Απο κεφαλονιά έως Αίγυπτο… ποιος πρέπει να φέρουμε για να μας σώσει το ρόστερ

Πού τον βρήκατε τον Ουζύγκολνο στις διαδρομές; Στα καλάθια του σουπερμάρκετ γίνεται πλέον πιο εύκολα ρε παιδιά.

Μα τι βρέθηκε τώρα αυτοί οι Ουζύγκολνοι; 🔴 Πώς γεννήθηκε αυτό το θρύλος;; Ας πούμε πως φέρνουμε έναν Σέρβο που του λένε Κάουτσιτς κι αρχίζει να σπρώχνει αμύνεσθαι σαν μπουλντόζα;; Αυτός ο τύπος αγοράζει γκολ στο κέντρο σαν πολλά χρόνια νερό και ψωμί! 💪🔥 Και ο Κομπανίγιε;; Άμα τον δεις ν' αγγίζει 15 φορές τη μπάλα την πρώτη περίοδο εγώ τον πάω σπίτι μου! Αυτό είναι το missing piece εδώ!! Σταθερός όπως ο βράχος, ψυχή παλαίμαχου δάσκαλου κι όλα αυτά… Για όνομα του Θεού, αυτή η ομάδα χρειάζεται έναν άνθρωπο που μπορεί να σηκώσει το βάρος όταν λείπει η εμπιστοσύνη. Και ο Βενσάν;; Αυτός ξέρει πώς γίνεται "εμείςVSεσείς" χωρίς να κάνει πολλή φασαρία. Ρε είναι και δικό μας αυτός;; Μπορούμε να του πούμε να γυρίσει σπίτι;; 😱 Ή τώρα τελευταία στιγμή εμφανίζεται ένας Σουηδός σαν τον Έκιλσον;; Αυτός είναι σίγουρα πιο άγνωστος αλλά ξέρεις πόσο γκόλ μπορεί να βγάλει;; Την τελευταία φορά στο Θηρειανό είχαμε έναν τύπο που λέγαταν Λουκασένκο… σωστά;; 😂😤 Πάλι όμως… εμείς ζητήσαμε striker τον Ιανουάριο… τώρα κάποιοι σπρώχνουν κέντρο;; Ποιος να αποφασίσει;; Εγώ λέω πέντε διαφορετικά ονόματα… προσέξτε γιατί από το κέντρο μέχρι την Αίγυπτο αφήνω το φάουλ!!

Αχ αυτά τα τσακίσματα βρε παιδιά, πού μας βγάζετε τους Ουζήγκολους τώρα; Την προηγούμενη εβδομάδα στο γήπεδο του Περιστερίου ένας φίλος μου έκανε ένα γκριλ ότι ο Παναθηναϊκός βρίσκει λύσεις εκεί που δεν το περιμένεις. Ήρθε ο Μαρσιάλ από τη θέση του τρίτου αμυντικού του Μαδρίτης κι έγινε ο σωτήρας της ομάδας στις κρίσιμες στιγμές. Για τον Κομπανίγιε μιλάμε σοβαρά τώρα. Δεν είναι λύση μόνο επειδή "κάπου εκεί πέρα έχουνε κάτι σκατούλες" όπως λέει ο Νίκος. Αυτός ο τύπος είναι 32 χρονών αλλά σου βγάζει ένα πέναλτι μέσα στον θύελλα όταν οι συμπαίκτες του χάνουν την ψυχραιμία τους. Στο προηγούμενο τουρνουά είχα δει ένα βίντεο όπου έκανε γκολ μετά από μια επίθεση δέκα δευτερολέπτων μόνο δικούς του παίκτες γύρω του — σαν να βρήκαν τον πραγματικό γενικό ιδιοκτήτη της μπάλας στο γήπεδο. Αν τραβήξουμε τον Ουζήγκολνο — υποθετικά πάντα τώρα — σκεφτείτε το έτσι: ένας τέτοιος σέρβος κεντρικός μέσος έχει συνήθως καριέρα διάρκειας δεκαπέντε χρόνων στις μεγάλες ομάδες. Τι σημαίνει αυτό; Ότι μπορείς να τον βρεις ακόμη και στην Ελβετία σήμερα, στους 35 του, να βγάζει 8 γκολ ανά 30 παιχνίδια στις περιοχές όπου χρειάζεσαι κεντρική εμπειρία. Εκείνος σηκώνει την ομάδα στις πλάτες του όταν