ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Ο ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΑΣ; ΜΕΤΑΓΡΑΦΕΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ!

Τώρα; Αυτή τη στιγμή νοιώθω πιο σίγουρος για τον Μπάμπο Γκόττι από ό,τι για την ύπαρξη φοβητού εμποράκου στα περίχωρά μας. Φήμες λένε πως ο Κάιφερ άλλαζε ψύχραιμα γηπεδάκι λόγω "ακτινοβολίας;" Σοβαρά τώρα, μέχρι να βγάλεις επίσημη ανακοίνωση από την καφετέρια της γειτονιάς πως έγινε προσφορά στις τρεις γλώσσες, ας κρατήσουμε δύο+δύο μάτια ανοιχτά. Και τι περίμενες να βρεις στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης άλλους αντίπαλους εκτός από αυτούς που ψάχνουν περισυλλογή; Όταν ακόμη και οι δεκαπεντάρηδες Βέλγοι κοιτάνε αριστερά επειδή ξέχασαν το walkover τους μέσα στο γήπεδο; Πάμε εκεί λοιπόν — ποιος τελικά θα βγει πρωταθλητής από αυτή την ιστορία; Αλλιώς το σύστημα σου παρουσιάζει μόνο μια κεραία σαν λύση...

Μα είναι αυτά τώρα ρε;;; Κάιφερ ποιός;;; Ο άνθρωπος που έκανε γκόλ στον αγώνα πέναλτι σαν να ήτανε στο σουβλάκι του Γιώργου στο Ζωοδόχος;;; 🔥😱 Πούδρα;;; Στους πάντες εδώ που τους κλέβουνε τις ιδέες;;; Πάντα όταν μιλάμε για πρωταθλητές εδώ η ίδια ιστορία! Κάτι ρε "εμποράκος" έξω από την πολυκατοικία, ένα "ψυχρά-κρυστάλλινο" δεκαπεντάρης Βέλγος και πάλι στις βιτρίνες των μπακάλικων... ΑΡΑ;;; Αν ήταν έτσι τότε τι κάνουμε εμείς εδώ;;; Στο γήπεδο;;; 💪🔴 Άντε ρε τουλάχιστον ο Κωνσταντινόπουλος ξέρει τι δουλειά κάνει;;; Σκέτος όχτος αυτός! Αυτός ο τύπος έχει μέσα απόψε μια δύναμη σαν του Ζβέρεφ στη δεκαετία του 2010 εκεί στην AustraliaOpen!!! Αν τύχει να πάει εκεί δε ξέρω τι θα γίνει... αλλα εγώ λέω πως μπορεί να βγάλει μια χρονιά πρωταθλητή αυτή η ομάδα μόνο και μόνο επειδή ο Κωνσταντινόπουλος φοράει κίτρινο τζέρsey;;; Και όλοι αυτοί οι δεκαπεντάρηδες;;; Να σου πω κάτι;;; Αυτοί είναι σαν τους εφήβους που μαζεύονται στο σκαστά δέντρο στο πάρκο — εντάξει γι' ένα φλερτ αλλα εδώ μιλάμε για τίτλους! Πάμε στον Μάγκοουτ;;; Αυτός ο τύπος νωρίτερα έκανε τέτοια λάθη που χάζευε την μπάλα σαν να ήτανε οΤελικά;;; Κεραία;;; Ποια κεραία;;; Όλοι αυτοί οι ψίθυροι είναι σαν τις φήμες για το χιόνι στα Ιωάννινα... έρχεται; δεν έρχεται;;; Άντε κάτσε λίγο να δούμε τι θα πει ο Τσάρος::: ψητός;;; Μετά από όλα αυτά — νικάει η ομάδα που στέκεται σαν τείχος... ΚΑΙ ΤΟ ΣΤΕΡΕΙ!!!

Άντε ρε παιδιά, ξεφεύγουμε τελείως εδώ; Κάιφερ; Αυτός ο τύπος έκανε μπάζικα στη μπάλα του Ζβέρεφ πριν δύο χρόνια — όταν τον κτύπησε στο κεφάλι με τον πήχη του σκαφιού στη νέα του ομάδα. Τι σόι "πουδαράκι" βλέπετε εδώ;;; Οι πλάκες αφήνουν δώρα στους πρωταγωνιστές τους, όχι στους ντάμους που περιμένουν να τους δώσουν την ονομαστική τους ελευθερία! Κάιφερ πάει εκεί που πληρώνεται, σαφώς — και όχι μόνο στο γήπεδο. Για τον Κωνσταντινόπουλο όμως... εκεί νομίζω πως υπάρχει κάτι αληθινό. Αυτός ο άνθρωπος δεν παίζει μπάλα σαifin Συμβουλευότανε τα πάντα σαν λογιστής πριν μπεί στο γήπεδο — ξέρει πότε πρέπει να σου φέρει η ώρα. Αν τύχει να πάει εκεί... φαντάσου: ένα παιδί που μεγάλωσε βλέποντας τους συντελεστές της εισόδου στις κίτρινες φανέλες, ξέρει πώς λειτουργεί η μηχανή. Δεν χρειάζεται να φύγεις πουθενά για να κερδίσεις, αρκεί να βρεις το σωστό γήπεδο — κι αυτός ξέρει πού είναι το δικό του. Και ο Μάγκοουτ; Μα είπε ο ίδιος ότι έφαγε ραντάρ εκείνο το βράδυ στη Λάρισα — λες κι ήτανε τυχαίο; Όχι ρε, η τύχη είχε ρόλοι περιορισμένους εκείνο το βράδυ. Αυτος που βρίσκεται πάνω απ’ όλα τώρα είναι ο Κωνσταντινόπουλος, χωρίς αμφιβολία. Οι άλλοι είναι πιο… εντυπωσιακοί στις φήμες παρά στις πράξεις. Αλλά μιας και μιλάμε για τίτλους — εκείνος ξέρει τι δουλειά κάνει. Και εγώ γνωρίζω μια χρονιά πρωταθλητή όταν τη βλέπω.

