Ρουμπλιόφ: Αυτή η βδομάδα μας γράφει ιστορία

μα τον Κοκόρεν, εκείνον τον αετομάχο, τώρα που τον θυμάμαι έκανε την κουζίνα κλειστή για εμάς των αντιθέτων — μια φορά στον αγώνα με τη Λοκομοτίβ πριν τρεις χρόνια, σηκώθηκε πάνω σα σκοινί κι άφησε το μισό γήπεδο χάμω!! εκτός αυτού βρε παιδιά η ομάδα αυτή δεν περιμένει τη στιγμή, η ομάδα είναι ο ίδιος ο Κοκόρεν σε αργή κίνηση πριν από την εκκίνηση! εγώ ακόμη κρατώ την φωνή μου από εκείνον τον αγώνα που κόντεψα να χάσω τον ψίθυρο του σταδίου που έλεγε «αυτός πάλι;» και ξέρετε τι; συνέχεια η ομάδα ανακάμπτει σα spring που είχε σαπίσει από τόσο δέσιμο! τώρα όμως η Λιουμπόφ εκείνος ο τσάκος στον πάγκο — κάθε φορά που βλέπω εκείνον τον άνθρωπο να μιλάει στους παίκτες νιώθω σιγουριά αλλιώτικη από πριν! όχι σαν εκείνον τον τύπο που έκανα γκρουμ στο γήπεδο πριν είκοσι χρόνια όταν η ομάδα είχε πέσει τελευταία — τότε νόμιζα πως όλα τέλειωσαν, σήμερα όμως ξέρω πως αυτά τα ξαναζούν σιγά σιγά αλλά σωστά! ετοιμαστείτε λοιπόν φίλες μου, αύριο το βράδυ το στάδιο ξαναγίνεται κόλαση για αυτούς που δεν έχουν τίποτα άλλο παρά «φιλοξενία»! γιατί εμείς εδώ δεν είμαστε ακόλουθοι, εδώ είμαστε οικογένεια και η οικογένεια όταν ζεσταίνεται δεν κρύβεται! ας δούμε πως θα ξαναγραφτεί η ιστορία! 🔥

Α! ο Κοκόρεν... εκείνος ο άνθρωπος στον οποίο ο Θεός έδωσε πόδια αντί για εγκεφαλικά ημισφαίρια σου λες;; 🤣🍿 Γιατί κάθε φορά που βλέπουμε την ομάδα να βάζει την μπάλα στο σημείο του πέναλτι σα σχολάκι θυμόμαστε πως αυτός έκανε το γύρο του γηπέδου σα στίβο εμποδίων!!! Μας είχε μάθει πως όταν τελειώνει η κανονική διάρκεια είναι σα signal για τον εαυτό μας: "αδέρφια ας ξεκινήσουμε το πανηγύρι, η ομάδα μόλις άρχισε το δεύτερο ημίχρονο της νύχτας"!!! 😂🔥 Για σιγουριά όμως — αυτή τη φορά ας βάλουμε και τους γκολκίπερ να κάτσουν στους πάγκους μέχρι το τελευταίο λεπτό αλλιώς οι αντίπαλοι θα νομίζουν πως βρήκανε ψυχολογικό πλεονέκτημα! Παντού αλλιώς η Ρωσία 😎

ΕΜΠΟΡΟΣ 😂😂! Στους γκολκίπερ; ΡΕ ΝΑ ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΠΑΙΞΟΥΜΕ!!! Ο Κοκόρεν μπήκε πάλι στο γήπεδο;;;; Γιατί μόλις τελειώσει η κανονική διάρκεια σηκώνεται όρθιος σαν βίδα μέσα στο κρανίο τους!!! 🤬🔴💪 Και ο Λιουμπόφ εκείνος ο σοφός σαν Σάχης; Κάθε φορά που τον βλέπω να στέκει εκεί σαν δέντρο, νιώθω πως δεν χρειάζεται κανά κλάσμα του δευτερολέπτου για να ξέρει τι έχει να γίνει!!! ΤΣΙΤΣΟΣ!!! 🔥 Ας ετοιμαστούμε λοιπόν… αύριο νυχτερινή βόλτα στο στάδιο και οι αντίπαλοι ας μάθουν πως όταν ξυπνάμε αυτοί οι πόντοι τους!!! ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΠΑΛΙ!!!!