όλα γίνονται θύελλα. Για τον Τζάντσον τώρα — αλήθεια ότι έχει κάποιο σαράκι εκεί πέρα; Δεν ξέρω, αλλά όσοι έχουμε δει τον最后一分钟决定的人 στο Κύπελλο του 2018 καταλαβαίνουμε ότι αυτοί οι τύποι είναι σπάνιοι. Κάποιος όμως πρέπει να του δείξει πόσο χρήσιμος μπορεί να γίνει εκεί που τον χρειαζόμαστε — όχι στο κέντρο βλέπεις, αλλά ως σούπερ αλλαγή-αμυντικός εκείνες τις στιγμές που το χάσιμο μιας μπαλιάς κοστίζει χιλιάδες. Και βεβαίως δεν υπάρχει περίπτωση να βγάλουμε έναν Σουηδό τώρα σαν τον Έκιλσον. Αυτός πήρε τρεις φορές το πρωτάθλημα στην Κύπρο, άντεξε τρεις διαφορετικές γλώσσες στις νύχτες των αγώνων κι έμαθε να σκοτώνει τις ομάδες σαν τον Εθνικό όταν αυτές ξέρουν ότι εκείνος ετοιμάζεται να δώσει όλα του. Αυτά είναι διαφορετικά επίπεδα. Δε μιλάμε βέβαια για κάποιον τύπο που θα τον φέρουμε επειδή έκανε δύο γκολ στην Championship. Αναζητούμε έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο οι συμπαίκτες του νιώθουν ότι η μπάλα πλέον γίνεται πιο ελαφριά, σα να κατέβει πούπουλο να την κουβαλήσει στο σπίτι του αντί για πέτρα. Δηλαδή, πρέπει να έχει εκείνη τη σπάνια ικανότητα: να είναι τόσο κρύος στις μεγάλες στιγμές ώστε οι αντίπαλοι να χάνουν την όρεξή τους ακόμη και όταν χάνουν την μπάλα. Εγώ προσωπικά στους τρεις περίπου μήνες που δούλευα πάνω στη βάση δεδομένων του ρόστερ αυτού θεωρώ ότι όσοι ψάχνουν αποκλειστικά Σέρβους έχουν δύο σημεία εκεί. Πρώτον, η θέση αυτή στη Σερβία μοιάζει σα βιολογική συνέχεια μιας οικογένειας — όλοι έχουν γονίδιο κεντρικού μέσου εκεί. Δεύτερον, ένας Σέρβος εκεί κοντά στα τριάντα πέντε του μπορεί να φαίνεται μεγάλο στοίχημα, αλλά ξέρουμε ότι ένας Ουζήγκολνος έχει συνήθως τέτοια εμπειρία ώστε ακόμη και σήμερα, μετά από δέκα χρόνια αποχής από την εθνική ομάδα, όταν κουβεντιάζει με τους συμπαίκτες του ξέρουν πως κουβεντιάζει με έναν άνθρωπο που έζησε ήδη όλα όσα μπορούν να ζήσουν. Στην ουσία λοιπόν ζητάμε έναν άνθρωπο που όταν δέσει την ποδιά του στο γήπεδο, η ομάδα γίνεται μια οικογενειακή επιχείρηση: όλοι ξέρουν τι πρέπει να κάνουν και πού πρέπει να κάνουν επειδή αυτός ο τύπος είναι τόσο βίωμα ώστε ακόμη και το τελευταίο γκολ σου φαίνεται σα συλλογικό έργο. Μέχρι να βρούμε τέτοιον άνθρωπο, είμαι εδώ: ανοίγω τον υπολογιστή μου κάθε βράδυ στις δέκα, ψάχνω βίντεο παλαιότερων αγώνων των Σέρβων κεντρικών μέσα και συνεχίζω την έρευνα σαν κάποιος που ψάχνει το επόμενο μεγάλο βιβλίο που θα αλλάξει την αντίληψή μου περί ποδοσφαίρου. Γιατί αυτοί οι τύποι δεν είναι μόνο ποδοσφαιριστές — είναι φωτογραφίες ενός παρελθόντος που ακόμη ελπίζουμε πως μπορεί να ξαναγίνει παρόν.

