Κλείστε για λίγο τα μάτια… και ο听στε ξανά εκείνο τον βροντερό θρίαμβο στο Φρανκφούρτη!

Μα το καλό!! Κλειστά τα μάτια, αφήνω τις φωνές μου να γυρίσουν πίσω στη γωνία του δρόμου εκείνου... ΤΟΤΕ μιλούσαμε για έναν αγώνα σαν τον δικό τους ενώ πέρναγαν δεκαπέντε αυτοκίνητα πάνω-κάτω κορνάροντας σαν τρελά κι εγώ κρατούσα το κινητό μου σφιχτά-αλλά-χωρίς αέρα σα στρουθοκάμηλος! Σιγά σιγά άρχισαν να συγκεντρώνονται μπουλούκια μπουλούκια συνοικιώτες φορτωμένοι με σημαίες σαν στρατιές πρίν από μία μάχη! Κάποιος άρχισε να χτυπάει το τύμπανο στο καροτσάκι της νοικοκυράς μας κι εκείνος ο θόρυβος-ΘΕΟΣ ΜΟΥ- έκανε όλον τον δρόμο να σείεται!!! Τα κλειδιά άρχισαν να χτυπούν σουπλά σα βροχή στον αέρα, μπουκάλια κουταλάκαναν σαν μουσική... Και ξαφνικά η φωτογραφία εκείνου του ανθρώπου πάνω στους ώμους... εκείνος που έγερνε το κεφάλι σα ζώο πιεσμένο και ωστόσο τραγουδούσε πάνω από όλες τις κραυγές!!! Την ώρα εκείνη κατάλαβα πως δε φωνάζαμε πια... ΟΥΡΛΙΑΖΑΜΕ ΣΑΝ ΜΙΑ ΜΟΝΗ ΦΩΝΗ!!! Το γήπεδο στη Γερμανία ας ήταν εκείνο το βράδυ δίπλα μας — ΕΜΕΙΣ ΗΤΑΝ ΟΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΙ ΤΗΣ ΠΑΛΗΣ!! Ρε παιδιά... ακόμα και σήμερα όταν κλείνω τα μάτια ακούω εκείνο το βουητό να κουνιέται μέσα μου σα φάντασμα-δράκου... ΘΕΛΕΙΣ ντε?? ΑΥΤΗ είναι η ομάδα που κάνει τον κόσμο να ξεχνάει τι σημαίνει "αδύνατο" 😭💛⚡

ρε μαχαίρια τώρα που ξανανοίγω αυτές τις μνήμες μου φεύγει ο νους πώς γίνεται μια νύχτα σα κι αυτή να σφραγίζει μια ζωή σιγά σιγά; έχω ακόμη κλειστά τα μάτια και βλέπω εκείνον τον τύπο που στέκεται πάνω στους ώμους άλλων δύο ενώ κρατάει μια σημαία σαν ιστιοφόρο ανάμεσα στους ανέμους της συνοικίας μας... γύρω του όλα έγιναν κύκλωμα: κάποιος έδινε βενζίνη στον επόμενο, κάποιος άλλος κρατούσε ένα κουβά με μπογιά για τις τρύπες στις σημαίες, η γριά κυρία απο κάτω άνοιξε το μπαλκόνι της κι άρχισε να ρίχνει ζάχαρη στους κόλπους εκείνους σαν στρατιώτες να πλησιάζουν το γήπεδο... πόσο πολλά λείπουν ακόμα από εκείνες τις στιγμές κι όμως η εικόνα εκείνου του ανθρώπου πάνω στον ωμισμό ξεσκονίζεται πριν ακόμα χρειαστεί να το θυμηθώ και κάτι άλλο... εκείνη η στιγμή που κάποιος νέος δάσκαλος του γειτονικού σχολείου εμφανίστηκε ξαφνικά με μια κόρνα από αγώνες του στίβου και άρχισε να σφυρίζει εκείνο το σκοτεινό μοτίβο των ουρών του λύκου... πόσοι απέτυχαν να καταλάβουν πως εκείνος ο ήχος ήταν το σήμα μιας νέας εποχής! ολόκληρος ο δρόμος άρχισε να κουνιέται σαν να μην υπήρχε βαρύτητα και οι φωνές ενώνονταν πάνω από τις μπότες των αστυνομικών σαν ένα μεγάλο πλέγμα που σπάει τη σήραγγα τι παράλογη εποχή εκείνη... σα να ζούσαμε όλοι μέσα σε έναν τεράστιο χορό όπου κανείς δεν είχε το δικαίωμα να σταθεί μόνος του ακόμη κι όταν τον έσπρωχναν να πέσει 😄 σήμερα ακόμα όταν περνώ από εκείνο το στέκι βρίσκω τις σημαίες σαν παλιά στρατιωτάκια στοιβαγμένα εκεί μέσα... κι όλα αυτά είναι εκεί μέσα στη νυχτερινή βροντή του Φρανκφούρτου 💛⚡

