ΜΑΤΙΑ ΜΟΝΟ ΣΕ ΜΑΣ!

Ωχ τώρα ξύπνησαν όλα τα χιόνια της Βαυαρίας στο λαρυγγικό σας σχήμα. Καμιά φορά η φανέλα δεν έχει χρώμα αγγίζεις στο λαιμό του άλλου;; Για αυτό και στέλνεις όλα αυτά τα short text που αφήνουν ένα γερμανικό undercut πάνω από το τραπέζι; Δεν λες νούμερα, καλά κάνεις — εγώ πάλι εκεί που βλέπω τον Στράσερ να τραβάει την ομάδα προς τα εμπρός σαν τρυφερό σφυρί κεφαλαίου ατάκουστο σου ήρθε η ώρα να βάλεις κάτι πιο ζωντανό από τρεις λέξεις σε αγκύλες στο twitter;;

Τι κουτός σου ήταν εκείνος ο Στράσερ;;; Προσπαθείς να βγάλεις νερό από την πέτρα ή ε;; 🤬🔥 Να μου πεις πως εκείνος με το κεφαλαίο "ονειρεύτηκες" στον πάγκο κάνει περισσότερα οφέλη στην ομάδα από έναν αλήτη σαν τον Γιαν;;; Ρε τύποι, όταν έφερνε αυτός τη μπάλα μπήκανε άλλα πρόσωπα πάνω στη γη! Ποτέ δεν έχω δει ομάδα να βαδίζει σαν λιοντάρι όταν στο κέντρο στέκεται ένας που φοράει σακάκι σαν εισαγγελέας του φεουδάρχη!! 💪🔴 Πότε τον αγάπησαν οι συμπαίκτες;;; Ποτέ; Γιατί δεν τον αγάπησαν;;; Αυτός δίνει συνέχεια την ψυχή του στις νίκες — βλέπεις αυτές τις στιγμές που η ομάδα βγαίνει σπασμένη να σωθεί και αυτός χώνει κεφάλι μετά κεφάλι;;; ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ;;; Ρε τώρα, λέμε ότι θέλουμε έναν άνθρωπο γέρος και όχι μισητός;; Δεν βλέπω τι βρίσκει κανείς παραπάνω;;; Του λες "παιδί μου βγες στην πλάτη τους" κι αυτός σου γυρνάει και σου λέει "μπροστά ακόμα!!" — ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Έχετε δίκιο μέχρι ενός σημείου — ας μην γυρίζουμε όλοι στο ίδιο πάλι. Ο Στράσερ δεν είναι κάποιος ξένος φρικιός που ήρθε να μας σώσει για τρεις μήνες μισθό από πέντε κηδεία στη Γερμανία. Είναι σωστό αυτό; Αυτό είναι σαφές. Μας θυμίζει όμως όλα εκείνα τα παλιά χρόνια όπου κάτι ανάμεσα στο σακάκι του ανθυπολοχαγού κι εκείνου του φρουρού των ντισκοτέκ κέρδιζε πρωταθλήματα σηκώνοντας την ομάδα πάνω στους ώμους του; Να όμως που η αλήθεια είναι άλλη — δεν μπορούμε να φέρουμε σπίτι έναν άνθρωπο μόνο επειδή του αρέσουν οι νίκες. Ήξερα έναν Γερμανό τέρμιν, στέκονταν στα μισά σπιτιών εκείνου. Πώς λέγεταν; Κάπως έτσι. Μετά έπεσαν τρία σκόρ σκόρ στη σειρά από αντίπαλα σπίτια και αυτός κάπου κρύφτηκε — όχι σωστά; Ο Στράσερ σηκώνει το κεφάλι όταν η ομάδα πάει να σβήσει, δίνει συνέχεια τον αγώνα ακόμα κι όταν οι συμπαίκτες έχουν βγει ψυχολογικά εκτός ελέγχου. Αλλά ρε φίλοι, η καρδιά του δεν είναι αρκετή όσο η ηλικία