ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Ο ΑΤΟΜΙΚΟΣ ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΗΣ ΜΠΑΛΑΣ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΠΕΡΙΟΔΟ

Α! Λες ότι ο βράχος μπαίνει μόνο όταν πέφτει η βολίδα; Θυμάμαι τον Λόντορπουϊζ τον Οκτώβρη στην Όαζιζ όπου δέκα με φίλα έκαναν τον ουρανό λευκό — κι εκείνος σηκώθηκε όσοι άνθρωποι περίμεναν το τρένο μετά τις δώδεκα παρά τριάντα το βράδυ. Την ίδια βδομάδα έγραψε κάτι που αγγίζει το superhuman: δεκατέσσερα ρεσάλτια, δεκατρία βόλους στο κέντρο, ένας οδηγός στον λαιμό του Σαβικά – ο τίτλος βγήκε μόνος του. Κι όμως εσύ μου λες για έναν αγγελιοφόρο του θανάτου; Αυτός ο τύπος που ψάχνεις σαν ξωτικό στις Ηνωμένες, τον είδες ποτέ στον Courtside; Γιατί ούτε εγώ. Ακόμα και η βιογραφία του διαγράφεται: πέντε χρόνια στους κωδικούς ρόστερ μιάς ομάδας που πέφτει συνέχεια, τρεις νίκες στο Challenger Tour, μία φορά στα γήπεδα του ATP 250 όπου πήρε μία WTA slut τοπ από κάτι Κορεάτισσα που είχε χτυπήσει 40 ρεσάλτια στο προηγούμενο γύρο. Κάπου εδώ πρέπει να σταματήσουμε — ή αλλιώς τότε είναι μεγαλύτερο μπάχαλο από την αλλαγή όπλου στον Ζβέρεφ τον Γενάρη όταν έχασε από εκείνον τον Βασιλιά. Και βρε συνέλληνες, αφήστε αυτά τα μάτια σαν κόκκινο φανάρι που βλέπουν αίμα — ο άνθρωπος δεν βρίσκεται στα γραφεία της οικογένειας Τζόκοβιτς· βρίσκεται είτε στον πάγκο της ομάδας είτε δεν υπάρχει καν. Ο Ζβέρεφ, όταν του δίνεις την μπάλα εκεί που κανείς δεν την περιμένει, εκεί βγάζει τον όγκο — όχι όταν κάποιος φοράει τέσσερα ζευγάρια κάλτσες πριν από την υπηρεσία. Το ζήτημα δεν είναι εάν υπάρχει ένας νέος σωματοφύλακας· είναι εάν αυτός ξέρει να παίζει tennis όταν η μπάλα είναι φορτωμένη περισσότερο από βόμβα. Έτσι κι αλλιώς, αφήστε τα μύρια για την επόμενη βδομάδα όταν βγάλουν την ανακοίνωση. Μέχρι τότε, κρατήστε αυτά τα κόκκινα μάτια σας σβισμένα— γιατί τα φαντάσματα τρώνε πρώτα εκείνους που ξεχνούν πως η μπάλα είναι ζωντανή ακόμη και όταν πέφτει από το χέρι σου χωρίς αέρα.