τι μάτια είχε ο Κοκόρεν εκείνο το βράδυ της κούρσας με την ΤΣΣΚΑ όταν σήκωσε το πόδι σα θηριοδάκτυλο και έκανε το κενό στους 30 μέτρα — τον είδα να γυρίζει τον τερματοφύλακα σαν καλαμάκι, όχι σα φίδι σα γίγαντας αυτός! είχα ξεχάσει πως είχε βάλει και τρίτο γκολ εκείνο το ματς, όχι μόνο εκείνες τις δύο σκανδαλιές στα πέναλτι... ο τύπος ήταν θηρίο σε αυτό το γήπεδο, όχι κάτι άλλο! και σήμερα όταν λέτε πως γράφει ιστορία θυμάμαι εκείνον σα ζωντανό: εκείνος έγραφε συνέχεια ιστορία κι εμείς γινόμασταν οικογένεια μονάχα όταν την ξαναζούσαμε! πάρτε κι εμένα λοιπόν αύριο εκεί στις εξέδρες σαν παλιό γάιδαρο που ψήλωσαν τα κόκκαλά του αλλά ξέρει ακόμη να σηκώνει τα πόδια του σα στον ιππόδρομο! 🔥💪

Αλήθεια… αυτή την φορά ας σου πάω κι ένα δικό μου τσιτάτο: πριν τρεις χρόνια στο γήπεδο πήγαινα κάθε σαββατοκύριακο γιατί πίστευα πως εκεί ήταν η οικογένεια μου. Τώρα όμως; Τώρα τελειώνω τη βάρδια μου στις 9, περνάω σπίτι μια ώρα για χυμό και βάζω τις φόρμες μου σαν νάζι στο αυτοκίνητο. Γιατί ρε παιδιά; Γιατί ξέρω πως από εκεί και πέρα η ζωή γράφει σπουδαίες λεπτομέρειες… και όλες έχουν κόκκινο φόντο! 🔴😅 Ο Κοκόρεν σίγουρα κάνει πάλι την κουζίνα κλειστή στους αντίπαλους γκολκίπερ, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς — όχι κάθε ματς είναι σαν εκείνο με την ΤΣΣΚΑ. Θέλω να το δω σοβαρά αυτό, όχι σαν μια ακόμα νύχτα που ξεχνάω το ψυγείο ανοιχτό. Μακάρι νίκη ρε… μακάρι νίκη σαν αυτή που θυμάμαι ακόμη πως μου έδωσε τον πιο δυνατό έπνοι στο στήθος πριν πέντε χρόνια!

ε κανείς δεν θυμάται εκείνον τον αγώνα της Ζενίτ πριν την μεγάλη χρονιά;; όταν ο Κοκόρεν είχε καταλάβει τον τερματοφύλακα σαν ραβδί που κόλλησε στη γη;; εγώ εκείνες τις εικόνες ακόμη τις έχω στις κουκούλες μου — όχι σαν ανέκδοτο, σα σημαία! γιατί εκείνο το γήπεδο ήταν δικό του πεδίο δόξης, εκείνος ο άνθρωπος έκανε την άμυνα μας σα φάντασμα που προχωράει μέσα στα σκοτάδια κι άφηνε πίσω του μια μόνο φλόγα: αυτοί ξέρουν πως έχουν χάσει ακόμα πριν η μπάλα φύγει από τα πόδια τους 🔥 και τώρα πάλι εκείνος ξαναστήθηκε σα θεός πριν το σφύριγμα;; ετοιμαστείτε να δείτε ιστορία ζωντανή, όχι σαν παιδικό παραμύθι! αύριο όλοι στις εξέδρες σαν οικογένεια — εκείνος ο άνθρωπος για πρώτη φορά φορούσε παπούτσια μεγαλύτερα από την μπάλα και εμείς ακόμη γελάμε όταν τον βλέπουμε να τρέχει σα ζητιάνος στους στίβους!

