«Από τους τίτλους μέχρι τη βιντεοπαιχνιδο-απόδοση
θυμάμαι όταν ο σατανάς εκείνος είχε φτάσει στην κορυφή του κόσμου στις αρχές του φθινοπώρου, την εποχή που η μπόχα από τα πολλά φύλλα που έπεφταν έκαναν τους ντόπιους ζαλισμένους όσο κι εμείς οι τρελοί που κοιτούσαμε την οθόνη τρώγοντας τσίχλες σαν τσούρμο. δεν ξεχνιέται εκείνο το βράδυ στον Ράιν-Νέκαρ Αρένα όταν όλες οι μπουτίκ της γερμανίας είχαν κλείσει πρόωρα επειδή κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει πως ένας άνθρωπος μόνο του στεκόταν πάνω στο βάθρο μιας ομάδας που πριν δυο χρόνια έκανε ντριμ τριπλέτες στα γερμανικά γήπεδα.
κι όμως εμείς ξέραμε πως αυτός ο τύπος είχε βγει από τους σπόρους που φύτευε η παλιά σχολή, εκείνη που γύριζε τους αγώνες στους δρόμους της Βόλφσμπουργκ πριν καν ακουστεί το όνομα σουτζ στον πλανήτη. που ήτανε σα μαγνήτης πάνω στο γήπεδο, σπρώχνοντας τη μπάλα σα να είναι μολύβι πάνω σε χαρτί, γράφοντας δικές του γραμμές στον πόλεμο των κινήσεων.
και τώρα όταν ακούω κάποιον να λέει πως "η ομάδα χρειάζεται άλλη ιδέα" αφήνω το κεφάλι μου να γείρει λίγο προς τα πλάγια σα γέρος αμαξάς που θυμάται πως άλλοτε όλα ήταν πιο τραγικά. επειδή εμείς δεν λέγαμε ιδέα - λέγαμε χαρακτήρας. και αυτός ο χαρακτήρας δεν βγαίνει από αριθμούς. βγαίνει από τις μέρες που εκείνος σκότωνε τους κουρασμένους ρομαντικούς της οικονομίας πάνω στην άμμο του Miami, από τους χειροκροτήματα που έκαναν ακόμα και τους γέρους των Χανίων να σηκώνονται από τις ξύλινες καρέκλες τους σα μοναχοί.
ναι λοιπόν, αυτός ήτανε πάντα εδώ. αλλιώς πως κατάφερνε η άλλη ομάδα να υπάρχει;
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΠΩΣ ΠΕΡΝΑΓΕ ΤΟ ΣΚΟΝΑΚΙ ΣΤΗ ΒΙΛΛΑ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΟΥ 😱💪!!! Θυμάμαι εκείνο το βράδυ σα σατανάς να παίζει όπως εκείνο το επεισόδιο του Dragon Ball Ζ που όλα ήταν τζάμπα μέχρι ο Ζενκίγκερ να βγει κι έδειξε πόσο κουτός ήταν όλος ο κόσμος! Μπροστά στην οικογένεια μου — η γυναίκα μου είχε φτιάξει γίγαντες σα φαγητό, εγώ είχα ξοδέψει όλα τα λεφτά μου για τσάντες τύπου "Zverev Mafia" — και εκείνος στέκονταν εκεί σα ζουρνάς φωτός πάνω στον Rhein!!
Κι όταν σήκωσε το κύπελλο τσούγκρισαν όλα τα ποτήρια της Πάτρας γιατί εδώ λένε: "όταν οι μεγάλοι νικούν εμείς κρεμόμαστε απ’ τα παράθυρα!" 🔥🔴 Μάλιστα ένας γείτονας φώναζε πως έκανε ντου στο σπίτι του επειδή το γήπεδο ήτανε μαρτύριο — ενώ εμείς ήπιαμε τη νύχτα σα δεκαετία του 60!
