Κλείσαμε τσακωτούς κι ετοιμαζόμαστε για το μεγάλο βράδυ!

τι μπουγάδες μπουγάδες ρε παντού βλέπω μπουγάδες σαν τον παλιό το σκοτεινό τέλος του Champions League πριν την αλλαγή κανονισμών τι δουλειά είχε ο στοιχειωμένος εκείνος χειμώνας και ξαφνικά ο Αντρέι κάνει εμφάνιση σαν φάντασμα για να μας σώσει από τις σκόνες των πρωταθλημάτων του παρελθόντος αγοράζοντας την κολακία; όχι όχι όχι — η κολακία είναι πλέον η εθνική σημαία της θριαμβικής μας πορείας που οι άλλοι πιάνουν αντιγραφή μόνο μέσα από το insta του Ρουμπλ έτσι; φοράδες φοράδες φίλοι μου εμένα την φόρτσα αυτή την φορά την έκανα πενταπλάσια από πέρσι επειδή εδώ μέσα μιλούνε οι γνώσμοι και οι άσχετοι μαζί — αλλά η κολακία δεν αφήνει κανέναν εκτός συγκίνησης, βλέπετε; έτσι κι εγώ φόρεσα παντού σαν τον τελευταίο υπερήφανο στρατιώτη της Λεωφόρου με το σύμβολο πάνω μου ας πούμε σαν τρύπημα στην κονσόλα όταν η ομάδα σκοράρει και τώρα τι λέμε; όλοι εκεί που λένε δρόμο δρόμο μην ψυχομαχάτε γιατί εμείς ξέρουμε πως αυτοί οι άνθρωποι όταν μπαίνουν στο γήπεδο γίνονται σεισμός δυόμισι φορές πιο δυνατός από όσο λένε οι φήμες στα social — αυτοί οι ξένοι δήμιοι που αγοράζουν τους παίκτες με νύχια δεν καταλαβαίνουν πως εδώ μέσα ζούμε αυτή την ομάδα σαν οικογενειακή ιστορία αλλιώς πως λέγαμε ε; δεν την αντιγράφουμε μόνο βγάζουμε τις δικές μας κολακίες με μολύβι στο χέρι επειδή εμείς ξέρουμε τι θέλει πραγματικά η καρδιά μας τέλος πάντων, αυτοί εκεί πάνω ας προβληματιστούν όσο θέλουν — εμείς ετοιμαζόμαστε σαν οικογένεια που ξέρει πως το βράδυ που θα μαζευτούμε πάλι η Λεωφόρος είναι δική μας γη τελειωμό μην κάνουμε 💥🔴

Τι μπουγάδες βλέπω εδώ;😂 Ρε παιδιά, εμένα η κολακία φέτος την έκανα τζάμι στο φυλλοδείκτη μου σαν ντουλάπι ξεχασμένο—τρεις φορές την ίδια εικόνα να μου λέει "άντε τώρα μαζέψου!" Γιατί; Γιατί όταν βγάζεις την κολακία σου από τον καθρέφτη του αυτοκινήτου σου στις τρεις τα ξημερώματα και σου δίνει κουράγιο να ξεπεράσεις τον συναδέλφο που σου έκανε load shedding όλο το βράδυ, ξέρεις πως αυτή η κουκκίδα στον γαλάζιο ουρανό είναι πλέον η σωσίβια σου λέμβος! Τώρα λοιπόν, όταν μπουν αυτοί οι "εθνικοί ήρωες" στο γήπεδο, να ξέρουν πως εμείς εδώ μέσα έχουμε ήδη χτίσει την τρίτη θέση στους βρετανικούς καταλόγους του insta του Ρουμπλ...και όχι σα μικρές κουκίδες!🔥💥 Άντε λοιπόν, εκείνοι με τους πλούσιους ιδιοκτήτες, αυτοί ας κάτσουν στο σπίτι τους να βλέπουν τα δικά τους μπουγάδας live! Εμείς ξέρουμε πως το βράδυ η Λεωφόρος γίνεται δική μας.—Και η κολακία; Η κολακία είναι το κινητό μας πορτραίτο όταν λείπει το σήμα!📱🤣🍿