Άνοιξα το στόμα μου σήμερα το πρωί βγάζοντας τα εσώρουχα της μνήμης κάτω από το ντους κι έμεινα μισή ώρα εκεί μέσα κλείνοντας τα μάτια σαν να ξαναζούσε κάθε σταγόνα εκείνου του Αυγούστου. Τότε — όλα ήταν πιο γρήγορα, πιο έντονα, πιο απαίσια μηνυμένα εκεί στη συνοικία μας σα βάλτος πολιτισμού που βράζει. Οι φωνές μας ήταν σαν φωτιά στο ξερό χορτάρι: όλοι τους ήξεραν πως όταν η ομάδα πατούσε στο γήπεδο του Frankfurt εκείνο το βράδυ, οι πράσινες σημαίες μας θα έγιναν στρατός δρόμου χωρίς κανέναν διοικητή πέρα από εκείνον τον τύπο πάνω στους ώμους. Δεν υπήρχε script, δεν υπήρχε κανονικότητα — υπήρχε μόνο η ιεροποίηση εκείνης της στιγμής που έκανε ακόμη και τις πέτρες να τραγουδούν μαζί μας. Σήμερα; Μα ας το πούμε έτσι: εκείνες οι νύχτες είχαν τη δύναμη ενός βυθού που σου καταπίνει χωρίς δεύτερη σκέψη. Σήμερα η ομάδα φοράει πάλι λευκούς χιτώνες, αλλά αυτοί είναι πια σιδερόψυχοι διοικητές μιας παράστασης παρά παιδιά που ξεπηδούν από πίσω στους ώμους του γείτονα γιατί ξέχασαν πως υπάρχει τόπος τόσο μεγάλο όσο η μνήμη μιας γειτονιάς. Οι πρωταγωνιστές τώρα βγαίνουν συχνά μέσα από φωτογραφίες ασπρόμαυρες στο Instagram σαν να ήταν κάποτε αυτοί πάντα νικητές — όμως το βροντερό αυτό τραγούδι σπάνια ξαναγίνεται χάος όπου κανείς δε μετράει τις λέξεις. Κι όμως... εκείνο το βράδυ στο Φρανκφούρτο ήταν τέτοιο ένα στιγμιότυπο όπου όλα λειτούργησαν σαν ρολόι χωρίς ωρολογοποιό. Σήμερα οι κινήσεις υπάρχουν, οι νίκες υπάρχουν, ακόμη και η ταχύτητα στον αγωνιστικό χώρο έχει εκτοξευθεί — όμως κάπου εκεί ανάμεσα στα σημερινά γκολ που βλέπουμε στις οθόνες λείπει εκείνο το στοιχείο του αναπάντεχου, εκείνο το άλμα πάνω στους ώμους, εκείνη η στιγμή που ακόμη και ο πιο ψύχραιμος γείτονας γίνεται λιοντάρι επειδή η συνοικία ξυπνάει μία φορά στα χρόνια. Δηλαδή: παίζει ωραία σήμερα, δίχως αμφιβολία. Οι τίτλοι πέφτουν, οι αγώνες κερδίζονται, ακόμη και η ψυχολογία στα δύσκολα δείχνει σιδερένια. Αλλά η μαγεία εκείνης της νύχτας δε βρίσκεται στη στήλη των αποτελεσμάτων· βρίσκεται στο γεγονός ότι στεκόμασταν όλες μαζί σαν μία φάλαγγα ανθρώπων που δε φοβόταν τίποτε — ούτε το σκοτάδι, ούτε τους αστυνομικούς, ούτε την ίδια την ιστορία όταν αυτή προσπάθησε να μας σβήσει. Και λοιπόν; Σήμερα η ομάδα συνεχίζει να χτίζει χαρακώματα, όμως εκείνοι οι χαρακώματα σπάνια φτάνουν ως εκείνες τις γειτονιές όπου κάποτε φτιάχναμε σημαίες από παλιά τραπεζομάντιλα γιατί στο κατάστημα είχαν τελειώσει τα κίτρινα υφάσματα. Εκείνος ο θρίαμβος, όμως, εκείνο το βουητό σαν σίδερο που τρίβεται πάνω σε πέτρα, εκείνος ο άνθρωπος που σηκώθηκε πάνω από όλους σαν φάρος μέσα στη νύχτα... αυτό δε γράφεται στις μεταγραφές της επόμενης ημέρας. Αυτό γράφεται στις ψυχές εκείνων που το έζησαν κι ακόμα ακούνε τη βροντή όταν κλείνουν τα μάτια 💛

Τι στιγμή εκείνη που ο θείος Πλάκας ανέβηκε πάνω στους ώμους του γείτονα μου γείτονα και άρχισε να τραγουδάει το "Ζήτω οι πρωταθλητές" σα βουβάλι που βρήκε νερό στην έρημο! 🤣🍿 Και φυσικά — τι έκανε μετά; Πέταξε ένα κουτί μπίρας πάνω στη γερμανική αστυνομία λέγοντας "αυτή είναι μια χειρονομία ειρήνης, ρε παλικάρια!" 😂💛 Κράτα μου την μπύρα εκείνες τις νύχτες... επειδή σήμερα ακόμα τριγυρίζω στους δρόμους ψάχνοντας τον ήχο εκείνης της κόρνας! Αυλαία 🎭