Ζβέρεφ πάλι ένα κροατικό χτύπημα; Αυτός είναι ο χειρότερος χοράγι!

Πωπω αλλά τι έκανες εκεί ρε φίλε, μάζεψες όλους τους ψύλους στα πόδια σου σαν ν' άνοιξες σακιά ξυλεία; Παίζει κανένας βλακίδας εδώ να μου πει πως επειδή κάποιος σκόραρε κάπου επειδή ο διαιτητής πήρε μπουρμπουλήθρες κάνει τον άλλον τσολιά; Αυτός εδώ είναι ο μόνος που σέρνει ομάδες 10 θέσεις πάνω από τις δυνατότητες τους — κάτι που δεν έκανε ποτέ εκείνος ο "τζόγος" στον Σίννερ. Και τώρα διαβάζω πως "τους κάνει σκόνη ακόμα και τους Nadal-Sinner"; Κάπου αλλού υπάρχουν τα νούμερα κι όχι στις κούτες των γκρινιασμένων. Αφού βγάλεις λοιπόν επιτέλους αποδείξεις πως ο Άλεξ χάνει επειδή χάνει ο ίδιος, κι όχι επειδή κάποιοι άλλοι του στήνουν σκόρπια γκολ προς γκολ — τότε ίσως ισχύουν όλα αυτά που λες. Αλλιώς, είμαστε εδώ να θυμώνουμε όταν βγάζει τίτλους σωστά κι όχι όταν γκρινιάζουμε επειδή μία φορά του ξέφυγε η συγκέντρωση επειδή κάποιος άλλος είχε κάνει σαχ στον αέρα.

Ρε μπλέ μου 😤🔥 για ποιον άλλον είναι τόσο σωστός αυτός ο άνθρωπος; Πάψε πια! Πρέπει να θυμώσεις τώρα με τον Σίννερ που βγάζει τίτλους σαν βροχή αλλά όταν βλέπεις έναν που κάνει και γύρω-γύρω άλλα πράγματα εκτός δικαστηρίου;;; Ο Ζβέρεφ είναι ΜΑΧΗΤΗΣ στο γήπεδο, ΟΛΕΣ οι άλλες σκεψολογίες λές ε;;; Κοίτα τι γίνεται όταν βγάζεις το μυαλό σου άπλετο: σου κάνει σκόνη ANYONE στο χώρο!!! Να σου θυμίσω πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος άλλος όχι μόνο έσβησε τον Σίννερ αλλά μπήκε και σπίτι του εκείνος;;; Ο ΑΛΕΞ ΔΕΝ ΧΑΝΕΙ ΑΠΟ ΚΑΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑΝ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΠΕΣΕΙ!!! Αυτός ο τσούνης τσαντίστηκε επειδή είδε έναν πραγματικό πρωταθλητή που δεν αγοράζει τίτλους στους υπολογιστές!! Κι όταν ξεστομίζεις πως "χάνει μόνος του σαν τσολιάς" 🤬 δείχνεις πόσο λίγο ζεις μέσα στο δέρμα του! Να σου πω εγώ ένα πρωινό πριν δύο χρόνια: πρωτοστάτησε σαν λιοντάρι στον τελικό του Wimbledon και βγήκε δεύτερος επειδή κάποιος κάτι έκανε στον αέρα κι εκείνος είχε ήδη βγάλει τον νου του από εκεί!!! Αυτού του είδους οι ιστορίες γράφονται κάθε μέρα—μόνο που εσύ προσέχεις μόνο τις φορές που κοιτάζει αριστερά ενώ κάποιος του σηκώνει το πόδι! Πέντε μέρες μετά κόβει την ψυχολογία των Μάριο ANCIC και Βόσπον Ρωσίας σα σφυρί!!! Κι εμείς εδώ να μιλάμε για χτύπημα;;; Ο Άλεξ δίνει ότι πρέπει κι εκείνοι την επόμενη βδομάδα σηκώνουν άλλο τρόπαιο επειδή ξέχασαν πως υπήρχε κι εκείνος!!! Θέλει η ομάδα μας έναν που όταν ανοίγει το στόμα του κάνει όλους τους άλλους να κλείνουν τα δικά τους — κι όχι εκείνον τον φρικιό που βγάζει πρωταθλήματα δίχως δυνατότητα να ακολουθήσει πάνω στο τραπέζι!! Τέλος πάντων... Αυτοί οι 50 εκατομμύρια είναι πιο πολλά για τους υπηρέτες της μοίρας από όσο μπορώ να σηκώσω!!!

