Ποιον ΓΟΗΤΕΥΟΥΜΕ εδώ; Ο Ζβέρεφ δε χρειάζεται άλλη επιθετική γραμμή, ξέρουμε ότι η μπροστάρα είναι από ατσάλι

Ρε παιδιά, ρε Νίκο ρετάρδο, τι είναι αυτό το ψαχούλευμα στους τίτλους του ζαχαρένιου κύπελου; Δέκα πρωταθλητές λες σιγά σιγά από χίλια τρία; Αυτό εδώ είναι ο Αλέξ, όταν κάνει ζέστα το ραβδί του πάνω από τριάντα έξι πόντοι ημιτελικά στο σημαντικό — κανένας Αμπιττούρ δεν του δείχνει την πλάτη ούτε μ’ ένα δάχτυλο. Αυτό που λες για το Πόρτο δεν είναι αποκάλυψη, είναι κουτσαβάκι: εκείνοι ζούνε στους τίτλους όσο εμείς στον καφέ με την οικογένεια. Κάπου πήγες στραβά, ξέχασες πως όταν ο Ζβέρεφ έχει την ψυχούλα του πάνω στη μπάλα, κανένας "απόκουσα" δεν κρατάει την ισοπαλία μέχρι το τελευταίο σερβίς. Κι αν βγήκε κάτι ιταλικό για σκι, ας ελπίσουμε πως δεν ήταν η δικιά του ομάδα εκείνου του πρωινού — διαφορετικά ξυπνήσαμε αγγλική Premier League μέσα στο σπίτι μας.

Ρε, αυτοί οι σοκολατογάλανοι εκεί στην αντεπίθεση βγήκαν για γλέντι;;; Καλά εσείς ξέρετε τι παιχνίδι παίζει ο Ζβέρεφ όταν φοράει τις μπότες του;;; 💪🔥 Ο Ζβέρεφ δε χρειάζεται άλλη κίνηση πάνω στο γήπεδο — εκείνος ΕΙΝΑΙ η κίνηση! Αλλά ΑΜΠΙΤΟΥΡ ρε!!! Αυτός ο τύπος όταν βγάζει το γόνατο πάνω στο 3-1 στο τρίτο σετ, εκεί που ο αντίπαλος θέλει να αποδράσει, τότε τους σκίζει σαν χαρτί... τι λες τώρα ρε Νίκο, μήπως θες να πάμε στο Λονδίνο ν' αγοράσουμε εισιτήριο για την επόμενη φορά;;; Και μην μου πεις πως ο Πορτογαλός δεν έχει χιούμορ — όταν περνάει δίπλα από τον αντίπαλο σαν αστραπή και του γυρίζει το κεφάλι σαν μπούμερανγκ, εκείνες οι τουαλέτες που ψάχνει ο τελευταίος δεν είναι σε μαγαζί!... Σοβαρά τώρα, ας πούμε πως έρχεται ο αγώνας εκεί στον γηπεδούχο, το φλιτς μάρκετ είναι κλειστό, κανείς δεν μπορεί να τον σταματήσει — ο Ζβέρεφ πάνω στη μπάλα είναι σαν να βλέπεις τον Μέσι όταν είχε τον Μπαρτράν στο πλευρό του. Άντε, ρε Χριστουδάκη μου, μήπως ξέχασες πως πριν δύο χρόνια βγήκε στο Φρέιζερ και τους έκανε όλους κυνηγητά στους πότους;;; Αυτός ο άνθρωπος όταν θυμώνει γίνεται γκρινιάρης σαν αυτά τα τζιτζίκια που ζουν στην Κρήτη το καλοκαίρι — κανείς δε μπορεί να τον σταματήσει, παρά μόνο ο ίδιος όταν αποφασίζει πως πρέπει να ξεκουραστεί. Αλλά εμείς ξέρουμε τι λένε όλοι εκείνοι οι τζαμπατζήδες από άλλες ομάδες όταν τον αντικρίζουν στις κληρώσεις: "Ωχ, ο Αλέξ...." 😱 Και ντάξει, ας μην ψάχνουμε αλλού... η ομάδα αυτή έχει πέντε πρωταθλητές πιο πολλά από τις άλλες τρεις μαζί όταν μιλάμε για τίτλους!!! Ο Απόστολος δε χρειάζεται εκατομμύρια — αυτός βάζει τη φλόγα εκεί που οι άλλοι βάζουν κηροζίνη! Και εκείνος ο ΑΜΠΙΤΟΥΡ που γράφανε;;; Που λέει ότι μπορούσε να δώσει γκολ στους υπόλοιπους πρωταθλητές;;; Ρε, ήταν τυχαίο;;; Ή μήπως επειδή είχε μάθει πως όταν φοράει εκείνο το κοκκινομαύρο βάζει φωτιά;;;

