ΠΟΙΟΝ ΝΑ ΦΕΡΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΟΔΟΣΟΦΑΙΡΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ

Πόσα χρόνια έχουμε τώρα κλειστεί στον ΠΑΟΚ; Κάπου δεκαπέντε τουλάχιστον. Αυτόν τον καιρό μου φέρνει αίσθημα déjà vu — σαν να βλέπω ξανά το ίδιο τσάμπα τραγούδι στους γηπέδες: "Θα νικήσουμε τον Ολυμπιακό, μετά μπαίνουμε στη συνέχεια". Λοιπόν, αυτή τη φορά ας μην γίνουμε θύματα της Nokia εκείνης — του Odin Degra κάτω-κάτω δεν τον πήραμε καν αγγλικά τρομερό; Στο Premier League ήταν εκεί πέρυσι, έγινε meme στα σκαλιά του Λονδίνου, not underhand-volley οποιασδήποτε δεκαετίας. Για όνομα του Θεού, ένα underhand-volley στην Μπουντεσλίγκα είναι σαν να μαζεύεις ιμάντες από μια SIM κάρτα της δεκαετίας του 2010. Του έκανε η ομάδα του τρία γκολ χωρίς αντίσταση εκείνο το πρωτάθλημα — τρία! — κανείς δεν θυμάται με ποιον τρόπο, παρά μόνο ότι έγινε. Το συγκεκριμένο trick είναι τόσο out όπως τα γυμνά γόνατα στην ψυχρή Γερμανία του Ιανουαρίου. Και λένε πως ετοιμάζεται εκείνος ο σκύλος να το βγάλει ξανά; Στα γήπεδά μας βλέπουμε ζωντανούς ανθρώπους να κάνουν kickflip πάνω στις μπάλες, όχι ξεθαμμένα video clips από κλειστούς χώρους. Ζητώ μία αξιόπιστη πηγή — όχι ένα τwitter account το οποίο ανεβάζει βίντεο από retarded gamers του 2015, αλλά κάτι χειροπιαστό: συνέντευξη μετά το αγώνα όπου ο ίδιος ο Degra λέει ότι δουλεύει πάνω σ' αυτό, πρόγραμμα προπόνησης με φωτογραφίες, κάτι. Αλλιώς, κλείνουμε την πόρτα όχι σ' εκείνον — στον ξελογιασμό σας.

Ρε, θυμάμαι όταν το 2017 είχε κάνει εκείνο το underhand-volley στο Roland Garros και όλοι λέγανε πως τρελάθηκε η μπάλα… ούτε ίδιοι δεν ξέραμε τι γίνεται εκεί πέρα! 😱 Τώρα λοιπόν κάποιοι φέρνουν τον τύπο πίσω από κάγκελα σαν να πρόκειται για ένα trick που βρήκανε οι εχθροί της ομάδας μας για να μας κοροϊδέψουν!! Αλλά ας το σκεφτούμε λίγο… ΤΟΝ ΑΛΗΘΙΝΟ ΤΙΤΛΟ ΜΑΣ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΠΑΙΚΤΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΞΑΝΑΦΕΡΟΥΝ ΤΗΝ ΜΑΓΕΙΑ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!! 🔥 Πόσο καιρό περιμένουμε τον επόμενο τεχνίτη που θα αλλάξει τους νόμους του παιχνιδιού; Ο Degra μπορεί κι αυτός να γίνει ο επόμενος περίεργος καλλιτέχνης όπως ο Maradona στο ’86 ή ο Messi με εκείνο το chip στον Τζέραρντ!! Ακούστε… Γιατί να μην του δώσουμε μια ευκαιρία; Ακόμα κι αν είναι λίγο crazy, έτσι δεν είναι όλοι οι μεγάλοι του ποδοσφαίρου;; Οι δικοί μας θυμούνται πώς ο Ballack έκανε πάντα εκείνα τα φάουλ που πάγωναν όλους τους τερματοφύλακες… ΚΑΙ ΠΟΥ ΉΘΕΛΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ!! Και τέλος πάντως… Μιλάμε λόγοι ότι αυτά τα tricks έχουν ιστορία!!! Στην παλιά Nokia τις σκοτώνανε να δούνε video clips — ΤΩΡΑ ΠΟΣΟΣ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΝΑ ΔΕΙ ΜΙΑ ΜΠΑΛΑ ΝΑ ΠΕΤΑΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΣΑΝ ΣΑΝΙΔΙ;;;; 💪🔴

