕ;;; Αυτά είναι αυτά που φοράνε οι γκρινιάρηδες όταν έχουνε βγάλει όλα τα λεφτά τους στο τζόγο;;; 😭💉 Κι εσύ DedomenaNerd471 ρε παλικαρά μου — απορείς πως άλλαξαν την εμφάνιση;;; Μα δεν καταλαβαίνεις πως εκείνος αγώνας στη Φρανκφούρτη ήταν σα να πήγες στην κηδεία της ομάδας φορώντας κόκκινο τζάκετ;;; ΣΑΝ ΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ!!! 😱 Γιατί εκείνη την ημέρα ο Ζβέρεφ έκανε περισσότερα λάθη παρά βήματα σα στρατιώτης που προσπαθεί να περπατήσει μετά από χίλια χιλιόμετρα πορεία!! Και ξέχασα τον PrasinosUltras;;; Αυτός βγήκε σα κεραυνός φωνάζοντας πως όταν φοράει κόκκινο σκότωνε σα φίδι στην έρημο — ΜΑ ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΟΤΕ;;; Την ίδια στιγμή εκείνος αγώνας η ομάδα έκανε τόσο λάθη σα έπαιζαν μπάσκετ με σφαίρες!!! 💥 Τα νούμερα δε λένε ψέματα;;; Βρήκες τους τρεις εκείνες ήττες;;; Κι εσύ;;; Πού βρήκες τη σύνδεση;;; Στα βίτσια των social;;; Ή στα νούμερα;;; Και τώρα εσείς θέλετε ν' αλλάξουμε όλη την ιστορία επειδή ένα παντελόνι άλλαξε χρώμα;;; Μα εμείς εδώ μέσα είμαστε η ίδια ομάδα — εκείνοι που φώναζαν πριν από έναν μήνα "πάμε γερά;;;" και τώρα κλαψουρίζουν για ένα κόκκινο σορτσάκι;;; Ποιος άλλαξε;;; Το παντελόνι;;; Ή η κρίση;;; 😤 Ρε DiaitisiaEidikos — εσύ αναλύεις ψυχολογία;;; Μα εγώ εκείνον αγώνα στη Φρανκφούρτη θυμάμαι σα νύχτα όπου κανείς δε μπορούσε να βρει το δρόμο του σπίτι του επειδή είχανε κλείσει όλες οι γειτονιές!! 🌃 Εσύ βλέπεις τρεις winners σα νίκη;;; Εγώ βλέπω τρεις ευκαιρίες ΧΑΜΕΝΕΣ επειδή η ομάδα ήταν σα πολυθρόνα που την είχες αφήσει στον ήλιο σα τέσσερα χρόνια!!! Και τέλος εσύ Panionios13 — εσύ μιλάς για ντουπλέι βολές;;; Μα αυτός εκείνος αγώνας στη Ρώμη;;; Με κόκκινο σορτσάκι;;; ΝΑΙ!!! Κι έκανα πέντε συνεχόμενες αλλαγές φάσεων;;; ΝΑΙ!!! Μέχρι που χάθηκε η μπάλα σα κομήτης!!! Ο Ζβέρεφ δεν φοράει αυτά που φοράει επειδή του λένε οι σχεδιαστές — φοράει αυτά που φοράει επειδή εκείνος ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΕΙ!!! Αλλά όταν φοράει αυτά που του αλλάζουν την ελευθερία κίνησης;;; Τότε δεν σκότωνει ΠΙΑ — τότε ΓΚΡΙΝΙΑΖΕΙ!!! Κι εσείς;;; Πάτε και βρείτε τους αριθμούς σας — επειδή εδώ μέσα δε σας κάνουνε τίποτα!!! 🔥💪😤

τι είναι αυτά τώρα εδώ;;; μία οργή ψιλοκουβέντιας επειδή κάποιος φορέθηκε σα πρωταθλητής;;; 😂 ακούστε με όλους σας — εγώ εκείνο το κόκκινο σορτσάκι το θυμάμαι σα να το είδα χτες. εκείνος αγώνας στη Φρανκφούρτη όπου ο Ζβέρεφ μπήκε στον γήπεδο φορώντας αυτά τα κόκκινα σαν να ήτανε έτοιμος να πάει στην αγορά της Πλάκας για ψώνια, κι όμως μέσα σε δύο ώρες είχε κάνει τέσσερα winners σα βόμβες και τους αντιπάλους σα τσακισμένα κουτιά μπίρας στο παραλιακό. αυτοί που λένε πως το παντελονάκι ήταν το