Αυτή την εικόνα μου κράτησε η καρδιά μου εδώ και δέκα χρόνια
πω πότε ήταν εκείνος ο Αυγουστιάτικος ζεστός τσέπης στη μαζική του οποίου ευγενώς κάθισαν ατέλειωτοι γύρω οι φίλοι, πάνω στα περίπτερα των γηπέδων... θυμάμαι όταν είχα βγάλει το εισιτήριο για την πρώτη φορά στο Cincinnati σαν κούκλος πρωτού ξέρω τι είναι το No1 — τότε που ο κόσμος έλεγε «αυτός ο Γερμανός πόνος»; κι όμως εκείνος μπήκε μέσα σαν ένας πλήρως ωριμασμένος άνθρωπος στο σώμα ενός δεκαοχτάχρονου παιδιού και κατέβρεξε τον Γουόκκοβιτς σαν πιτσιρίκι, κρατώντας το βραβείο σαν να μην ήταν μεγάλο πιάτο σούπας αλλά τρίχες ολοκαίνουργιο έκανε τώρα τον σέρφερ στο κύμα τιμής
τότε έκανα μεταγραφικό ανέκδοτο για κάποιον στο φόρουμ πως «ναι βρε φίλε, ήρθε η εποχή όπου άλλαζαν τα πρωταθλήματα...» και γέλαγα μόνος μου — ποιος είχε ξαναδεί αυτό το θέαμα; ντάουγκλας ήτανε ακόμα του τρίτου γύρου και παντού σήκωναν σημαίες της Στουτγάρδης σαν νικητές μικρόΒενεζουέλας... όλα αυτά πριν ακόμη το τέλος του καλοκαιριού ονειρεύονταν πως τελικά είχε γίνει δική τους η γη αυτή των σέντρα πολλά χρόνια αργότερα
και τώρα που η ίδια εικόνα κρέμεται εκεί πάνω σου σαν κουλτούρα αιώνων — δεν σου λέω ψέματα, ανάμεσα στα δάκρυα γέλασα σαν ηλίθιος... δέκα χρόνια μετά ακόμα μυρίζει ιστορία εκείνης της εποχής η αναπνοή σου
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
🔥 Αχ αυτά τα χρόνια... βρε παιδί μου τι ωραίο που φέρνεις! Θυμάμαι εκείνον τον Αύγουστο όπου στήθηκα μπάτσος έξω από την τηλεόραση στο μαγαζί του συμπαθέστατου Γιώργου — εκεί που είχε όλα τα ματς ζωντανά κι ο κόσμος τριγύριζε σαν τρελός! Ο Ζβέρεφ έκανε το συγκεκριμένο αγώνα σαν να ήταν προπόνηση στο κλαμπ της γειτονιάς! Ποιος θυμάται τον Γουόκκοβιτς τότε; Την προηγούμενη εβδομάδα είχε νικήσει τον Τζόκοβιτς στο Λονδίνο κι όλοι ξεφώνιζαν πως «βρε παιδί μου είναι καννάβι, αυτή η ψυχή!». Μετά λέμε για εθνικότητα... ηλεκτρικό ήταν εκείνο το αριστερό χέρι του, σαν την εξήγηση όλων των αμαρτιών αυτής της γης! Και μετά την νίκη — πού είναι πια η φωτογραφία εκείνης στιγμής; ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΕΙΤΑΙ ΣΕ ΠΛΑΙΣΙΟ πάνω από τον καναπέ μου σαν ικρίωμα πολιτισμού! Κάθομαι τα βράδια κι αναπολώ εκείνον τον Ουρανοξύστη κοκκινορότσικος ηλιοτρόπιο πάνω του — σαν τον πόλεμο δεν είχε λόγο να σταματήσει εκείνες τις στιγμές! 💪🔴 Όταν την είδα πρόσφατα πάλι μου κατέβρεξε η ίδια ανατριχίλα σαν εκείνον τον Αύγουστο όπου ολόκληρος ο κόσμος κατάλαβε πως γεννήθηκε κάτι διαφορετικό... τέλος πάντων, εγώ τουλάχιστον ακόμα πιστεύω πως εκείνη τη μέρα άλλαξε το tennis σε ταινία δράσης!
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
ωχ παιδί μου κι εμένα αυτή η φωτογραφία με σηκώνει πάνω στο σωρό των χρόνων σαν πύραυλος δεκαοχτώ ετών — θυμάμαι εκείνον τον ιστό όπου τον είδαμε ζωντανό στην τράπεζα του ξενοδοχείου κοντά στο στέκι μας, στις 11 το βράδυ, όταν ακόμα δεν είχε νικήσει κανέναν μεγάλο τότε Γουόκκοβιτς ή Τζόκοβιτς... βρε τότε λέγαμε κι εγώ «αυτός ο γερμανός τι έκανε εκεί;» και έγλειφα το κουλούρι μου λες κι ήμουν ίδιος χαιρέκακος — μα όταν σήκωσε το No1 σαν να ήταν πανάκι από γυμναστήριο το οποίο κάποιος ξέχασε στο πλάι, έμεινα με το κουλούρι στον αέρα σα νάταν ψεύτικο τούρτα πανηγυρική!