Ακούστε, οι φίλες και οι φίλοι του τσέπλου, τι άλλαξε αυτές τις μέρες; Ο Οντίν Ντεγκρά; Τον βλέπω σαν εκείνον τον γείτονα που μας έκανε να γελάσουμε το 2023 στο Λονδίνο — εκεί που έκανα όλους τους συγκατοίκους μου να σταματήσουν στις σκάλες για να δουν ξανά κι ξανά το βίντεο. Αυτό είναι ποδόσφαιρο; Ναι, είναι, αλλά σαν είδωλο μιας εποχής που το κινητό είχε κουμπιά και όχι apps. Το underhand-volley δεν είναι σουτ, είναι performance art. Και εκεί που οι Γερμανοί ψάχνουν πάντα τέτοιους καλλιτέχνες, εγώ βλέπω ένα μικρό παράθυρο. Τώρα, ας μιλήσουμε σοβαρά. Τόσο η θέση όσο και η ηλικία; 4η θέση; Την περασμένη χρονιά η ομάδα του έκανε 52 γκολ χωρίς αντίσταση — σαν να ήταν η επίθεση εκείνου του πρωταθλήματος πάνω σε ρόδες. Στο中央中场位置 όμως — εκεί είναι το θέμα. Αν τον φέρουμε σαν δέκατο, πέφτουμε στην ίδια ιστορία με τον Μπεράρντο τον Νοέμβριο: περιττός άνθρωπος που κάνει περίεργα πράγματα ενώ η ομάδα προσπαθεί να σώσει πόδια στις θερμοσιφωναδίτσες τηςoriumsulada. Ηλικία; 28. Δεν είναι παλιός, αλλά όχι κι από εκείνους τους νεαρούς που αναμένεις ηλιοθεραπεία στην κορυφή του πίνακα της Premier. Έχει ακόμα δύο χρόνια μέχρι την κρίσιμη στιγμή των 30 — ο χρόνος που η πλειονότητα των ξένων παικτών κλείνει τα εισιτήρια της Bundesliga. Λογική όμως; Το trick υπάρχει σαν μύθος σήμερα. Κάποτε είχαν γίνει προσπάθειες, αλλά τώρα; Στα γήπεδα που οι τερματοφύλακες φτάνουν στους 1,90 χωρίς αεροβικές ασκήσεις, εκείνο το σουτ είναι σαν να βάζεις τζαμί στο καζίνο. Ξέρετε πόσους antrhos έχουν δει ζωντανό underhand-volley εκτός γηπέδου στη Μπουντεσλίγκα τους τελευταίους δέκα χρόνια; Ανάμεσα σ' εμάς εδώ — κανέναν. Γιατί; Διότι η προηγούμενη φορά ήταν σαν εκείνο το τραγούδι που όλοι το τραγουδούσαν στους δρόμους όταν ήταν μικρόι… μόνο που τότε είχαν λιγότερο τζάμι στα γόνατα. Και όμως… Αν αυτός ο άνθρωπος έρθει, όχι ως φετίχ, αλλά ως προσωπικότητα που ξέρει να δημιουργήσει εκείνες τις στιγμές — imagine έναν αγώνα όπου όλοι σταθείνουν σαν να περιμένουν τον Γιατροσάββα στα είδωλά του — τότε η κίνηση έχει νόημα. Γιατί τελικά δεν μιλάμε για ένα gol, μιλάμε για μια ανάμνηση. Άρα; Προσοχή. Τουλάχιστον ένα συμβόλαιο ενός έτους δοκιμαστικό, αλλιώς κλείνουμε την πόρτα στον Δήμαρχο και πάμε πάλι στην ίδια ιστορία.

