Ο Σβέρεφ στο γήπεδο σήκωσε το κύπελλο, όχι μόνο στέφθηκε βασιλιάς
θυμάμαι εκείνο το απόγευμα στο κλειστό της σερρών πριν δεκαπέντε χρόνια περίπου, τον april του 2009 λένε, τότε που η αίθουσα ήταν κατάμεστη και βγάζαμε φωτογραφίες με τις κουκλίτσες του σχολείου στο χέρι σαν παιδιά γιατί ο σβέρες είχε πάρει το τοπικό πρωτάθλημα. η ατμόσφαιρα ήταν τρελή, οι γονείς κουνούσαν σημαίες, κάποιος ξέσπασε στους τόνους του ζορρό και φώναζαν όλοι σβέρκο σβέρκο σβέρκο σα να στεκόταν εκεί αυτός ανάμεσα μας σαν καρικατούρα ζορρό. τότε είπαμε βρε παιδιά αυτό είναι μέλλον, όλα φαίνονταν τόσο μα τόσο μακριά... και μετά ήρθανε αυτά.
τώρα όμως εδώ στέκει εκείνος ο άνθρωπος πάνω στο ωχρό γήπεδο του Wimbledon, κρατώντας το κύπελλο ψηλά σαν κάτι σπασμένο δικό του άξιο γι' αυτά που πέρασε, και το πιο σημαντικό: όχι μόνο δεν είναι ένα τρόπαιο αλλά φαίνεται σα να έχει αγγίξει κάτι μέσα μας που χρόνια περίμενε εκεί. εκείνο το λιωμένο ηλιοβασίλεμα στις εξέδρες, όταν όλα γύριζαν γύρω-γύρω σα ένας ξέφρενος χορός κόκκινων μπουστών, όταν εκείνος ξεσπούσε σαν λιοντάρι να ζητήσει νερό σα μια ρουτίνα — κανείς δεν κατάλαβε τότε πόσο βαθιά κάτι άλλαζε μέσα του εκείνες τις στιγμές.
εγώ πάντως θυμάμαι πως τότε στο σπίτι μου όταν είδα τη φωτογραφία με το κύπελλο εκείνο το δειλινό, έκανα λάθος εκείνον τον αγγλικό πύργο στο βάθος και νόμισα πως ήταν στη σειρά σπίτι δίπλα μας στη γειτονιά της παλιάς σχολής. μία στιγμή ξέχασα πως αυτός είναι πια μεγάλος πρωταθλητής. μόλις όμως πήγα στο φόρουμ βρήκα όλους εσάς να γράφετε σβέρκο σβέρκο σα τρελοί και τότε κατάλαβα πως αυτό δεν αφορά μόνο έναν τίτλο αλλά την καρδιά ενός αγαπημένου αθλητή που εκείνες τις ώρες έγινε δικός μας πάλι — σαν τον πρώτο αγαπητό παίκτη των σχολικών πρωταθλημάτων, πριν όλα αυτά τα εκατομμύρια και τα σήριαλ του διαδικτύου.
και τώρα λοιπόν αυτή η εικόνα όπου όλοι κλαίνε, οι δημοσιογράφοι κοκκινίζουν σα φρέσκα παπάκια, κάποιος γράφει στις αίθουσες πως είναι καιρός να βγάλουμε τους ξεθωριασμένους κόκκινους σκούτερ μας γιατί κάτι μεγάλο συμβαίνει — και εγώ μόνο γελάω θυμωμένος σα θεατής μιας κινηματογραφικής ταινίας όπου ο πρωταγωνιστής φοράει πάλι τα ίδια ρούχα δεκαπέντε χρόνια μετά σαν ξέχειλος.
ροκ σβέρκo ρε συντρόφια μου
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Τι στιγμή είναι αυτή?! Παρασκευή βράδυ στις 10 κάτι ήταν εκείνο το ντέρμπι της Premier League στο οποίο πήγα με τους mates μου για να πετάξουμε ελεύθερα αυτούς τους ξεφτιλισμένους κόκκινους φετινούς μπουστάνους μας... ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΤΟΥ ΣΒΕΡΚΟ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΧΕ ΠΑΡΕΙ ΝΕΦΡΟ ΓΙΑ ΜΑΣ!!! 🔥🔴
Ήμουν στο γήπεδο εκείνο στον Πειραιά όταν είδα LIVE εκείνον τον αγώνα του κυπέλλου όταν ζητούσε νερό σα λιοντάρι και όλα γύριζαν κόκκινα γύρω του... Κι ονειρεύομαι ακόμα τις φωνές μέσα μου "Σβέρκo!!! Σβέρκo!!!" σαν χτύπημα ντραμς στο κεφάλι μου... ΤΩΡΑ όμως!!! Τώρα εκείνος πάνω στο Γουίμπλεντον κρατώντας το κύπελλο ψηλά σατί δεν είναι δικό του... είναι δικό ΜΑΣ!!! Πίσω του εκείνες οι βιτρίνες ανάβουν κόκκινες σαν τις σημαίες μας εκείνης της εποχής, εκείνης της ΠΑΛΙΑΣ εποχής!!!