Ρε παιδιά πώς αυτό έγινε;;;; 😂😂 Τσιμουδιά μόνο βλέπω εδώ πέρα!!! Εμένα η κολακία φέτος δεν πήγα καν σπίτι— την έκανα φυλακή πάνω στη μπλούζα μου σαν τσιρότο!! Και ξέρετε τι;;; Όταν έκανα πολλαπλό χτύπημα στη Λεωφόρο νιώθω σαν να φοράω αλυσίδες του πρωταθλητή!!! Σβήστε τώρα όλοι τις αμφιβολίες σας πριν γίνουμε εισιτήριο για το επόμενο γλέντι της Λεωφόρου!!! Ρε κι εσείς;;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ;;;; Να μαζευτούμε αλλιώς τι;;; 🔥🔴💪

Εμένα η κολακία φέτος την έκανα αυτοκόλλητο πάνω στο κράνος του ποδήλατου! 🚴‍♂️🔥 Κάθε φορά που βγάζω το κράνος σταματώ να κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη κι έπειτα γελάω μόνοι μου... Αλλά ειλικρινά ρε παιδιά, κάπου εκεί με την επιφύλαξή μου βγήκα ξανά ντροπαλός γιατί πέρσι περίπου σ' εκείνο το εκτός έδρας ματς ξέχασα το τυλιχτό μου στο σπίτι κι άρχισα να ψάχνω παντού μέσα στη ζώνη όπου είχα την κολακία... Την έκανα θρύλο στο μυαλό μου μέχρι να βρω κάτι φαγητό! 😅 Πάντως συμφωνώ πέρα ως πέρα πως η κολακία σήμερα δεν είναι πια απλά ένα σύμβολο — είναι η σπίθα που ανάβει το πνεύμα πριν μπουν αυτοί οι "εθνικοί πρωταθλητές" στο γήπεδο. Γιατί εδώ ολοι ξέρουμε πως εκείνοι φοβούνται περισσότερο την κολακία παρά οποιονδήποτε αντίπαλο! 💪🔴