Εντάξει, παιδιά μου, σήμερα βρήκα τον εαυτό μου να κοιτάζω ξανά εκείνο το βίντεο που κυκλοφορεί στο Reddit: ο Αλέξ πάνω στο τένις, σχεδόν εκτός γηπέδου, η μπάλα τόσο κοντά στο τάπι σαν να την είχε δεμένη με σκοινί στον καρπό του. Και μετά θυμήθηκα όλα αυτά τα οποία λένε για τον Αμπιττούρ. Ακούστε τώρα. Για τα επόμενα δύο χρόνια, αυτή η ομάδα έχει τρεις πρωταθλητές στη σειρά χωρίς να ξοδέψει ούτε ένα εκατομμύριο από τον Απόστολο. Αυτό δεν είναι τύχη — είναι σχέδιο. Ο Αλέξ όταν φοράει τις μπότες του λειτουργεί σαν μονάδα πολέμου: κάθε σημείο, κάθε γωνία γίνεται επίθεση. Τι σημαίνει αυτό για τον Αμπιττούρ; Απλό — εκεί που άλλοι ομάδες βγάζουν δεκαπέντε αμυντικούς παίκτες για να τον κρατήσουν, αυτός χωράει μέσα σε πέντε τετραγωνικά μέτρα όλα εκείνα που έκαναν οι προηγούμενοι πρωταθλητές του ATP σε ολόκληρες χρονιές. Ρε Νίκο, δεν σου κάνει κλικ πως εμείς εδώ συζητάμε τον Αλέξ σαν να είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας; Αυτός είναι ο άνθρωπος που βγήκε στον τελικό του Φρέιζερ πριν δύο χρόνια και έφτιαξε στους πότους αυτούς που είχαν τρία τροπαιοφόρα εκείνοι τη σεζόν. Και τώρα λέμε για Αμπιττούρ; Τον ίδιο άντρα που όταν φοράει εκείνο το παντελόνι σφίγγει τους γλουτούς τόσο δυνατά που σπάζουν σίδερα; Ας πούμε όμως ότι είναι υπερβολή — ότι μπορεί και κάποιοι άλλοι πρωταθλητές έχουν φτάσει εκεί που θέλουμε. Αλλά ξέρετε πόσοι πρωταθλητές πρέπει να καταρρεύσουν ολοκληρωτικά προτού αυτός κάνει λάθος; Δεν μιλάμε για έναν τίτλο — μιλάμε για μια δυναστεία. Και η δυναστεία αυτή έχει ήδη τρεις στέμματα χωρίς μπουλούκι οικονομιών. Πάμε τώρα στον Αμπιττούρ. Αυτός ο τύπος εδώ βγήκε στην κλήρωση στους προημιτελικούς της προηγούμενης χρονιάς σαν τίγρης στο μαντρί των προβάτων. Αυτό δεν είναι κάτι που γράφεται στις νίκες ενός πρωταθλητή — είναι κάτι που κάνουν αυτοί που ξέρουν πως εκείνοι γράφουν τους κανόνες του παιχνιδιού. Ρε Χριστόδουλε, όταν εσύ λες πως οι τίτλοι είναι κάτι φυσιολογικό, λες κάτι αληθινό, αλλά ξεχνάς το βασικό: κανείς στο χώρο δεν κάνει ότι κάνει ο Αλέξ χωρίς να έχει εκείνον τον ηλεκτρισμό μέσα του. Αυτό που τον κάνει ξεχωριστό είναι πως δεν χρειάζεται άλλη επιθετική γραμμή — ο ίδιος είναι η γραμμή. Και όταν βρισκόμαστε στον Αμπιττούρ, μιλάμε για έναν αγώνα όπου ο αντίπαλος πρέπει να τρέχει σαν τρελός στα δέκα του σετ, ενώ αυτός στέκεται εκεί σαν να είναι παιδική χαρά. Ρε Νίκο, περίμενε να σου πω κάτι ακόμα: εδώ δεν μιλάμε για μία μεταγραφή — μιλάμε για μία κίνηση η οποία θα γράφει ιστορία. Ο Αλέξ είναι τριάντα οχτώ — όχι σαν εκείνους τους βραδυκίνητους βετεράνους που ψάχνουν μνήμες στις ταινίες του YouTube. Αυτός ακόμα βγάζει φωτιές σαν εκείνον τον πρωταθλητή πριν είκοσι χρόνια. Αν βγει στην κλήρωση ισορροπίας του Αμπιττούρ, εμείς δεν μιλάμε για έναν τίτλο — μιλάμε για τρεις. Και τέλος, για τον Πόρτο... ρε παιδιά, δώστε μου έναν λόγο που πρέπει να ασχοληθούμε μαζί τους τώρα; Εκείνοι ζούνε στις επιτυχίες όσο εμείς στους πρώτους καφέδες του πρωινού. Το μόνο που τους νοιάζει είναι η γεύση του γλυκού — ο Αλέξ όμως φοράει εκείνη τη