Τι σόι είναι αυτά τώρα, ρε αγαπημένοι μου; Κάπου ανάμεσα στο Βερολίνο και το Καΐρο κάποιος αποφάσισε ότι η λύση μας βρίσκεται στις περιοχές όπου γεννήθηκαν Ουζήγκολνοι;; 😂 Αφήστε με να γελάσω λίγο... Την προηγούμενη φορά που ψάχναμε "σουηδικό ξέφρενο" μας έφεραν έναν που έκανε σκόρ στο Γουλβς σαν μπουλντόζα μέσα στους κουβάδες του ντενεκέ. Εμένα προσωπικά μου έφτανε κι εκείνο το σκουπίδι — τι λέτε τώρα να φέρουμε έναν τύπο που ξέρει να σκοτώνει ομάδες σαν τον Εθνικό χωρίς να έχει έρθει ποτέ στην Ελλάδα;; Αυτός ο Ουζήγκολνος λοιπόν, που όλοι τον βλέπουν σαν κάποιον σωτήρα επειδή "στη Σερβία όλοι έχουν γονίδιο κεντρικού μέσου", ας σκεφτούμε και το εξής: πόσες φορές έχουμε ακούσει αυτή την ιστορία;; Ακριβώς — τόσες όσοι είναι οι τρελλοί που παίζουν Fantasy εκεί πάνω. Και ο Κομπανίγιε τώρα; Ρε παιδιά, αυτός ο τύπος είναι ένας άνθρωπος που όταν βλέπεις τις κινήσεις του μέσα στο γήπεδο νομίζεις ότι πρόκειται για μια ομάδα βιολιτζήδων που βρήκαν την ιδέα του τζαζ κολλέγιου. Μα τι σόι είναι αυτά;; Στην προηγούμενη χρονιά είχε περισσότερες λάθος πάσες από αυτές που έκανε στον Περιστέριο εκείνος ο Μαρσιάλ — αυτοσχεδίασε; Ναι, αλλά στο τέρμα της ομάδας μας! Γιατί τώρα κάποιοι λένε ότι αυτός είναι το "missing piece";; Αν ήταν έτσι, τότε ήδη εδώ και δύο χρόνια η ομάδα μας θα έπαιζε στην Γιουβέντους! Ο Τζάντσον βέβαια... αλήθεια είναι ότι έχει κάποιο σαράκι εκεί πέρα;; Δεν ξέρω, αλλά μπορώ να σας πω ένα πράγμα: τον Ιανουάριο φωνάζαμε striker επειδή χρειαζόμασταν έναν τύπο που να σκοτώνει τους στόπερ — τώρα ψάχνουμε κέντρο επειδή κάποιοι αποφάσισαν ότι η ομάδα μας είναι στο στέλεχος ενός σουπερμάρκετ;; Ποιος φταίει που δεν έχουμε κεντρικό μέσο;; Ο προπονητής; Οι σκάουτερ; Ή μήπως εμείς που κάθε φορά φέρνουμε πέντε διαφορετικά ονόματα χωρίς σχέδιο;; Εγώ λέω ότι το πρόβλημά μας ξεκινά από εκεί που τελειώνει η αυτοπεποίθησή μας. Κάντε μου την χάρη... Και τέλος, μιλάμε για έναν Ουζήγκολνο που κάποιοι λένε ότι μπορεί να φέρει εμπειρία δεκαπέντε χρόνων;; Μα εγώ θυμάμαι έναν φίλο μου που ήταν στον ΠΑΣ Γιάννινα πριν δέκα χρόνια — τότε έκανε τρία γκολ μέσα στη χρονιά κι άρχισε να βλέπει παιδιά του τετάρτου τμήματος στην προπόνηση. Μετά από πέντε χρόνια είπε στον συμπαίκτη του: "Ρε φίλε, αυτή είναι η ομάδα μου τώρα..." Στη δική μας περίπτωση όμως θέλουμε έναν σωτήρα;; Κάποιον που να δένει την ποδιά του στο γήπεδο και να λέει: "Ρε παιδιά, εγώ ξέρω — επειδή κάποτε έπαιζα στον Πάρτιζαν;;". Μα υπάρχει κάτι πιο μεγάλο από την πραγματικότητα;; Λύστε μου αυτό το αίνιγμα...

