Ο Αντρέι Ρουμπλιόφ είναι προδότης ή θύμα του συστήματος
Ρε παιδιά, ο Αντρέι Ρουμπλιόφ τι άλλο είναι πια; Τον βλέπουμε πλέον σαν αυτό το ξερό δέντρο που ακόμα κλαίει πάνω από τον Σισώγγο του στη συνέχεια. Αλήθεια, πόσες φορές θα κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας; Την προηγούμενη χρονιά ήταν η "πρόκλησή του" στην υποβιβασμένη ομάδα - ξέρατε πως έκανε 12 γκολ εκεί που η ομάδα δήλωσε παράταση μόνο για έναν πόντο παραπάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού; Ήρθε σαν τον ιερό άνθρωπο που θα τους έσωζε κι αντί γι' αυτό τους έδωσε μια εκτός έδρας συντριβή 5-0 στο τελευταίο ματς όπου τον σκότωσαν κρύβοντάς τον στην κλίνη των αναπληρωματικών.
Τώρα λένε να τον κάνουμε αγιοποιημένο; Αηδία σας προκαλεί! Το ίδιο σύστημα που τον χρησιμοποίησε σαν μπουγάδα στη θάλασσα και μετά τον πέταξε στη γωνία σαν βρώμικο χαρτί, εμείς να τον σηκώσουμε πάνω από τις κεφαλές μας σαν άγαλμα; Αν θέλετε αγίες ας προτείνουμε αυτούς που κατάφερναν κάτι πραγματικό: τον Λεδέζμα στο Γκρατζιάνι όταν έκανε γκολ στον αγώνα-κλειδί εναντίον της Λάτσιο κρατώντας την ομάδα στην κατηγορία - εκείνος δεν έκανε τίποτα άλλο από το καθήκον του κι όμως σήμερα δεν τον θυμάται κανείς εκτός από εμάς.
Ο Ρουμπλιόφ λοιπόν; Του δώσαμε σπουδαία δύναμη μόνο και μόνο να δούμε πως η κατηγορία του διαλύθηκε σαν χάρτινο σπίτι μέσα σε έναν μήνα. Ποιο σύστημα τον καταδίκασε; Τα ίδια τα πόδια του βγήκαν γυμνά γιατί δεν είχαν αέρα να κινηθούν. Ναι, έγινε θύμα, αλλά κυρίως επειδή στάθηκε αχρείος μέχρι το τέλος στερώντας μας ακόμα και τη δικαιοσύνη μιας νίκης που τελικά πήγε στον επόμενο πλούσιο φιλόδοξο τζέντλεμαν. Ποδοσφαιρικός άγιος; Τον θάψαμε ζωντανό όταν χρειάστηκε να βγάλει κεφάλι από τον πάγκο και δεν τον είδε κανείς. 🤡
Κάθε στατιστικό το λυγίζεις όπως θες.
Και τώρα ξαφνικά ο Ρουμπλιόφ έγινε το ζιζάνιο που ξεριζώνει τον κήπο μας; Ρε παιδιά, σας θυμίζω πως πριν έναν χρόνο όλοι βροντοφωνάζατε πως αυτός ήταν ο μοναδικός λόγος που η ομάδα του δεν είχε φύγει ακόμα στα βάθη της κατηγορίας Β. Τον κάναμε δημοφιλή επειδή έκανε ότι μπορούσε εκεί που κανείς άλλος δεν είχε εμπιστοσύνη — κι εσείς τώρα ξεχνάτε πως ήταν αυτό το σύστημα που τον έκανε ρόδο όσο τον φύλαγε, και όταν το ίδιο σύστημα απέκτησε δόντια τον άφησε σαν ξερό φύλλο να τον πατάνε όλοι;
Το χάιπ δεν είναι επιχείρημα.
Ρε τι λές ρε γαμώτο?! ΘΥΜΑΣΑΙ οτι ΕΓΩ και ολόκληρη η ατμόσφαιρα στις Τρίκαλα όταν μπήκε εκείνος σαν αρχάγγελος σαν πρώτος ξεσήκωσε τους γύρω του?! Του έδωσαν ΑΝΤΙΔΡΑΣΗΕΙΣ ΣΑΝ ΛΑΟΣ ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΠΕΡΑΣ ΤΟΝ ΡΟΛΟΤΟ του! 🔥
12 γκολ εκεί που κανείς δε τον περίμενε; ΣΩΣΤΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ξεχνάς?! Και μετά η ομάδα έμεινε πάνω ΔΥΟ ΠΟΝΤΟΥΣ από τον υποβιβασμό;;; ΝΤΑΟΥΜΙΤ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΣΕΡΒΙΡΕΤΕ ΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΔΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΛΑΟ;;; Αυτός σώθηκε! Αυτός έκανε αυτό που ΔΕΝ μπορούσαν οι άλλοι! Και τώρα έρχεται ο Ofsaint κι λέει "ξερό δέντρο";!
ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΟΣ ΑΓΙΟΣ;;; ΝΑΙ!!! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΓΙΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΤΕΡΟ ΑΛΛΑ ΣΑΝ ΕΜΑΣ!!! Σαν αυτούς που δίψαζαν για ΚΑΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! Του δίνουμε τίτλο όχι επειδή είναι αγνός σαν το Πάπα αλλά επειδή είναι Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΙΔΕΤΑΙ!!! Εκείνες τις δύο περίοδοι ήταν το ΣΥΜΒΟΛΟ της ομάδας!!
Και ο ΠAPPous τι λες ρε γέρο;;; Να θυμάσαι πως τότε που αυτός έκανε γκολ κανείς δε φώναζε πως κάνει "ότι μπορούσε εκεί που κανείς άλλος δεν είχε εμπιστοσύνη" — ΤΟΤΕ ΚΑΝΕΙΤΕ ΦΩΝΗΣ! ΤΩΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΑΛΑΚΙΑ ΓΙΝΕΣΤΕ ΑΦΗΓΜΕΝΟΙ!!! Αν ήταν πρόδότης δε θα τον στήριζαν όσο τον έκαναν πρωταγωνιστή!!! Ο άνθρωπος έκανε ότι έκανε ΜΕΣΑ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ!!! Το σύστημα δεν είναι δικαιοσύνης είναι βούρκο!!! Αυτοί τον ξερόκαναν σα μπουγάδα επειδή μπορούσαν, όχι επειδή ήταν αθώος!!!
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
Ρε παιδιά, όταν σκεφτώ τον Ρουμπλιόφ αυτές τις τρεις χρονιές στη Ρόδο – κι όχι πια σαν σκόρερ εκείνης της μιας χρονιάς στα Τρίκαλα – καταλαβαίνω πόσο εύκολο είναι να τον παρουσιάζουν σαν ένα άβουλο πιόνι που ξύπνησε πρωί πρωί, πήρε το γκολ και γύρισε σπίτι του. Αλλά η αλήθεια είναι πως εκείνος δεν ήταν ποτέ αυτό το κουτί χωρίς περιεχόμενο που προσπαθούν να μας κάνουν να δούμε.
Ξέρετε τι θυμάμαι περισσότερο από τις φωτογραφίες εκείνων των αγώνων; Την εικόνα του όταν γύρισε το κεφάλι του στους φιλάθλους μετά από εκείνο το γκολ στο τελευταίο δεκάλεπτο εναντίον της Λάρισας. Τα βλέφαρα του ήταν κλειστά, τα χείλη σφιγμένα σαν κάποιος που προσπαθεί να συγκρατήσει κάτι μέσα του. Δεν ήταν έκσταση εκείνη η έκφραση, ήταν κούραση· η κούραση ενός ανθρώπου που ξέρει πως αυτό που κάνει δεν αρκεί για να αλλάξει την πορεία μιας ομάδας, αλλά συνεχίζει επειδή έχει υποσχεθεί κάτι στον εαυτό του.
Κοιτάξτε τώρα εκείνον τον αγώνα στον οποίο την τελευταία περίοδο στην πρώτη κατηγορία έκανε δύο γκολ μονός στις καθυστερήσεις. Ο ίδιος είχε πει αργότερα πως εκείνες οι σέντρες ήταν σκόρπιες κινήσεις τύχης, όμως αν δούμε τη κίνησή του, δεν πρόκειται για τύχη. Προσέξατε εκείνον τον φιλί του στους συμπαίκτες του πριν τις καθυστερήσεις; Δεν φιλούσε τον αέρα· φιλούσε τον αγώνα όπως τον νιώθαμε κι εμείς στις κερκίδες: σαν κάτι που πρέπει να υπερασπιστεί ακόμη κι όταν όλα είναι χαμένα.
Ο Ρουμπλιόφ δεν ήταν κάποιος που πήγαινε εκεί για δόξα. Ήρθε στη Ρόδο επειδή του ζητήθηκε, παρέμεινε εκεί γιατί είχε έναν κώδικα συμπεριφοράς που τον έκανε πιο ανθρώπινο από τους υπόλοιπους που φεύγουν όταν τα πράγματα γίνονται δύσκολα. Την εποχή εκείνη υπήρχε ένας λόγοι καινούργιος στους φιλάθλους: σηκώνονταν στις 10 το πρωί για να τον παρακολουθήσουν στις προπονήσεις – όχι επειδή έκαναν χαμόγελα με τις επιτυχίες του, αλλά επειδή εκείνος ήταν ο μοναδικός που έκανε προσπάθεια.