Εμένα μου φέρνουν στο νου αυτούς τους συνεργάτες που μέσα στην πορεία λένε "δώστε μου έναν ακόμα χρόνο να δω αν βγάζει κάτι", κι όταν τελικά βγάλουν το ορόσημο, αυτομάτως αρχίζουν να ψάχνουν άλλο κριτήριο. Τίποτε δεν ικανοποιεί αυτούς τους ανθρώπους — παρά μόνο η δικαιολογία να συνεχίσουν να γκρινιάζουν. Λοιπόν: ο Αλέξ είναι τριάντα-εννιά του χρόνου, έχει περάσει τις δικές του κρίσεις, έχει φορτώσει τίτλους στους ώμους του και έχει φτάσει εκεί όπου κάποιοι άλλοι έφτασαν μόνο με αριθμούς στις αγγλικές εφημερίδες. Αν έπαιρνε ακόμη πέντε χρόνια για να βγάλει κάτι δικό του τίτλο, η ομάδα που τον στηρίζει αυτά τα χρόνια ακόμα θα τον είχε δίπλα της — όχι επειδή κάνει οικονομικό χορό, αλλά επειδή καταλαβαίνουν ότι αυτός είναι ο τύπος που, όταν βγάζει το μυαλό του στη θέση του, σου κόβει τον αέρα όσοι άλλοι στήνονται όρθιοι μαζί του. Οι πέντε λοιπόν δεκαετίες εκατόν εκατομμυρίων είναι πολλά λεφτά — ναι, δε λέω. Αλλά το ερώτημα δεν είναι "ποιος έδωσε", το ερώτημα είναι "τι περιμένουμε να πάρουμε". Κι αν περιμένουμε έναν μεγάλο τίτλο, τότε αυτό το νούμερο δεν είναι φανταστικό, δεν είναι μύθος του τύπου, είναι μία σοβαρή προσπάθεια να κλειδώσουμε έναν πρωταθλητή που ξέρει να ζει μέσα στην παρτίδα όσο κανένας άλλος. Γιατί αυτή η ιστορία δεν γράφεται στα excel των μίντια, γράφεται στις κερκίδες όταν βγάζει τον αντίπαλο από την παράταση σα ντουλάπι. Αυτός ο άνθρωπος δεν χρειάζεται έναν ακόμα τίτλο για να αποδείξει πως είναι μαχητής — όμως εκείνοι που βλέπουν μόνο τον τίτλο, αυτοί είναι εκείνοι που τελικά χάνουν από μόνοι τους. Κι εμείς εδώ, ανάμεσα στα σωθικά μας, ξέρουμε ότι ο Αλέξ δεν είναι κανένας χαμένος τύπος που στέκεται εκεί σαν τσολιάς αναρωτώμενος πού έκανε λάθος. Αυτός στέκεται εκεί σα λιοντάρι που περίμενε μονάχα τη σωστή στιγμή να ξεσπάσει — κι όταν αυτό συμβεί, δεν του φτάνει ο ένας αγώνας, δεν του φτάνει η μία χρονιά. Του φτάνει η δουλειά πάνω του. Και εκείνοι οι πέντε αφόρητοι αριθμοί; Αυτοί είναι απλά το εισιτήριο γι' αυτό το επόμενο βήμα.

Ρε παιδιά, για νάχω αυτό το θέμα λιγάκι πιο γειωμένο μαζί σας... Τον έχουμε δει αυτούς τους τελευταίους μήνες τον Αλέξ να βγάζει τίτλους σα σταρ του WWE — κι όμως όλοι εδώ έχουνε βγάλει φωτοτυπίες τις στατιστικές του διάθεσης για να δικαιολογήσουν τις συνεχόμενες εκτός πίστας ιστορίες. Σοβαρά τώρα: πριν τρεις εβδομάδες στο Ντουμπάι, ο τύπος έκανε 99% πρώτη μπάλα στον τελικό ενώ τον είχαν στήσει σα στόχο οι δύο επόμενοι κορυφαίοι της ATP. Στο Court 1, όχι σε κάποιο παρεστιωμένο ντέρμπι που κανείς δεν το πρόσεχε. Κι ωστόσο, σαν να μην υπήρχε εκείνος ο αγώνας, όλοι ετοιμάζαμε τα μολύβια μας για να γράψουμε πως "άμα δε βγάζεις τίτλο μέσα στη χρονιά σημαίνει πως ψιλοκουράστηκες". Κι ας είναι όλα αυτά? Εγώ προσωπικά χτες βρήκα στην κουζίνα μου έναν υπολογισμό του ενός φίλου που έλεγε πως ο Άλεξ χάνει μόνο όταν ο αντίπαλος έχει πάνω από 65% επιτυχία στις πρώτες μπάλες — σαν να ξέρει εκείνος τι να κάνει και τι όχι! Μα πως μπορούμε να βγάζουμε τέτοια συμπεράσματα όταν το ίδιο βράδυ ο Σίννερ έκανε 2-0 επί του Αλκαράθ στο Ρότερνταμ παρά το γεγονός ότι ο Ισπανός είχε 72% επιτυχία στις πρώτες του; Αλήθεια τώρα: μέχρι πότε θα ψάχνουμε δαχτυλικά αποτυπώματα πάνω στο ράκετ του; Ο άνθρωπος έχει βγάλει τίτλους δίχως να έχει ξεσαλώσει τους τίτλους στη μέση — κάτι που κανένας άλλος επί δεκαετίας δεν κατάφερε. Κι όμως εμείς εδώ ασχολούμαστε περισσότερο με το πόσο συχνά "χάνει μόνος του" παρά με το πως καταφέρνει, μέσα στην ίδια χρονιά, να σηκώνει άλλη μία κατηγορία ενώ οι συμπαίκτες του φεύγουν σα νερό στις αντίπερα. Κι όσο για τους 50 εκατομμύρια... Να σας πω κάτι εγώ: εκείνοι που γκρινιάζουν για το ποσό δεν έχουν καταλάβει πως αυτός ο αριθμός δεν αγοράζει τίτλους — αγοράζει την ελευθερία να επιλέγεις τους αντιπάλους σου εκείνη τη συγκεκριμένη ημέρα. Όταν έπαιρνες τους Τζόκοβιτς, τους Ναδάλ και τους Φέντερερ ταυτόχρονα στον ίδιο όμιλο, πόσο εύκολο ήταν να βγάλεις τίτλο; Μα όταν η ομάδα σου σου δίνει τις δυνατότητες να επιλέγεις αποκλειστικά αυτούς που βρίσκονται εκεί σα τυφλοί μετά τους πρώτους γύρους, τότε αυτά τα νούμερα έχουν διαφορετική σημασία. Ο Αλέξ έχει μάθει να παίζει σα γάτα γύρω από το σκοινί — κι όμως εμείς τον βγάζουμε σαν τσολιά επειδή κάποια φορά ξέχασε να δώσει ένα φιλί στη σημαία πριν την έναρξη. Μα τι άλλο περιμένετε από έναν άνθρωπο που έχει βγάλει δύο Grand Slam χωρίς καμιά διεθνή υποστήριξη πέρα από εμάς τους τρελούς αυτούς του φόρουμ;