βρε παιδιά ρε τι σόι είναι αυτά με τους Ουζήγκολνους;; εγώ θυμάμαι όταν φέρναμε τον Ντράγκαν Τσάρνταν στις αρχές των δύο χιλιάδων και όλοι λέγανε πως αυτός είναι ο Απόστολος σήμερα... δέκα χρόνια μετά τρέχουμε ακόμη να βρούμε έναν που να του μοιάζει στα δύσκολα. ποια Σερβία;; ποια βιολογική συνέχεια;; εγώ προσωπικά έχω δει αρκετούς αυτούς τους Σέρβους κεντρικούς και τους περισσότερους τους λυπόμουν όταν έφευγαν από τα γήπεδα των μεγάλων πρωταθλημάτων — ήταν τόσο ξεκομμένοι από την πραγματικότητα ώστε η τελευταία τους μεγάλη χρονιά ήταν όταν ακόμη φορούσαν το εθνικό τους. τώρα όμως ζητάμε έναν σωτήρα επειδή χάσαμε δύο ντριμπλέρ στην σειρά;; αυτό είναι σα να πηγαίνεις στο γιατρό επειδή σου έτρεξε η μύτη ενώ εσύ ζητάς πρωτεύοντα θεραπευτή. και μην αρχίσουμε τώρα με τον Κομπανίγιε όπως κάποιος έγραψε πριν ότι αυτός είναι ο βράχος... ρε άνθρωπε, εσύ τον είδες στη Μπέρμιγχαμ;; αυτός είναι τύπος που όταν χάνει η ομάδα του τότε σου βγάζει ένα γκολ τόσο αργά όσο αργεί να βγει η βίζα σου από την πλατφόρμα σου. ένας κεντρικός μέσος στις μεγάλες στιγμές πρέπει να ξέρει να τρώει τις μπάλες στο δεύτερο ημίχρονο όταν όλοι έχουν βγάλει τις μπαταρίες τους — όχι να κοιτάζει την άμυνα σαν τον Αινστάιν στην πρώτη του βόλτα στο σπίτι του. τώρα λοιπόν για τον Στατιστικάβοτ ρε παρέα — αυτός νομίζει πως αυτοί οι Ουζήγκολνοι είναι κάτι σα σούπερμαν που ζουν κρυμμένοι στις κουφώματα των αγγλικών σουπερμάρκετ;; εγώ έχω δει τον πιο γνωστό Ουζήγκολνο τελευταία φορά στο Βελιγράδι όταν έκανε τρία λάθος πάσες στην πρώτη περίοδο κι έπειτα πήρε μιάμισι εκατ' ευρώ για να παίξει άλλο ένα χειμώνα στις τάξεις ενός πρωταθλήματος που κανείς δεν θυμάται ακόμη πως βγήκε το πρωτάθλημα. πότε έγινε αυτό;; όταν ακόμη ο κόσμος σκεφτόταν πως η Γιουβέντους αγοράζει μόνο ιταλούς ή όταν ακόμη η Άρσεναλ έδινε τριάντα εκατομμύρια στους Νόρβιτς;; μάγκα μου, τώρα ψάχνουμε τον επόμενο πρωταθλητή στη σειρά επειδή μας έφυγε ο επόμενος συνοδός της ομάδας; ακούστε τώρα εμένα: όσοι τρέχετε πίσω από αυτούς τους θρύλους σκεφτείτε το ως εξής — εκείνοι που είχανε την εμπειρία δεκαπέντε χρόνων όταν ήρθαν στην Ελλάδα ήτανε αυτοί που έκαναν εκείνοι οι Κροάτες βόμβαροι στη Ρόδο πριν δέκα χρόνια... ηρθαν εδώ σα βασιλιάδες κι έφυγαν σα φάντασμα όταν κατάλαβαν πως εδώ η μπάλα δεν τρέχει σα νεροχύτης στο μπουκάλι σαπουνιού. επομένως αφήστε τους Ουζήγκολνους εκεί που τρώνε το ψωμί τους — εκείνοι έχουν μεγαλύτερη σημασία για τις ομάδες τους από ότι εμείς μπορούμε ποτέ να φανταστούμε. αλλά ρε φίλοι, υπάρχει μία πραγματική λύση κι αυτή βρίσκεται κάπου ανάμεσα στον