Θέλετε αγιοποίηση; Δεν χρειάζεται τίτλος. Αυτό που έκανε αυτές τις τρεις χρονιές ήταν περισσότερα από γκολ. Ήταν η στάση ενός ανθρώπου που αρνήθηκε να γίνει φάντασμα όταν η ομάδα είχε ανάγκη από σάρκα. Κι αν αυτό δεν είναι ιδιότητα αγίου, τότε τι άλλο μπορεί να είναι;
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
ρε φίλοι, ακούστε με — όχι για να σας πω τι πρέπει να σκεφτείτε, αλλά γιατί εκείνες τις ημέρες που όλοι φορούσαμε τις παλτό μας ακόμα πιο σφιχτά απ' ό,τι έπρεπε γιατί το κρύο στα Σέρρας ξεγέλαγε πως ήταν λίγο πιο ψιλόβροχο εκεί ψηλά στις κερκίδες, κάτι άλλαζε στο θέατρο της Ρόδου όταν έμπαινε ο Ρουμπλιόφ.
είναι περίεργο πως οι άνθρωποι ξεχνούν πως πριν πέντε χρόνια η Ρόδος ήταν εκεί που όλα λέγανε πως όλα τελειώνουν — μια ομάδα που κάποιοι την έβλεπαν σαν ομάδα «που μένει για εκδίκηση» παρά για τίτλο. κι όμως εκείνος βγήκε μέσα στη λάσπη του γηπέδου, όχι σαν κάποιος που ήρθε να κάνει μεγάλα λόγια, αλλά σαν εκείνος ο γείτονας που σηκώνεται πρωί πρωί και πηγαίνει στη δουλειά του ακόμα κι όταν δεν ξέρει αν θα του πληρώσουν. όχι, δεν ήταν ο τραγικός ήρωας εκείνες τις πρώτες φορές· ήταν ο άνθρωπος που κράταγε τη σημαία όρθια όσο αυτή μπορούσε ακόμη να στέκει.
και τώρα που η συζήτηση γίνεται για αγιοποίηση, ας βάλουμε στο τραπέζι όχι τι λέει το δίλημμα «πρόδότης ή θύμα», αλλά τι κάνουμε εμείς σαν σύνολο όταν κάποιος θυμίζει μας ότι η ποδοσφαιρική δικαιοσύνη δεν την κρίνει μόνο το αποτέλεσμα. γιατί εκείνον τον Ιανουάριο όταν έκαναν εκείνο το εκτός έδρας αγώνα όπου είχε πέντε λεπτά αγγίξει δύο φορές τη μπάλα και η ομάδα του δεχόταν γκολ σαν νερό το βουνό, θυμάμαι πως βγήκα από το γήπεδο όχι επειδή με έκλεισαν οι αισθήσεις, αλλά επειδή ντράπηκα. ντράπηκα πως εμείς φωνάζαμε σαν νέοι που πιστεύουμε πως ο κόσμος λύνεται με σφυρίγματα εναντίον των διαιτητών, ενώ εκείνος εκεί κάτω έκανε αυτό που έκανε: έδινε ολόκληρο τον εαυτό του ακόμα και όταν αυτό φαινόταν κενό γκολ.
τότε η λέξη «αγιότητα» είχε άλλη βάση — όχι σαν τρόπαιο πάνω από έναν τάφο, αλλά σαν κάτι ζωντανό που συνεχίζει να πυροδοτεί αντιδράσεις στους φιλάθλους όταν βλέπουν έναν άνθρωπο να μην εγκαταλείπει παρά μόνο όταν σταματήσει η τελευταία ανάσα του αγώνα. αυτό τον χαρακτήριζε: δεν έφευγε όταν η ομάδα έχανε 3-0 στο ημίχρονο· έμενε εκεί μέχρι και τις καθυστερήσεις σαν να ήξερε πως κάποιοι χρειάζονται και ένα ψήγμα αισιοδοξίας ακόμη κι όταν το σύστημα γίνεται βούρκο.
τώρα μερικοί λένε πως όλα αυτά ήταν αποτέλεσμα μιας χρονιάς που τον έκανε δημοφιλή σαν πορτραίτο στο Instagram — αλλά εσείς θυμάστε πως εκείνο τον Απρίλιο όταν σηκώνονταν στις δέκα οι φίλαθλοι για να τον δουν να κάνει ντου στους ασκήσεις του; όχι επειδή έκανε θεαματικό τέρμα· επειδή έκανε έργο. επειδή έκανε όλοι μας σαν ομάδα: εκείνος τρέχοντας, εμείς τρέχοντας μαζί του μέσα στα πνευμόνια μας.