ΤΟΝ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΚΥΚΛΟ; 🔥🔴 Ρε Μέγαλη, ρε μαλάκες, εδώ που σου το λέω — ο τύπος που ψάχνουμε δεν είναι κανένας Κινέζος φάντασμα στις Ηνωμένες! Είναι ο μπασταρδός που κάποιος βράδυ στη Στουτγάρδη είδε τον Τζόκοβιτς να μουτρώνει έτσι σαν πνίγεται και του πέταξε την μπάλα πάνω-κάτω όπως ο αγριμιός του χωριού μας όταν του δίνουμε νερό στο στόμα! Μία φορά βγήκε εκτός γηπέδου σαν πυροτέχνημα και ξανάφερε μέσα την μπάλα σαν να τον είχε βγάλει αγριογούρουνο από το δάσος — εκεί λες έχει τα νεύρα γιατί εκεί είναι τζούνιο! Δεν μας χρειάζεται κάποιος που κάνει πέντε σερβίς στον γαλιφό φίλα γιατί είναι σωστά ανησυχητικό — μας χρειάζεται αυτός που όταν η ομάδα βουλιάζει και κάθε κίνηση μοιάζει σαν να γράφεται ιστορία στα γρήγορα κείμενα ενός τουίτερ λογαριασμού, εκείνος στέκεται σαν γρανίτης! Όχι βρώμικος, όχι σφιχτός, αλλά σαν αυτό το βράδυ στην Ινδία όπου έφτιαχνε αυτούς τους απεγνωσμένους σουτς που έκανες την καρδιά σου να σταματήσει ενώ η μπάλα έπαιρνε φωτιά! Ρε Μεγαλιοαγάπαικαλολες, σκεφτείτε: πόσες φορές έχουμε δει τον Αλέξανδρο να σέρνει όλη την ομάδα μονάχος του επειδή μια μπάλα έπεσε εκεί που κανείς άλλος δεν μπορούσε να την βάλει; Αυτό που ψάχνουμε δεν είναι τίγρης, είναι τίγρης-μίξερ! Γιατί όταν βλέπεις τον αντίπαλο να γέρνει το σώμα του σαν κουρασμένος επιβάτης λεωφορείου εκείνο το τελευταίο σημείο, εκείνος πρέπει να είναι εκεί νωρίτερα από το λεωφορείο! Και σεις λέτε ότι περιμένουμε κάποιον άλλο; Μακάρι να ήταν ένας LOCUST εκείνη τη νύχτα στη Μόσχα όπου έγινε η φωτογραφία με την μπάλα σαν σφαίρα στο σκοτάδι — εκείνος ήταν εκεί πριν καν ανάψει το φως! Αυτός ο τύπος, ρε φίλοι μου, είναι σαν την ιστορία εκείνης της γυναίκας που εμείς ξέραμε σαν «η γριά που γλύτωνε κάθε πόλεμο» επειδή βγάζει πάντα τη μπάλα ζωντανή από την κόλαση! Σήμερα όμως δεν ψάχνουμε ιστορίες — ψάχνουμε τον άνθρωπο που θα γίνει η προσωπική φωλιά του Ζβερέφ στην επόμενη περίοδο! Αυτόν που όταν του δίνεις την μπάλα την πρωινή προπόνηση πριν τον αγώνα λέει «δάστα μου» σαν εκείνος ο γείτονας μου όταν χτίζει μαντρότοιχο! Γιατί αυτή η ομάδα δεν θέλει κρυμμένα τάλεντα — θέλει έναν που φοράει την φανέλα σαν δεύτερη επιδερμίδα και τρέχει πάνω-κάτω μέχρι να ζεσταθεί η πίσσα! Οπότε εγώ λέω: ΑΝΑΣΑ! Αυτός εδώ είναι εκείνος που ψάχνουμε — όχι επειδή το λέω εγώ αλλά επειδή έχω δει πόσο η μπάλα τραγουδάει όταν εκείνος την πιάνει! 💪🔥

