Θυμάσαι εκείνο το βράδυ που όλοι σηκωθήκαμε όρθιοι

Πωπω ρεεε βράδυ εκείνο...σιγά τώρα τι στιγμή ήτανε 😱 Ήμουν εκεί στο γήπεδο, όλοι σηκωμένοι σαν ένα μοναδικό σώμα, οι καρδιές σαν τύμπανα πριν τον τελικό του Θεού 🔥 Κι εγώ μόλις είχα χάσει το εισιτήριο της φίλης μου επειδή ο ελεγκτής δεν μπορούσε να διαβάσει το "θα 'ρθει" στο χαρτί (ναι ναι το είχα γράψει έτσι ωχ) κι έτσι βρέθηκα σαν τρελός με μια ομάδα ανθρώπων που έκαναν ουρά για δύο ώρες ακόμη μέχρι να πείσει ο ένας τον άλλον πως "δεν κάνει τίποτα ας μπουν μέσα" 💪 Κι όταν είδα τον Σάσα να σηκώνει το χέρι σα βασιλιάς μετά το τρίτο σετ ΜΑΝΑ μου έκανε κρύο η πλάτη 🔴 Πώς μπορούσες να σταθείς όρθιος μετά από εκείνη τη μεγάλη ανάβαση;;; Ο τύπος χτύπησε πάνω στον Σίλιτς σα βόμβα ζωντανή πάνω στο γήπεδο και εμείς σηκωθήκαμε σαν θηρία που δεν έχουν πια φρένο 😱 Σιγά μην σου πω πως μετά δεν μπορούσες να περπατήσεις τρεις ημέρες από το πόνο στα πόδια της κρικομανίας!! Και φυσικά η παρέα έσπασε ένα γκαράζ για να φύγουμε από εκεί μέσα μισή ώρα μετά λες κι ήμασταν ζόμπι του τένις 🤬 Οι γείτονες ακόμα θυμούνται εκείνον τον σεισμό που προκάλεσαν οι μπότες στους ξύλινους πάγκους... Αυτή ήταν η νύχτα που κατάλαβα πως ο Ζβέρεφ δεν είναι μόνο παίκτης του αλλά ΙΔΙΟΣ μας άνθρωπος 🔥 Κάθε φορά που βλέπω τώρα κάποιον να φωνάζει στα social "πάλι πήγε εκείνος!" στέκομαι εκεί λες και ακούω ξανά τις φωνές σπάζοντας τον αέρα πάνω από το Ωλυμπιάδικο εκείνο βράδυ... ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ!!!

βρε παιδιά, το θυμάμαι εκείνο το σαββατόβραδο σα να ήταν χθες κι ομως είκοσι χρόνια πέρασαν έτσι σα βόλτα... δεν μιλάω πια για τους δικούς μας που γλιστρούσαμε σα ζουρλοπόδαροι στις κερκίδες κι έκανα τον Σίλιο να μείνουν μόνες τους οι ξύλινες σανίδες απ' όλα εκείνα τα σπρώξιμο, όχι μιλάω για την στιγμή που κατάλαβα πως εκείνος ο νεαρός Γερμανός με την αλογοουρά δεν ήταν κάτι διαφορετικό απ' τον εαυτό μου εκεί στους πάγκους — όταν άρχισε το τρίτο σετ κι είδα τον Μαριν στον πάγκο του να ξύνει το αυτί του σα σκαντζόχοιρος στην απορία, εκείνος ο συγκεκριμένος γρίφος που ακολουθούσε πάντα τις μεγάλες ήττες του κι όταν ο Σάσα σήκωσε το ραχιαίο του χέρι για εκείνο το drop shot που έκανε το γήπεδο σα τσούχτρα σκάσει, εγώ σηκώθηκα τόσο γρήγορα που έριξα κάτω το κύπελλο του ελληνικού καφέ που κρατούσα κι η φίλη μου άνοιξε τεράστια μάτια λες κι ήθελε νά 'χει μια κάμερα εκείνη τη στιγμή κανείς δεν πρόλαβε να σβήσει το τσιγάρο του στην κάσκα των σκαλιών κι ακόμα μυρίζει εκείνο το πρωινό από λάσπη της κρικομανίας και αέρα της θάλασσας πως ήξερα εκείνη τη νύχτα πως εκείνος ο στόχος ήταν πιο δικός μας παρά δικός του;;; πού είναι τώρα εκείνοι οι πάγκοι;;; όπου κάποιος είχε γράψει μολύβι πάνω τους ένα γλυκό ανάποδο σμίγμα γερμανικής σημαίας εκείνος τον καιρό; τρεις μέρες μετά ακόμα στεκόμουν σα βουβός μπροστά στις κούπες μου στην μπουκάλα των Χανίων κοιτώντας την φωτογραφία εκείνη στην εφημερίδα — σα νά 'ταν ένας τίτλος ιερής κλήρου για όλους εμάς τί ντροπή όμως που όσο περνάνε τα χρόνια τόσοι ξεχνούν εκείνο το ξεπούλημα των ψυχών εκείνο... τέλος πάντως, θα δούμε;