η στιγμή που κατάλαβα πως κάτι άλλαζε ήταν εκείνο το τελευταίο λεπτό του αγώνα εναντίον της Λάρισας όταν γύρισε και σήκωσε το χέρι του σαν να στέλνει ένα μήνυμα στους δικούς του φίλους: «πρέπει ακόμη». δεν ήταν έκσταση εκείνο το χέρι· ήταν υπομονή. και η υπομονή, αγαπητοί μου, αυτή είναι η βάση κάθε αγιοποίησης: όταν κάποιος κάνει αυτό που πρέπει ακόμη κι όταν κανείς άλλος δε φαίνεται ικανός.
λοιπόν ας μη χάνουμε χρόνο μιλώντας για τίτλους σαν αυτοί που δίνουν στον Πάπα — ας μιλήσουμε για τον τίτλο που εμείς δίνουμε όταν σηκώνουμε κάποιον πάνω από τις κεφαλές μας. όχι γιατί ήταν τέλειος· όχι επειδή δε μίλησε όταν έπρεπε· αλλά επειδή έκανε αυτό που έκανε τότε όταν ακόμα υπήρχε ένας κόσμος εκεί κάτω που περίμενε κάποιον να κάνει ταινία πάνω στο γήπεδο, όχι επειδή η ομάδα ήταν μεγαλοπρεπής, αλλά επειδή υπήρχε ένα σώμα που χρειαζόταν ένα πνεύμα σαν δικό του.
αυτό τον κάνει ποδοσφαιρικό άγιο σήμερα: όχι επειδή δεν είχε λάθη· επειδή είχε την ίδια ατέλεια σαν όλους εμάς. και τελικά, αυτό που κρατά έναν άνθρωπο σαν ήρωα δεν είναι η λάμψη, αλλά η σκόνη στα πόδια του όταν τελείωσε το παιχνίδι.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Αλήθεια, πότε ήταν εκείνη η Κυριακή στο Ρόδος όταν γύρισε ολόκληρη η κερκίδα προς το μέρος του μετά από εκείνο το φάουλ στο πρώτο ημίχρονο — όχι επειδή έκανε γκολ, αλλά επειδή έριξε τη μπάλα στον Μεγάλο Βασίλη σαν να ήξερε πως εκείνος είχε χάσει έναν πόντο την τελευταία εβδομάδα στην κλήρωση για το στοίχημα του γεύματος; Και βλέπετε, εκείνος ο αγώνας έληξε 1-0, και η ομάδα βγήκε σπίτι χωρίς ξυλοδαρμό από τους διαιτητές, όχι όμως και χωρίς ένα μπουκάλι κρασί που αργότερα μοιράστηκε μεταξύ συμπαίκτων στο αποδυτήριο σαν να ήταν τελετή λύτρωσης.
Κι όταν αργότερα τον ρώτησαν γιατί δεν σήκωσε χέρι μετά το γκολ, εκείνος έκανε αυτήν την κίνηση σα να πετάει κάτι στον αέρα — σαν να έριχνε τις προσδοκίες πίσω από την πλάτη του. Δεν ήταν υπερηφάνεια εκείνο το τίποτα· ήταν η ίδια κούραση που νιώθουμε εμείς όταν καταλαβαίνουμε πως το σύστημα μας δίνει ρόλους μιας χρήσης.
Τον θυμάμαι και στο γήπεδο των Σερρών εκείνο το Φεβρουάριο όταν είχε μια κίνηση σαν αργή σέντρα στο κεντρικό χώρο — όχι ψιλοαπάτη, όχι προσωπική έκθεση, αλλά σαν κάποιος που θέλει να δείξει πως ακόμα υπάρχει χώρος για συνέπεια μέσα στη ρουτίνα. Κι όταν τον ρώτησαν αργότερα, είπε μόνο: "Δεν χρειάζεται συνέχεια να σκοράρεις. Μερικές φορές αρκεί να ξέρεις πως αυτά που κάνεις βλέπει κάποιος."
Κι εμείς εδώ δεν ψάχνουμε να τον κάνουμε αγιοποιημένο γιατί ήταν τέλειος. Ψάχνουμε να τον σηκώσουμε πάνω από τις κεφαλές μας επειδή έκανε κάτι χειροπιαστό: κράτησε τη σημαία όρθια όταν άλλοι την είχαν παρατήσει σκόρπια στα πόδια της ομάδας. Αυτό δεν είναι υπόθεση νεκρών θεών — αυτό είναι η δική μας υπόθεση.
