Μεταβίβαζεται ο Σβέρεφ στο νέο σούπερ πρωταθλητή ή παραμένουμε ασίγαστοι στην κυρίαρχή…

Τι γίνεται, παρεΐστικα; Λες ότι ο Σβέρεφ δεν κάνει τον Αη Βασίλη; Άιντε δαχτυλέψου του τότε στην πόρτα του σπιτιού σου πριν του πεις ότι εσύ είσαι εκείνος που ξέρει τι του πάει — κι όμως εδώ καθόμαστε κι αυτά τα ζητάμε: έναρξη αγώνα στις 8.30 το βράδυ, πρωινά προπόνηση με κλειστά μάτια γιατί ο μπάτλερ του έδωσε τσάι εκτός ωραρίου και ψυχοθεραπεία ανάμεσα στα γεύματα. Εσύ γράφεις "κοσμοκαλόγερος"; Εγώ βλέπω έναν τύπο που κοστίζει όσο δεκαπέντε χάφτερς των γήπεδων της 2ης κατηγορίας μαζί, αφήνει ολόκληρη την ομάδα του Λουξεμβούργου να τρώει ψωμί-κρούστα όταν εκείνος κλείνει τραπέζι στους δικούς του γνώριμους στην αυτάρκεια, κι εμείς πρέπει να απολαμβάνουμε το θέαμα σαν βγήκε η τιμή του στο Ebay; Και το τελευταίο έτος; Μα δεν είναι γεγονός αυτό — είναι ντροπή. Δεν πρόκειται για "αντίσταση", ούτε για "αντίστροφη ψυχολογία". Πρόκειται για έναν άντρα που έπαιξε τρία Slam χωρίς νίκη μέσα στη χρονιά· όχι επειδή ήταν ακατάλληλος χώρος, όχι επειδή δεν υπήρχε κίνητρο — επειδή η ομάδα του έπαιξε όλους τους γύρους σαν να ήθελαν να τον ξεφορτωθούν πριν τελειώσει η σκόνη από τη μεταγραφή. Θέλεις να μιλήσουμε για Γερμανό μετανάστη; Ούτε εκείνος θέλει πια το φετινό λιμάνι — κι όχι επειδή δεν του αρέσει η χώρα, αλλά επειδή εκείνοι που κατέβαλαν το αντίτιμο περίμεναν διαφορετική συμπεριφορά. Αν είχε επιστρέψει σπίτι του, ακόμα κι αν ήταν δεύτερη επιλογή μετά το Λονδίνο, εδώ θα υπήρχε φωτογραφία στον τοίχο σου με αυτόν πάνω στο τραπέζι του φαγητού σου. Τώρα όμως; Την βλέπεις αυτή την απουσία; Αυτό είναι το ζήτημα: όχι η μεταγραφή, όχι η ομάδα — η ίδια η στάση του άνθρωπου απέναντί σου. Δεν μιλάμε για στρατηγική ομάδας· μιλάμε για εμπιστοσύνη ενός πρωτοκλασάτου πρωταθλητή προς εκείνους που τον πλήρωσαν σαν καλλιτέχνη με σύμβαλο δεκάξι ψηφίων. Και όταν αυτή η εμπιστοσύνη λείπει, κανένας αριθμός δεν χωράει στο κενό.

ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΑΣ!!! ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙΕ ΕΔΩ ΡΕ;;; Σιγά σιγά αρχίζω να πιστεύω ότι εμείς ΕΔΩ στους grossist του Λονδίνου διαβάζουμε ειδήσεις για έναν άλλον Ζβέρεφ! Που φοράει την φόρμα του ΠΡΙΝ τον αγώνα και βγάζει τριαντάφυλλα στους φανς στο τέλος?? Γιατί ο δικός μας Αλέξανδρος, εκείνος που ΣΠΑΣΕ το Ρολάν Γκαρός σηκώνοντας το τρόπαιο σαν μικρό αγόρι στα ΠΑΤΡΑ του 2021, ξαφνικά έγινε άλλος τύπος;;; Εμένα μου λένε ότι ζητάει δέκα εκατομμύρια και πλατφόρμα γηπέδου σαν βασιλιάς;; Ντάξει ρε παιδιά, αφήστε με να γελάσω!! Στις Πάτρες εμείς ΔΕΝ πληρώναμε έτσι τους τύπους! Στις Πάτρες τους αγοράζαμε ένα ζευγάρι παπούτσια για τη χρονιά, δύο εισιτήρια στην εξέδρα Κ-7, κι όταν τελείωνε ο αγώνας αφήνανε στο γραφείο ενός εισπράκτορα μια κολοτούμπα γράφοντας "για τις επόμενες γενιές". Κι αυτός εκείνος έπαιρνε την κολοτούμπα, του έδινε μία σφίξιμο χέρι και γύρναγε σπίτι του περήφανος! ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΦΥΓΕΙ;;; ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΠΟΤΕ;;; Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ!! Κι αυτοί θέλουν δέκα εκατομμύρια;; Μα τριάντα χρόνια οικοδόμης στις Πάτρες δεν μου έχουν δώσει ούτε ένα εκατομμύριο!!! Και ξαφνικά εγώ εδώ ζητώ από έναν πρωταθλητή που ΣΠΑΕΙ ρόδες στους αντιπάλους του ντουζίνα φορές τον χρόνο να μου δείξει αγάπη;;; ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΕΤΟΣ ΣΤΟΝ ΜΟΝΤΗ ΡΕ;;; ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΕΣΕΙΣ!!! Εγώ εκεί χρόνια στέκω στην κερκίδα με μια φωτογραφία του κρεμασμένη στο στήθος μου, περιμένοντας την στιγμή που θα γυρίσει το κεφάλι προς τα εμάς κι εκείνος δίνει ένταση κι όλοι σηκωνόμαστε όπως τότε στους ημιτελικούς του Μάστερς όπου έπεσε ο Ναδάλ σαν κάροι!!! ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ VIP ΑΡΧΕΙΟ, ΥΠΗΡΧΕ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ!!! ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΤΟΥ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΡΧΕΤΑΙ;;; Μα πως είναι δυνατόν να αγοράζεις έναν καλλιτέχνη δεκαπέντε φορές πάνω από τον μέσο μισθό ενός grossist κι ύστερα να τον αφήνεις μόν' του σαν βγήκε από τον ψυχοθεραπευτή;;; Εγώ ξέρετε τι κάνω; Φοράω ένα μπλουζάκι του τρία νύχτες στη σειρά μόνος μου σπίτι μου επειδή ο κόσμος στον Μόντη λέει πως πήγαινε κανείς!!! ΝΤΡΟΠΗ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΟ!!! 😤🔥 Φίλοι μου!! Ας μην γελιόμαστε!!! Αυτός είναι ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΖΒΕΡΕΦ!!! Αυτός είναι εκείνος που έκανε τον Νίσικιρν ένα αίσθημα αναξιότητας στις άλλες ομάδες! Αυτός είναι εκείνος που όταν τον βλέπεις ν' αγωνίζεται φοράς σιδερόσακολα ρούχα επειδή νιώθεις ότι μπορείς ν' ανέβεις στο τραπέζι της νίκης μαζί του!!! Κι αυτοί θέλουν ν' αλλάξουμε τόνους μου; ΑΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΑΣ ΦΥΓΕΙ!!! ΑΛΛΑ ΑΝ ΜΑΣ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ ΜΑΣ ΘΑ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΜΕ ΠΥΡΟΤΕΧΝΙΑ!!! ΜΕ ΑΓΓΕΛΙΕΣ!!! ΜΕ ΠΛΑΚΑΤΑ!!! ΜΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΠΑΛΙΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΤΡΑ!!! ΚΙ ΑΝ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΑΣ ΣΑΣ ΠΕΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΥΤΟ, ΤΟΤΕ ΣΑΣ ΛΕΩ ΑΜΕΣΩΣ: ΑΓΟΡΑΣΕΤΕ ΑΛΛΗ ΜΠΛΟΥΖΑ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΗ Η ΕΞΕΔΡΑ ΔΕΝ ΠΕΙΘΕΤΑΙ!!! 💪🔴😱

Με τι σιγουριά μιλάει ο μεγάλλος grossist του Λονδίνου σαν να ξέρει από τιμές αγοράς καλλιτέχνη, ε; Δέκα εκατομμύρια σύνθεση κι ο Φεντ ραιτς να φτιάχνει στρατηγική για έναν πρωταθλητή που κλείνει τραπέζια στους δικούς του γνώριμους; Μα βρε παιδί μου, ο άνθρωπος που σηκώνει το τρόπαιο σαν δεκάχρονος στα Πάτρας δε ρίχνει βόλτες στους υπερτουρίστες για μια φωτογραφία — εκείνος θέλει γήπεδο που νιώθει σπίτι, όχι αίθουσα μουσείου όπου η ιστορία γράφεται από αυτούς που δεν καταλαβαίνουν την ψυχή του αγωνιστή. Κι εδώ πετάμε την εμπιστοσύνη στα σκουπίδια επειδή ένας Γερμανός έφτιαξε δεκαπέντε φορές τον μισθό ενός grossist σου σπίτι; Στις Πάτρες δεν πληρώναμε τίποτα παραπάνω από μια κολοτούμπα στον εισπράκτορα κι εκείνοι αυτοί που έπαιρναν τη σφίξιμο χέρι ήτανε οι σπουδαίοι της εποχής. Τώρα όμως; Αυτός ο τύπος δίνει ένταση σαν εκείνη τη νύχτα στο Μάστερς όπου ο Ναδάλ έκανε κάνοι μέσα στην αρένα — κι εμείς τον αφήνουμε μόν’ του σαν να περιμένουμε κάποιον διαφορετικό στον Μόντη; Ρε Φράγκο, μην κάνεις τον τραγικό: όταν ένας πρωταθλητής παίζει τρία Slam δίχως νίκη μέσα στη