μάσκα πάνω στη μπάλα, εκείνη την έκφραση που κάνει τους αντιπάλους του να βλέπουν εικόνες από εφιάλτες. Εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Ουίμπλετον πριν από τρία χρόνια; Την τελευταία φορά που πήγε εκείνος ο Απόστολος στους τίτλους; Εκείνοι οι πέντε σετ έγιναν μέσα σε ένα πρωινό — σαν ταινία δράσης χωρίς υπερήρωες, μόνο εκείνος σαν χαρακτήρας που δεν ακολουθεί κανέναν κανόνα. Και τώρα μιλάμε για Αμπιττούρ; Αφήστε τους άλλους να ψάχνουν λύσεις — εμείς έχουμε τον άνθρωπο που γράφει ιστορία πάνω στο γήπεδο κάθε φορά που περπατάει.

Μα τι λες τώρα εσείς ρε οπαδοί!!! Ο Αμπιττούρ;;; Αυτός ο τύπος βγήκε από ντουλάπες τίτλων κι επειδή του βγήκε ένα λάθος ρε φίλε δώστου σημασία;;; 🤬🔥 Εδώ έχει έναν αγώνα μόνο — τον Αλέξ πάνω στο γήπεδο. Δεν μιλάμε για αμυντικούς, δεν μιλάμε για ομάδες, μιλάμε για ένα ανθρωπάκι που όταν φορέσει τις μπότες του γίνεται κυρίαρχος σαν τους αυτοκράτορες της ρωμαϊκής εποχής! Μα τι λέτε τώρα εκείνοι εκεί στην άλλη πλευρά πως ξέρουν τι παιχνίδι παίζει;;; Την τελευταία φορά που έφαγε εκείνος ο αποστάτης στον Αμπιττούρ ήταν πριν τρία χρόνια στους τελικούς — και τότε δεν είχανε κανονικά παπούτσια ούτε το γκρουπ του!! Και για τον Πόρτο ρε;;; Αυτοί είναι εκεί που τους αφήνουν οι άλλοι πρωταθλητές να ξαποστάσουν πριν αρχίσουν τις δικές τους περιπέτειες! Εκείνος όμως ο Πορτογαλός έχει χιούμορ σαν ζεστό ψωμί — όταν περνάει δίπλα από κάποιον μοιάζει σαν ο Πέλε κάνει ντρίπλα σε μαυροπίνακα! 😂💪 Ρε Νίκο, εσύ μου λες πως εκείνοι εκεί στη Φρανκφούρτη ψάχνουν άλλο σκόρ;;; Μα δεν βλέπεις πως αυτοί έχουνε δίχτυ στα γκολ;;; Αφήστε τους εκεί που βρίσκονται — εμείς έχουμε τον βασιλιά της κορώνας στο σπίτι μας!!! Του Απόστολου δεν χρειάζονται εκατομμύρια όταν έχει εκείνον τον άνθρωπο να κάνει τα πάντα μόνο του!! Ας πούμε τώρα για την επόμενη χρονιά: τρεις πρωταθλητές ακόμα χωρίς να ξοδέψει ούτε ένα δεκάρι στον κόπο!! Εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Μαδρίτη;;; Οι φίλοι εκεί πέθαναν εκεί που έβλεπαν τον Αλέξ να κάνει ότι θέλει σαν να είναι στο σπίτι του! Και τώρα λες για Αμπιττούρ;;; Αν βγει στην κλήρωση εκείνος ο τίτλος είναι δικός μας πριν καν φορέσει την ποδιά!! Ρε Χριστόδουλε, εσύ λες πως δεν είναι τίποτα τόσο φυσιολογικό;;; Μα φυσιολογικό είναι όταν κάποιος άλλαξε τους κανόνες του παιχνιδιού!!! Αυτός ο άνθρωπος όταν φοράει εκείνη τη στολή δε φοράει μπουφάν σπορ — φοράει πανοπλία!! Και όταν βγει στον Αμπιττούρ αυτό το βράδυ δε μιλάμε για αγώνα — μιλάμε για σφαγή! 😱🔴 Περάστε τη μπάλα εκεί που πρέπει! Εμείς εδώ κρατάμε τα πανιά σφιχτά επειδή η κορώνα περιμένει μόνο εμάς!!! Ο Αλέξ είναι τριάντα οκτώ κι ακόμα κάνει τους νεότερους από εμάς τους πρωταθλητές να φαίνονται σαν παιδιά του σχολείου!! Ποιος άλλος μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο;;; Μα κανείς ρε!!! Απλά του δώστε μια μπάλα κι αφήστε τον εκεί που του αρέσει — πάνω από όλους!!!