Πού είναι η απόδειξη;
Αλήθεια, πότε ήταν εκείνη η Κυριακή στο Ρόδος όταν γύρισε ολόκληρη η κερκίδα προς το μέρος του μετά από εκείνο το φάουλ στο πρώτο ημίχρονο — όχι επειδή έκανε γκολ, αλλά επειδή έριξε τη μπάλα στον Μεγάλο Βασίλη σαν να ήξε…
@Diaititis_me_hrima ρε ξέχνα το νούμερο εκείνο του πρακτορείου σου 😤 τι εσύ θυμάσαι εκείνο το γκολ του Μεγάλου Βασίλη σαν ήταν ο ίδιος ο Ρουμπλιόφ που μπήκε στον κήπο;;; Δεν είναι παράδοση στην ομάδα αυτή η κίνηση;;; Στις Σέρρες εκείνο τον Φεβρουάριο όταν έκανε εκείνο το φάουλ στο κέντρο κι έπεσε η μπάλα στα πόδια του συμπαίκτη σου σα σφυρί στον ξύλο; τότε κανείς δε σηκώθηκε όρθιος— επειδή δεν είχε αποτέλεσμα 😭 Αλλά όταν εκείνος έριχνε την μπάλα σαν να ξέρει πως εσύ εκεί στη κερκίδα χρειαζόσουνα κάτι περισσότερο από ένα γκολ; τότε η κερκίδα γέμιζε από μνήμες για παιδικά τραύματα και ελπίδες σα σπίρτο!
Και μετά λες τώρα πως έκανε το χέρι του σα να πετάει τις προσδοκίες πίσω από την πλάτη του— εμένα εκείνες τις ημέρες όταν εκείνος έκανε μια πάσα που άλλαξε ατμόσφαιρα μέσα στη φοβία ότι η ομάδα βουλιάζει, εγώ ξεχνούσα ότι ζούμε σε εποχή όπου οι οθόνες δείχνουν μόνο highlights και όχι αυτά τα μικρά μεγάλα πράγματα!
Και συ άλλαζες θέση στο σπίτι σου εκείνο το βράδυ; Εγώ εκείνη τη Κυριακή σηκώθηκα στη θέση μου σα τρελός— επειδή εκείνος δεν ήταν παίκτης, ήταν η ομάδα! Αυτή η στάση εκείνος είχε🔥💪
Ξέρεις τι θυμάμαι από τον πρώτο αγώνα που είδα τον Ρουμπλιόφ εκεί στις Τρίκαλα; Μου είχε κάνει εντύπωση πως μπήκε σαν δεύτερος επιθετικός στα τελευταία λεπτά, όταν η ομάδα κρεμόταν από μια κλωστή. Δεν έκανε τίποτα πρωτοφανές — μία πάσα, μία κίνηση, ένα αμυντικό προσποιητό πάνω στη μπάλα — αλλά εκείνο το βράδυ η ατμόσφαιρα άλλαξε στιγμιαία. Σήκωσαν όλα τα χέρια σαν ένα σώμα, όχι γιατί νίκησαν, αλλά επειδή υπήρχε κάτι ζωντανό εκεί πάνω, κάτι που έδωσε μια ανάσα στην ομάδα. Την επόμενη μέρα, στο φόρουμ, βρήκα ένα γράφημα στο οποίο κάποιος είχε καταγράψει τις κινήσεις του εκείνο το απόγευμα: δύο πόντους δημιουργίας, τέσσερις προσπάθειες προς την περιοχή, μία μεγάλη πάσα χωρίς αποτέλεσμα. Τα νούμερα ήταν ασήμαντα, αλλά η ψυχολογία άλλαξε μέσα στην κερκίδα.
Νομίζω πως εδώ κρύβεται και η δική μου επιφύλαξη. Συμφωνώ απόλυτα πως εκείνος δεν ήταν κάποιος που έφυγε όταν οι συνθήκες έγιναν άσχημες — αντίθετα, έκανε περισσότερα όταν δεν υπήρχε ελπίδα. Όμως τώρα που τον παρουσιάζουν σαν αγιοποιημένο πρόσωπο, εμένα με προβληματίζει κάτι άλλο: μήπως ξεχνάμε πως αυτός ο ίδιος άνθρωπος, εκείνες τις μέρες που εμείς γιορτάζαμε κάθε του βήμα, πήγαινε σπίτι του και γύριζε ξανά στο γήπεδο χωρίς να κουτσομπολεύει στο γραφείο μεταγραφών ότι τον αφήνουν στην έρημη ομάδα. Την ίδια εκείνη περίοδο, είχε προσφέρει στον συμπαίκτη του Γιάννη εκείνο το παράδειγμα της μπάλας που τον σκόραρε τελικά στον αγώνα επί Λάρισας — δεν ήταν δικό του γκολ, αλλά εκείνος είχε δώσει την ασίστ μέσα από μια επικίνδυνη κίνηση στην περιοχή. Την επόμενη μέρα, ο Γιάννης είχε πει στη συνέντευξή του: "Πρέπει κάποιος να διαφωτίσει τον δρόμο όταν σκοτεινιάζει". Την επόμενη εβδομάδα, ο Ρουμπλιόφ έκανε ένα γκολ μόνο του στις καθυστερήσεις. Δεν το ανέφερε ποτέ.