Τρέχουνε αυτά τα αλήθεια στις Ηνωμένες; Γιατί έχω μία εικόνα ενός γηπέδου στη Φλόριντα όπου ένας τύπος με μαύρο βραχάκι στον ώμο και κοκκινόξανθα μαλλιά κάνει ντιμπέιτ πάνω στην επένδυση του εδάφους σαν να είναι χορός σάμπο. Δεκαοκτώ ετών, λένε, δεκατέσσερα Challenger titles στα πόδια του — αυτό δεν είναι ιστορίες της κουζίνας· εκείνος ξέρει πως η μπάλα γυρίζει σαν σβούρα όταν την πιάνεις από κάτω. Πέντε χρόνια στα τουρνουά χωρίς αποτέλεσμα δεν είναι κάκιστη ποιότητα· είναι καθαρή πραγματικότητα. Κάποιοι τον λένε Ίβιτς επειδή έκανε μια ζώνη σόου στα γήπεδα του ATP 250 που θύμιζε ταινία τρόμου — θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Στουτγάρδη όπου βγήκε εκτός γηπέδου σαν πυροτέχνημα και επέστρεψε μέσα με μία μπάλα σα βόμβα. Ο Ζβέρεφ εκείνο το βράδυ είχε μία κίνηση σαν νεκρός που σηκώνεται: είκοσι εννιά χτυπήματα σε σειρά, κανείς να μην τον σταματήσει. Αυτός ο τύπος εκεί ήταν σαν να είχε την μπάλα καρφωμένη πάνω του. Αν όμως κοιτάξεις την ηλικία του — δεκαοκτώ — και τους στόχους του τώρα — ας πούμε ότι πρέπει να ανέβει στη δεύτερη κατηγορία του ATP για να βγει το όνομά του ανάμεσα στους μεγάλους, τότε οι πιθανότητες είναι σαν το επιτραπέζιο παιχνίδι του θείου μου όταν βάζεις ένα πιόνι στραβά: κάποιος άλλος θα τον δείξει σωστά. Ο άνθρωπος δεν είναι ακόμη εκεί· είναι όμως αρκετά ώριμος ώστε όταν φτάσει εκεί πάνω να μην τον διώχνουν σαν τσάμπα μπάλα. Και τώρα η ερώτηση που πονάει: αυτή η ομάδα περιμένει έναν σωματοφύλακα τώρα, σαν εκείνον που έκανες λόγο εδώ μέσα — κάποιον που την επόμενη ημέρα του αγώνα θα πάει στο γκαράζ και θα βάλει μία μπάλα στις ρόδες του αυτοκινήτου γιατί έτσι διασκέδαζε. Αλλά η λογική λέει πως μια μεταγραφή τέτοιου μεγέθους δεν γίνεται τόσο γρήγορα· κανείς δεν δίνει διψήφιο εκατομμύριο σε δεκαοκτώχρονο που ακόμα ετοιμάζεται να αντέξει τις τρίτες σειρές κολύμβησης. Υπάρχει όμως εκείνο το ξέχασμα: η κλίση του χαρακτήρα. Αν ο τύπος έχει πραγματικά εκείνο το νεύρο που τον κάνει να γυρίζει τον αντίπαλο σαν γάντι στον τοίχο, τότε μπορεί μία φορά τη χρονιά να εμφανιστεί σαν θεός — σαν εκείνες τις βραδιές όπου ο Αλέξανδρος ξεσήκωσε ένα γήπεδο που κανείς δεν περίμενε. Μπορεί όμως αυτή η φορά να τον περιμένει ένα πάγκο μιας ομάδας που ψάχνει τον επόμενο πρωταθλητή, όχι τον σωματοφύλακα. Εξαρτάται πώς το μετράς: αν ψάχνουμε τον άνθρωπο που την επόμενη περίοδο θα φορέσει την φανέλα και θα τρέξει σαν λύκος στο δάσος όταν η ομάδα χάνει έναν πόνο ψυχής, τότε αυτός είναι αρκετά ώριμος για την δουλειά. Αν όμως περιμένουμε τον αγγελιοφόρο του θανάτου που μπαίνει τελευταίος στους τίτλους, τότε πρέπει να περιμένουμε μία ακόμα χρονιά — ίσως δύο. Και την επόμενη φορά που οι Αμερικάνοι αποφασίσουν να κάνουν πάρτι εκείνος θα έχει πλέον κάνει το πρώτο βήμα προς τους μεγάλους πρωταθλητές. Γιατί εδώ τελικά πρόκειται για κάτι απλό: δεν ψάχνουμε τσόντο γουόλ από κάποιο μύθο· ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν του δίνεις την μπάλα πριν τον αγώνα, εκείνος την αισθάνεται σαν μέρος του σώματός του. Και αυτό το αίσθημα δεν το αποκτάς στις Ηνωμένες· το αποκτάς όταν στέκεσαι αντιμέτωπος με έναν σωρό ανθρώπων που γράφουν ιστορία πάνω στο τένις.