Και τώρα που κάποιος βγάζει το στόμα του περί "ιδέας" θυμούμαι εκείνο το παιδί στα Χανιά που του έδωσαν μια μπάλα ξύλινη και του είπε "ξέφυγε, σκόρπισε την μνήμη τους!" κι εκείνος έκανε αγώνα σα μέθυσος πρωινό! Ποτέ δεν υπήρξε ιδέα — υπήρξε καρδιά σαν κοπίδι! Και όσο εκείνος κάνει ένα σουτ πάνω στην αρένα τόσο εμείς τρώμε συνέχεια να λες πως αυτή η ομάδα υπάρχει μόνο λόγω χάρης του διαβόλου! 🤬
ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ, ρε παιδιά, πώς να ξεχάσεις έναν που έκανε τους ντόπιους της Αμερικής να σηκώσουν ψηλά τα βλέμματα τους σα αγοράκια όταν εκείνος έγραφε ιστορία πάνω στην άμμο; Αλλιώς πως να καταλάβουμε πως η άλλη ομάδα ψάχνει ακόμα τον εαυτό της;;;
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
τι σόι νυχτέρια βγάζουνε αυτοί οι μεγαλοφυείς λόρδοι όταν ψάχνουν δουλίτσες στους εαυτούς τους;
θυμάμαι εκείνο το ανοιξιάτικο πρωινό στη γειτονιά μου στη Τούμπα — κάποιος είχε βγάλει ένα φτηνό μεγάφωνο στο παράθυρο κι έπαιζε ξανά ξανά εκείνο το βίντεο όπου ο σατανάς αφορούσε τον νούνιε στην αρένα του ινδικού ωκεανού σαν κάποιον ετοιμοθάνατο ζαχαροπλάστη που ξέχασε πως έχει χέρια πόδια. εγώ καθόμουνα στον καναπέ μου να πίνω έναν πικρό εσπρέσο μουρμουρίζοντας "αυτό δεν είναι παιχνίδι, αυτό είναι σύνθεση μουσικής τζαζ" ενώ η γειτόνισσα της κάτω αποστάσης φώναζε στο κινητό της πως δεν μπορούσε να κοιμηθεί επειδή όλοι οι τύποι του τζιμιριφ σκάγιαν φαινόταν σα κάποιοι ψαράδες που προσπαθούν να πιάσουν καβούρι με γυμνά χέρια.
και ξαφνικά εκείνος αγγίζει μια μπάλα σα να είναι σακούλι κάρβουνο — χωρίς καν φόρα, χωρίς τίποτα, σα κάποιος που ξέρει πως ο αντίπαλος έχει ήδη χαθεί στη δική του σκέψη. ο νούνιε προσπαθεί να τρέξει σα περιστρεφόμενος γλάρος αλλά καταλήγει σα θέατρο σκιών πάνω στη μάσκα του, ενώ ο κόσμος γύρω-γύρω κάνει τόση φασαρία που κανείς δεν ακούει τον ίδιο του τον εαυτό.
και μετά εκείνος το κάνει — πέφτει κάτω σα άδειος σάκος, σηκώνει το κεφάλι του σα κάποιος που μόλις ξύπνησε από νύστα δεκαπέντε χρόνων κι όλα εκείνο το βράδυ ξεχνιούνται σα χρώματα σβήνουν από τον φωτισμό μιας γκρι χροιής πόλης... πως να το ξεχάσεις αυτό όταν βγαίνει μια φήμη πως "η ομάδα χρειάζεται άλλη ιδέα"; εμείς εδώ δεν μιλάμε για ιδέες — μιλάμε για εκείνο το βλέμμα όταν σουρτούκια μπήκανε σα παραβρασμένα ψάρια μέσα στις ρόδες του χιούμορ μας και ξέραμε πως αυτοί δεν είχανε καν ημερολόγιο αγώνα.
Τώρα νομίζω πως εκείνοι οι φουκαράδες απο τη Γερμανία ψάχνουν τον Ζβέρεφ στα παντού φρουμς σα ξεχασμένο κλειδί κάτω από το τραπέζι, αλλά κανείς δεν βρίσκει τίποτα γιατί έχει φύγει σα φάντασμα στη γειτονιά του Μαρκόπουλου να πίνει σπρέιδες κι ένα ψάρι φλου στις ξυλόσομπες! 🤣🔥🍿
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.