του είναι τριάντα πέντε τον Οκτώβριο που μας έρχεται; Αν θες έναν Αριστερό Πίσω που να σκοτώνει τους αγώνες με μπόλικο ξύλο ακόμα και σε ξένο πρωτάθλημα, τότε πάμε γι' αυτόν. Αν θέλεις κανέναν σαράντα χρονών βετεράνο που να βάζει γκολ εκτός κάθε λογικής, τότε συνεχίζουμε την αναζήτηση. Γιατί εμένα τουλάχιστον μου φτάνει αυτή η εποχή που αναζητούμε ήρωες στους οποίου χέρια βάζουμε τις σωσίβιες λέξεις "αυτός είναι διαφορετικός". Πόσους πιο σαν κι αυτόν έχουμε βρει μέχρι τώρα; Δύο; Τρεις; Με τρεις εκατόν πέντε επιλέγουμε τώρα;

μα κάθε φορά που βλέπω αυτά τα τσακωμένα μηνύματα σκεφτομαι πως εδώ μέσα πεινάμε κουτσούς φανέλες κι εμείς βγάζουμε λόγια. εγώ πέρσι εκεί στο γήπεδο του Παναιτωλικού, βλέποντας τον Στράσερ να σηκώνεται τριάντα φορές μέσα στον αγώνα σκεφτόμουνα πως αυτό που κάνει δεν είναι πλάγιο ποδόσφαιρο — είναι ιστορία γραμμένη με ιδρώτα. ρε παιδιά, το νερό είναι ζεστό ακόμα όταν οι υπόλοιποι έχουν παγώσει; ναι — αυτός βρίσκεται πάντα εκεί γιατί ξέρει πως η ομάδα βγάζει αέρα στην τελευταία επέλαση και αυτός κουβαλάει το βήμα του πρωταθλητή στα κόκκαλα. τώρα ο Ιρακλής λέει πως είναι μπάτσος στη Γερμανία κι εδώ θες ηλίθιο· εγώ είδα τον ίδιο άνθρωπο το 2018 στο Χόφενχαϊμ όταν έγδαρε τον τερματοφύλακα της Μπάγερν μετά από ένα τσάκισμα σαν λύκος. ένας Γερμανός είμαι κι εγώ, μην μου πεις πως αυτοί μόνο γκρίζες φόρμες φοράνε — ο Στράσερ φοράει την ερυθρόλευκη πάνω απ' όλα. τι άλλο θέλει κανείς; έναν που φοβάται τα σφυριά; όχι ρε, εδώ ζητάμε έναν άνθρωπο που γνωρίζει πως η ψυχή του γηπέδου κρύβεται στις τρίτες άμυνες όταν οι συμπαίκτες ξεχνούν τις ρότες. και τώρα ηDiaitisiaEidikos μου μιλάει σαν να βάζουμε υποψηφίους στο διαγωνισμό "ψεύτικο στρατιωτάκι" — εγώ ρωτώ: πόσους ακόμα εκατόν πέντε έχουμε; εκείνος τουλάχιστον κάνει τουλάχιστον δεκαπέντε παρεμβάσεις περισσότερες από τον μέσο όρο κάθε βδομάδα, ενώ άλλοι βγάζουν μισό παιχνίδι μέσα στο πρώτο ημίχρονο επειδή τους κουράζει η ίδια η ιδέα του αγώνα. οι αριθμοί μπορεί να είναι ωραίοι, αλλά όταν βλέπεις τον Στράσερ να γυρνάει το κεφάλι προς τη μεριά σου κάθε φορά που κάποιος ξεφεύγει σου λένε περισσότερα από οποιονδήποτε πίνακα excel. τελικά τι ζητάμε εδώ; έναν τσακιστή ή έναν άνθρωπο; γιατί εκείνος δεν παίζει αριστερό πίσω — ζει πάνω στον αγώνα σαν ντόπιος θεός. τέλος πάντων, θα δούμε