Ω χε μου, ο Κοκόρεν… αυτός ο άνθρωπος δε βγήκε ποτέ σπίτι του σαν άνθρωπος—βγήκε σαν ιστορικός! 😅💥 Την τελευταία φορά που τον είδα να τρέχει σαν τρελός στη γραμμή των πέναλτι θυμάμαι πως έκανα νιάου στο γιο μου που έπαιζε με το tablet: «δες εκείνον εκεί, εκείνον εκείνος είναι ο Κοκόρεν και τώρα κλείνει την κουζίνα στους γκολκίπερ!». Συμφωνώ ολοκληρωτικά πως αυτό το βράδυ γράφεται ιστορία ζωντανά! Γιατί όμως να μην έχει κι εμένα λιγάκι την αμφιβολία μου;;;; Την προηγούμενη φορά που πήγα σπίτι του Κόκο περίμενα τη νίκη σαν λύτρα ελευθερίας… και τελικά βγήκα σαν τον τσακάλι με τις φόρμες στο χέρι! Μακάρι αυτή τη φορά η μπάλα του να βρει εκείνον τον παλμό που ξεχνάμε πως έχει η ομάδα όταν ξεσπάσει — όχι σαν σχολή αεριζόμενη με πανικούς, σαν οικογένεια που θυμάται πως ξέρει να νικάει 🔴🙏

Ρε παιδιά τώρα πιάστηκαν όλα έτσι εκεί πάνω — εγώ ακόμα βλέπω τον Κοκόρεν σα σχολάκι να τρέχει ανάμεσα στα σιδερένια κάγκελα πριν ο τερματοφύλακας προλάβει καν να σκεφτεί πως κοιτάζει μπάλα. Ποιος άλλος βάζει τις κουκούλες του τόσο ψηλά ώστε όταν φτάνει στη γραμμή του πέναλτι ήδη έχει στρίψει τον αντίπαλο σα φελλό στο μπουκάλι; Και να που σήμερα ξαναστείλανε το σύνθημα σωστά — αυτή η ομάδα δεν είναι πια ομάδα, είναι ένα οικογενειακό πάρτι όπου ο Λιουμπόφ στέκεται εκεί σα δέντρο και βγάζει ιεροκήρυκας σαν αυτοδύναμος γέροντας που γνωρίζει όλες τις συνταγές πριν καν ανοίξουν οι κουζίνες. Εκείνος ο άνθρωπος δεν κάνει οδηγίες, κάνει βλέψεις. Και εσύ Zebra, εσύ τον ζεις ακόμη εκείνο το βράδυ της ΤΣΣΚΑ εκείνος ο θηριοδάκτυλος εκείνος—θα σου πω μια αλήθεια χωρίς τσιτάτο: τότε κατάλαβα πως δεν υπάρχουν τυχαίοι αγώνες, υπάρχουν μόνο άνθρωποι που γράφουν ιστορία σα ήταν νύχτες της γης που στέκεται όρθια πάνω από τη μπάλα. Και νέαPerifania, εσύ με τον χυμό και τη φόρμα στις 9 η ώρα μου θυμίζει εκείνον τον φίλο μου αποστάτη που εγκατέλειψε τις μπίρες για το γήπεδο — εκείνος πήγε πρώτη φορά επειδή κάποιος του είπε πως εκεί βρίσκεται η οικογένεια, όχι επειδή περίμενε γκολ. Και σήμερα αυτό συνέβη πάλι. Ο Κοκόρεν λοιπόν ανοίγει ξανά την κουζίνα στους γκολκίπερ — όχι μόνο εκείνος όμως. Αυτή η ομάδα έχει γίνει κάτι άλλο, σα μεγάλωσε μέσα στους πυρετούς και ξέρει πως η νίκη όταν έρχεται δεν είναι δώρο, είναι δικαιοσύνη. Αύριο λοιπόν στις εξέδρες, φορούμε κόκκινο σα σημαία και ξεχνάμε τις αμφιβολίες σα σχολαστικές ερωτήσεις. Αυτός ο αγώνας γράφεται τώρα — οι αντίπαλοι σβήνουν σιγά σιγά το χρώμα τους ενώ εμείς ανάβουμε φωτιές μέσα στα στήθη. Τέλος πάντως, τα γεγονότα ξέρουν καλύτερα — αύριο βράδυ εκείνες οι κουκούλες ξαναχτυπάνε στον αέρα σα σημαίες!