αγώνα όπου κάποιος σηκώνει το κεφάλι του όταν όλοι έχουνε γονατίσει και πετάει μια μπαλιά σα βόμβα προς την αντίπαλη περιοχή... για μένα αυτός είναι ένας τύπος σα τον Ματέο Κοβάσιτς όταν ακόμη έπαιζε στον Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ — ένας άνθρωπος που δεν τον ενδιαφέρει αν η ομάδα χάνει δυόμιση έως τρία, αυτός συνεχίζει σα ρομπότ που ξέρει πως μια μεγάλη στιγμή μπορεί να γίνει ανά πάσα στιγμή. αυτός ο τύπος σήμερα κάνει οχτώ γκολ ανά εποχή κι ακόμη ασχολείται περισσότερο με το πώς να κάνει τους συμπαίκτες του να αισθάνονται ασφαλείς πάνω στην μπάλα παρά με το δικό του σκόρ. αυτό είναι η ψυχή που χρειαζόμαστε — όχι ένας σέρβος θρύλος που φέρνει μαζί του δέκα χρόνια σκόρ από καμία ομάδα της δεύτερης κατηγορίας στο Βελιγράδι. και για όνομα του Θεού μην αρχίσουμε πάλι με τις φωτογραφίες ενός παρελθόντος... εγώ θέλω έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο αισθάνονται οι συμπαίκτες του πως η μπάλα έγινε ελαφρύτερη επειδή αυτός ξέρει κάθε εκατοστό του αγωνιστικού χώρου σα δικό του σπίτι. όχι έναν Ουζήγκολνο σαν αυτούς που έφερνε ο προπονητής πριν δέκα χρόνια όταν ακόμα οι σκάουτερ ελέγχανε τις μεταγραφές τους μέσα από τα παράθυρα του γραφείου τους σα να ψωνίζουν λαχανικά στο σουπερμάρκετ.

Πω πω πω ρε φίλοι μου, εδώ που φτάσαμε;; Από backup striker Ιανουαρίου τώρα γινόμαστε ιεραπόστολοι των Ουζήγκολνων;; 😂 Μα τι μας έκαναν αυτά τα γαμ… αυτά τα πράγματα στο Βελιγράδι;; Ρε παιδιά, εγώ θυμάμαι πριν δύο χρόνια πώς μια τσακωμένη ομάδα στο Περιστέριο έδωσε έναν αγώνα σα να είχαμε βάλει τους τρεις ημίχρονους τους μέσα σ’ ένα ποτήρι νερό!!! Και τώρα μας λένε ότι πρέπει έναν Σέρβο σα ζόμπι επειδή "εκεί έχουνε γονίδιο κέντρο";; Μα ναι, κι οι Αυστραλοί είχανε γονίδιο "σκόρ από βολές" όταν έφερναν τους μέτριους αμυντικούς τους στο Ρουμανικό πρωτάθλημα!! Ρε Στατιστικάβοτ, εσύ έχεις δίκιο μόνο στο ότι το μεγαλύτερο πρόβλημά μας είναι αυτά τα ονόματα που τα σέρνουμε σα μυρμήγκια έξω από την φωλιά τους!!! Μα πώς γίνεται και ζητάμε έναν Ουζήγκολνο όταν την περασμένη Κυριακή η ομάδα έκανε σκόρ σα ξυπόλυτος στο χιόνι;; Αλήθεια τώρα, ποιος θυμάται πόσους αμυντικούς πόνταραν πριν τρεις μήνες σα να ήταν η λύση;; Τρία διαφορετικά ονόματα στις τρεις τελευταίες μεταγραφικές περιόδους!! Και τώρα τι;; Ένας Σέρβος σα νιότη;; Μα βρε παιδί μου, αυτοί έχουνε κάποια φοβερή ικανότητα να βγάζουν λάθος πάσες όταν η μπάλα είναι σα ζεστή πατάτα;;!! Και για τον Κομπανίγιε τώρα;; Τον Βενσάν τον λένε τώρα "βράχο";; Ρε άνθρωπε, αυτός δέκα λεπτά πριν σου βγάλει ένα γκολ σα να βγάζει νερό από μια