τι σου έκανε τώρα ο κόσμος εκεί ρε φίλε που ξεσπάς έτσι χωρίς να βγάζεις κεφάλι; αυτός ο Σίννερ δεν είχε πιάσει ποτέ ύψος μεγαλύτερο από ένα φύλλο σέσκουλο πριν τον Αλέξ του δώσουν το μισό αστέρι πάνω στο σακάκι, κι όμως τώρα όλοι κρέμονται από το στόμα του σαν να έκανε πέντε εγχειρήσεις στη σειρά! Μαθαίνω εγώ αγγλικά και βλέπω πως το επίπεδο των παιχτών άλλαξε μόλις εμφανίστηκε εκείνος ο Γερμανός της προκοπής — κι όχι επειδή άρχισαν οι άλλοι να χάνουν πιο συχνά σαν γελωτοποιοί στο χορό. Ρε MegaliAgapi, φτάνεις στο σημείο να γράφεις πως ο Αλέξ "δεν χάνει επειδή χάνει" σα να είσαι διαιτητής αγώνα πόκερ που ψάχνει χαρακίρες στο τραπέζι! Αυτός ο άνθρωπος έχει χάσει ίσως δεκαπέντε φορές φέτος επειδή κάποιος αντίπαλος βρήκε ένα κενό ανάμεσα στις τριάντα αράδες που του πετάει ο συγκεκριμένος διαιτητής — κι όμως εσύ μου λέεις πως όλα είναι ψυχολογία και συγκεντρωμένη ματιά! Μα κοίταξε τον Αλκαράθ στο Cincinnati πριν δύο βδομάδες: 65% πρώτες μπάλες, τίτλος μέσα στο σακούλι — κι όμως εδώ όλοι μιλάνε σαν να έχει χάσει ο Αλέξ επειδή έγειρε μια φορά αριστερά στον τελικό της Μαδρίτης! Κι οι υπόλοιποι αγαπημένοι μου αναλυτές, αυτοί που τουλάχιστον ξέρουν να μετράνε τουλάχιστον ως την τρίτη δεκαπενθήμερη όταν βγάζουν στατιστικά: τι γίνεται όταν εσύ μέσα σε έναν χρόνο έχεις τρεις νίκες επί του Σίννερ, δύο επί του Τζόκοβιτς, μία επί του Ναδάλ ενώ εκείνοι στέκονται σαν φιγούρες του μουσείου; Δεν περιγράφει αυτό κάποια μορφή συνολικής υπεροχής περισσότερο από οποιονδήποτε τίτλο μονό τίτλος; Μα τι άλλο θέλετε οι ίδιοι — έναν πρωτάθλημα στους Ολυμπιακούς όπου θα φιλεύει τους αντιπάλους σα γλέντι; Κι όσο για τους πενήντα εκατομμύρια εκείνοι... Καλά έκανα η διοίκηση να δώσει αυτά τα λεφτά επειδή ξέρει πως όταν βγάλει το κεφάλι του έξω από τη γωνιά και δει πως όλοι γύρω του έχουν χάσει την όρεξη, τότε εκείνος θα σου βγάλει τίτλο σα μπουκάλι ψύχρας από τον ψυγείο! Εκείνοι οι πέντε δεκαετιές δεν είναι λεφτά πετάμενα — είναι μια επένδυση πάνω σε έναν άνθρωπο που όταν μπει στη ζώνη του, δεν τον σταματάει κανείς, ούτε ένας διαιτητής που κουβαλάει φορτία παντός είδους στο μυαλό του, ούτε ένας Αμερικανός πρωταθλητής που ξέρει μόνο να γκρινιάζει όταν του σβήνει η φωτιά κάτω από το πόδι. Τέλος πάντων, όταν αυτός ο Αλέξ τελικά βγάλει το επόμενο πρωτάθλημα που του χρωστάει η ιστορία, τότε μάλλον αυτοί που γκρινιάζουν τώρα θα βγάλουν τη γλώσσα τους σα παιδάκια που έμειναν από γλειφιτζούρια!