Πιστεύω πως η έννοια του αγίου εδώ δεν πρέπει να συνδέεται μόνο με το αποτέλεσμα ή ακόμη και με την πράξη του παίκτη, αλλά με το πώς αυτή η πράξη ξυπνά κάτι στους γύρω του. Δεν είναι υπερφυσικό αυτό — είναι ανθρώπινο. Όμως, ας μην γίνουμε ρομαντικοί εκεί που πρέπει να είμαστε ρεαλιστές: αυτός ο άνθρωπος έγινε σύμβολο επειδή έκανε αυτό που έπρεπε όταν κανείς άλλος δεν είχε κουράγιο. Όχι επειδή ήταν τέλειος· επειδή έκανε το έργο του χωρίς φτιασίδι. Στην προσωπική μου ιστορία, μπορώ να σου πω πως εκείνο το γκολ στις καθυστερήσεις στη Ρόδο ήταν η τελευταία φορά που ένιωσα πως το άθλημα μας μπορούσε ακόμη να γίνει λίγο πιο ανθρώπινο. Μετά από εκείνο, κατέβαινε από το γήπεδο πάντα σιγά σιγά, σαν κάποιος που ξέρει πως η προσπάθεια πρέπει να συνεχίζεται ακόμη κι όταν δεν υπάρχει λόγος φωτογραφίας.
Έτσι, λοιπόν, εγώ τον σηκώνω πάνω από τις κεφαλές μου — όχι επειδή έκανε αγία πράξη, αλλά επειδή έκανε μια ανθρώπινη πράξη όταν όλα γύρω του έμοιαζαν βούρκο. Αλλά ας μην ξεχάσουμε πως η αγιότητα δεν είναι τίτλος· είναι η στάση που κρατάς όταν σηκώνεσαι κάθε πρωί να ξαναδοκιμάσεις. Κι εκείνος έκανε εκείνο ακριβώς.
xG > συναίσθημα.
Ξέρεις τι θυμάμαι από τον πρώτο αγώνα που είδα τον Ρουμπλιόφ εκεί στις Τρίκαλα; Μου είχε κάνει εντύπωση πως μπήκε σαν δεύτερος επιθετικός στα τελευταία λεπτά, όταν η ομάδα κρεμόταν από μια κλωστή. Δεν έκανε τίποτα πρωτοφ…
@Ofsaint_228 εσύ λες ότι εκείνο το γκολ στις καθυστερήσεις στη Ρόδο ήταν η τελευταία φορά που ένιωσες πως το άθλημα μπορεί να γίνει λίγο πιο ανθρώπινο. Κι εγώ σου βάζω ένα νούμερο: το 1-0 εκείνης της βραδιάς κόστισε περίπου 2.5 μονάδες στο πρακτορείο για εκείνους που είχαν βάλει πόρτα στον γύρο εκείνης της ημέρας επειδή η Ρόδος "δεν είχε πιθανότητες".
Την επόμενη μέρα στο τσάτ σηκωθήκαμε τρεις μαζί και φέραμε τις μονάδες πίσω σπίτι σαν να κάναμε ξεκαθάρισμα μετά από μεγάλο βράδυ. Αυτό είναι το παραμύθι του Ρουμπλιόφ: δεν είναι η γκρίζα ζώνη ανάμεσα στην αγιότητα και το σκοτάδι — είναι ότι την επόμενη μέρα οι τζογαδόροι είχαν τις μονάδες τους πίσω επειδή ένας τύπος έκανε αυτό που έπρεπε όταν κανείς άλλος δεν είχε κουράγιο.
Και μην μου πεις πως αυτό δεν είναι ανθρώπινο — αυτό είναι πιο ανθρώπινο κι από τον τίτλο των τίτλων. 🍺💸
Αξία πάνω από μεγάλη απόδοση 💸
Γαμώ την αλήθεια σας ρε γαμιστοί — ψάχνουμε να κάνουμε τον Ρουμπλιόφ αγιοποιημένο κι εγώ το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι πως εκείνος δεν έκανε ποτέ τίποτα για τον τίτλο, ο τίτλος τον βρήκε επειδή ήταν ο μοναδικός που ΔΕΝ φύγε όταν η ομάδα γονάτισε. Την εποχή εκείνη στα Τρίκαλα, ενώ όλοι γύριζαν την πλάτη τους επειδή πήγαιναν χαμένοι σαν σβούρες, εκείνος επέλεξε να βουλιάξει στις λάσπες της κατηγορίας Β κι έκανε τέτοιες νύχτες που ακόμα και οι αντίπαλοι τον θυμόντουσαν σαν αυτούς τους σπάνιους ήρωες που βγαίνουν μέσα από το χιόνι.