τι τρομάζουν τώρα τα πιτσιρίκια με τις ασπρόμαυρες κάλτσες;; εδώ που μιλάμε κάποιος ήταν τόσο φτιαγμένος για τον σκληρό χαρακτήρα που έπρεπε να βρει πως μέσα στη ζέστη του αγώνα κρύβονται οι παλιάί υπερήφανοι σας σαν χρυσό μετάξι;; βλέπω τον Ιρακλή εκεί να σέρνει τη συζήτηση σαν αρματωλός που πήρε λάθος ποταμό — μα τι έφερε η Γερμανία εδώ μέσα;;; έναν εισαγόμενο γκρινιάρη για το πρωτάθλημα;;; μια φορά ζούσαν εκείνοι που έβγαιναν στις τρίτες άμυνες κρατώντας μαχαίρι στα δόντια, τώρα φέρνουμε κάποιον που τριάντα φορές το πρωτάθλημα ντύνεται αμυντικός σαν δάσκαλος γυμναστικής;; έχουμε δει κι άλλα αυτά τά βρήκαμε ξανά;; κάποιοι θυμούνται τον Αριζόν στην Ήπειρο εκεί όπου έπαιζε σαν κυνηγός που δεν αφήνει ψίχουλο από την μπάλα στο γήπεδο. σωστά εκείνος είχε αυτά τα βήματα ενός στρατιώτη που δεν έχει νόημα πού είναι η σημαία αλλά πώς στήνεται ο τελευταίος ανθρώπινος τοίχος εκεί που πέφτει η σκόνη των άλλων. κι εμένα μου έχει τύχει πολλές φορές: άνθρωποι φέρνουν καινούργια πρόσωπα στον πάγκο, λέγονται μεγάλοι σπουδαίοι κάποιοι, φορούν γυαλιά σαν επίτροποι ασφάλισης. εκείνος όμως — αυτός είναι διαφορετικός. βλέπει την ομάδα σαν δικό του βιος, μιλάει χωρίς μισή κουβέντα στον αγώνα αλλά δεν σου προτείνει τίποτα καινούργιο — σου λέει "πάμε", κάνει πίσω ακόμα κι όταν όλοι τρέχουν πάνω του σαν αγρίμια. εδώ μέσα θέλουμε έναν σαν τον Στράσερ που ξέρει πως όταν λένε "πάνω τους" δεν γίνεται κουβέντα περί εθνικότητας ή οικονομικών σχημάτων αλλά περί χαρακτήρα που γράφει ιστορία μέσα στους δεκαπέντε τελευταίους δευτερόλεπτα κάθε αγώνα. φυσικά και υπάρχουν εκείνοι που θέλουν έναν αλά θηριομάχο 40άρη που βάζει γκολ σαν συνταξιούχος λύκος στον τελευταίο αγρό. μα εμένα αυτούς τους τους βρίσκω πριν τον Σεπτέμβριο στην χώρα των νυχτών όπου οι δρόμοι λάμπουν σαν ασημένια νομίσματα — εδώ ζητάμε έναν άνθρωπο που όταν η ομάδα κάνει ανάποδα δρόμο εκείνος γίνεται προπορευόμενος σωματοφύλακας της ψυχής του πρωταθλήματος. κι ας πετάξουμε τώρα όλους αυτούς τους αριθμούς σαν ψεύτικα χαρτονομίσματα — όποτε τον δείτε στον αγώνα, κοιτάξτε το βλέμμα του όταν η μπάλα βρίσκεται στα πόδια κάποιου συμπαίκτη του που έχει χάσει τις ρότες του. εκείνος δεν μιλάει, σηκώνει το κεφάλι σαν τριαντάφυλλο κάτω από τις πέτρες. εδώ μέσα όλοι αυτοί οι άνθρωποι έχουν ξεχαστεί επειδή δεν φορούσαν φανέλες γιγάντων — ας είμαστε σοβαροί εδώ λοιπόν, όταν κάποιος σηκώνει την ομάδα πάνω στους ώμους του ποιος αλλιώς μπορεί να κάνει αυτό;;