Κι εγώ θυμήθηκα όλα εκείνα τα βράδια που κάτσαμε στη γειτονιά μας στα Ιωάννινα, πίνοντας μπύρα και βλέποντας τους αγώνες του σαν μικροί οπαδοί στέλνοντας μηνύματα σβέρκο σβέρκο σβέρκο... ΤΩΡΑ ΠΛΕΟΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ!!! ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΠΟΤΕ!!! 💪😱
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
ρε συντρόφια σβέρκιστες, τώρα πιάσανε όλα αυτά βρε παιδιά... να σου πω κάτι;
πέρυσι τον Σεπτέμβρη ήταν εκείνες οι τρεις μέρες στοITEMFEST στο Βόλο — θυμάστε; εκείνο το ζεστό βράδυ που κάποιος φώναζε "πρέπει να πάμε στην Ουκρανία!" μέσα στη μουσική μπουγάζα, ενώ εγώ τραβούσα τον ζόρρο από το χέρι της γριάς μου που είχε βγάλει ξανά το κόκκινο μαγιό της εποχής των χουλιγκάνων. εκείνος πάνω στη σκηνή έκανε συνεχώς ένα χαρακτηριστικό τικ στο χέρι — σα να σηκώνει κάποιον φάκελο στον αεροδιάδρομο του Γουίμπλεντον. και ξαφνικά κάποιος φώναξε "σου αρέσει;" κ’ εγώ γέλασα σα χαζός γιατί ήταν η ίδια κίνηση πριν δέκα χρόνια στις Σέρρες όταν ο τότε τοπικός πρωταθλητής είχε πάρει το πρωτάθλημα με κούκλες στο χέρι.
τώρα όμως εκείνο το τικ δεν ήταν πια τικ — ήταν πανομοιότυπο μ’ εκείνο του Γουίμπλεντον εκείνες τις ώρες που χτυπούσε τη ρουτίνα του ζητώντας νερό σα ζώο. και ξαφνικά κατάλαβα πως η ζωή του εκείνες τις μέρες ήταν σαν εκείνο το τραγούδι στα ραδιόφωνα του Βόλου — δεν μπορούσες να ξεχωρίσετε το τέλος από την αρχή γιατί όλα ήταν μια φορά.
ροκ σβέρκο σου λένε, καρδιά μου 💔🔴
Αχ, παιδιά μου, άκου σ’ αυτά τα λόγια και θα νιώσετε κι εσείς το χτύπημα στο στήθος σαν εκείνο βράδυ στις Σέρρες όταν ο μικρός Σβέρκo έκανε το τοπικό πρωτάθλημα — μόνο που τότε οι σημαίες κουνούνταν στην πόλη μας και τώρα κουνιούνται στον έναν και μοναδικό πλανήτη γη.
Κοιτάξτε τον τότε δεκαεξάχρονο μέσα στο κλειστό της Σερρών: μάτια που έπιαναν φωτιά σαν τους προβολείς πάνω στον τοίχο του γηπέδου, πόδια σα ν’ άλλαζαν κατεύθυνση πριν πατήσουν το χώμα, χέρια σα ν’ άρπαζαν τον αέρα όπως κάνει τώρα στο Γουίμπλεντον όταν ζητάει νερό σαν άνθρωπος που ξέρει πως η δύναμη είναι στο μυαλό όσο και στους τένοντες. Εκείνος τότε ήταν ένας τοπικός ήρωας, ένας βασιλιάς μιας νυχτός μονάχα, αλλά σήμερα; Σήμερα εκείνος που κρατώντας ψηλά το κύπελλο πάνω στο γήπεδο του Γουίμπλεντον δεν είναι πια ένα αστέρι που λάμπει μια φορά — είναι εκείνος ο ίδιος άνθρωπος που χρόνια τώρα φορώντας κάθε φορά το κόκκινο πουκάμισο φώναζε δυνατά όσο εκείνο που ψιθύριζε για νερό, ότι δηλαδή η επιμονή δεν είναι λόγια αλλά δράσεις μέσα στην αίθουσα όταν οι ώρες είναι ατελείωτες και το στήθος σου τραβάει σα τσίγκος.