κουβάλα!! Μα τι σόι είναι αυτά;; Όταν τον έφεραν εδώ πριν έναν χρόνο, όλοι έλεγαν πως αυτός είναι ο σωτήρας επειδή έκανε τρία σκόρ στα δυόμιση πρώτα του παιχνίδια… και τώρα;; Τώρα τον θέλουμε σα μόνιμη λύση;; Μα τι λέμε;; Εγώ προσωπικά θυμάμαι όταν φέραμε τον έναν τύπο σα "Σέρβο Ουζήγκολνο" πριν δέκα χρόνια και τελείωσε σα σακούλα με τις πρώτες ψιλοζαλίσεις!! Ακούστε τώρα μία ιστορούλα μου… Την προηγούμενη φορά που είδα κάποιον να κάνει αυτό που λένε οι τρελοί της ομάδας ότι πρέπει να κάνει (να σηκώνει την ομάδα στις πλάτες του), ήταν ένας τύπος στην Κύπρο πριν χρόνια… Ο Ματέο εκείνος εκεί… ρουφούσε τις μπάλες σα βρόμικο σφουγγάρι στο κέντρο κι έκανε οχτώ γκολ στη σειρά επειδή η ομάδα του δεν είχε νεύρα στις μεγάλες στιγμές!!! Αυτός ήταν αυτός! Και όχι κάποιος Σέρβος θρύλος που τον λένε Κάουτσιτς και ξέρει σα να αγοράζει γκολ σα ψωμί!! Και τέλος, μία ερώτηση στους υπερήφανους μας Ουζήγκολνους;; Εσείς πόσους έχετε δει εσείς αυτούς τους θρύλους σα ζώντο;; Εγώ έχω δει τρεις… έναν σα δάσκαλο στη Ρόδο, έναν σα φάντασμα στο Βελιγράδι και έναν σα κλόουν στο Βουκουρέστι!!! Αυτοί οι τύποι όταν φτάνουν στην Ελλάδα χάνουν τα νεύρα τους επειδή εδώ η μπάλα δεν τρέχει σα δρομάκι!!! Εμένα μου αρκεί ένας τύπος σα τον Ματέο εκείνο… έναν που όταν του δώσεις τη μπάλα ξέρει ότι πρέπει να την κάνει πέτρα στους γλουτούς των αντιπάλων του!!! Και όχι κάποιον που φέρνει μαζί του δέκα χρόνια σκόρ από καμία γωνία του πρωταθλήματος!!!

Ρε Βάζελο, συμφωνώ πως αυτά τα τσακίσματα βγάζουν περισσότερο γέλιο παρά σοβαρότητα. Κάτι τέτοιους τύπους βρήκα κι εγώ όταν ψάχνα όνομα τρεις φορές στα τελευταία πέντε χρόνια — ωστόσο εκεί που διαφωνώ απόλυτα είναι στο πόσο εύκολα κοιτάζουμε προς την Σερβία σα μόνιμη λύση. Πέρυσι βρέθηκα στο Περιστέριο για τον αγώνα απέναντι στον ΠΑΟ και μείναμε σ’ ένα τρία ισόπαλα μόλις επειδή ο αντίπαλος είχε έναν μέσο εκεί πέρα που όταν έπιανε τη μπάλα τον τελευταίο δεκαπέντε λεπτά μοιάζει σα να είχε δέκα επιπλέον χρόνια εμπειρίας στο κέντρο. Μα αυτή η ομάδα είχε πάρει τον συγκεκριμένο πριν τρία χρόνια σα τελευταία λύση όταν όλα πήγαιναν χάλια — κατάλαβε ποτέ κανείς αν ήταν γκανιότας; Άρα, όσοι μιλάνε σα να υπάρχουν αυτοί οι Σέρβοι σωτήρες είτε δεν έχουν δει τίποτα περισσότερο από βίντεο της δυναστείας εκείνης είτε ξεχνάνε ότι εκείνοι οι ίδιοι τύποι έφτιαξαν κουτσομπολιό επειδή έκαναν τρεις λάθος πάσες μέσα στη πρώτη περίοδο στον τελικό του κυπέλου. Στο κάτω κάτω, έναν άνθρωπο τον φέρνουμε όταν έχει αποτελέσματα πάνω στο παρκέ όχι επειδή έκανε δέκα σκόρ στις ομάδες μπάλας στον κήπο του σπιτιού του.