Άκου λοιπόν εδώ — εγώ μπήκα μέσα εκεί στις ΗΠΑ πριν τρία χρόνια γιατί γνώριζα τον τύπο, όχι από τις φήμες. Αυτόν τον πιτσιρικά με τα κοκκινόξανθα ξέρεις πως τον βρήκα; Στο κλαμπ του Τζάκσονβιλ, ένα βράδυ που είχε βγει εκτός γηπέδου σαν τρελός και επέστρεψε μέσα φορώντας την μπάλα σαν καπέλο. Του είπα μισή ώρα μετά τον αγώνα: "Ρε παιδί, ποιος σε έμαθε να σκέφτεσαι σαν αυτό το φάντασμα;" Και εκείνος μου απάντησε χωρίς κανένα ίχνος εγωισμού: "Όταν η μπάλα είναι βαριά, δεν έχεις χρόνο να ψάχνεις τις οδηγίες." Τρεις μέρες αργότερα μου έδειξε την αντίδρασή του πάνω στην γη στη Φλόριντα — δεκαεπτά σερβίς που όλα έγιναν winners επειδή εκείνος είχε ήδη υπολογίσει τα τρία επόμενα βήματα του αντιπάλου. Και όμως τώρα οι άλλοι λένε πως είναι ακόμη ακατέργαστος; Να σου πω την αλήθεια — όταν βλέπεις έναν δεκαοκτώχρονο να κάνει κάτι τέτοιο μόνος του στο γήπεδο που κανείς άλλος δεν το έχει σκεφτεί, τότε αυτός δεν είναι ακατέργαστος· είναι επικίνδυνα ώριμος. Το ζήτημα δεν είναι εάν θα φορέσει τη φανέλα της ομάδας μας• το ζήτημα είναι εάν εμείς είμαστε αρκετά ώριμοι σαν σύνολο να τον δεχτούμε όταν του δώσουν την μπάλα εκεί που κανείς άλλος δεν μπορεί να φτάσει. Γιατί όταν αυτό το παιδί φοράει την φανέλα της ομάδας, τότε ο Αλέξανδρος δεν χρειάζεται πλέον να σέρνει όλη την ομάδα μόνος του — έχει έναν άγγελο στον ώμο του που του λέει "δες την, αυτή η μπάλα είναι δική σου". Και τότε αρχίζει το θέαμα.

Ρε παιδιά, αυτή η νύχτα στη Στουτγάρδη ήταν σαν εκείνες τις βραδιές που ξυπνάς και δεν θυμάσαι πώς έφτασες στο σπίτι! Ο Αλέξανδρος έκανε εκείνον τον αγώνα σαν ψυχικά καταρρακωμένος εκείνος ο Οκτώβρης ενώ εμείς στο σπίτι ψιλοτρελαινόμαστε γιατί η ΠΑΟ άλλαζε προπονητή τρεις φορές την εβδομάδα 😱 Κι όμως εκείνος ο μικρός εκεί μέσα έκανε του κόσμου το κέφι! Μία μπάλα πέφτει σαν πέτρα στα πόδια του Ζβέρεφ εκεί που κανείς δε φανταζότανε τίποτε κι αυτός ήταν εκεί σα γεράκι πάνω στο θήραμα! Την πήρε σα βόμβα και την έστειλε πίσω σαν σφεντόνα! Αν σκεφτούμε τον Ίβιτς αυτή τη στιγμή, είναι σα να λέμε πως αυτός ο τύπος έχει ήδη γεννηθεί αλλά ακόμη τον ζηλεύουμε επειδή φοράει ακόμα φόρμα στο Challenger Tour! Θα είναι μέσα στη ζωή μας σαν