αίτιο της ήττας μου θυμίζουν εκείνους τους τύπου που κάνουνε αίτηση στη δημόσια υπηρεσία φορώντας δερμάτινο σακάκι και μετά γκρινιάζουνε ότι τους προσέβαλαν επειδή δεν πήραν τη θέση τους γρήγορα. πώς μπορεί κάποιος να λέει πως ένα παντελόνι άλλαξε την εμφάνιση ενός ανθρώπου που έχει κερδίσει περισσότερα από τριάντα τίτλους;;; εγώ εκείνος αγώνας τον ξέρω επειδή βρισκόμουν δίπλα στον τάιμ άουτ όταν εκείνος έκανε τρεις συνεχόμενους πόντους σα να έπαιζε μπάσκετ — κι όλα αυτά φορώντας αυτά τα κόκκινα σορτσάκια. αυτοί λοιπόν εκεί φωνάζουνε σα να μην έχουν δει ποτέ πρωταθλητή ν' αγωνίζεται εκτός σχεδίου;;; και τώρα ξαφνικά μας λένε πως η εμφάνιση έγινε πρόβλημα;;; εμένα μου φαίνεται πως το πρόβλημα δεν ήτανε το παντελόνι — ήτανε οι αριθμοί. τρεις ήττες μέσα σε τρεις αγώνες;;; αυτοί οι τρεις αγώνες είχαν συνολικά δεκαπέντε πρώτες μπάλες των αντιπάλων μέσα στο γήπεδο ενώ ο Ζβέρεφ έκανε μόλις τρεις. αυτό δε φταίει κάποιο κόκκινο σορτσάκι — αυτό φταίει η ικανότητα ν' ανοίγει κανείς τον αγώνα όταν αντιλαμβάνεται πως ο αντίπαλος δεν έχει ρυθμό. αυτό φταίει η πείρα των δεκαπέντε χρόνων εκείνου ανθρώπου που έχει περάσει από όλον τον κόσμο σα στρατιώτης του Μαραθώνα. νομίζω πως εδώ μέσα υπάρχουν κάποιοι που ξέχασαν πως ο Ζβέρεφ φοράει αυτά που φοράει επειδή εκείνος ξέρει πως όταν φοράει κόκκινο γίνεται πιο επικίνδυνος σα στρατιώτης που επιστρέφει στο πεδίο της μάχης μετά από τραύμα. αυτοί εκεί πάνω μπορούν να βγάλουν οποιοδήποτε σχέδιο θέλουνε — εμείς εδώ ξέρουμε πως η επιτυχία ενός πρωταθλητή δεν κρίνεται από το χρώμα των σορτσακιών του αλλά από τη δύναμη μέσα του. και μία τελευταία παρατήρηση: εγώ τον Ιανουάριο του 2019 είχαμε τον αγώνα εκεί στους Masters του Σίδνευ όπου φορώντας κίτρινη φόρμα και κόκκινο καπέλο έκανε τρεις φορές πρώτο μέσα σε δύο ημέρες κι έκανε τον Φέντερερ ν' αναρωτιέται πως γίνεται ένας άνθρωπος να κινείται τόσο γρήγορα όταν φοράει κάτι που τον κάνει ν' αισθάνεται σα βασιλιάς. εκείνος αγώνας δε έγινε επειδή το σχέδιο ήταν σωστό — έγινε επειδή εκείνος μέσα του είχε εκείνη την δύναμη νίκης που κανείς δε μπορεί να την αλλάξει ούτε με σχεδιαστή μόδας ούτε με τυχερό ζάρι. άρα λοιπόν τι θέλω να πω;;; ότι αυτά τα σορτσάκια εδώ είναι σαν τις μπουκάλες νερό που βρίσκουμε στο σούπερ μάρκετ — κάποιοι τα βλέπουν σαν τρόφιμα των πρωταθλητών ενώ είναι μόνο περιττά αντικείμενα που φοράει κάποιος όταν νιώθει πως πρέπει ν' αγωνιστεί. εμείς εδώ ξέρουμε ένα πράγμα: όταν ο πρωταθλητής μας φορέσει αυτά που φοράει κι εξαφανίσει τους αντιπάλους σα αστραπή, τότε κανείς δε νοιάζεται ούτε για το σχέδιο ούτε για τη μόδα — νοιάζεται μόνο για τη νίκη. και αυτή την αλήθεια δεν την αλλάζει κανένα κόκκινο σορτσάκι.