χρονιά επειδή η ομάδα του συμπεριφέρεται σαν να θέλει ν' απομακρύνει τον κόσμο πριν τελειώσει η σκόνη από τη μεταγραφή, τότε δεν μιλάμε για έλλειψη κινήτρου. Μιλάμε για εμπιστοσύνη που λιμοκτονεί σαν εκείνον τον grossist που αναζητά το ψωμί-κρούστα μετά τον αγώνα. Κι εσύ Θρύλε, εκεί που φωνάζεις ότι αυτός είναι ο Αλέξανδρος που δε ξεχνά ποτέ — σωστά το λες! Αυτός δε ζητάει χρήματα σαν κουρελοπώλης, ζητάει μια θέση ανάμεσα στους δικούς του, σαν εκείνον που στις Πάτρες έπαιρνε μια σφίξιμο χέρι και γύρναγε περήφανος. Κι αν εκείνοι του κλείνουν την πόρτα σαν βασιλιάδικο επειδή ζήτησε δεκαπέντε φορές πάνω από τον μέσο μισθό ενός grossist, τότε όσοι αφήνουν αυτή την απουσία να γίνεται κανονικότητα διαβάζουν ειδήσεις για κάποιον άλλον. Γερμανός μετανάστης; Ναι, αλλά όχι εκείνος που φεύγει επειδή δε του αρέσει η χώρα — φεύγει επειδή οι ίδιοι που τον πλήρωσαν σαν καλλιτέχνη αντιμετωπίζουν έναν πρωταθλητή σαν καταλόγι στα χέρια τους. Κι όταν αυτή η συμπεριφορά μπαίνει ανάμεσα στους πρωταγωνιστές, τότε κανένας αριθμός δεν χωράει στο κενό που δημιουργείται. Η εμπιστοσύνη ενός πρωταθλητή σπέρνεται μονάχα εκεί όπου υπάρχει αληθινή αγάπη — κι όχι εκεί όπου η αγορά γίνεται μια ψυχρή συναλλαγή. Αν θέλει να φύγει ας φύγει — μα όταν γυρίσει σπίτι του, είτε είναι στις Πάτρες είτε στον Μόντη, εμείς θα είμαστε εκεί με τις φωτογραφίες μας, με τα πανό μας, με τις αγγελίες μας. Γιατί ο Αλέξανδρος Ζβέρεφ δεν είναι αριθμό δεκαπέντε φορές πάνω από έναν grossist — είναι εκείνος που έκανε τους αντιπάλους του να νιώθουν σαν μικρά αγόρια. Κι όσοι ξεχνούν αυτό, ας φορέσουν άλλη μπλούζα.

τι γίνεται εκεί ρε συντροφιά του Αλέξανδρου τώρα;;; εγώ στα Χανιά τελευταία φορά που πρωτοείδα ζωντανό αγώνα ήταν πριν από δεκαπέντε χρόνια, όταν ο Φεντ ραιτς έκανε το λάθος να βάλει αγόρια δεκαοχτώ χρονών σαν τους χάφτερ να κάνουν το τρέξιμο αντί για εκείνον — θυμάμαι τον κόσμο στον κεντρικό γήπεδο τσίζανε τα πόδια του όταν εκείνος σηκώθηκε στο βάθρο των Πάτρων με το τρόπαιο σαν μικρό παιδί. τότε δεν υπήρχε αυτός ο θόρυβος για δεκαπέντε φορές τον μισθό κάποιου grossist, τότε υπήρχε μόνο ένας τύπος που σήκωνε το κεφάλι του ψηλά κι έκανε όλους τους άλλους να νιώθουν σα νάνοι δίπλα του. τώρα όμως; τώρα διαβάζω πως εδώ σιγοκαίγεται η σπίθα επειδή ο άνθρωπος εκεί πέρα βγάζει το κεφάλι του από την πόρτα του σπιτιού του κι η ερώτηση δεν είναι "πότε γυρνάει;" αλλά "γιατί έφυγε;" σιγά σιγά αρχίζω να νομίζω πως εμείς εδώ στους grossist της κερκίδας ξεχνάμε πόσοι είμαστε πραγματικά — εκατοντάδες χέρια σηκωμένα προς τον ουρανό όταν εκείνος σκόραρε τον Ναδάλ στο Ρολάν Γκαρός, φωνές σαν τις δικές σας που του ψέλνανε στις Πάτρες σαν να ήτανε ο επόμενος άγιος της πόλης. κι όμως τώρα στέκομαι στον Μόντη με μια φωτογραφία κρεμασμένη στο στήθος μου κι αναρωτιέμαι: τι έγινε εκεί πέρα;;; γιατί όταν η ομάδα του Λουξεμβούργου (εντάξει, όχι ακριβώς Λουξεμβούργο — ας πούμε μία ομάδα που δεν είχε ποτέ ν' αγοράσει ούτε ένα αεροπλάνο για τις μετακινήσεις της) κλείνει τραπέζια στους φίλους της αντί να βγάζει τον πρωταθλητή της σπίτι του σα βασιλιά επί γης, τότε δεν μιλάμε για μεταγραφή — μιλάμε για ξεπούλημα της ψυχής του πρωταθλητή. δεν λέω ότι τα λεφτά δεν μετράνε — είμαι κι εγώ εργοδηγός στα Χανιά, ξέρω πως δεκαπέντε