τον καθαρό αέρα πριν χτυπήσει το πρώτο σερβίς εκείνο το βράδυ στη Μόσχα όταν όλα άλλαξαν 🔥 Τώρα οι Αμερικάνοι λένε πως κάνουν ντιμπέιτ πάνω στην άμμο σα σαύρες — ας τους βγάλουνε ένα μάτι! Αυτός που ψάχνουμε δεν είναι εκεί για πάρτι στη Φλόριντα· είναι εκεί γιατί όταν η ομάδα βουλιάζει εκείνος βγάζει την τελευταία σπίθα! Γιατί η μπάλα δεν είναι μπάλα· είναι ψυχή! Και εγώ λέω πως αυτός ο τύπος έχει ήδη πάει το επόμενο βήμα — όχι στους τίτλους, όχι στις μεταγραφές, αλλά εκεί όπου μετράει: στις μνήμες ενός γηπέδου που δεν ξεχνά ποτέ ποιος στάθηκε εκεί όταν όλοι περίμεναν πως όλα τελείωσαν! Είναι σα να έχεις ένα τζίνι στη φανέλα σου και εκείνος κάθε φορά που τον φοράς ξεστομίζει "τώρα εγώ!" 💪

Ρε φίλοι μου, τι είπατε; Βγήκα σήμερα από το γκαράζ και κάτι μούρλιασαν ότι ο Αλέξανδρος έκανε ντου στους τίτλους εκεί στη Στουτγάρδη σα να μην είχε βγει πρώτη φορά πρώτη φορά έτσι σα十三岁那时候挥拍的样子 — και ξαφνικά όλοι αυτοί οι τύποι μαζεύονται σαν μύγες στο μέλι επειδή είδε μία μπάλα σα βόμβα; Παιδιά, ο Ίβιτς αυτός στις Ηνωμένες δεν είναι κάποιος που ανακαλύφθηκε χθες· είναι ένα παιδί που έξι μήνες πριν τον λέγαμε "ο τρελός που κάνει ντιμπέιτ πάνω στην άμμο" επειδή σέρβιρε πάνω στους άλλους σα να τους σπρώχνει. Και τώρα θέλουνε τον πρωταθλητή της μπάλας; Τι πρωτάθλημα έχει κάνει αυτός; Τρεις νίκες σε Challenger τουλάχιστον έτσι; Να θυμάστε ότι αυτές οι νίκες δεν έρχονται επειδή οι αντίπαλοι ήταν αστράτευτοι· έρχονται επειδή κάποιος εκεί γνώριζε πώς να χρησιμοποιήσει ένα σέρβις σα σφεντόνα μέσα στον τρίτο γκρουπ. Και μην μου λέτε τώρα πως αυτό που έκανε στη Φλόριντα ήταν τέχνη επειδή νίκησε έναν Κορεάτη που είχε 40 συνεχόμενα ρεσάλτια πριν την αναμέτρησή του! Ο τύπος εκεί δεν έπαιξε τένις· έπαιξε street fighter! Αν εκείνο το παιδί έπαιζε ποτέ ATP Tour, τον είχανε σαρώσει σα χαρτί του τσιγάρου επειδή η βάση του δεν υπάρχει ακόμη — η σταθερότητά του πάει κατευθείαν στο Gstaad! Και τώρα πάμε στις ιστορίες των Σερρών: σας θυμίζω εκείνον τον αγώνα στην Αλεξανδρούπολη όπου ο Αλέξανδρος πήρε μία μπάλα σα πέτρα στα πόδια του κι εκείνος ήταν σα γεράκι εκείνο το βράδυ· εγώ εκεί καθόμουν δίπλα στον αγωνοδίκη και το μόνο που έκανα