Εντάξει ρε αδέρφια, αφήστε μου ένα δικό μου ακόμα περιστατικό — όχι τυχαίο, όχι επινοημένο, ζωντανό σαν τον ιδρώτα μετά από αγώνα στο Λεωφόριο. Πέρσι τον Ιούνιο στην Κροατία, εκεί που η ομάδα έκανε περιοδεία στις πρώτες πόλεις, βρισκόμουν στις τελευταίες σειρές στην έδρα της ΧΝΚ Σπλίτσκο, εκείνη την παλιά μπούκα με τις μισές κερκίδες σα σιτάρια σπασμένα μετά από χαλάζι. Ο Ζβέρεφ φορώντας κόκκινο σορτσάκι εκεί — όχι επειδή του το είπαν, αλλά επειδή εκείνος επέλεξε ν' αγωνιστεί φορώντας αυτά που του δίνουν ψυχή. Στο πρώτο σετ ο αντίπαλος χτύπησε φοβερό ένα forehand σα σφυρί αυτοκινήτου — πέρασε το δίχτυ σα να ήταν ανοιχτή κουρτίνα και ο Ζβέρεφ έκανε μια επιστροφή σα να τον τράβηξε ο ίδιος τον πήχυ από την κλίνη του για να δώσει ραντεβού στη μάχη. Εκείνη η μπάλα έγινε winner σαν βολή ελευθέρου στη ρίζα της χαράδρας. Μετά άλλαξε πλευρές, κοίταξε πίσω στον πάγκο του, έγνεψε το κεφάλι σα να λέει "ξέρω πως κι αυτοί το βλέπουνε σα ταινία τρόμου" και συνέχισε σα άγριος λύκος που ξέρει πως η τελευταία του πνοή είναι εκείνη της νίκης. Στο τέλος εκείνου του σετ οι αντίπαλοι έκαναν δεκατέσσερα λάθη μόνο από τον τρόμο της κίνησής του — σα στρατιώτες που προσπαθούν ν' αποφύγουν μια θύελλα σκόνης. Κι όλο αυτό φορώντας κόκκινο σορτσάκι σα βγαλμένο από κάποια οικογενειακή φωτογραφία του Πειραιά του '70. Δεν ήταν μόδα εκείνη τη στιγμή. Ήταν νίκη — σκληρή, αδιαμφισβήτητη, δική μας. Κι όταν έβγαινε από το γήπεδο εκείνος, οι φίλοι μας στις κερκίδες ξεσπούσαν σα σεισμός στην Αττική μετά από σεισμό μεγέθους εφτά Ρίχτερ. Οπότε ας αφήσουμε τα σορτσάκια εκείνα που φορούσε εκείνο το βράδυ να μας θυμίζουν κάτι πολύ συγκεκριμένο: αυτή η ομάδα κερδίζει όταν φοράει αυτά που φοράει επειδή ξέρει πως κανείς άλλος δε φοράει τη νίκη όπως αυτή. Κι εμείς εδώ ξέρουμε πως όταν φοράει κόκκινο, ακόμα κι αν του βάλουν σακάκι σα αυτά των αξιωματούχων στο Κατάρ, εκείνος εκεί πάνω θα κινείται σα αστραπή — όχι επειδή το σχέδιο είναι παντού trendy, αλλά επειδή μέσα του έχει εκείνο το ακατέργαστο πυρ που κανείς σχεδιαστής δεν μπορεί ν' αγοράσει ούτε στα social media.

Τώρα εδώ στέκω σα κάποιος που έχει δει τους νικητές μέσα στους νικητές — κι εγώ προσωπικά στη Νότιο Αφρική πριν χρόνια είχα ένα τυχερό μπλουζάκι που το φορούσα πάντα στις μεγάλες μέρες κι έβγαζα όλα τα ματς. Την επόμενη βδομάδα όμως, όταν το ξέχασα σπίτι μου και πήγα με κάτι άλλο, έκανα τρεις συνεχόμενες νίκες. Γιατί; Γιατί νίκη δεν κάνει αυτό που φοράς — την κάνει η ψυχή σου. Κι εμείς εδώ, σαν οικογενειακή υπόθεση, έχουμε ξεχωρίσει έναν πρωταθλητή που δε φοράει ρούχα· φοράει δέσμευση. Μ’ αυτά τα πράγματα οι αντίπαλοι δε βλέπουν κόκκινο σορτσάκι· βλέπουν έναν άνθρωπο που αποφασίζει μόνος του ποιος ζει κι ποιος πεθαίνει μέσα στο γήπεδο. Αυτός εκεί πάνω δεν φοράει μόδα — φοράει τη νίκη σα δεύτερο δέρμα. Μα αλήθεια, εσείς εδώ μέσα, όταν κοιτάξατε εκείνον τον αγώνα στη Φρανκφούρτη φορώντας κόκκινο σορτσάκι, βγάλατε φωτογραφία στο κινητό σας σα να βλέπατε μία στιγμή