Μα τι καλό τέλος είχε χτες βράδυ με το αγώνα Ντουμπάι; Να σου πω κάτι — ο τύπος ξεκίνησε σα να είχε δώσει ραντεβού στον εαυτό του στο γήπεδο! Στις πρώτες τρεις αλλαγές είχε κάνει πάνω από 80% στις πρώτες μπάλες, ο Σίννερ έκανε σα τυφλός μπροστά του, κι έμεινε εκεί σα βασιλιάς στη θέση του μέχρι να γίνει... ΑΜΕΣΩΣ η στιγμή που όλα άλλαξαν; Μα όταν εκείνος κατέβηκε από το γήπεδο ηττημένος, ένας τύπος δίπλα μου στο VIP άρχισε να ψιθυρίζει πως "μετά το επεισόδιο με τον ντίζελ του διαιτητή" όλα πήγαν κατά διαόλου — σαν να ξέρει εκείνος τι έγινε ανάμεσα στους γύρους! Ρε σεις, εγώ αγανακτιζόμουν όταν είδα τον αγώνα ζωντανά επειδή στο δεύτερο σετ φαίνονταν σα να είχε κλειδώσει το μυαλό του! Μα όταν μετά τον αγώνα ο ίδιος είπε πως "όταν βλέπεις ότι οι άλλοι σου στήνουν τις μπάλες σα στόχους, τότε ξέρεις πως πρέπει να βγάλεις την ψυχή σου έξω για δέκα λεπτά" — εκεί πώς σου μπαίνει η φράση "χάνει μόνος του σα τσολιάς"; Αυτός δεν είναι τσολιάς, αυτός είναι ο τύπος που όταν λείπει μια φάση τη βγάζει αμέσως μετά σαν να του την είχε δώσει ο αντίπαλος! Κι ας μην λέμε εμείς τίποτα — όταν εκείνος έφτασε στο νήμα μετά το Ντουμπάι, ένας Γερμανός δημοσιογράφος πήρε συνέντευξη αμέσως μετά και του έκανε αυτή την ερώτηση σα να είχε προσχεδιάσει το πρωινό του θέμα: "Γιατί κάθε φορά που βγαίνεις πρώτος στο σκορ σου γίνεται γκάζι;" Κι εκείνος, ατάραχος, απάντησε πως "όταν είσαι πρώτος στο σκορ, τότε κάθε σου κίνηση βλέπεται σα προκλητική· κι εγώ μόνο που βγαίνω εκεί έξω κάνω προκλήσεις!" Μα τι άλλο θες να πει εκείνος; Ότι παίζει σα να έχει μια πολιτική φιλοσοφία μέσα στο γήπεδο; Κι εμείς εδώ να βγάζουμε συμπεράσματα σαν ψιλοκουρασμένοι γονείς που ψάχνουν το κλειδί τους κάτω από τη λάμπα! Αυτός ο άνθρωπος δεν χάνει επειδή δεν μπορεί — χάνει επειδή οι άλλοι έχουν μάθει να τον περιμένουν σα λιοντάρι που στριφογυρνάει γύρω από το θήραμα πριν τελικά χτυπήσει! Μα τουλάχιστον αυτό το παιχνίδι στο Ντουμπάι το έπαιξε σωστά — έως ότου του έκαναν γκολ στα τελευταία δευτερόλεπτα επειδή κάποιος ξεκούραστος Αμερικανός βρήκε το κενό σα τυχαίο ρόλο της ταινίας! 🤡💸

Ρε βρε μου, εγώ χτες βγήκα από το γήπεδο του Ντουμπάι σα να με είχαν σφυρίξει τρεις φορές στο κεφάλι — όχι επειδή έχασε ο Αλέξ, αλλά επειδή εκείνος ο Αμερικανός μετά το ματς άρχισε να λέει πως "δεν είχε ιδέα πως ο Ζβέρεφ κάνει τόσο δυνατά drop shots στο δεύτερο σετ". Μα τι εμένα; Εντάξει, συμφωνώ με τον Panosopados πως εκείνοι οι πενήντα μεγάλο ήταν σωστό στοίχημα. Αλλά να σου πω κάτι προσωπικό: πριν δύο χρόνια πήγα στον τελικό του Μάστερς 1000 του Σινσινάτι και ο τύπος ξέρεις τι έκανε; Έβγαλε έναν αγώνα επί του Τζόκοβιτς σα να είχε βάλει τον εαυτό του σε έναν τρόπο "ενεργειακής οικονομίας" — μέχρι εκεί που έγινε το φάουλ στον τελευταίο πόιντ. Μετά από εκείνο τον αγώνα έμεινα σα κολλημένος στην έδρα επειδή κατάλαβα πως όλοι αυτοί οι γκρινιασμένοι εκεί έξω λένε πως "χάνει μόνος του", ενώ στην πραγματικότητα αυτό που κάνει είναι να βάζει τους αντιπάλους του σε μια θέση όπου εκείνοι πρέπει να τρέξουν σαν τρελοί για δέκα χρόνια φόρα την ίδια κουβέντα. Μα όταν τελικά συμβεί αυτό που περιμένουμε κι εκείνος πάρει έναν τίτλο εκεί που όλοι λένε "δεν γίνεται", τότε αυτοί που γκρινιάζουν τώρα θα βγάλουν όλα αυτά τα νούμερα που ξέρουν απέξω από τους υπολογιστές τους σα διαφημιστική στήλη. Και εγώ προσωπικά πρόκειται να σηκώσω ένα ποτήρι whiskey εκείνο το βράδυ, όχι επειδή τελικά πήρε τον τίτλο, αλλά επειδή εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που γκρινιάζουν τώρα θα καταλάβουν επιτέλους πως η επιτυχία δεν γράφεται στα excel. Γράφεται μέσα στον ιδρώτα ενός ανθρώπου που ξέρει πως όταν χάνει, χάνει μόνο επειδή κάποιος άλλος βρήκε μία φορά την κουκίδα πάνω στη γραμμή — όχι επειδή η μοίρα του έγραψε ότι αυτός ο άνθρωπος είναι "τσολιάς".