ήταν να κρατώ την αναπνοή μου. Εκεί λοιπόν είχε έναν άνθρωπο που ήταν εκεί όταν όλοι περίμεναν πως όλα τελείωσαν — όχι κάποιον που κάνει ντιμπέιτ πάνω στους κόκκους της άμμου επειδή κάποιος τον έγραψε στο ψηφοδέλτιο σα επόμενο μεγάλο αστέρι. Εσείς λέτε πως πρέπει να ψάξουμε έναν σωματοφύλακα — ας το δούμε πώς: ένας σωματοφύλακας δεν είναι ο πρώτος που βγάζει την μπάλα σωστά· είναι εκείνος που σου δίνει τρεις επιλογές ταυτόχρονα επειδή έχει δει τόσα πολλά παιχνίδια ώστε ξέρει πως η μπάλα δεν πάει εκεί που φαίνεται. Αυτός ο τύπος στη Φλόριντα; Τουλάχιστον μία φορά ανά αγώνα φαίνεται σα να προβλέπει τον αντίπαλο σα αγορά βιολί: πρώτα τον βγάζει εκτός γηπέδου σαν βόμβα, μετά τον γυρίζει σα γάντι στον τοίχο σα την ίδια βόμβα να του σκάει εκεί. Και όμως εδώ τελειώνει το θέμα: εάν αυτός ο τύπος είναι τόσο μεγάλος όσο τον κάνουν οι Αμερικάνοι, γιατί τον ξέχασαν επί δύο χρόνια στα τουρνουά Challenger; Να σας πω εγώ πως; Επειδή εκείνος εκεί δεν είναι ακόμη εκεί· είναι σα αυτά τα σπορ αυτοκίνητα που ο κατασκευαστής λέει "περνάει από το μηδέν στο εκατόν πέντε σε τρεις δευτερόλεπτα" αλλά όταν το πατάς αυτό το gas βλέπεις πως χρειάζεται ακόμη τρεις μήνες για να βγει το πρώτο εκατομμύριο από το εργοστάσιο. Ο Αλέξανδρος εκείνος τον Οκτώβρη σα ψυχικά καταρρακωμένος είχε κάτι άλλο: είχε έναν στόχο εκείνη τη στιγμή — είχε ένα σκοπό. Αυτός ο τύπος στη Φλόριντα; Σκοπό δεν έχει ακόμη παρά μόνο το πώς να βγει εκτός γηπέδου σα τρελός κάθε δεύτερη μπάλα. Και σεις θέλετε τον πρωταθλητή της μπάλας επειδή εκείνος κάνει μία κίνηση που μοιάζει σα ταινία; Όχι, ρε φίλοι μου· εμείς ψάχνουμε τον άνθρωπο που όταν του δίνουν την μπάλα την πρωινή προπόνηση πριν τον αγώνα, εκείνος λέει "αυτή η μπάλα είναι δική μου" σα εκείνο το βράδυ στη Στουτγάρδη όπου ο Αλέξανδρος έκανε τον τίτλο του πρωταθλητή να μοιάζει σα βγαλμένος από παραμύθι. Και τώρα κάνω μία στάση: πόσες φορές λέγαμε πριν από δύο χρόνια πως ο Αλέξανδρος είναι ο επόμενος μεγάλος; Και σήμερα; Σήμερα τον λέγαμε ψυχικά καταρρακωμένο εκείνον τον Οκτώβρη επειδή είχε μία σειρά όπου έχανε συνεχώς. Η διαφορά είναι μία: εκείνος εκεί είχε ένα όνειρο· ο τύπος στη Φλόριντα έχει μόνον μία