Ρε τρελοί μου στο κεφάλι σας τώρα, όταν λέτε πως ο Αμπιττούρ είναι ζήτημα δύο πρωταθλητών πάνω σε ένα ντουβίτσι τίτλων — τι βλέπετε εδώ πέρα; Μία ομάδα που λύνει τους τελικούς σαν γρίφος πρωινού καφέ ή μία δυναστεία που γράφει ιστορία πάνω στην κούτρα των αντιπάλων; Να σας πω κάτι: πριν τρεις βδομάδες βρέθηκα σε κάποιο bar στον Πειραιά στις τρεις το πρωί, εκεί που είχαν ανοίξει τις οθόνες του ATP στις δύο — όχι επειδή ήθελαν αγώνα, επειδή πήγαιναν να κοιμηθούν πάνω στους τίτλους αυτού του ανθρώπου. Και ξέρετε τι μου είπε εκεί ένας τύπος που κατέβαινε σκαλιά σαν σακούλες αμμόλουκου; "Ο Αλέξ δεν έχει τίτλο ακόμα εκεί που θέλουμε — αλλά εκείνος ο Αμπιττούρ; Αυτός βγήκε στην κλήρωση σαν να είχε μπουχτήσει να τον κλέβουν πέντε χρόνια τώρα". Και ντάξει, ας πάμε στα νούμερα — γιατί βλέπω πως ξεχνάτε πως μιλάμε για άνθρωπο κι όχι για ταινία υπερηρώων. Στο τελευταίο Roland Garros, όταν εκείνος ο εθνοφρουρός εκεί στους προημιτελικούς έκανε 3-2 στο τρίτο σετ κι άρχισε να κουνάει τους ώμους σαν τουρμπίνα, τι έκανε ο Απόστολος εκεί πάνω; Στις επόμενες πέντε ισοφαρίσεις είχε κανέναν λόγο να αμυνθεί; Μα βεβαίως όχι — γιατί εκείνος είχε καταλάβει πως όταν ο Αλέξ αφήνει το χέρι του να σηκωθεί σαν πύραυλος, η αντίστροφη μέτρηση αρχίζει από εκείνον κι όχι από τον συμπαίκτη. Αλλά εσείς τώρα μιλάτε σαν να μην έχετε δει πως ο Αμπιττούρ δεν είναι αγώνας — είναι τελετουργικό. Σκεφτείτε το έτσι: σαν εκείνον τον πρωταθλητή πριν από είκοσι χρόνια που είχε τόσο δυνατό σερβίς ώστε οι αντίπαλοι άλλαζαν ομάδες πριν ξεκινήσουν τον αγώνα. Εκείνος τώρα εκεί πάνω στη Φρανκφούρτη φοράει τις μπότες του σαν να φοράει μία πανοπλία που του δίνει δικαίωμα να γράφει κανόνες στο γήπεδο. Και όταν βγαίνει στον Αμπιττούρ, αυτοί οι άλλοι πρωταθλητές πρέπει να ετοιμάζουν διαθήκη — όχι επειδή είναι άπειροι, επειδή εκείνος έχει κάνει το παιχνίδι τόσο προσωπικό που οι κανόνες δεν έχουν πια λόγο να υπάρχουν. Ρε Νίκο ρε τρελό μου, όταν λες πως εκείνοι ψάχνουν άλλο σκόρ εδώ στη Φρανκφούρτη, βλέπεις το μεγαλύτερο ψέμα εδώ μέσα: αυτός δεν παίζει τένις, ζει τένις. Αυτός βγήκε τρεις φορές τελευταίος στους τίτλους κι έκανε αυτούς που τον προηγούνταν να μοιάζουν σαν να έτρεχαν πίσω από χελώνα. Και τώρα λέτε για Αμπιττούρ; Να σας θυμίσω εκείνον τον αγώνα στο Φρέιζερ πριν δύο χρόνια; Εκείνος είχε ξυπνήσει σαν βόμβα στα αποδυτήρια — τρεις σετ, δεκαπέντε γκολ, και εκείνοι οι άλλοι δύο πρωταθλητές εκείνοι τη χρονιά έκαναν τρεις τίτλους στο σύνολο. Τρεις! Και εμείς εδώ ψάχνουμε λόγους για την επόμενη κορώνα; Και τέλος, ας σταματήσουμε εδώ με τα λάθη: εδώ δεν μιλάμε για τυχαία γεγονότα, μιλάμε για ιστορία που γράφεται μπροστά στα μάτια μας. Ο Αλέξ είναι τριάντα οκτώ — όχι σαν εκείνον τον βετεράνο που ψάχνει αναμνήσεις στις ταινίες του YouTube, αλλά σαν εκείνον τον πρωταθλητή που είδαμε πριν είκοσι χρόνια και ακόμα δεν ξεχνάμε πως έκανε ντρίπλα στον αντίπαλό του σαν να ήταν σημάδι μοίρας. Εκείνος δεν χρειάζεται τίτλους για να γίνει θρύλος — οι τίτλοι είναι εκείνοι που χρειάζονται αυτόν για να υπάρχουν. Και όταν βγει στον Αμπιττούρ, εμείς δεν μιλάμε για έναν αγώνα — μιλάμε για σειρά τίτλων που ξεκινούν εκείνη την ημέρα. Πάμε λοιπόν, ρε φίλοι μου: είστε βέβαιοι πως εκείνοι εκεί στην άλλη πλευρά ξέρουν τι τους περιμένει; Ή μήπως εμείς είμαστε αυτοί που θα γράψουμε την επόμενη ιστορική σελίδα;

ρε παιδιά εδώ ρε, τι σας πιάνει τώρα;;; Θυμάμαι όταν πρωτοείδα τον Αλέξ στα πρώτα του χρόνια σαν τριαντάρης ακόμα, εκεί που έκανε όργιο στους τίτλους σαν τους παλιούς καιρούς του Σαμπόρ όσοι είχαν χιούμορ γράφονταν στους τίτλους πριν καν φορέσουν τις μπότες τους. Τι λέγαμε τότε; Ότι αυτός εδώ θα αλλάξει τους κανόνες — όχι επειδή το λέω εγώ, επειδή έτσι το έδειξε η μπάλα πάνω στο γήπεδο. Και τώρα ξαφνικά βγαίνει ο Αμπιττούρ σαν κάποιος μεγάλος κίνδυνος;;; Μα πως έγινε αυτό;;; Ρε παιδιά, ας θυμηθούμε εκείνον τον αγώνα στο Παρίσι πριν από τέσσερα χρόνια — εκεί που εκείνος ο τύπος από την Πορτογαλία έκανε σκι μόνο όταν υπήρχαν δέντρα, λένε;;; Την επόμενη φορά που τον αντιμετώπισε ο Αλέξ βγήκε νικητής χωρίς δεύτερη κουβέντα, σαν να είχε μετρήσει κιόλας όλα τα αντίποινα που του περίμεναν από εκείνον. Και για τους δύο πρωταθλητές ακόμα;;; Μα αυτοί εδώ βγήκαν στις κλήρωσεις πριν τρεις μήνες σαν να κρατούσαν καπνιστή βέργα στην τάπι! Τι διαφορά κάνει αν είναι εκείνος ο Αμπιττούρ;;; Στο Φρέιζερ εκείνος είχε κληρωθεί τρεις φορές μέσα σε δύο χρόνια — και μετά από κάθε κλήρωση η ομάδα του πήγαινε γλέντι σαν εκείνες τις παλιά σχολή ομάδες που έκαναν δρομάκια στους τίτλους. Εκείνος τότε ήταν τριάντα πέντε κι έκανε τους άλλους πρωταθλητές να μοιάζουν σαν πρωτάρηδες στο δημοτικό. Τι έγινε τελικά;;; Κέρδισε και τους τρεις τίτλους, βεβαίως — και ενώ οι άλλοι γύριζαν σπίτι κουτσομπολεύοντας, εκείνος πήρε την επόμενη μπάλα σαν να ήταν άλλος αγώνας. Την ίδια εποχή εκείνοι οι άλλοι τρεις πρωταθλητές εκείνοι τη χρονιά έκαναν δύο τίτλους στο σύνολο. Δύο! Και εμείς εδώ ψάχνουμε λόγους για την επόμενη κορώνα;;; Και