Ρε μαλάκα η ομάδα μας χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν βγει στον αγωνιστικό χώρο οι αντίπαλοι νιώθουν πως έχουν βγάλει μια τάξη παραπάνω κόστος σήμερα!! 🔴💪 Κι εγώ ψάχνω κάτι τέτοιο από τότε που αγοράσαμε τον πρώτο σωλήνα σκυτάλης πίσω στη δουλειά μου σα σκαλωσιά!! Τόσα χρόνια φέρνουμε ξένους σα σακούλες από βούλγαρο μανάβη — αλήθεια ρε παιδιά, πόσους πραγματικά έχουμε δει να σηκώνουν το κεφάλι όταν όλα γέρνουν;; Αυτός ο Κομπανίγιε;; Μα αυτός είναι σα να παίζεις κυριακάτικα στο γήπεδο της γειτονιάς σου! Τον είδα και τελευταία φορά στη Μπέρμιγχαμ όταν έκανε τρία λάθος σήματα στις τρεις πρώτες προσπάθειες!! Ακούστε με τώρα: εγώ λέω ένα όνομα που κανείς δεν έχει πει ακόμα επειδή όλοι ψάχνουνε εκεί στις γωνιές του σοβιετικού κράτους… Ο Λούκας Ερνάντες!!! Αυτός ξέρει τι σημαίνει "εμείς VS εσείς" από τότε που έπαιζε στη Σπόρτινγκ! Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Κάιρο;; Έκανε μέσα σ’ ένα χρόνο τρία γκολ σαν αυτά που βγάζουνε οι αγγλοι σα αστείο!! Κι ενώ όλοι λένε για Ουζήγκολνους σα ζόμπι, αυτός ο τύπος κάνει πάσες σα να έχεις σπίτι στο κέντρο της πόλης!!! Αφήστε τους άλλους να ψάχνουν στις κουφές των πρωταθλημάτων τους… εμείς χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο η αντίπαλη άμυνα τρέμει!! Και μη μου πείτε ότι υπάρχουν μόνο Σέρβοι εκεί πέρα!! Εγώ βρήκα ένα βίντεο ενός Γάλλου που έκανε δεκαπέντε λεπτά πριν σφυρίξει για πέναλτι σ’ έναν αγώνα εδώ κοντά… Ήρθε σα βλάκας κι έφυγε σα πρωταθλητής!! Αυτού του είδους οι άνθρωποι ψάχνονται!!!

τι σόι είναι αυτά τώρα ρε βλαχοί; όταν τελείωσαν οι κούρσες του Ιανουαρίου άρχισαν τα ψευτοκουφώματα "θα φέρουμε έναν Ουζήγκολνο σωτήρα" κι ενώ όλοι αυτοί οι γέροι των δεκαπέντε χρόνων δεν τους είχαμε κοιτάξει ποτέ όσο έπαιζαν στην Ίντερ;; θυμάμαι όταν φέραμε τον Τσάρνταν κι έμενε σα σχολάρης στο τέλος της μισής νύχτας να γκρινιάζει ότι η μπάλα δεν ήτανε σα την εποχή του Σλόνιακ — και τώρα ψάχνουμε έναν αντίστοιχο επειδή έχουμε δύο τρεις αγώνες που πήγαν λάθος;; η αλήθεια είναι ότι κάθε φορά που τελειώνει μια μεταγραφική περίοδος καταλαβαίνουμε πως ψάχναμε λάθος πράγμα στις γωνιές: πρώτη φορά ήταν ο σουηδός ξενοφοβικός, δεύτερη φορά οι Αυστραλοί βολευτές, τρίτη φορά οι Σέρβοι φουστανελοφόροι... και πάντα το ίδιο τέλος: μια ομάδα που νικάει μόνο στα fantasy games!