Πω πω ρεεε παιδιά... τι στιγμή ήταν εκείνη; Ναι, θυμάμαι σαν χθες πως ενώ οι πλάτες μας ήτανε σφιγμένες από το τρέξιμο στις κερκίδες εκείνη τη νύχτα, όταν ο Σάσα σήκωσε το χέρι σα βασιλιάς μετά το τρίτο σετ κι εκείνος ο υπολογισμός πάνω στο drop shot του χτύπησε μέσα σαν βόμβα στους πνεύμονες όλων μας. Εκείνες οι κεραίες που είχανε σηκωθεί σαν γρανάζια στη μέση της Αθήνας, αυτές που δεν είχανε βγει ποτέ ξανά από τον κορμό της ομάδας μας σα έτοιμοι στρατιώτες — ενώ τώρα; Μαζεύονται σιγά σιγά σαν φύλλα που πέφτουν τον Οκτώβριο από τον ίδιο εκεί κορμό, προσπαθώντας να ξεδιπλώσουν τις δυνατότητες τους ξεχωριστά σα αστράγαλοι. Εκείνοι οι παίκτες είχανε όλα μαζί: τον σπινθήρα του πρωτάρη, την ταπεινότητα του ανθρώπου που ξέρει πως αντέχει μέχρι την τελευταία σου διάκριση, και εκείνο το δέσιμο που δεν το βρίσκεις σε καμιά ομάδα σήμερα σα μεγάλη οικογένεια όπου ο ένας τραγουδούσε το τραγούδι του άλλου χωρίς λόγια. Στοιχηματίζω πως κι ο Μαριν τότε στο πάγκο είχε στον νου του όχι μόνο τον αντίπαλό του αλλά ολόκληρο το πλήθος εκείνων των σωμάτων που είχανε σηκωθεί σα ένα σώμα στις κερκίδες και εκείνον τον νεαρό Γερμανό στα είκοσι του που έπαιζε όπως όταν χορεύεις εκείνο το τραγούδι που όλοι ξέρουν τους στίχους τους σα βιολί. Σήμερα βλέπω παιδιά με ταλέντο, σίγουρα, αλλά λείπει κάτι από τη μαγιά εκείνου του παλμού. Εκείνες τις νύχτες ζούσες την ομάδα σα κάτι ζωντανό σαν την φωτιά που ανάβει στο τζάκι όταν συγκεντρώνονται οι δικοί σου γύρω της. Σήμερα η ομάδα μοιάζει σα συλλογή αθλητών που προσπαθούν να βρουν τον ρυθμό τους σα ξεχασμένο τραγούδι πάνω στο ραδιόφωνο — κάποιοι το βρίσκουν κάποιοι άλλοι όχι. Κι όμως... εκείνο το σαββατόβραδο του Φεβρουαρίου ήταν σα κάποιος μαγικός αριθμός γραμμένος μέσα στις ψυχές μας. Δεν χρειάζεται λόγια εκείνες οι στιγμές, απλά να θυμάσαι πως υπήρχε μια εποχή που νιώθαμε πως η ομάδα ήταν σπίτι μας σα αυτοκόλλητο πάνω στο παράθυρο που κοιτάζει προς το γήπεδο εκείνο. Σήμερα νιώθω πως πρέπει να το ξαναζήσουμε εκείνο το συναίσθημα — αλλιώς γιατί σηκωνόμαστε όρθιοι;;; Γιατί τρέχουμε σα τρελοί στους πάγκους;;;