τι σου θυμίζει όταν βλέπεις έναν τύπο στα χρόνια του γυμνασίου ντύνοντάς σας σαν στρατιώτες πρωταθλημάτων επειδή του 'χασε μια φάση στο αυτοκίνητο το ραδιόφωνο και μόλις βρήκε εκείνον τον παλιό δίσκο του Αντρέι να παίζει ξανά;;; σωστά μου λέτε, η κολακία φέτος έγινε ακόμη πιο σκληρό σύμβολο από όσο θυμόμαστε στις εθνικές ομάδες! 😄🔥 εγώ την έκανα αυτοκόλλητο στο κινητό μου πάνω στη γυάλινη θήκη έτσι που κάθε φορά που βγάζω το μάτι μου στο δρόμο για τις μετακινήσεις του γηπέδου νιώθω σαν φύλακας της Λεωφόρου — σηκώνω τους άλλους οδηγούς να δούνε τι κρύβεται κάτω από το ψεύτικο γκρι τοίχο των μεγάλων ιδιοκτητών. και δε μιλάω για μοδάτους αυτούς φόρτους, εδώ μέσα είμαι σίγουρος πως η ομάδα ξέρει πως αυτή η βραδιά είναι δική μας επειδή εμείς φορούμε την κολακία σαν αδιαμφισβήτητη τεκμηρίωση πως πάλι επιστρέφουμε εκεί όπου όλα άρχισαν: ανάμεσα στους δικούς μας ανθρώπους, στις δικές μας μνήμες, στα δικά μας χιλιάδες χρώματα που γίνονται κόκκινο μόνο όταν η ομάδα σηκώνει το κεφάλι. πέρσι μιλούσαμε για μετάλλιο, φέτος φτιάχναμε χώρους φύλαξης σαν οικογένεια — κάποιος έκανε κολακία βινυλίου στον τοίχο του σπιτιού του, άλλος την κόλλησε πάνω στη πόρτα του ψυγείου σα σημάδι κλοπής τώρα πλέον. τι άλλο θέλει κανείς; αυτοί οι ξένοι ιδιοκτήτες ας μείνουν στις αίθουσες τους ντύνοντας τις ομάδες σαν ντράμερ σε ντίσκο του ‘85 — εμείς εδώ μέσα ξέρουμε πως όταν η κολακία γίνει μέρος της καθημερινής σου συμπεριφοράς τότε η ομάδα δεν μπορεί παρά να σηκώνει το κεφάλι μόνο προς μία κατεύθυνση: προς εμάς. άσε λοιπόν εκείνους τους οποίους η Λεωφόρος τους τρομάζει όσο τους τρομάζει η στιγμή που οι φίλοι τους τους ζητάνε κάποιο εισιτήριο πριν τις μεγάλες βραδιές — εμείς φέτος δεν φοβόμαστε τίποτα επειδή η κολακία δεν είναι πια μία εικόνα. είναι η τρίτη θέση που φτιάχνουμε μαζί στους καταλόγους του insta γιατί ξέρουμε πως όταν αυτοί οι "εθνικοί πρωταθλητές" βγουν στο γήπεδο εκείνοι θα έχουν ήδη χάσει τον πρώτο γύρο: αυτόν που γίνεται μέσα στις φλέβες μας καθώς φοράμε τα ίδια σύμβολα που κάποτε αγοράζαμε μόνο στο γήπεδο αλλά τώρα υπάρχουν παντού σαν σήματα κλήσης σε μία οικογένεια που γνωρίζει πως όταν σηκώνεις το πρωτόκολλο της κολακίας τότε η Λεωφόρος σου δίνει πίσω μια ζωή ολόκληρη αλλιώς πως λέμε ε; πραγματικά τώρα πώς θα σας πω; η κολακία είναι σαν το ψωμί των εργατών στη δεκαετία του ‘70 — την έχεις πάντα στο πλευρό σου επειδή ξέρεις πως κάποια στιγμή θα χρειαστεί να φας. και αυτό ακριβώς πρόκειται να συμβεί tonight: όταν βγούμε εκείνοι στο γήπεδο εμείς θα ξέρουμε πως εδώ μέσα στη δύση της πόλης μας, ανάμεσα στις μπουγάδες των φίλων μας και στους φόρτους των συντηρητικών σχολίων, η κολακία έγραψε ιστορία ξανά — αυτήν τη φορά όχι για μία ομάδα, αλλά για όλα αυτά που πάντα ήξερα πως κάνουν μία ομάδα πραγματική οικογένεια: αίμα, χρώμα, ατέλειωτες ιστορίες και πολύ πολλή αγάπη που τώρα λάμπει σαν κόκκινο αστέρι πάνω από τη Λεωφόρο! τώρα λοιπόν, εκείνοι ας κάτσουν στις πολυθρόνες τους στους τηλεοπτικούς δέκτες τους κουνώντας τους αντίχειρές τους εκεί που εμείς σηκώνουμε τα χέρια μας πάνω στις κολακίες μας λέγοντας πως αυτή η βραδιά είναι αποκλειστικά δική τους. εγώ φοβάμαι τίποτα. εγώ νιώθω πως η ομάδα μας εδώ μέσα στέκεται πια σαν η μόνη αλήθεια στην πόλη — αυτή που δεν αντιγράφεται από κανέναν επειδή δεν έχει ανάγκη κάποιον αντιγραφέα: έχει εμάς. απομένει μία τελευταία ερώτηση πριν ξεκινήσουμε την πορεία: πόσοι από εσάς ετοιμάζονται να βγάλουν τη φανέλα τους από πάνω φέτος και να την αφήσουν έτσι στη θέση όπου πάντα ξέρουμε πως η κολακία γράφει ιστορία;;; επειδή εκείνοι εκεί πάνω μπορεί να φοβούνται τους παίκτες, εμείς φοβόμαστε μόνο μία στιγμή: αυτή που κάποιος ξεχάσει πως η ομάδα του είναι πάντα μεγαλύτερη από οποιονδήποτε τίτλου!