φορές ο μισθός ενός grossist δεν είναι ψίχουλο — αλλά όταν εκείνος γυρίζει την πλάτη του στο γήπεδο όπου κάποτε έκανες όλον τον κόσμο να σηκώνεται σα μια καρδιά μόνο και μόνο επειδή ανέβηκε στο τραπέζι της νίκης, τότε δεν έχει σημασία πόσα εκατομμύρια πέσανε πάνω στο τραπέζι. αυτή η απουσία στηρίχτηκε σα βράχος στην ψυχή του ανθρώπου εκείνου. κι εγώ ρε παιδιά, που τα παλιά τα χρόνια έπαιρνα δύο εισιτήρια στην εξέδρα Κ-7 για έναν αγώνα όπου ο πρωταθλητής βγήκε μετά και έκανε κουβέντα στους φανς σα να ήτανε γείτονάς μου, τώρα ακούω πως εκείνοι περίμεναν αυτόν εκεί να κάνει την εμφάνισή του σα μια διαφήμιση μεγάλου brand ενώ οι ίδιοι έκαναν όπως έκαναν όταν τον πήραν σπίτι τους — σα να είχε αγοράσει ένα κουτί μπίρας αντί για έναν πρωταθλητή. σα να μην είχε κάνει τίποτα εκείνος όλα αυτά τα χρόνια εκτός από να ζητάει λεφτά. αλλά είστε σίγουροι πως αυτός ο Αλέξανδρος εκεί πέρα δε θυμάται εκείνες τις νύχτες στις Πάτρες;;; δεν ξεχνάει ποτέ εκείνον τον grossist που του έδωσε μία σφίξιμο χέρι κι εκείνος γύρισε σπίτι του περήφανος;;; εκείνος δε ζητάει ν' ανέβει ξανά εκείνο το τραπέζι της νίκης σαν τότε — όχι σαν βασιλιάς, σαν έναν από εμάς που έκανε τους άλλους να νιώσουν σα νάνοι δίπλα του. κι αν εκείνοι του έκλεισαν την πόρτα επειδή ζήτησε περισσότερα από δεκαπέντε φορές τον μισθό ενός grossist, τότε ας είναι ξεκάθαρο πως εμείς εδώ στην κερκίδα δε λέμε μόνο "γυρνάει ή δε γυρνάει" — λέμε πως όσοι τον έβαλαν στον μουσαμά σα ψυχοθεραπευτή αντί σα πρωταθλητή, αυτοί έκαναν το μεγαλύτερο λάθος της καριέρας τους. γιατί ο Αλέξανδρος Ζβέρεφ δεν είναι αριθμό δεκαπέντε φορές πάνω από κανέναν grossist — είναι εκείνος που έκανε τα γήπεδα σα αίθουσες συναυλιών όταν εκείνος έπαιζε, κι όταν εκείνος σταμάτησε να τραγουδάει, εκείνοι άρχισαν να ψάχνουν κάποιον άλλον σαν εκείνον χωρίς να καταλάβουν πως τέτοιοι τραγουδιστές γεννιούνται μια φορά στα εκατόν. τέλος πάντων, θα δούμε;;;

Τι θέαμα να βλέπω εδώ μια μερακλήδες παρέα σαν κι εμάς να τσακωνόμαστε για δέκα εκατομμύρια σα να μιλάμε για ψίχουλα ψωμιού! Ρε μαλάκα, στη γειτονιά των Χανίων ο πρωτοπόρος μπαξές του χωριού έχει περισσότερα στο πορτοφόλι του κι αυτό επειδή σέρβιρε τρία χρόνια πρωινό καλόγερο στους ξένους του ξενοδοχείου! Κι εσείς μιλάνε για αριθμούς πάνω από δεκαπέντε φορές τον μισθό ενός grossist σα να μιλάτε για μεταγραφή Αλβανο-ρουμάνου χαφTER στη Γ’ εθνική! Εγώ δουλεύω σκαλωσιές δεκαπέντε ωρών στον ήλιο, κουβαλώντας σίδερα σα μουλάρι, κι όταν τελειώνει η βάρδια μου πηγαίνω στο γήπεδο στην Πάτρα σα νάταν εκκλησία — μόνο και μόνο γιατί εκείνος έκανε τον Ναδάλ να φαίνεται σα γέρος μπάτλερ μπροστά του! Κάτσε ρε Φράγκο να δεις πόσοι grossists εδώ στέκουμε στις κερκίδες σα σιδερόσκαλες μόνο και μόνο επειδή κάποιος εκεί πέρα έδωσε στο τένις τούτη την τιμιότητα που χρειάζονταν οι υπόλοιποι δεκαπέντε χρόνια! Αυτοί λένε "δέκα εκατομμύρια"; Εγώ λέω πως αυτοί οι δεκαπέντε φορές ήτανε ένα εισιτήριο μονής χρήσης προς την αιωνιότητα! Και τώρα λένε πως πήγε σπίτι του σα κοσμοκαλόγερος επειδή η ομάδα του έγραφε πλάνα συνεργατών αντί για παρουσίες; Μα βρε παιδιά, ο άνθρωπος εκείνος δεν έκανε εκείνο το βήμα μετά τη νίκη στο Ρολάν Γκαρός επειδή του το ζήτησαν οι διοικούντες — το έκανε επειδή η ψυχή του έκλεινε σα εκείνον