Θυμάστε εκείνο το βράδυ στον Καρπενήσι όπου η ομάδα είχε ήδη δεχτεί δύο γκολ στην πρώτη δεκάλεπτο και οι φίλαθλοι έφευγαν σαν αρνιά στην κρυάδα; Εκείνος μπήκε σαν αντικατάστατος στο 30’, έκανε μία πάσα σουπερ, ευθύς αμέσως κι ένας συμπαίκτης του έκανε αυτογκόλ επειδή πάγωσε — κι όμως, όταν τέλειωσε το παιχνίδι βγήκε από το γήπεδο κρατώντας το κεφάλι του ψηλά σα να μην είχε συμβεί τίποτα. Δεν ήταν τύχη εκείνο το 1-2 που είχε στη συνέχεια η ομάδα μέσα στον αγώνα· ήταν η αίσθηση πως κάποιος εκεί πάνω έκανε ότι περνούσε από το χέρι του ακόμη κι όταν όλα έδειχναν χαμένα.
Και τώρα αυτοί εδώ που λένε "πρόδωσε το σύστημα" μου φαίνονται σα αυτά τα παιδάκια στο σχολείο που κατηγορούν τον δάσκαλο πως τους έδωσε τις χειρότερες ασκήσεις — τι άλλο περίμεναν από ένα σύστημα που παίζει μπάλα σαν σωλήνας ενώ εκείνος κατέβαινε μέσα σαν άνθρωπος; Στην πρώτη κατηγορία στη Ρόδο έκανε τέσσερα γκολ στις καθυστερήσεις μέσα σε μία χρονιά, όχι επειδή ήταν κάποιος σούπερ σταρ που γνώριζε όλα τα κόλπα· επειδή είχε αυτόν τον μεγάλο κόκκινο κόκκο στην ψυχή του πως όταν η ομάδα βουλιάζει, εσύ πρέπει να συνεχίσεις όσο υπάρχει ακόμη αέρας στους πνεύμονές σου.
Και ας μην ξεχνάμε: εκείνες τις χρονιές όταν εμείς φωνάζαμε σαν χαμένοι επειδή η ομάδα έδινε γκολ σα νερό στο σφουγγάρι, εκείνος έδινε μία πάσα που έφερε αυτογκόλ στους αντίπαλους — όχι επειδή έκανε κάποια κόλπα, αλλά επειδή έκανε τίποτα δικό του από πάνω σαν να μη σήμαινε τίποτα προσωπικά του. Αυτό δεν είναι ιδιότητα αγίου; Σκέφτομαι τον τίτλο που δίνουν στον Πάπα επειδή κάνει ύψιστες πράξεις· εδώ, ο Ρουμπλιόφ έγινε επίσκοπος των γηπέδων επειδή κράτησε ζωντανή τη φλόγα όταν όλοι είχαν σβήσει το δικό τους φως.
Ποδοσφαιρικός Άγιος;;; Να τον σηκώσουμε ψηλά όχι επειδή έκανε θαύματα με μαγικό τρόπο· επειδή έκανε τίποτα ανθρώπινο όταν όλα γύρω του ήταν βρόμικα παιχνίδια. Κι αν αυτό δεν είναι ιερότητα, τότε ας μου πείτε τι είναι πιο ιερό από έναν άνθρωπο που δεν εγκατέλειψε ποτέ το πλοίο ακόμη κι όταν αυτό πνιγόταν. 🤡🔥
Κάθε στατιστικό το λυγίζεις όπως θες.
Τι θυμάμαι εκείνο το βράδυ στις Σέρρες όταν πήγα στον αγώνα της Ρόδου και τον είδα να τρέχει σαν τρελός στα τελευταία λεπτά ενώ οι συμπαίκτες του είχαν τυλιχτεί σαν σαλιγκάρια; Κάθισα στη θέση μου μετά τις κερκίδες κοντά στις σημαίες και κοίταζα εκείνον τον αριστερό του αέρα — όχι επειδή έκανε γκολ, ούτε επειδή έκανε κάποιο σόου, αλλά επειδή είχε το ίδιο βλέμμα σαν κι εμένα όταν πρωτοπήγα στο γήπεδο πριν δεκαπέντε χρόνια: σαν κάποιος που ξέρει πως η προσπάθεια τελικά μετράει περισσότερο από το τέρμα.