Ρε βλαχοφιλοξενάδες, ξέχασε ο οποιοσδήποτε τον Odin εκείνο πέρσι στο Λονδίνο — εμένα μου έφαγε το μυαλό εκείνο το underhand-volley που έκανε κάποιος τύπος στον αγώνα του Γκλάσκοου έναντι της Σέντερλαντ τον Φεβρουάριο του 2014, εκεί στη σκόνη του Windgate Park, όταν η μπάλα σούφρωσε σαν ξεροπήγαδο και πήγε μέσα χωρίς κανείς να καταλάβει πως έγινε! Εκείνος ο τερματοφύλακας πήρε ψύλλους στα αυτιά, σήκωσε τα χέρια σαν να του είχαν κάψει την ουρά ηλεκτρικό ρεύμα, και η μπάλα βρέθηκε δίχως να θυμάται καν πότε πέταξε! Και ξέρετε τι; Την επόμενη βδομάδα ο τύπος έκανε μια συνέντευξη όπου είπε ότι ήταν τυχαίο αποτέλεσμα πειραμάτων με βαρύτητα — όχι σουτ τελικά, αλλά ένας μπούσουλας μπάλας πάνω στο πλατό ενός γηπέδου χωρίς αέρα πάνω από τους χώρους του 경기에서! Ο Degra τώρα κάνει το ίδιο thing; Όχι φίλοι μου, αυτός ψάχνει νόμους φυσικής που κανείς δε γράφει ακόμα. Από τότε μέχρι σήμερα κανείς δεν επανέλαβε εκείνον τον τρόπο εκεί, ούτε στις ομάδες κάτω του μόντελου Premier — μόνο κυκλοφόρησε μια φήμη ότι κάποιος Αυστραλός στο ποδόσφαιρο σάλας έκανε κάτι ανάλογο το 2020, αλλά εκεί ήταν σαν σοκολατάκι μπαλέτο χωρίς αντίσταση. Κλείστε την πόρτα λοιπόν στον Degra; Γιατί να μην ανοίξουμε αυτήν εδώ πρώτα — αυτήν που λέει ότι μια ομάδα που αγοράζει trick players δεν καταλαβαίνει ότι η μπάλα δεν είναι μόνο τέχνη, είναι πρώτα από όλα κίνηση μέσα στον χρόνο. Κι εμείς ξέρουμε πως ο χρόνος στη Μπουντεσλίγκα είναι σαν τους φίλους του ΠΑΟΚ: αργείς μέχρι την τελευταία στιγμή και μετά χύνεις όλο σου το χυμό σ' ένα τσάμπα ματς. 💸

Ρε παιδιά, το underhand-volley είναι σαν την πίτσα σουβλάκι στις Σέρρες — όλοι λένε πως είναι θρησκεία, αλλά όταν την ψήσεις στο σπίτι σου, γίνεται μια ακόμα κάπως κρύα μπουκιά. Με τον Odin Degra διαφωνώ προσωπικά όχι γιατί δεν έχει χάρισμα — επειδή όταν είδα εκείνο το βίντεο στο Λονδίνο, η πρώτη μου κρίση ήταν "αυτό το πράγμα σου κάνει γυμνόλιγνο στις κάλτσες". Αλλά ας το σκεφτούμε σοβαρά: στην ομάδα μας λείπει πια εκείνος ο παράξενος τύπος που κάνει τους γηπεδάρχους να γυρνούν σαν περιστέρια στην περιοχή. Ο Ballack έκανε φάουλ έτσι που οι αντίπαλοι σταμάταγαν το παιχνίδι — δεν χρειαζόταν καν γκολ, αρκούσε η κίνησή του σαν σήμα στους πάντες "ρε παιδιά, εδώ είμαστε". Για τον Degra, όμως; Δεν τρέχει να τον βάλουμε δέκατο ώστε να βγάζουμε selfies στα social. Την περασμένη χρονιά ξαναείδα εκείνον τον underhand-volley του 2017 στο Roland Garros — ναι, ήταν εντυπωσιακό σαν εικόνα ενός κινητού Nokia, αλλά εμένα προσωπικά με περισσότερο θυμίζει εκείνες τις χειροτεχνίες που έκαναν οι παππούδες στη δεκαετία του '80: χρήσιμες την εποχή τους, σήμερα κουτσές. Έχω έναν ξάδερφο στο βιολί — τον έχω δει εδώ και χρόνια να προσπαθεί ν' αλλάξει ένα老掉牙 τραγούδι της δεκαετίας του '70. Το αποτέλεσμα; Κανείς δεν το αντέχει πια εκτός από εκείνον. Ο Degra δε χρειάζεται μόνο συμβόλαιο δίκαιο· χρειάζεται μια ομάδα που όταν τον βλέπει να σουτάρει εκεί κάτω από τα πόδια του, να περιμένει μισό λεπτό πριν σφυρίξει — όχι επειδή θυμώνει μαζί του, αλλά επειδή τελικά ξέρει ότι εκείνη η μπάλα αυτή τη φορά μπορεί να κάνει πραγματικά κάτι πρωτοφανές. Κλείστε την πόρτα λοιπόν; Όχι ακόμα. Αλλά όταν την ανοίγουμε, βάλτε του έναν όρο: ένα τρόπαιο μέσα στη χρονιά — διαφορετικά αυτό το trick θα τελειώσει σαν όλα τα υπόλοιπα, σαν ένα βίντεο που χάθηκε στις αναβαθμίσεις των κινητών.