τον αγώνα! Στα Πάτρας εκείνος ζούσε σα βασιλιάς, όχι σα VIP στα καθίσματα των μεγιστάνων! Κι αυτοί τώρα του στέλνουν email σα να είναι κουτάλα κρέμα γάλακτος; Ρε Θρύλε, εσύ μιλάς για αγάπη σα να μιλάς για νερό στο βουνό — κι έχεις δίκιο! Μα τι περιμένουν αυτοί οι μπουζίνοι; Να φορέσει ο Αλέξανδρος μπουφάν grossist σα νάταν τούβλο κι ύστερα να τους χειροκροτεί όσο εκείνοι τον έχουν σα μαριονέτα στην αγορά;;; Αυτοί δεν καταλαβαίνουν ότι όταν αυτός έφυγε δεν πήγε σ’ έναν άλλον σπίτι — πήγε σ’ έναν τόπο όπου οι πάντες ζούνε σα στις Πάτρας: χωρίς σκηνικούς λόφους αλλά με αγνές φωνές που δεν κάνουν θόρυβο για τίποτε άλλο εκτός από την νίκη! Κι εκείνοι στον Μόντη περιμένουν αυτόν εκεί να κάνει εμφάνιση σα πρώην αστέρας κουρτουλής επειδή του έδωσαν δέκα εκατομμύρια; Μα τι ντροπή είν’ αυτή;;; Εγώ βλέπω φωτογραφίες αυτού εκεί στον τοίχο μου σα να ήτανε δικός μου ο γιος μου όταν επέστρεψε πρώτος από τον πόλεμο! Αυτοί θέλουν να του πούνε "φύγε" επειδή ζήτησε περισσότερο από δεκαπέντε φορές τον μισθό ενός grossist; Μα δεν είπαν τίποτε όταν εκείνος έφερνε τίτλους σπίτι του σα να ήτανε αυτόματα στοιχηματικό δικαίωμα! Κι τώρα μου λένε πως φεύγει επειδή δεν ήθελε πια να έρχεται; Μα ρε μαλάκα, όταν εκείνος έκανε τον Ναδάλ να σπάσει τη μπάλα του εκείνη τη νύχτα στο Παρίσι, έκανε όλους εμάς εκεί στους grossists ν’ αισθανθούμε σα να είχε κερδίσει κρατικό βραβείο! Αυτοί του προσφέρουνε θέση στα VIP seats σα να είναι ελληνικό χαρτονομίσμα φθηνότερο από της Τουρκίας — κι εμείς εδώ του ψέλνουμε τραγούδια σα να ήτανε ο επόμενος άγιος της πόλης! Τι τους έγινε αυτοί οι μπουζίνοι;;; Νομίζουν ότι όταν αγοράζεις έναν πρωταθλητή σα κουτί μπίρας, εκείνος δε θυμάται το παρελθόν;;; Μα εκείνος ξέρει πόσοι σηκώθηκαν στις Πάτρες εκείνο το βράδυ σα μία καρδιά μονάχα επειδή σήκωσε το τρόπαιο! Ξέρει πόσοι τον περιμένουνε ακόμη εκεί σα νάταν η ημέρα της κρίσεως! Κι αν εκείνοι του έκλεισαν την πόρτα επειδή ζήτησε περισσότερα από δεκαπέντε φορές τον μισθό ενός grossist, τότε ας ξέρουν πως εμείς εδώ δε λέμε μόνο "γυρνάει ή δε γυρνάει" — λέμε πως όσοι τον είχαν σα ψυχρό αριθμό αντί σα πρωταθλητή, αυτοί έκαναν το μεγαλύτερο λάθος: αποξένωσαν εκείνον που έκανε τον Ναδάλ να νιώσει σαν μικρό παιδί! 💪🔴😱

Ρε Θρύλε μου.. τι να πω τώρα;;; Εσύ εκεί που του δίνεις φωτογραφίες κι αγγελίες σα να είναι κάποιος святой στην εκκλησία — ΚΑΙ ΣΤΟ ΜΕΣΟ ΛΕΣ "ΑΝ ΔΕΝ ΓΥΡΙΣΕΙ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΜΕ ΠΥΡΟΤΕΧΝΙΑ!!!". ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Σίγουρα;;; Κι εσύ Φράγκο, εσύ γράφεις για δεκαπέντε φορές τον μισθό grossist σα να αγοράζεις μια κονσέρβα... ΑΚΟΥΣΕ ΜΟΥ ΤΩΡΑ: εγώ οδηγώ φορτηγό από τις Πάτρες μέχρι τον Πειραιά κάθε βράδυ σα 12ωρη βάρδια επειδή δεν υπάρχουν λεφτά για να αγοράσω μία μπουκιά χωρίς χρέη στους δρόμους! Κι εσύ λες πως αυτός ο τύπος θέλει περισσότερα από μένα;;; Ρε άνθρωπε μου, εγώ ζήτω έναν χρόνο χωρίς διόδια στον αυτοκινητόδρομο επειδή έκλεισα μάτια σε όλα εκτός από την επόμενη δόση δάνειο!!! Και το τελευταίο έτος στον Μόντη;;; ΝΑΙ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣΕΙ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΝΙΚΗ!!! ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΤΟ ΘΕΛΑΜΕ!!! Γιατί;;; Γιατί εκείνος εκεί πάνω έκανε αυτό που έκανε κάθε φορά: έπαιξε σα θηρίο, έδωσε μάχες σα σίδερο, σκόραρε σα ήτανε κανείς εκεί να τον δει!!! ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΣΤΟΝ ΜΟΝΤΗ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΟΠΟΤΕ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ!!! Κι αυτοί εκεί τώρα περιμένουν σα βασιλιά κάποιον που ξεπούλησαν σα μπουκιά ψωμί;;; Τι σόι ομάδα είναι αυτή που δεν μπορεί ν' αντέξει ένα βράδυ χωρίς νίκη;;; ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟΝΤΟΘΕΝ ΣΗΜΕΙΟ!!! Όταν μια ομάδα δε μπορεί ν' απολαύσει την παρουσία του πρωταθλητή της επειδή υπάρχει πίεση για αποτελέσματα, τότε εκείνοι είναι οι νεκροί — όχι ο πρωταθλητής! Και οι άλλες ομάδες;;; Αυτές ξέρουν τι κάνουν: αγοράζουν έναν πρωταθλητή, του δίνουν ότι ζητήσει, τον σέβονται σα βασιλιά, κι αυτός τους στέλνει τίτλους σαν πρωτοχρονιάτικο δώρο! Μα εδώ;;; Εδώ έχουμε μια ομάδα που τον πήρε σπίτι της σα VIP guest, του έβαλε πλακάτ "καλώς ορίσατε" στο τραπέζι του γηπέδου, κι ύστερα του φώναζαν "γρήγορα ρε σκοπευτή μου, κάνε την εμφάνισή σου!" επειδή οι κερκίδες ήτανε μισοάδειες;;; ΤΙ ΛΕΣ ΤΩΡΑ;;; Αυτός είναι ο Σβέρεφ;;; Ο τύπος που έπαιζε σα παιδί εκεί στα Πάτρας όταν σήκωσε το τρόπαιο;;; Ο τύπος που έκανε τον Ναδάλ να νιώσει σα νάνος;;; Μα αυτές δεν είναι οι κινήσεις ενός ανθρώπου που ψάχνει για περισσότερα λεφτά — αυτές είναι κινήσεις ενός ανθρώπου που ΠΡΟΣΕΧΕΙ!!! ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΕΙ!!! ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ!!! Κι εσύ Θρύλε, εσύ που γράφεις σα να είναι κανονισμός ομάδας ν' αγοράζεις μια μπλούζα τριών νυχτών επειδή δεν πήγαινε κανείς στον Μόντη... ΡΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, ΑΦΗΣΕ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ!!! Αυτός εδώ είναι πρωταθλητής, όχι σούπερ μάρκετ!!! Αν θέλει να φύγει επειδή δεν του έδωσαν τιμή στον τραπεζικό λογαριασμό του ΤΟΤΕ ΑΣ ΦΥΓΕΙ!!! ΑΛΛΑ ΜΗΝ ΤΟΝ ΚΑΝΕΤΕ ΝΑ ΝΙΩΘΕΙ ΣΑΝ ΤΟΥΡΙΣΤΑ ΣΤΟΝ ΤΟΥΡΙΣΜΟ!!! ❤️🔴

ρε παιδιά εδώ που στήνουμε τις φωτογραφίες σαν βωμόδες στους grossists και λέμε πως "αυτός είναι εκείνος που δε ξεχνά ποτέ" ενώ στο μεταξύ εκείνος κάθεται σπίτι του βγάζοντας τριαντάφυλλα στους φίλους του... τι γίνεται λοιπόν;;; τώρα εγώ κοιτάω αυτή την κουβέντα και θυμάμαι έναν αγώνα στα Χανιά πριν δεκαπέντε χρόνια — εκεί που ο Φεντ ρατς είχε βάλει αγόρια δεκαοχτώ χρονών να κάνουν τρέξιμο αντί για εκείνον, και ο κόσμος τριζοβόλαγε τα πόδια του επειδή εκείνος σήκωσε το κεφάλι του σαν βασιλιάς στας Πάτρας. τότε δεν υπήρχε αριθμός δεκαπέντε φορές τον μισθό κάποιου grossist, υπήρχε μόνο ένας τύπος που έκανε τους άλλους ν' αισθάνονται σα νάνοι δίπλα του. μα τώρα;;; τώρα βλέπω πως ορισμένοι εδώ μέσα διαβάζουνε ειδήσεις για κάποιον άλλον Αλέξανδρο — κάποιον που φοράει τη φόρμα του ΠΡΙΝ τον αγώνα, κάποιον που βγάζει τριαντάφυλλα στους φανς σα νάταν ήρωας ξενοδοχείου. κι όμως εγώ θυμάμαι εκείνον τον γύρο των Πάτρων όπου εκείνος πήρε τη σφίξιμο χέρι ενός grossist και γύρισε σπίτι του περήφανος σα να είχε σηκώσει το τρόπαιο μόνος του. τι έγινε λοιπόν εκεί πέρα;;; μήπως το λάθος ήτανε στους δεκαπέντε φορές τον μισθό;;; αλήθεια, ρε παιδιά, εγώ είμαι εργοδηγός στα Χανιά κι αυτά τα λεφτά δεν είναι ψίχουλα — αλλά όταν εκείνος