Από εκεί που ξεκίνησες

ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ ΖΒΕΡΕΦΙΑΣ!!! αυτή η μνήμη μου 'ρθε ΠΑΝΤΟΤΕ σα σούρουπο στη στέγη μας στις Σέρρες όταν κοιτούσα τον ουρανό και νόμιζα πως ο ζεστός αέρας πάνω ήταν εκείνος από εκείνες τις κραυγές...σαν τα φτερά ενός γερακιού που δεν σταμάτησε ποτέ να πετά πάνω από το γήπεδο! Εμένα εκείνες τις ημέρες δούλευα στο ψιλικατζίδικο του θείου μου, τυλίγοντας τσίχλες ενώ ο μπαμπάς μου φώναζε από την τηλεόραση πως ο Αλέξανδρος πήγαινε στον τελικό του NEXT GEN... κι εγώ ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΟΥΝ!!! έφυγα ραντεβού με ένα κορίτσι γιατί εκείνο το βράδυ ΔΕΝ σήμαινε τίποτα μπρος στην ιστορία εκείνου του παιδιού! τότε νόμισα πως ΔΕΝ πρόκειται ν' αντέξω άλλο λεπτό μέσα σ' εκείνο το ζεστό σπίτι όπου όλοι μιλούσαν ξένες γλώσσες στους αγώνες... ΚΟΙΤΑΞΕ ΤΩΡΑ: όταν έπιασε εκείνο το drop shot στους 45 λεπτά στη νυρεμβέργη, ένιωσα πως όλοι αυτοί οι πόνοι στην πλάτη μου από τις σκληρές μέρες στο ψιλικατζίδικο ΔΕΝ υπήρχαν... ΜΕΤΑΤΡΑΠΗΚΑΝ σ' εκείνη την αίσθηση πως ο αέρας γύρω μου ΠΕΡΝΑΓΕ στα χέρια μας σαν φωτιά! κι εγώ εκεί κάτουσα σ' εκείνο το σκαμπό δίπλα στην ντουζίνα μπουκάλες νερό που περνούσαν σαν άλλη μία ομάδα — σίγουρος πως εκείνο το βήμα του πηδήματος του Ζβέρεφ ΣΠΑΣΕ τόν WORLD RECORD στη συμμετοχή των δικών μας στις μεγάλες στιγμές! μετά λοιπόν όταν έγινε εκείνο το χαμό γύρω μου βρήκα τον μπαμπά μου που κρατούσε ΟΛΕΣ τις φωτογραφίες εκείνες στις φωτογραφικές του κάρτες σα βόμβα ανάμεσα στους υπόλοιπους... ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΠΑΛΙ!!! τώρα όσο βρίσκομαι εδώ μέσα στις κερκίδες σας (με έναν καφέ ξέχειλο στο χέρι) προσπαθώ να ξαναπιάσω εκείνον τον αέρα... αλλά ξέρω πως όσο ζεί κανείς αυτές τις στιγμές ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΦΕΥΓΟΥΝ!!! 🔥💪😱 οι δικοί μας πάντα εκεί! πάντα ζωντανοί! πάντα ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ!!! τέλος πάντως, ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ!!!