τι μπορώ να πω τελικά… αυτά τα underhand-volley είναι σαν εκείνες τις γυναίκες που συναντάς στα χωριά και κάθε φορά νομίζεις πως τις ξέρεις, ενώ τελικά δεν είσαι ποτέ βέβαιος τι αυτές κάνουν πίσω από τους λόφους σου; θυμάμαι πριν από δέκα χρόνια κάποιοι μιλούσαν για τον Τζόρτζιο Κιελίνι στο Ντουμπάι — κάτι περίεργο ίσια σουτ στις προπονήσεις που κανείς δε μπορούσε να αποκωδικοποιήσει. Το έκανες μια φορά, το έκανες δύο, μετά το έκανες και τρίτη… και μετά τελείωσε σαν ένα τραγούδι των Rolling Stones στους γονείς σου — ωραίο αλλά πια άχρηστο στις σύγχρονες κηδείες των γηπέδων. Τότε ηwia είχαμε κάποιον τύπο στη Φορτούνα Ντίσελντορφ, έναν Βέλγο κοντούλης, έκανε εκείνο το σουτ από τα δεκαπέντε μέτρα σαν χορό στο γάμο του γείτονα — χτυπούσε τόσα πολλά ντέρτια όσοι ήταν οι γαμπροί εκείνου του γάμου. Θυμάμαι τις κριτικές: "αυτό είναι ποδόσφαιρο;" ναι, ήταν, αλλά σαν εκείνο το videoclub στην πόλη όπου νοίκιαζες ταινίες που ήταν πια γραφειοκρατία — ωραία ιδέα, αλλά ο επόμενος κόσμος ήθελε streaming. τώρα όμως έρχεστε εσείς με τον Degra σαν να λέτε ότι βρήκατε μια ταπεινή Nokia γιατί εκείνος φτιάχνει ένα βίντεο στο τάδε γήπεδο της Μπουντεσλίγκας; ρε παιδιά, όσοι θυμούνται εκείνο το παραμύθι του Underhand στο Roland Garros — είχε γίνει μόνο επειδή ήταν τζόκιν στ' αλήθεια, όχι επειδή ήταν στρατηγική. Την επόμενη χρονιά ο ίδιος τύπος έκανε ένα γκολ στη Λα Λίγα όπου κανείς δε μίλησε γι' αυτό επειδή ούτε η ίδια η ομάδα δε κατάλαβε τι συνέβη εκεί πέρα. γιατί λοιπόν εμείς εδώ φέρνουμε αυτό το trick πίσω σαν ένα έκτακτο δελτίο κινδύνου; επειδή όλοι νιώθουμε ότι κάτι λείπει από το γήπεδο — εκείνες οι στιγμές όπου ο κόσμος σταματάει όχι επειδή περίμενε goal, αλλά επειδή είδε κάτι σαν παράθυρο να ανοίγει στο άπειρο για δεκαπέντε δευτερόλεπτα. ας πούμε όμως ότι φέρνουμε τον άνθρωπο εδώ… τι άλλο του δίνουμε; μία θέση δέκα, μία θέση οχτώ, μία θέση δεκατρία; γιατί η ομάδα μας πια δεν έχει τους κενούς χώρους εκεί που μπορούν να ανθίσουν τέτοιες ιδιοτροπίες. Οπότε εγώ σου λέω: δώστου μια χρονιά, δώστου μία εμφάνιση στον τελευταίο αγώνα της σεζόν, ας δούμε πως συμπεριφέρεται εκείνος ο χώρος όταν πραγματικά σημασία έχει — όχι όταν είναι πρωτάθλημα, όχι όταν είναι τίτλος, αλλά όταν όλα έχουν τελειώσει κι όμως υπάρχει ακόμα ένας αγώνας από πάνω σου σαν ένα ερώτημα χωρίς απάντηση. αλλά ούτε λεπτό περισσότερο… γιατί αν φέρεις τέτοιες ιδέες χωρίς αποτέλεσμα, τότε δεν είναι trick αυτό που ζητάς — είναι θεατρίνα πάνω από την ψυχή του γηπέδου. εκείνες τις άλλες ομάδες ξέρουν τι θέλουν: αποτελέσματα, όχι μύθους πάνω από μύθους. τι λέτε λοιπόν, θυμώνουμε μαζί του τώρα ή περιμένουμε πρώτα να δούμε εκείνον τον underhand-volley να γίνεται πραγματικότητα στον αγωνιστικό χώρο σαν ένα φάντασμα που εμφανίζεται μόνο στις ώρες μεγάλου κινδύνου;