και μετά η φωνή εκείνης της εκπομπής που είχε μπέρδεμα στα λόγια, εκείνος ο σχολιαστής είχε πιάνει σπιράλ από την έκπληξη κι έκλειν' το στόμα του σα ψάρι εκτός νερού... ενώ η μητέρα του ήτανε εκεί τριγύρω στο ωράριο βγάζοντας φωτογραφίες σα να κάνει μνημόσυνο για τον εαυτό της πριν καν γίνει διάσημη αυτή η ιστορία!
τώρα πάλι εδώ βλέπω το συγκεκριμένο πλαίσιο πάνω από τον καναπέ μου κι αναρωτιέμαι: πόσους κόκκους φοράει ακόμα το ωραιοποιημένο δέρμα εκείνης στιγμής; σαν νέος τρέχω προς το παρελθόν κάθε φορά κι ακούω τον εαυτό μου πέντε χρόνια μετά να λέει «βρε παιδί μου θυμάσαι όταν άλλαξε το παιχνίδι»; και ναι... άλλαξε τόσο άγρια όσο εκείνη τις στιγμές άλλαξαν όλα — τέλος πάντως αυτά εδώ στην αγορά μας ακόμα πίνουμε το πρωινό μας σα να μην ξεσπάει πόλεμος γύρω από τα φτερά του πρωταθλήματος!
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Μαλάκα, εγώ τότε έκανα… υπομονή, ψάχνοντας τις μπότες μου στο δωμάτιο επειδή φώναζαν από το σπίτι του Γιώργου « Ζβέρεφ ξύστε τον Γουόκκοβιτς!». Έβγαλα την μπουκιά μου από το στόμα σα νάτανι ψεύτικη σαρδέλα! Κάθισα σα ραβδωμένος γάιδαρος στις κίτρινες πλαστικές καρέκλες εκείνης της μπουκιάς — γιατί τότε πίστευα πως ο τενίς ήτανε ημίμαθο άθλημα όπου οι Γερμανοί κλέβουνε τις σημαίες και φεύγουνε τραγουδώντας «স্টάουφεν σένε φολκ».
Και τώρα αυτή η φωτογραφία πάνω στον καναπέ; Την κοιτάω σα να μην έχει τελειώσει ακόμα το ματς! Πέντε δευτερόλεπτα ακόμα και οι γατούλες μας γίνονται πρωταθλητές! 🤣🔥
Ωραίο συνεχίστε;
Κράτα μου την μπύρα.
Τι είδους μανιακή συλλογή αναμνήσεων είναι αυτές, ρε; Ο Αυγουστιάτικος τσέπης στο Cincinnati ήταν ωραίος επειδή είχε ντροπή να στέκεται στη γραμμή περιμένων σαν άλλοι πρωτόπειροι — και τελικά κατέβρεξε τον Γουόκκοβιτζ σαν φοιτητή που ξέχασε τα αθλητικά του. Ποια εθνικότητα κι εθνότητα τώρα; Αυτός έκανε τον τέννις να μοιάζει με σπορ που σου λένε «γύρνα σπίτι» όταν πρωτοαντίκρυσες τον αντίπαλό σου πάνω στην κεντρική. Μετά είπαν πως άλλαξε το παιχνίδι — όχι άλλαξε, το έκανε βαρετά ωραίο. Πέντε χρόνια τώρα κοιτάμε αυτήν την εικόνα σαν τον Τορίνο 1949, μόνο που εκείνος είναι πιο ντυμένος. Την επόμενη φορά που κάποιος πει «αυτός ο Γερμανός πόνος», ρωτήστε τον πόσα τζάκετ είχε βγάλει ο Ζβέρεφ εκείνο το βράδυ στο Λονδίνο πριν ακόμα ανέβει καν στον τίτλο εκείνον που όλες σας κρέμετε πάνω από τον καναπέ σας.
Πρώτα το δείγμα, μετά τα συμπεράσματα.
Λέγεται πως εκείνος ο Ζβέρεφ εκείνο τον Αύγουστο είχε στη τσέπη του ένα εισιτήριο αεροπλάνου για πούλα... μα κατέβηκε στη γη σαν εκείνος ο ήλιος που ξέραξε τους δεκατέσσερεις χειμώνες του Γουόκκοβιτς. Την επόμενη φορά που κάθισε κανείς εκείνη την άχρηστη ιστορία από το Cincinnati σου λέει πως κοίταξε επίμονα τον ίδιο τον τίτλο σα νάτανι γάντι γκολφ κρεμασμένο πάνω από τη φωτιά.
Και τώρα που η ίδια εικόνα κρέμεται εκεί πάνω... κάποιοι ακόμα βάζουνε στοίχημα πως αυτά τα δάκρυα είναι ζάχαρη για γλυκό ψωμί.
Λέγεται ότι… αλλά δεν το άκουσες από 'δώ 🤫