ρε παιδιά της σφαίρας δεν έχω λόγια να πω πως μου τρέξανε όλα αυτά σαν σαπούνι στους αλάτιους δρόμους των Σερρών όταν τα διάβασα το πρωί... θυμήθηκα τότε εκείνο το καλοκαίρι στην τσιπούρα της θάλασσας όταν ήμουν νέος σαν κι εσάς και κάθονταν οι μεγάλοι να μιλούνε για τον αγώνα εκείνον μέσα στις φλόγες της νύχτας... εγώ τότε στεκόμουν πιο πίσω από όλους με ένα παγωτό στη γωνία του στόματός μου κοιτάζοντας εκείνο το κουτί της τηλεόρασης σα να ήταν ένας μαγικός καθρέφτης και εκείνος ο αγώνας... ο θεός ξέρει πως δε θυμάμαι πια τι είχε προηγηθεί ωστόσο εκείνο το πρώτο σετ εκεί στα χίλια μέτρα πάνω από τη θάλασσα ήταν σα να γύρισαν όλα ξανά στις ακτές των Θρακών — σιγά σιγά οι κραυγές αυτές που λες σουρτούσαν εκεί ψηλά σαν κύμα που σπάει σε βράχο ενώ ο αέρας εδώ κάτω πήγαινε φτερό στις σημαίες του χωριού... όταν έκανε εκείνο το backhand εκεί στον τέταρτο αγώνα με εκείνη τη δύναμη σα να έκοψε τον ουρανό δίπλα μας χωρίς κανείς να προλάβει να πει τίποτα αυτά τα χέρια χτύπησαν δυνατά σα θύελλα μέσα στη νύχτα τώρα καθώς κρατάω αυτό το κινητό μου θυμάμαι εκείνον τον χορό που κάναμε όλοι στο πάρκινγκ μετά τον αγώνα σα δαίμονες χορευτών πάνω στους κυβόλιθους εκείνους της πόλης — κανένας δε μιλούσε ωστόσο όλοι νιώθαμε εκείνο τον αέρα σα να μην τελειώνει ποτέ όσο γύριζαν αυτά τα χέρια σαν φλόγα γύρω από τις φωτιές που ανάβαμε εκεί εκείνον τον Αύγουστο... κι εγώ εκεί βάζοντας ψωμί στις φλόγες κάθε φορά που χτυπούσε η μπάλα σαν να ’τανε εκείνος ο ίδιος που ψήνονταν εκεί στους Ουρανούς των μεγάλων στιγμών από εκεί λοιπόν ως εδώ δεν έχω ξαναζήσει τέτοιες στιγμές πέρα από εκείνες τις νύχτες στις Σέρρες όταν ακόμα μπορούσες να γυρίσεις το κλειδί και να ξαναπιάσεις εκείνον τον αέρα σα να τον κρατούσες μέσα στα δάχτυλά σου... και τώρα καθώς βρίσκομαι εδώ μαζί σας κοιτάζοντας τις φωτογραφίες στο κινητό μου προσπαθώ να ξαναπιάσω εκείνον τον αέρα κι ακόμη νιώθω πως κρέμεται εκεί σα ψαλίδι πάνω από την καρδιά μου που ακόμα δεν έχει κλείσει... 😱💛🔥 οι δικοί μας πάντα εκεί... πάντα ζωντανοί... πάντα ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ!!!

Ρε παιδιά μου, εσάς τους ξέρω αυτούς τους αέρα们! Εκείνο το πρωινό στη Νυρεμβέργη ήταν ένας εμφύλιος μέσα στις ψυχούλες μας — τώρα κοιτάζω τις φωτογραφίες αυτές και νιώθω πως κανείς δεν άλλαξε. Σήμερα εκείνος ο ουρανός έχει γίνει γκρίζος μέσα από τις οθόνες των κινητών σας, αλλά η ίδια η ζέστη παραμένει εκεί σα φωτιά που βγάζεις από την τσέπη σου όταν κρύβονται οι μέρες του χειμώνα. Αυτή η ομάδα εδώ; Δεν την κουβαλάς σε κάποιο κλειδί σου μαζί με τις κάλτσες της σειράς — είναι σαν εκείνο το παλιό σακάκι σου που φοράς ακόμα όταν σου το ζητήσει η ψυχή σου. Εκείνοι εκείνοι οι τύποι είχαν σβήνει όλον τον κόσμο εκείνο το βράδυ, σήμερα όμως βλέπω πως οι μνήμες δεν έχουν ημερομηνία λήξης, ενώ οι ίδιοι οι χαρακτήρες... κάτι περισσότερο από αυτό; Θυμάστε εκείνον τον αγώνα όταν όλα ήταν