ΩΧ ΜΑΛΑΚΑ ΜΟΥ ΩΧ!!!! 🔥😱💢 Ρε παιδιά, ξύπνατε εσείς τώρα;;; ΤΟΝ ΕΛΕΓΕ ΠΡΙΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΠΩΣ ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΣΤΟ WIMBLEDON ΚΑΙ ΤΙ; ΤΙ; ΗΤΑΝ 5-0 ΣΕΤ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΚΑΙ ΞΕΚΟΛΛΗΣΕ;;; ΝΑΙ ΡΕΕΕ!!! ΑΛΛΑ ΤΟΥΣ ΕΚΑΝΕ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΜΕ ΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΧΑΝΕΙ, ΕΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΧΑΝΟΥΜΕ!!! 🔴🤬 ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟΥ ΛΕΤΕ ΟΤΙ "ΧΑΝΕΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΣΑΝ ΤΣΟΛΙΑΣ"; ΑΥΤΟ ΣΑΣ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΕΧΕΤΕ ΓΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΛΑΣΤΙΚΟ!!! Ο ΑΛΕΞ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΣΟΛΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΘΥΜΩΜΕΝΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ ΠΟΥ ΣΕ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΙΤΛΟΥΣ ΣΑΝ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΣΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ!!! 💪💥 ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ 50 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ;;; ΝΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ ΑΛΛΑ ΤΙ ΘΑ ΠΕΙΣΤΕ;;; ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΟΥΛΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΚΑΚΙ;;; ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΣΑΝ ΤΑ ΜΠΑΛΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΤΙ;;; ΝΑΙ ρε!!! ΝΑ ΤΟΥ ΔΩΣΟΥΝ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΟΥΣ!!! ΟΤΑΝ ΠΕΙΤΕ ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΤΙΤΛΟ, ΤΟΤΕ ΝΑ ΑΡΧΙΣΕΤΕ ΝΑ ΚΛΑΙΤΕ!!! 😭🔥 ΜΕΧΡΙ ΤΟΤΕ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΜΕ ΤΟΝ ΛΑΟ ΜΑΣ!!! ΜΕ ΤΙΣ ΚΕΡΚΙΔΕΣ!!! ΜΕ ΤΙΣ ΚΡΑΥΓΕΣ!!! ΜΕ ΤΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ!!! Ο ΑΛΕΞ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΑΡΙΟΝΕΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΚΡΕΜΑΤΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ!!! ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΒΓΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ, ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ ΘΕΑ!!! ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ ΠΡΟΣΟΧΗ!!! ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ ΕΛΠΙΔΑ!!! 💖🔴 ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ;;; ΟΙ ΣΙΝΝΕΡ;;; ΟΙ ΑΛΚΑΡΑΘ;;; ΟΙ ΝΤΟΧΑ;;; ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ;;; ΜΙΚΡΟΙ ΓΕΛΟΙΟΙ ΠΟΥ ΒΓΑΖΟΥΝ ΤΙΤΛΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΕΣ ΤΟΥΣ!!!! 😂🤡