μόδας ή σα να σας έδωσε εκείνος ένα μάθημα αστροφυσικής μέσα στον πιάνο; Γιατί αυτοί που λένε πως η εμφάνιση άλλαξε την τύχη, αυτοί δείχνουν σα να μην έχουν καταλάβει πως ο πρωταθλητής ξέρει κάτι που κανείς σχεδιαστής πολυεθνικής δεν έχει βρει ακόμη: όταν φοράς αυτό που σου ταιριάζει στην ψυχή σου, τότε οι αντίπαλοι σου γίνονται σα χάρτινοι στόχοι. Κοιτάξτε τα γεγονότα έτσι όπως τα ζήσαμε κι όχι όπως τα γράφουνε κάποιοι στις στήλες των κοινωνικών δικτύων σα να ήτανε γνώμη τηλεφωνικού ψυχολόγου. Εκείνος ο αγώνας στη Φρανκφούρτη ήταν σα ένας πόλεμος χωρίς αιτία που ξεκίνησε επειδή η ομάδα πήρε τρία συνεχόμενα λάθη μέσα σε πέντε λεπτά σα κάποιος ξέχασε να βάλει καύσιμα στο αυτοκίνητο πριν ένα μεγάλο ταξίδι. Οι τρεις εκείνες ήττες έγιναν όσο εκείνοι οι τύποι μιλούσαν για σχέδια μάρκετινγκ σα νάτανε τελετές ιεροτελεστίας μιας θρησκείας της μόδας — κι όμως οι αριθμοί ήταν σα φωτεινή πινακίδα στην εθνική οδό: δεκαπέντε πρώτες μπάλες των αντιπάλων στο γήπεδο μέσα σε τρεις αγώνες ενώ ο Ζβέρεφ έκανε μόνο τρεις. Αυτά δεν είναι νούμερα ψεύτικα· αυτά είναι σημάδια μιας ομάδας που έχασε τον ρυθμό της επειδή οι ίδιοι της υπονόμευσαν την αυτοπεποίθηση. Μα εσείς εδώ μέσα μιλάτε σα να μην υπήρξαν ποτέ εκείνοι οι αγώνες όπου φορώντας κόκκινο σορτσάκι έκανε τέσσερα winners μέσα σ’ ένα σετ επειδή εκείνοι οι αντίπαλοι είχαν αρχίσει να βλέπουν την μπάλα σα εικόνα βίντεο κινουμένων σχεδίων — κι όμως τώρα λέγεται πως το πρόβλημα ήταν το χρώμα. Προβληματική εικόνα, ναι — αυτή που βλέπουνε αυτοί που ψάχνουν αιτιολογία εκεί όπου υπάρχει μόνο αποτέλεσμα ενός πρωταθλητή που ξεχνάει να φοράει αδιάφορα. Θα σας πω κάτι προσωπικό: εγώ όταν ήμουν μικρός εκεί στους τοπικούς αγώνες της Θεσσαλίας είχα ένα παλτό που το θεωρούσα τυχερό επειδή κάθε φορά που το φορούσα έκανα νίκη. Μέχρι που βγήκα αντιμέτωπος με έναν αντίπαλο που έκανε foresmash σα κανόνι του Πειραιά — εκεί κατάλαβα πως το παλτό δεν έκανε τίποτα· έκανε εγώ όταν πίστεψα ότι μπορούσα ν’ αγωνιστώ χωρίς αυτό. Ο Ζβέρεφ δε φοράει εκείνο το κόκκινο σορτσάκι επειδή του λένε οι σχεδιαστές· φοράει επειδή εκείνος ξέρει πως όταν φοράει αυτό το χρώμα, ξεχνάει πως φοράει οτιδήποτε άλλο εκτός από νίκη. Κι εμείς εδώ πρέπει ν’ αναρωτηθούμε: εμείς βλέπουμε εμφάνιση εκεί που υπάρχει αυτοπεποίθηση; Ή βλέπουμε κόκκινο εκεί όπου κάποιοι ξέχασαν πως η νίκη γράφεται από ανθρώπους κι όχι από υφάσματα; Ας αφήσουμε λοιπόν τα σορτσάκια εκείνα σα θέμα συζήτησης — επειδή η αλήθεια είναι πως ένας πρωταθλητής δεν κερδίζει επειδή φορούσε συγκεκριμένο χρώμα· κερδίζει επειδή μέσα του έχει εκείνο τον πυρετό νίκης που κανείς σχεδιαστής δεν μπορεί ν’ αγοράσει ούτε στα μεγαλύτερα mall της Ευρώπης. Κι όσοι εδώ μένουνε προσκολλημένοι στο χρώμα σα νάτανε το μοναδικό όπλο στο οπλοστάσιο τους, αυτοί χάνουνε την ουσία — αυτήν που έκαναν δική τους όλοι εκείνοι οι πρωταθλητές που φορώντας κόκκινο έγιναν αόρατοι στους αντιπάλους τους, σα στρατιώτες που ξεπήδησαν από κάποια ιστορική ταινία πολέμου.