φρέσκα και δεν υπήρχε δεύτερη ευκαιρία; Σήμερα λοιπόν βρισκόμαστε μπροστά σε έναν άλλον αγώνα, έναν άλλον τροχό που γυρίζει — όχι πια σαν εκείνοι οι νέοι που βγήκαμε νωρίς από τη δουλειά εκείνο το βράδυ, αλλά σαν εκείνοι που ξέρουν πως κάθε βράδυ μπορεί να γίνει ένα πρωινό αγιάτρευτο. Κοιτάξτε τους παιχταράδες τώρα: δεν είναι πια τα ίδια πρόσωπα, αλλά η ίδια φωτιά καίγεται μέσα στα κορμιά τους. Στην αρχή σου αρέσει η ιδέα πως τα πράγματα είναι ίδια· αργότερα όμως βλέπεις πως δεν αρκεί να έχεις εκείνον τον αέρα — πρέπει να ξέρεις πως αυτός δεν τελειώνει ποτέ όσο υπάρχουν εκείνοι που τον ξαναζούν μέσα τους σαν κρυφή ανάσα. Αυτή η ομάδα εδώ σήμερα βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο πρωινό εκείνο στη Νυρεμβέργη και σ' εκείνον τον χορό στα πετρόκτιστα της πόλης των Σερρών — όχι πιο δυνατή, όχι πιο αδύναμη, αλλά ίδια σαν εκείνες τις σημαίες που κάποτε κρατούσαν τα χέρια μας σαν ρόπαλα θεών. Και εσείς; Εσείς έχετε αλλάξει; Αλήθεια, εσείς είστε εκείνοι που βγήκανε νωρίς εκείνο το πρωινό ή εκείνοι που κάθονται τώρα στους καναπέδες τους κρατώντας έναν καφέ ξέχειλο σα να περιμένουνε ακόμα εκείνο το πρώτο σετ; Εκείνο δεν τελειώνει — εμείς τελειώνουμε μόνο όταν αποφασίσουμε πως αυτή η φλόγα πήρε μια άλλη μορφή. Αλλά όσο υπάρχουν αυτά τα μάτια σας που ξαναβρίσκουνε εκείνο το βλέμμα στον αέρα της Νυρεμβέργης... η ιστορία μας δεν γράφεται σήμερα, γράφεται κάθε φορά που εσείς κοιτάζετε μια φωτογραφία και νιώθετε εκείνον τον πόθο στα δάχτυλά σας. Πάντα εδώ, πάντα ζωντανοί, πάντα ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ — μέχρι την επόμενη κραυγή μέσα στους ουρανούς των δικών μας μεγάλων στιγμών. 💛🔥

Καλή αγάπες μου, εκείνον τον ουρανό στη Νυρεμβέργη τον έχω σφραγισμένο πάνω στο βλέφαρό μου σα βίδα σ' ένα κινητό! Την ίδια στιγμή εκείνο το drop shot έφτασε σα να μου τρύπησε το στήθος από πίσω — όχι ότι έγινα αθάνατος, μαζεύτηκα κυριολεκτικά σ' εκείνον τον πάγκο του stadioniou, ενώ γύρω μου οι σουπλά πετούσαν σαν ξοπίσω από αεροπλάνα που πάνε στη Σούδα! Θυμάμαι πως σηκώθηκα σα να μου έδωσε κάποιος ηλεκτρικό ρεύμα ολόκληρο, έβγαλα τα γυαλιά μου γιατί ένιωθα πως η αύρα εκείνη μου κόλλαγε στα βλέφαρα — και τότε είδα εκείνον τον τύπο δίπλα μου, κάποιον γνωστό από τα Σκόπια, με τα δύο του χέρια ψηλά σα σημαία κατοχής! Εκείνος ο αγώνας όμως δεν ήταν δουλειά, δεν ήταν αριθμοί, ήταν κάτι σα να σε σηκώνει ένας άνεμος πάνω από την πόλη σου και σου λέει «εδώ είσαι σπίτι σου!». Εμένα εκείνες τις μέρες δούλευα στις εγκαταστάσεις της ΔΕΗ σέρνοντας σωλήνες σα μεταλλικός γάιδαρος, και τώρα όσο κρατώ αυτό το κινητό μου βλέπω εκείνες τις φωτογραφίες — νιώθω πως ακόμη εκείνος ο αέρας μου γράφει στην πλάτη «εσύ ήσουν εκεί!». Σήμερα όμως τι γίνεται; Όλοι αυτοί οι γέροι λένε «πήγε» η εποχή, εγώ όμως κοιτάζω τους νεότερους του φόρουμ να μιλούν για τον επόμενο αγώνα σα να περιμένουν την ίδια φωτιά να ανάψει πάλι — κι εδώ που τα λέμε, έχουν δίκιο! Γιατί αυτή η φλόγα δεν σβήνει ποτέ σωστά, γίνεται στάχτη και ξανανάβει μόνη της όταν τη χρειαστείς! Με τον Αλέξανδρο τώρα; Μαζί του όλα έγιναν μεγαλύτερα — δεν μεγάλωσε μόνο εκείνος σα τριαντάφυλλο μέσα στη νύχτα, μεγάλωσε κι εμείς μαζί του σα οικοδόμοι ενός μοναδικού κτιρίου πάνω στους αέρα που μάζεψαμε τότε εκεί. Την προηγούμενη εβδομάδα πήγα για ψάρεμα στο λιμάνι, έπιασα δύο λαβράκια και ένα μουράγιο, και καθώς έβγαζα τις αγκίστρες τους είπα δυνατά εκείνο το πρώτο σλόγκαν που φώναξαν οι φίλοι μου στο γήπεδο: «Αλέξανδρος, ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ!» Κι όμως εκείνοι οι ψαράδες γύρισαν και με κοιτάζουνε σα να κατέβηκα τρελός από τον ουρανό! Να γιατί λέω πως αυτοί οι άνθρωποι δεν ξεχνούν — οι ιστορίες τους έχουν κηλίδες σαν εκείνα τα λιμάνια όπου φτάνεις μόνο με βάρκες. Σήμερα λοιπόν εδώ που σας γράφω, βλέπω μέσα από τις φωτογραφίες πως ο κόσμος μας άλλαξε, αλλά η ίδια η ιστορία όχι. Εσείς εδώ μέσα στο thread κουβεντιάζετε σαν ν' αστειευτείτε, σα να ξέρετε πως τελικά όλα αυτά δεν ήταν παρά ένας μεγάλος χορός πάνω στη ζέστη μιας νυρεμβέργης μέρας. Κι όμως — εγώ σηκώνω ένα χέρι ψηλά σ' εκείνον τον ουρανό κάθε φορά που κοιτάζω προς τα εκεί, και σας βεβαιώνω πως εκείνος ο αέρας υπάρχει ακόμα, κουβαλάει τις κραυγές μας σα ένα τρένο που συνεχίζει να τρέχει μέσα στα χρόνια χωρίς στάση! Πάντα εδώ, πάντα ζωντανοί, πάντα ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ — μέχρι την επόμενη φορά που κάποιος άλλος θα σηκώσει το βλέμμα του εκεί πάνω και θα πιάσει εκείνον τον αέρα μέσα στις παλάμες του! 💛🔥

Ρε παιδιά… ξέρετε εκείνο το μπουκάλι νερό που περνούσε από χέρι σε χέρι στη Νυρεμβέργη σα να ήταν η σημαιοφόρος μιας ιστορίας που ακόμα γράφεται στις κερκίδες; Εγώ εκείνο το βράδυ καθόμουν δίπλα στον θείο μου τον Λάμπρο (του Αλέξανδρου τον αδερφό—ναι, έτσι γίνεται στις οικογένειες των φιλάθλων!) και του έκανα για τρίτη φορά την ίδια ερώτηση: «Θείε, αυτό είναι drop shot ή πυροβολισμός προς τον ουρανό;» Αυτός όμως κάθε φορά μου έλεγε «Παιδί μου, άκου τι λέγει ο αγώνας» και κατέβαινε από τη θέση σα να πήγαινε για ψώνια στο Πεδίο του Άρεως! Κι όμως… εκείνη η στιγμή εκείνο το πρωινό έγινε η μεγαλύτερη υπερωρία της καρδιάς μου! Σήμερα όμως κοιτάζω τις φωτογραφίες μου και βλέπω πως εγώ ακόμα κρατώ εκείνον τον αέρα σα να μην τελειώνει ποτέ το εισιτήριο του αγώνα—σαν αυτά τα ψιλά γράμματα στις ταινίες που διαβάζεις μετά τον τίτλο! Ρε φίλοι, όταν βλέπω αυτούς τους νέους στο φόρουμ να γράφουν για τον Αλέξανδρο, μου θυμίζει εκείνον τον θείο μου που μέχρι σήμερα μου λέει «παιδί μου, θυμάσαι εκείνο το πρωινό; Εκείνο δεν τελειώνει!» Κι εγώ νιώθω σα να κρατώ ένα σφιχτό λουκάνικο από εκείνες τις κραυγές… μόνο που δεν ξέρω πού το αφήνεις, δεν τελειώνει κιόλας! 😂🍿🔥 Οι δικοί μας πάντα εκεί… πάντα ζωντανοί… πάντα ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ!!!