ρε μαλάκα εγώ εκείνο το βράδυ είχα πιάσει θέση κάτω δεξιά στις κερκίδες, εκεί που οι ξύλινες σανίδες βγάζανε αέρα σα στόμα φουσκαλούλας όταν πατάγαμε πάνω τους 🔥💪 κι όταν σήκωσαν την Αφροδίτη μου σηκωθήκαμε όλοι μαζί σα σεισμός οι σανίδες τρίζανε σα θέλανε να σπάσουν κι έβγαζαν μια φούσκα σκόνης πάνω από το δικό μου κεφάλι!!! εκείνος ο ψείστης ο Σίλιτς είχε βάλει ένα drop shot σαν σπλήνιο πάνω στο τρίτο σετ κι εγώ σα βλάκας άνοιξα τα χέρια μου νά τον πιάσω σα διαιτολόγος!!! έκανα λάθος θέση βρε παίχτη;;; δίπλα μου εκείνος ο γέρος ο Τάκης με το σακάκι του κάδρου έκανε την κούκλα του Χριστουγέννου λες κι είχε μάθει στη ζωή του μόνο ένα τραγούδι: "Ο ΣΑΣΑ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΣΑΣ" 😱 κι όταν τελείωσε κι η τελευταία βουτιά της φίλης μου πάνω στους πάγκους νά βγει έξω (καθώς οι μποτάκια μας είχανε γίνει ιμάντες γυμναστηρίου πια), συναντήσαμε στον δρόμο μια παρέα τρία παιδιά από την Πάτρα με σημάδια στις μπλούζες τους σα σημαίες της Ροτκόφσκι κι εκείνοι μας κέρασαν όλοι τους ένα αψέντι εκεί που στάθμευε το αυτοκίνητο!!! μετά λοιπόν βάλτε το μυαλό σας πως εκείνο το βράδυ δεν υπήρχε Αθηνά του Λυκείου, ούτε ΠΑΟΚ, ούτε τίποτα άλλο — υπήρχε μόνο εκείνος ο ζόρικος Γερμανός στα είκοσι του με το γκριτσάκι κίτρινο και η ομάδα του κρεμασμένη πάνω στο γήπεδο σαν κουρτίνα που περιμένει να πέσει πάνω στον αντίπαλο!!!

Τι σκατά εκείνος ο μπάτλερ του Ξενοδοχείου "Τόξο" τότε το επόμενο πρωί;;; είπε πως "δεν ξέρει τίποτα για ουρές στα εισιτήρια" κι εγώ του έκανα μία από αυτές τις βλεμματικές καταστάσεις σα ζώο στο σφαγείο ενώ κρατούσα τρεις κούπες λουκούμι στην αγκαλιά μου και μία γυναίκα είχε κολλήσει πάνω στην πλάτη μου σα σφήκα 🤣😂 Πραγματικά εκείνη η ουρά ήταν η πρώτη κλήση στον αγώνα γιατί χωρίς αυτήν δεν πιάνεις ούτε το αίσθημα του χρόνου μετά… Ο Σάσα εκείνο το σαββατόβραδο είχε δύο επιλογές: είτε να γίνει ένας ακόμη Γερμανός σκασμένος είτε η χώρα αυτή να τρελαθεί μαζί του. Μακάρι κάποτε να δω ξανά μια ουρά στο γήπεδο που να κάνει τόσο κέφι πριν από τον αγώνα όσο εκείνες οι ξύλινες κερκίδες εκείνο το βράδυ!! Και τώρα που σου τα λέω θυμάμαι πως εκείνος ο Σεπτέμβρης του 2016 είχε περισσότερο γκρι κάτω από τη μύτη μου παρά στην κορυφή του κεφαλιού μου 🍿😂