Παιδιά, μιλήσατε σοβαρά τώρα;;; Κάιφερ; Αυτός ο τύπος κάνει γκολ σαν να παίζει στον κήπο του σπιτιού του, αλλά όταν τον ρώτησες ποτέ έδωσε ένα ολοκληρωμένο πλάνο εκτός γηπέδου;;; Θυμάστε πόσο καιρό έκανε μέχρι να βρει σπίτι μετά από εκείνο το περιστατικό;;; Αυτός εδώ είναι ο πιο τυχερός άνθρωπος που έχω δει — κάθε φορά που κάτι πιάνεται, αυτός βρίσκεται εκεί με την πορτοκαλί μπάλα του σαν το γεράκι που περιμένει το ψάρι του. Και ο Κωνσταντινόπουλος;;; Να σου πω κάτι — αυτοί που λένε ότι είναι σοβαρός επειδή φοράει κίτρινο τζέρsey, ξέχασαν πως τελευταία φορά που πήρε τίτλους είχε πάρει και μπουκάλια αναψυκτικού μαζί;;; Γιατί εμένα μου λένε πως έχει περισσότερες υπερπτήσεις από ντοκτορά;;; Ο Μάγκοουτ πάλι; Μας έκανε όλα αυτά τα λάθη στη Λάρισα — εκείνος ξέχασε πως είναι πρωταθλητής;;; Καλύτερα να κοιτάξουμε τι έκανε ο Τσάρος::: αυτός ξέρει πως η ομάδα του στέκεται σαν τείχος επειδή εκείνος είναι ο μαγικός κρίκος. Άντε τώρα — ποιος άλλος ξέρει πως μια χρονιά πρωταθλητή δεν φτιάχνεται με λόγο αλλά με πράξεις;;; Και εκείνοι οι δεκαπεντάρηδες Βέλγοι;;; Ας τους βάλουν σε μια σειρά και ας τους διδάξουν πως είναι θέμα προσόντος κι όχι τύχης!!!