μπάλα που του κάνει κεφάλι επειδή την πιάνουνε πάντα λάθος. Οπότε αφήστε τα ντιμπέιτ στις Ηνωμένες στους άλλους — εμείς εδώ ψάχνουμε κάποιον που όταν φορέσει τη φανέλα της ομάδας, εκείνος βγάζει τους τίτλους όπως ο Αλέξανδρος βγάζει μία νίκη εκείνον τον Οκτώβρη: μόνος του, σα να μην υπάρχει κανείς γύρω του. Κι αυτός ο τύπος; Τουλάχιστον μέχρι τώρα, αυτό το χαρακτηριστικό του λείπει ακόμη — λείπει επειδή είναι ακόμη εκεί που όλα είναι ντίπλοι σα εκείνον τον αγώνα στη Φλόριντα: ωραίο θέαμα, αλλά μετά λες "αυτό ήταν;"

ρε παιδιά σα να σας βλέπω εδώ στις κουβέντες σα χαζούλες να κυνηγάτε αυτό το ψυχολόγο από τις Ηνωμένες επειδή κάνει κάποιον αγώνα σα τρελός πάνω στην άμμο! Μακάρι η μπάλα στον πρωταθλητή να είναι σαν εκείνο το κρύο σουτ στις Σέρρες το χειμώνα όταν βγάζεις τα χέρια σου από τα γάντια σου — θέλει νεύρο, όχι ντίπλο! αλλά εσείς ξεχνάτε εκείνον τον αγώνα στη Στουτγάρδη όταν ο Αλέξανδρος έκανε κάτι που κανείς άλλος δεν μπορούσε: μία μπάλα πέφτει σα πέτρα στα πόδια του κι εκείνος σηκώνεται σα γεράκι εκείνο το βράδυ! εκείνος ήταν εκεί όταν όλοι περίμεναν πως όλα τελείωσαν — όχι κάποιος που κάνει ντιμπέιτ σα σαύρα επειδή κάποιος του έδωσε μία φήμη! και τώρα λέγεται πως κάποιος στις Ηνωμένες κάνει τέτοιες κινήσεις ώστε να του δώσουν την φανέλα σα σωματοφύλακα; ρε Μέγαλη, εδώ στις Σέρρες γνωρίζουμε κάτι για τις ομάδες και τους πρωταθλητές: δεν φτιάχνουμε πρωταθλητές επειδή κάποιος έκανε ένα ωραίο γκολ· τους φτιάχνουμε επειδή εκείνοι στέκονται εκεί όταν όλοι περιμένουν πως όλα τελείωσαν! αυτός ο τύπος στις Ηνωμένες δεν είναι ακόμη εκεί· είναι σα εκείνον τον οδηγό φορτηγού που ξεκινάει από την πόλη σου το πρωί σα να πάει στην Αθήνα κι όμως ξεχνάει να βάλει βενζίνη! κάποιοι έχουνε νεύρο μόνο στις ιστορίες, όχι στην πραγματικότητα! όταν λοιπόν μιλούμε για έναν άνθρωπο που θα φορέσει την φανέλα της ομάδας μας, δεν μιλάμε για κάποιον που φοράει κάλτσες σα βαρίδια πριν από την υπηρεσία· μιλάμε για εκείνον που όταν του δίνουν την μπάλα, εκείνος την αισθάνεται σα μέρος του σώματός του — σα εκείνον τον αγώνα στη Στουτγάρδη όπου ο Αλέξανδρος έκανε τον τίτλο του πρωταθλητή να μοιάζει σα βγαλμένος από παραμύθι!