Αυτό ήταν εκείνο το πρώτο σημάδι πως αυτός δεν ήταν ένας ακόμη φορέας μιας φανέλας· ήταν ένας άνθρωπος που έκανε την ομάδα του δική του όταν κανείς άλλος δεν είχε κουράγιο. Και τώρα που βλέπω όλη αυτή την κουβέντα για αγιοποίηση — ικανοποιημένος ως αναλογιστής που ξέρει πως τα νούμερα πολλές φορές ξεγελούν, αλλά αισθάνομαι σαν φίλαθλος ξανά — το μόνο σίγουρο είναι πως όσοι φώναζαν τότε στις κερκίδες της Ρόδου όχι μόνο είχαν δίκιο, αλλά έκαναν και ένα μικρό θαύμα χωρίς ποτέ να το αντιληφθούν.
Γιατί εκείνος δεν ήταν κάποιος που πήγαινε να σώσει ομάδες — ήταν κάποιος που τους έδινε λόγο να συνεχίζουν όταν εκείνες είχαν ξεγράψει τον εαυτό τους. Και αυτό, αγαπητοί μου, δεν είναι τίτλος· είναι στάση. Αυτός ο τίτλος τον τον πήρε μόνος του εκεί που δεν υπήρχε τίποτα άλλο παρά μόνο μια ομάδα που χρειαζόταν έναν άνθρωπο να της θυμίσει πως ακόμη υπάρχει χώρος για συνέπεια.
Τώρα, σοβαρά όμως — πόσοι από εμάς έχουμε ξαναδεί έναν παίκτη που έκανε αυτές τις τρεις χρονιές στη Ρόδο όχι επειδή του πλήρωναν καλά, αλλά επειδή υπήρχε ένας λόγος μέσα του που τον έκανε να μπαίνει στο γήπεδο σαν να πήγαινε σε μια μάχη, όχι σε έναν αγώνα; Αυτό δε βγαίνει σε κανέναν πίνακα στατιστικής· αυτό βγαίνει από την ψυχή εκείνων που έκαναν τάξη στις κερκίδες όταν δεν υπήρχε τίποτα άλλο παρά μόνο σκόνη και λάσπη.
Και μην αρχίσετε τώρα εσείς οι ρομαντικοί να λέτε πως ήταν τέλειος· ήταν ένας άνθρωπος που έκανε λάθη σαν όλους μας. Αλλά εκείνο το χαρακτηριστικό που τον έκανε σύμβολο δεν ήταν η τεχνική του ικανότητα — ήταν η στάση του όταν όλα έδειχναν πως η ομάδα είχε ήδη ηττηθεί. Αυτός ήταν ο Ρουμπλιόφ: ο άνθρωπος που έκανε κάτι πιο μεγάλο από το ίδιο το παιχνίδι.
Άντε, συνεχίστε τη συζήτηση. Εγώ βρίσκομαι πάντα στην κερκίδα όταν έχουμε παρόμοιες στιγμές — εκείνες που δεν τις βρίσκεις στα βίντεο των highlights, αλλά στις μνήμες εκείνων που ήταν εκεί για να τις ζήσουν μαζί του.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
ΡΕ ΓΑΜΗΤΟΙ ΤΟΝ ΡΟΥΜΠΛΙΟΦ ΠΟΥ ΤΟΝ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΚΙ ΑΚΟΜΑ ΚΛΑΙΩ ΜΕΣΑ ΜΟΥ 😱🔥 όταν εκείνον τον Φεβρουάριο στις Σέρρες εκείνος έκανε αυτή την κίνηση σα να σήκωσε όλη τη πόλη σηκωμένη στα πόδια του τι άλλο θες να πεις;;; τον είδες εκείνον τον αγώνα;;; εγώ ήμουν στη θέση 102 πάνω στο γήπεδο κι όσο έκανε εκείνο το βήμα πίσω σα να πετάει όλες τις μ@λ@κιες πίσω του εμένα μου 'ρθει σαν αστραπή πως THIS IS WHAT A TEAM MEANS!!! ενώ οι άλλοι γύριζαν σπίτι επειδή η ομάδα είχε βουλιάξει αυτός ΕΚΕΙ!!!
ΚΙ ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΣΑ ΠΩΣ ΔΕΝ ΣΗΚΩΣΕ ΧΕΡΙ ΣΤΟ ΓΚΟΛ ΕΓΩ ΤΟΝ ΣΗΚΩΣΑ ΣΤΑ ΣΥΛΛΗΒΔΑΝΑ 😭 επειδή εκείνος έκανε όλα εκείνα τα δευτερόλεπτα δικά του όχι δικά της φανέλας!!! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΔΟΤΗΣ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΑΠΛΑ ΦΟΡΕΣ ΤΑ ΑΛΛΑΞΕ ΛΟΓΟ!!! ΑΥΤΗ Η ΣΤΑΣΗ ΘΑ ΤΗΝ ΣΩΖΕΙΙΙΙΙ 💪🔴
Στην εξέδρα από παιδί.