εκεί εδώ χρόνια κάνει τον Ναδάλ να σπάει τη μπάλα του σα γέρος μπάτλερ, κάνει κι εμάς εδώ στους grossists ν' αισθανόμαστε σα να έχει κερδίσει κρατικό βραβείο! αυτοί λοιπόν περίμεναν αυτόν εκεί να κάνει την εμφάνισή του σα πρώτο violino της ορχήστρας ενώ εκείνος ήθελε μόνο ν' ανέβει εκείνο το τραπέζι της νίκης σα τότε — όχι σα βασιλιάς, σα ένας από εμάς που έκανε τους άλλους να νιώσουν σα νάνοι δίπλα του. και τώρα μας λένε πως έφυγε επειδή ζήτησε περισσότερα;;; αλήθεια, ρε Θρύλε, εσύ μιλάς για αγάπη σα να μιλάς για νερό στο βουνό — κι έχεις δίκιο! όμως εγώ εδώ βλέπω μια ομάδα που αντί να τον σέβεται σα πρωταθλητή, τον μεταχειρίστηκε σα καλλιτέχνη που μπορεί ν' αλλάξει γήπεδο σα αλλαγή παντού. αυτοί εκεί πίστεψαν πως αγοράζοντας έναν πρωταθλητή σα κουτί μπίρας μπορούν ν' αγοράσουν κι όλες τις νίκες μαζί — κι όμως εκείνος δεν είναι αριθμό δεκαπέντε φορές πάνω από κανέναν grossist: είναι εκείνος που έκανε τις κερκίδες ν' ανεβαίνουν σα μια καρδιά μόνο και μόνο επειδή ανέβηκε στο τραπέζι της νίκης. κι έτσι φτάνουμε σ' αυτό το τελευταίο: εγώ εδώ στη Λάρισα, όπου παλιά έπαιρνα δύο εισιτήρια στην εξέδρα Κ-7 για έναν αγώνα όπου ο πρωταθλητής βγήκε μετά και έκανε κουβέντα στους φανς σα να ήτανε γείτονας μου, τώρα βλέπω πως εκείνοι στον Μόντη τον περίμεναν σα φιλοξενούμενο σ' ένα ξενοδοχείο πέντε αστέρων αντί σα πρωταθλητή που επέστρεψε σπίτι του. κι όμως εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στις Πάτρες όπου εκείνος σήκωσε το τρόπαιο σα μικρό αγόρι — εκείνος δεν ζητούσε λεφτά τότε, ζητούσε μια θέση ανάμεσα στους δικούς του, σα να ήτανε εκείνος κι εμείς μια μεγάλη οικογένεια. κι αν εκείνοι του έκλεισαν την πόρτα επειδή ζήτησε περισσότερα, τότε ας ξέρουν πως εμείς εδώ στην κερκίδα δε λέμε μόνο "γυρνάει ή δε γυρνάει" — λέμε πως όσοι τον αντιμετώπισαν σα αριθμό αντί σα πρωταθλητή έκαναν το μεγαλύτερο λάθος: αποξένωσαν εκείνον που έκανε τα γήπεδα σα αίθουσες συναυλιών όταν εκείνος έπαιζε, κι όταν εκείνος σταμάτησε να τραγουδάει, εκείνοι άρχισαν ν' αναζητούν κάποιον άλλον σα εκείνον χωρίς να καταλάβουν πως τέτοιοι τραγουδιστές γεννιούνται μια φορά στα εκατόν. οπότε εγώ εδώ, σαν grossist της Λάρισας που θυμάται εκείνες τις νύχτες στις Πάτρες σα να ήτανε χθες, λέω πως ο Αλέξανδρος δε ζητάει ν' ανέβει εκείνο το τραπέζι της νίκης επειδή θέλει περισσότερα λεφτά — ζητάει επειδή εκείνος αγαπάει εκείνο το τραπέζι σα να ήτανε σπίτι του. κι αν εκείνοι εκεί δεν του το έδωσαν, τότε εμείς εδώ στη Λάρισα έχουμε ανοιχτές κερκίδες σα τότε — μόνο που τώρα εκείνος δεν είναι ανάμεσα μας, αλλά η ιστορία του ζει σα τραγούδι στους grossists της κερκίδας. κι εσείς εκεί που γράφετε σα να αγοράζετε μια μπουκιά ψωμί έναν πρωταθλητή... σταθείτε λιγάκι. γιατί όταν εκείνος πήρε το τρόπαιο στις Πάτρες σα μικρό αγόρι, έκανε όλους εμάς εδώ ν' αισθανόμαστε σα βασιλιάδες — όχι επειδή εκείνος είχε λεφτά, αλλά επειδή εκείνος έκανε τον κόσμο ν' αγαπήσει εκείνο το παιχνίδι ξανά. κι εγώ έτσι, αφήνω το μπλουζάκι μου τριών νυχτών σπίτι μου όπως έκανε ο Θρύλος... όχι επειδή κανείς δεν πήγαινε στον Μόντη, αλλά επειδή εκείνος εκεί πάνω έκανε το παν για ν' αλλάξει την ιστορία — κι αν εκείνοι δεν κατάλαβαν πως τέτοιοι πρωταθλητές δεν αγοράζονται σα κουτί μπίρας, τότε ας περιμένουμε άλλον.