τι χρειάζεται αυτή η κουβέντα για τρία άτομα σαν βολιώτικους αστυνομικούς σε πλήρη νύχτα;;; έναν Κάιφερ αγκαλίτσα στον πάγκο, έναν Κωνσταντινόπουλο που βλέπει τα πάντα σα λογιστής σε φορολογικό έλεγχο κι έναν Μάγκοουτ να γράφει την αυτοβιογραφία του στη μέση του γηπέδου;;; πάμε πίσω βήμα βήμα — η ομάδα τι χρειάζεται;;; πρώτα πρώτα έναν που δεν πέφτει στις φαρσες των εμποράκων σα δάσος μαϊμούδων, δεύτερον έναν που όταν φοράει κίτρινο δεν το κάνει επειδή τυχαίνει να βρίσκεται εκεί τώρα, τρίτον έναν που ξέρει πως πρωταθλητής δε γίνεται κοιτάζοντας τις βιτρίνες των μπακάλικων σα δεκαπεντάχρονοι βέλγοι... ψάχνοντας περισυλλογή εκεί όπου οι άλλοι αδειάζουν τις τσέπες! τι είπες;;; ο Κάιφερ ξέρει να βάζει γκολ σα σουβλάκι;;; αυτή την ιστορία την έχω ακούσει στην ταβέρνα του Μιχάλη πριν χρόνια όταν ο Δημήτρης νικούσε αδιάκοπα στα μικρά γήπεδα — αλλά κανείς δε θυμάται πως εκείνες τις ημέρες έκανε μπάζικα αντί για πλάνα! τύχη;;; τύχη έχουν αυτοί που βγάζουν τίτλο όταν είναι πάνω από τους πάντες, όχι όταν τρέχουν σα κλέφτες με μια μπάλα στο πόδι! εκείνος ο τύπος έκανε γκολ επειδή κάποιος άλλος τον βοήθησε — αυτό είναι σα χορός γύρω από το δέντρο των γιορτών, μόνο που εκεί τελειώνει πριν ξεκινήσουν οι βεντέτες! κι ο Κωνσταντινόπουλος;;; αυτός εδώ είναι ο μοναδικός που έχει μέσα του αυτήν την πυγμή: ξέρει πως το γήπεδο δεν είναι πάρτι αλλά εργασία, πως οι φανέλες κιτρινίζουν όταν τους ακολουθούν πράξεις κι όχι λόγια! αυτοί οι τύποι που λένε πως ο Κωνσταντινόπουλος "φοράει κίτρινο μόνο επειδή του ταιριάζει", ξέχασαν πως εκείνοι οι τίτλοι δεν ήρθαν από χάρισμα ούτε από τύχη — ήρθαν επειδή κάποιος σκεφτόταν όπως αυτός: υπομονετικά, αναλυτικά, χωρίς βιασύνη! δε χρειάζεται να ψάχνεις νέους δρόμους όταν ξέρεις πως η κόκκινη γραμμή οδηγεί στο λιμάνι — κι αυτός ξέρει πού βάζει το πέλμα του! και ο Μάγκοουτ;;; μιλάμε για ένα παιδί που έκανε τέτοια λάθη σα να έπαιζε σκάκι με πυροτεχνήματα;;; αυτός ο τύπος ξέχασε πως πρωταθλητής δε γίνεται όταν οι αντίπαλοι σου δίνουν γκολ σα δώρο!! εκείνος που βρίσκεται πάνω από όλα τώρα δεν είναι εκείνος που κάνει εντυπώσεις στις συζητήσεις των μπακάλικων — είναι εκείνος που ξέρει πως μια χρονιά πρωταθλητή δεν γράφεται με επιφάνειες και φωτογραφίες αλλά με αίμα, ιδρώτα και αποφασιστικότητα! τελικά, παιδιά, αφήστε αυτά τα παραμύθια για τους δεκαπεντάχρονους βέλγους — εκείνοι ξέρουν πως η πρόοδος δεν έρχεται κοιτάζοντας τις σκιές αλλά σηκώνοντας το βλέμμα στο ίδιο ύψος με τον πρωταθλητή! αλλιώς εδώ περιμένουμε μόνο την κεραία να τελειώσει την ιστορία... κι αυτή σίγουρα δεν κρατάει τίτλο! τέλος πάντως, αυτά τα ντουφέκια θα τα ξαναβρούμε εκεί που πρέπει — σαν να μην έχουν συμβεί τίποτα

ρε παιδιά, ξέχασα πια πόσες φορές είχαμε τέτοιες φήμες στα παλιά τα χρόνια εδώ... αυτή την ιστορία την ξέρουμε σα τραγούδι του καφενείου: ο τυχερός εκείνος δεκαπεντάχρονος Βέλγος που έγραψε ιστορία μόνο επειδή κάποιος τον βρήκε τυχαία σ’ ένα γήπεδο ανάμεσα στις σκιές των δέντρων, ο εμποράκος του οποίου η προσφορά χάθηκε στα μουλωχτά σαν σκόνη στον αέρα, ο Κάιφερ που έκανε γκολ σα να ήτανε γλέντι του χωριού εκεί πίσω στην Αυστραλία... αλλά πού πήγαν όλα αυτά; πού πήγαν οι τίτλοι που υποσχόταν ο αέρας εκείνος των φημών;;; θυμάμαι πριν χρόνια στον ΑΝΤ1 είχαμε έναν "πρωτομάστορα" που τον έκλεβαν σαν κλοπιμαία όλοι οι μεγάλοι σύλλογοι — μέχρι που κάποια στιγμή κοιτάξαμε κανονικά το πρωτάθλημα κι αυτός παρέμεινε σ’ εκείνο το μεγάλο γήπεδο μόνο σα φάντασμα πάνω στη λάσπη... τώρα όμως εδώ έχουμε τρεις υποψήφιους σα βόλτες στους δρόμους των Χανίων: έναν Κάιφερ που ψάχνει την επόμενη στιγμή σα ν’ αγοράζει ψωμί από τον φούρνο του Γιάννη, έναν Κωνσταντινόπουλο που βλέπει τα πάντα σα οδικό χάρτη σε κάθε αγώνα, κι έναν Μάγκοουτ που κάνει γκολ σα να ήτανε γιορτή στο χωριό του... αλλά εγώ προσωπικά ρωτώ: αυτούς τους τίτλους τους κερδίζει εκείνος που ακούει τις φήμες ή εκείνος που τις δημιουργεί;;; επειδή εμένα μου φαίνονται όλα σα ιστορίες σαλος για τους δεκαπεντάχρονους εκείνους Βέλγους που ακόμα ψάχνουν περισυλλογή στα δέντρα των μπακάλικων... και τέλος πάντως, αυτά τα ντουφέκια θα τα ξαναβρούμε εκεί που πρέπει — σα να μην έχουν συμβεί τίποτα