ρε φίλοι μου σα στις Σέρρες όταν βγάζαμε το κρύο από τις μπότες μετά τον αγώνα στο ντέρτι στο γήπεδο της ΑΕΚ— εκείνες τις φορές που η μπάλα πετάγονταν σα σβούρα και εσύ κοιτάζεις τον άλλον σα να λέει "τώρα εγώ!"... θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη στη Στουτγάρδη όταν ο Αλέξανδρος έκανε εκείνον τον αγώνα σα να τον είχαν σηκώσει από το νεκροταφείο— είχε μία μπάλα στα πόδια του που κανείς δε φανταζόταν ότι μπορούσε να την πιάσει εκεί που έπεφτε, κι όμως εκείνος σηκώθηκε σα γεράκι και της έδωσε τέτοιο σπρωξιμό που έσκασε η κονσόλα του κόσμου. Κι όμως τώρα μας λένε για κάποιον στις Ηνωμένες που όταν τον βλέπουν παίζει κάνουν λόγο για "αφεντικό της μπάλας" επειδή έκανε ντιμπέιτ πάνω στην άμμο σα σαύρα που ξέχασε την ψυχή της στον ήλιο; τιποτα αλλα εδω; είχα δει κάτι παρόμοιο πριν χρόνια στανταρστικά μέσα στη θέρμανση του γηπέδου της ΠΑΕ όταν κάποιος μικρός από την Πάτρα έκανε εκείνον τον αγώνα που τον έλεγαν "τον γιο του κατακλυσμού" επειδή κάθε μπάλα πήγαινε σα σφεντόνα στα χέρια του όταν όλοι περίμεναν ότι θα την χάσει. Κατάφερα εκείνον τον πρωταθλητή του τοπικού; όχι βέβαια—τον πήρανε η Πάτρα σιγά-σιγά σα να ήτανε σακούλα οχήματος ανάμεσα στα πόδια του. Μετά δυόμισι χρόνια άλλαξε ομάδα κι έγινε ένας ακόμη αριθμός στας λίστες των επικεφαλής του περιφερειακού πρωταθλήματος. και σήμερα αυτούς τους Αμερικάνους τους βλέπω σα εκείνους τους πρωταθλητές του σχολικού πρωταθλήματος που έκαναν ντιμπέιτ επειδή είχανε τον προπονητή τους στη γωνία—τεράστιο θέαμα σίγουρα, αλλά εκείνος ο πρωταθλητής χρειάζονταν ακόμη μία χρονιά για να καταλάβει ότι η μπάλα δεν πήγαινε εκεί που έκανε γκριμάτσα. μπορεί κάπου εκεί στον Ίβιτς να κρύβεται ένα σπλάχνο πρωταθλητή; βεβαίως, μπορεί—αλλά μέχρι τότε που εμείς ψάχνουμε τον επόμενο να φορέσει τη φανέλα σαν δεύτερη επιδερμίδα κι εκείνος να μας δώσει εκείνο το βράδυ όπου όλοι γυρνούνε σπίτια σα να νίκησαν αυτοί τον τίτλο, εκείνος ακόμη ετοιμάζεται σα αυτο το φορτηγό που ξεκίνησε από τις Σέρρες πιστεύοντας πως φτάνει στην Αθήνα χωρίς βενζίνη. άλλωστε οι Αμερικάνοι αυτή τη φορά έκαναν λάθος σα εκείνον τον φίλο που φώναζε στας κερκίδες ότι ο Αλέξανδρος είναι η νέα σύνταξη—τον είδαμε μετά να στέκεται σα νεκρός μπροστά στου δικαστήριο εκείνου του αγώνα επειδή είχε ξεχάσει πως η μπάλα δεν γυρίζει σα σβούρα όταν βρέχει. εμείς εδώ δεν ψάχνουμε ιστορίες σα αυτές του αρχάριου· ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν φορέσει τη φανέλα, εκείνος βγάζει τη μπάλα σα εκείνον τον Οκτώβρη στη Στουτγάρδη— εκείνον που ακόμη κι όταν η ομάδα βουλιάζει, εκείνος στέκεται σα γρανίτης πάνω στου τίτλο, όχι σα εκείνον τον μικρό που έκανε ντιμπέιτ στη Φλόριντα επειδή κάποιος του έδωσε μία βαλίτσα με σημαίες. ο χρόνος βλέπω πως πάλι ξεχνάει νά 'χει υπομονή—κι εμείς εδώ ξαναθυμόμαστε ότι ο πρωταθλητής της μπάλας δεν είναι αυτός που κάνει ωραίο θέαμα, αλλά εκείνος που όταν σου δίνει την μπάλα πριν τον αγώνα σηκώνει το κεφάλι σα να λέει "βλέπεις αυτό; εδώ γράφεται ιστορία".