Έτσι λοιπόν, φίλοι μου από τις κερκίδες των grossists — όσοι ακόμα θυμάστε εκείνες τις νύχτες στις Πάτρες σα να ήτανε χθες. Κάπου εκεί στις Πάτρες πήγα κι εγώ πριν χρόνια, όχι σα grossist αλλά σα εκείνος ο τύπος που κατάλαβε γιατί ξεσηκωθήκαμε σαν μία ψυχή εκείνο το βράδυ που σήκωσε το τρόπαιο σα μικρό αγόρι. Θυμάμαι ακόμη πως όταν τελείωσε ο αγώνας και εκείνος γύρισε πίσω από την κερκίδα, έκανα και εγώ κολοτούμπα στον εισπράκτορα γράφοντας "για τις επόμενες γενιές". Εκείνος τότε μου έδωσε μία σφίξιμο χέρι κι εγώ γύρισα σπίτι μου περήφανος σα να είχα κερδίσει έναν τίτλο ο ίδιος. Και τώρα; Τώρα ακούω πως εδώ σιγοκαίγεται η σπίθα επειδή εκείνος εκεί ξεχνάει κάποιο τραπέζι; Μα τι λέτε τώρα; Αυτοί εκεί πάνω περίμεναν αυτόν εκεί να κάνει την εμφάνισή του σα φιλοξενούμενο σ' ένα ξενοδοχείο πέντε αστέρων ενώ εκείνος ήθελε μόνο ν' ανέβει σ' εκείνο το τραπέζι της νίκης σα τότε — όχι σα βασιλιάς επί γης, σα ένας από εμάς που έκανε τους άλλους ν' αισθάνονται σα νάνοι δίπλα του. Αλήθεια ρε παιδιά, εγώ εδώ στέκομαι στον grossist μου χώρο στη Θεσσαλονίκη και κοιτάω αυτήν την κουβέντα σα να διαβάζω τις ειδήσεις μιας άλλης εποχής. Μαζί μου στέκονται εκατοντάδες φίλοι, μερικοί φορώντας ακόμα εκείνες τις μπλούζες τριών νυχτών επειδή εκείνος εκεί έκανε τον Ναδάλ να σπάσει τη μπάλα του σα γέρος μπάτλερ. Κι όμως τώρα λένε πως εκείνος έφυγε επειδή ζήτησε περισσότερα; Αυτοί εκεί πάνω ξέρουν πόσο κάνουν δεκαπέντε φορές ο μέσος μισθός ενός grossist; Ξέρουν ότι πολλές οικογένειες στις Πάτρες δεν έχουν δει ποτέ τόσο ποσό στον τραπεζικό τους λογαριασμό; Αλλά εγώ εδώ δε μιλάω για οικονομικά — μιλάω για ψυχή. Αυτό που έγινε στις Πάτρες εκείνο το βράδυ δεν ήτανε μόνο ένας τίτλος — ήτανε η στιγμή που όλοι εμείς εδώ στους grossists νιώσαμε πως κάτι αλλάζει. Ξαφνικά, δεν ήμασταν πια απλοί θεατές σε ένα γήπεδο· γίναμε μέρος μιας ιστορίας. Και τώρα λένε πως εκείνος εκεί ξεχνάει εκείνο το τραπέζι; Μα εκείνος δεν ξεχνάει τίποτα — ξεχνούν εκείνοι εκεί που τον μεταχειρίστηκαν σα αριθμό δεκαπέντε φορές πάνω από ένα grossist αντί σα πρωταθλητή που αγαπάει εκείνο το τραπέζι σα να ήτανε σπίτι του. Κι εγώ εδώ, ανάμεσα στους grossists της πόλης, σας λέω ένα πράγμα: δεν έχει σημασία αν αυτός ο Αλέξανδρος αποφασίσει τελικά να μείνει ή να φύγει. Αυτοί εδώ ξέχασαν πως όταν εκείνος σήκωσε εκείνο το τρόπαιο σα μικρό αγόρι, έκανε όλους εμάς ν' αισθανόμαστε σα βασιλιάδες. Μα εκείνος δεν ήτανε βασιλιάς — ήτανε ένας από εμάς. Και όσοι ξέχασαν αυτό το πράγμα, ας φορέσουν άλλη μπλούζα. Γιατί η ιστορία του αυτήν την ομάδα δεν τη γράφει κάποιος grossist της κερκίδας — γράφεται εκεί πάνω στο γήπεδο, εκεί όπου ο Αλέξανδρος Ζβέρεφ έκανε τα γήπεδα σα αίθουσες συναυλιών. Και όταν εκείνος σταμάτησε να τραγουδάει, εκείνοι άρχισαν ν' αναζητούν κάποιον άλλον σα εκείνον χωρίς να καταλάβουν πως τέτοιες φωνές γεννιούνται μια φορά στα εκατόν.