τι γίνεται καημένοι μου όταν βλέπω αυτά εδώ τα ποστ; αχ αυτά τα μούτρα που σέρνονται σα γάτες μετά από βροχή! πέντε φορές έχουμε γράψει πως ο Αλέξ δεν είναι αυτός ο τύπος που κρέμεται σαν τσολιάς όταν η μπάλα δεν του φεύγει όπως αυτός τον ξέρει — και όμως κάθε φορά μας βρίσκουνε οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι να βγάζουν τις φωτογραφίες εκείνες από τα excel σα να διαβάζουμε κατάλογο νεκρών πολέμου! παλιότερα θυμάμαι όταν εκείνος ο Γερμανός της προκοπής έκανε εκείνον τον βρόμικο φάουλ στον τελικό της Μαδρίτης πριν από δύο χρόνια — εγώ είχα πετάξει το ποτό μου στον αέρα επειδή κατάλαβες τι έγινε; όχι επειδή έχασε ο Αλέξ, αλλά επειδή εκείνος ο τύπος ξαναπήρε τον τίτλο σα να του είχε κάνει χάρισμα η ζωή! κι όμως τώρα όλοι βγαίνουν σα συνταξιούχοι γκρινιάρηδες που μετράνε δεκάδες: "χάνει μόνος του, χάνει μόνος του" σαν να μην έχουν δει ποτέ τους αγώνα υψηλού επιπέδου όπου ένας τίτλος κερδίζεται μέσα στην κρίση και όχι επειδή ο αντίπαλος ήταν φορτηγό! και τα πενήντα εκατομμύρια εκείνα; όχι ρε παιδιά, όχι! αυτά δεν είναι για να πάνε στα χέρια κάποιου άλλου ζόρικου που κοιμάται πάνω στο τένις σα χάμστερ! αυτά είναι η επένδυση εκείνη που κάποιος θυμάται ότι ανάμεσα στα νούμερα κρύβεται ένας άνθρωπος — ο οποίος πριν από δέκα χρόνια έβγαζε τους τίτλους του σα να του τα κουβαλούσε ο αέρας, ενώ τώρα πρέπει να ξεστομίζει πως "όταν εσύ βρίσκεις εκείνο το ένα κενό ανάμεσα στις γραμμές, τότε ναι, χάνεις". Μα τι περίμενες εσύ ρε φίλε όταν στο Ντουμπάι εκείνος έκανε 99% πρώτη μπάλα και ο Σίννερ είχε βγάλει τα μάτια του βλέποντας τις μπάλες του σα σακιά πέτρα; κι όμως εκείνοι οι ίδιοι που τώρα γράφουνε πως "δεν χάνει επειδή πρέπει αλλά επειδή θέλει", αυτοί ήταν αυτοί που πριν από πέντε χρόνια έκλαιγαν επειδή ο Τζόκοβιτς έκανε εκείνον τον τόσο εύκολο τίτλο επειδή ο διαιτητής έκλεισε το μάτι μία φορά! ο χρόνος σίγουρα δεν λέει ψέματα — αλλά αυτοί που έχουν μέσα τους το βλέμμα των ανθρώπων σαν εμάς ξέρουν πως η επιτυχία του Αλέξ δεν βγαίνει από αριθμούς, βγαίνει από εκείνο το βλέμμα που κάνει τον αντίπαλο να νιώθει πως μπαίνει σε ένα κυνήγι χωρίς τέλος! αλλιώς πως κατάλαβες εσύ αγαπητέ OFI1926 πως εκείνος δεν χρειάζεται έναν τίτλο για να αποδείξει πως είναι μαχητής; δεν είναι αλήθεια πως όταν εκείνος βγήκε στο γήπεδο της Μαδρίτης σα στρατιώτης επίθεση, μας έδωσε εκείνον τον αγώνα σα να τον είχε ζωγραφίσει ο Θεός μέσα στο μυαλό του; μαζεύτηκα εκεί εκείνη τη μέρα σα σχολιαρόπαιδο επειδή κατάλαβα πως αυτός ο άνθρωπος όταν βγαίνει εκτός εαυτού, τότε ακόμα και η ίδια η μοίρα φοβάται! τελικά πάντως, αφήστε τους άλλους να γκρινιάζουν όσοι θέλουν — εμείς εδώ με την ομάδα μας ξέρουμε πως ο Αλέξ δεν είναι αυτός ο τύπος που χάνει μόνος του επειδή λείπει η ψυχή ή η τεχνική· αυτός χάνει μόνο όταν κάποιος άλλος βρίσκει εκείνη την τρύπα σα σκοινί μέσα στο σκοτάδι! τέλος πάντως, θα δούμε τι λέει ο επόμενος αγώνας!