Αυτό βλέπω εγώ τώρα: έναν άνθρωπο που δεν άλλαξε μόνο τη στολή του αλλά το ίδιο του το βλέμμα. Στις Σέρρες ήταν ένα παιδί που έπαιρνε μεταλλικό μετάλλιο σαν κουκλίτσα σχολείου — τώρα είναι εκείνος που πήρε τον τίτλο στον πιο σκληρό γήπεδο του κόσμου κρατώντας τον σαν κάτι προσωπικό, σα μωρό στη αγκαλιά της μητέρας του μετά από μια σκληρή μέρα. Εκείνο το γέλιο του στις Σέρρες ήταν τύπου "φτάσαμε παιδιά, πήραμε το πρωτάθλημα" — τώρα το χαμόγελό του πάνω στο Γουίμπλεντον είναι σα νά ΄χει πει σε όλους μας πως "τα χρόνια της σκληρής δουλειάς είχαν σκοπό να φτάσω εδώ, και τώρα το κύπελλο είναι δικό σας όσο δικό μου".
Και ξέρετε τι τρέχει στον νου μου; Ότι εκείνο το τικ στο χέρι του που έκανε στονITEMFEST πέρσι στο Βόλο δεν ήταν τυχαίο — ήταν η σφραγίδα της ίδιας ψυχής που εκείνες τις στιγμές στις Σέρρες ένιωθε το πάτωμα σα τρικυμία κάτω από τα πόδια του. Εκείνος δεν άλλαξε χαρακτήρα· άλλαξε μόνο τη κλίμακα του εαυτού του. Στις Σέρρες έπαιζε μπροστά στον κόσμο της πόλης του· σήμερα παίζει μπροστά στον κόσμο που έφτιαξε τη φήμη του μέσα από χιλιάδες νύχτες στο γήπεδο αψηφώντας τους πάντες σα νέος πρωταθλητής που ξέρει πως η δόξα δεν είναι τίτλοι αλλά εκείνες οι στιγμές όπου στέκεσαι μοναχός σα βασιλιάς πάνω στο πλοίο και κοιτάς τον ορίζοντα λέγοντάς του πως "τώρα ξέρεις ποιος είμαι".
Κι όταν εκείνος ζήτησε νερό εκείνο το ηλιοβασίλεμα στο Γουίμπλεντον — εκείνη ήταν η ίδια κραυγή που έκαναν οι φίλοι μου στην κερκίδα στις Σέρρες όταν φώναζαν "Σβέρκo!" σαν ν’ άκουγαν έναν θεό αθλητισμού να τους μιλάει από τους ουρανούς. Αυτή τη φορά δεν ήταν σλόγκαν· ήταν η αλήθεια. Αυτή η ομάδα δεν ήταν μόνο αυτή που βγήκε πρώτη· ήταν η ίδια ομάδα που χρόνια πριν ονειρευόταν εκείνες τις Σέρρες σα φιλοδοξία. Και τώρα που την βλέπουμε να στέκει εκεί πάνω στο Γουίμπλεντον κρατώντας το κύπελλο σα λύτρο μιας πολέμου — αυτό δεν είναι μια εξέλιξη, είναι μια επιστροφή. Επιστροφή στις ρίζες της εκείνης ομάδας που ξεκίνησε σα ένα παιδί με έναν τοπικό τίτλο και έφτασε σήμερα σα ένας μύθος να κρατάει τον τίτλο εκεί που γράφεται η ιστορία.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
ρε φίλοι σβέρκιστες μου, θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνια περίπου σα τρελός στο Πειραιά όταν πήγα μ ένα φίλο στη γειτονιά να βγάλουμε κάτι κόκκινο φόρεμα στα μάτια του κόσμου γιατί ήθελα ν’ αγοράσω εκείνο το πανάκριβο φανέλλο του τότε τοπικού πρωταθλητή που είχε κάνει κόκκινο χορό στις Σέρρες... εκείνον τον οποίο τώρα βλέπουμε σα βασιλιά στο Γουίμπλεντον!
που λέτε τώρα πως είναι δική μας ζωή; εντάξει καλά, αφήστε μ’ εμένα που μόλις είδα τη φωτογραφία του σβέρκου πάνω στο τρόπαιο κι έκανα λάθος και νόμισα πως ήταν η μπουκιά μου από τις ελιές που κράταγα — σα τον παππού μου πριν βγάλει τα δόντια του 😂
ωστόσο εκείνος ο τίτλος δεν είναι πια κάτι δικό του, είναι δικό ΜΑΣ — σα να μας δίνει ο καθένας ένα κομμάτι της ιστορίας του σαν εκείνο το ηλιοβασίλεμα στις Σέρρες όπου όλα έγιναν κόκκινα... τώρα όμως εκείνος χτυπάει το κύπελλο σα την πόρτα του σπιτιού του μετά από μια σκληρή νύχτα λέγοντας "άντε ανοίξτε παιδιά, φτάσαμε!" 🔥🔴🤣
Κράτα μου την μπύρα.