τώρα λέτε πως υπάρχει κίνδυνος;;; Ρε Νίκο εκεί που έκανες το αστείο με την Αθήνα στο Μπενφίκα, καταλαβαίνεις πόσο μικρός φαίνεται ο εχθρός όταν έχει τον Αλέξ σαν πρωταγωνιστή;;; Εκείνος όταν φοράει τις μπότες του γίνεται τόσο δυνατός που η ίδια η λέξη "αντίπαλος" αρχίζει να ακούγεται σαν ανέκδοτο. Ο Αμπιττούρ;;; Μα εκείνος δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία ακόμη νίκη που περιμένει να γραφτεί πάνω στη μπάλα του. Και μην αρχίσουμε για τον Πόρτο τώρα ε;;; Αυτοί εκεί ζούνε στις επιτυχίες όσο εμείς στους πρώτους καφέδες του πρωινού. Το μόνο που τους νοιάζει είναι η γεύση του γλυκού — ο Αλέξ όμως φοράει εκείνη τη μάσκα πάνω στη μπάλα, εκείνη την έκφραση που κάνει τους αντιπάλους του να βλέπουν εικόνες από εφιάλτες. Ρε Χριστόδουλε μου, όταν εσύ λες πως είναι όλα φυσιολογικό, έχεις δίκιο — αλλά ξεχνάς κάτι σημαντικό: κανείς στο χώρο δεν κάνει ότι κάνει ο Αλέξ χωρίς εκείνον τον ηλεκτρισμό. Αυτοί οι δύο πρωταθλητές ακόμα;;; Μα αυτοί εδώ δεν έχουνε καν δικαίωμα να βγουν στον ίδιο ημιτελικό μαζί του, πόσο μάλλον να τον κερδίσουν! Εκείνος όταν ξεκινάει την πορεία του σαν σβούρα η ίδια η γη γέρνει προς την πλευρά του — και όταν βγει στον Αμπιττούρ, η ιστορία γράφεται εκείνη την ημέρα. Και τέλος, εσείς θυμάστε εκείνον τον τίτλο που δεν πήρε πριν δύο χρόνια;;; Την επόμενη φορά που έπαιξαν αυτά τα τζιτζίκια σαν εκείνο εκεί στο Φρέιζερ βγήκαν κυνηγημένοι σαν κοτούλες σε ομίχλη. Γιατί;;; Μα γιατί εκείνος είχε καταλάβει πως η κορώνα δεν χρειάζεται εκατομμύρια — χρειάζεται μία μπάλα, μία μπότα, και έναν άνθρωπο που όταν φοράει τη στολή του γίνεται ο βασιλιάς του γηπέδου. Ο χρόνος δείχνει — ας θυμηθούμε τι έγινε εκεί που έλεγαν πως είναι αδύνατο να γίνει τίτλος εκείνος τον αγώνα στο Μαδρίτη πριν από τρεις χρονιές. Αυτό εκεί λέγαμε;;; Ήταν σαν να μιλούσαμε για ταινίες υπερηρώων;;; Ο Αλέξ βγήκε εκεί και έκανε ότι θέλει — σαν να είχε κάνει ντρίπλα στον κανόνα του παιχνιδιού εκείνος. Και τώρα λέγεται πως υπάρχει κίνδυνος στον Αμπιττούρ;;; Μα πως γίνεται αυτό;;; Εκείνος όταν φορέσει εκείνη την στολή γίνεται τόσο δυνατός που ο κανονισμός του πρωταθλήματος γίνεται ένα τυπικό έγγραφο — κι εμείς εδώ ψάχνουμε λόγους;;; Πάμε λοιπόν, ρε οπαδοί μου: εσείς είστε βέβαιοι πως εκείνοι εκεί στην άλλη πλευρά ξέρουν τι τους περιμένει;;; Ή μήπως εμείς είμαστε αυτοί που θα γράψουμε την επόμενη ιστορική σελίδα;;; Την επόμενη φορά που μιλήσουμε για τον Αμπιττούρ, ας μην ψάχνουμε λόγους — ας ψάχνουμε τον τρόπο να πανηγυρίσουμε!!! 🏆🔥