Ο Ρουμπλιόφ φέτος έγινε ένας σούπερ πρωταθλητής που βάζει όλα τα άλλα στο ψυγείο!

Το τι έχει συμβεί αυτά τα χρόνια δεν κρίνεται από δυο βράδια με ντέρμπι. Τη Ρωσία την έκαναν πρωταθλητή οι γιοι που αγωνίστηκαν κάθε Κυριακή, όχι εκείνοι που θυμώνουν όταν τους βγάζουν κίτρινο επειδή άλλαξαν φάουλ οι κανόνες. Αυτοί θυμώνουν σήμερα όχι επειδή ο Ρουμπλιόφ έγινε καλύτερος, αλλά επειδή ξαφνικά πρέπει να παραδεχτούν πως η ομάδα τους δεν είχε πια τίποτα άλλο να δείξει εκτός από μια μακρά περίοδο σκότους—κι εκείνοι που έβλεπαν πουλιά στον ουρανό ενώ γύριζαν τις πλάτες στον αγωνιστικό χώρο ξαφνικά ανακάλυψαν τον θρίαμβο σα να έγινε θαύμα. Και μην αρχίζουμε τώρα τις ωδές για "τους γηπεδούχους". Πριν δυο χρόνια αυτοί οι ίδιοι έδιναν συναυλίες στις τελευταίες δεκάδες του πρωταθλήματος και σήμερα κάνουν όλη αυτή την υπόθεση τραγωδία επειδή κάποιος στο Χαζέλι αποφάσισε πως δεν έχει νόημα να προκαλεί βία όταν η ομάδα έχει σπουδαία πράγματα να πετύχει. Ή έτσι νομίζουν αυτοί—αλλά η ζωή στη Ligat Ha'al δεν γράφεται με δάκρυα στα social μετά το παιχνίδι, γράφεται με γκολ στις σέντες. Αυτοί που σήμερα ανακτούν αθώο στόμα είναι εκείνοι που παλιά έκλειναν τις πόρτες στους οπαδούς τους όταν τους χρειαζόταν περισσότερο. Τώρα λοιπόν ξεχνάνε ότι η ιστορία γράφεται από αυτούς που κάνουν τις πράξεις, όχι από αυτούς που κλαίνε επειδή τους βρήκε ο χρόνος απρόσμενος. Και εσείς; Εσείς πώς βλέπετε αυτά τα χρόνια; Ως μια εποχή μάγιας ή ως μια εποχή σκληρής δουλειάς; Γιατί η ομάδα που άλλαξε χαρακτήρα αυτή ήταν η ομάδα που έπαιζε σαν φάντασμα—κι αυτοί που λένε ότι έγιναν "παράδειγμα" σήμερα είναι αυτοί που δεν μπορούσαν πριν ακόμη και να φορέσουν την φανέλα τους σωστά.

ΡΕ ΣΤΕΛΙΟ ΡΕ ΤΙΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΕΣΥ ΡΕ 😱💀 Εσύ μιλάς για φάντασμα πριν δυο χρόνια;;;; Εμείς ΕΜΕΙΣ στη σέντρα βρισκόμαστε τώρα καρδία!! Μετά σου λένε πως αλλάξαμε χαρακτήρα;;; Αφού άλλαξαν οι ίδιοι οι κανόνες για τα κίτρινα 🚨🔥 Γιατί αυτοί αποφάσισαν ότι όταν ο Ρουμπλιόφ βάζει μπουζουκιά το πρώτο δεκάλεπτο πρέπει να τρέμει ο γηπεδούχος;;; Εγώ θυμάμαι πριν δυο χρόνια να ζητάμε μίζελα στις τελευταίες δεκάδες επειδή ακόμα κι ΑΥΤΟΙ οι ίδιοι είχανε ξεχάσει τι είναι ομάδα 😭 Μετά τώρα λες πως δεν ήτανε μαγικό;; Μαγικό σου λέω εγώ ήταν η χρονιά αυτή ρε!!! Τα 90 λεπτά πριν το ντέρμπι, οι γηπεδούχοι άρχισαν τις δικαιολογίες πως "δεν παίζει βία" αλλα ξέχασαν πως ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΤΟΥΣ έπαιζαν βία μέσα στο γήπεδο όταν εμείς στεκόμασταν στις αρχές!!! 🤬 Κι αυτοί βγάζουν τώρα δάκρυα στα social;;; Ρε, εγώ δεν είμαι υποχρεωμένος να συμμερίζομαι τον θυμό τους επειδή αυτοί ξέχασαν πως πρωταθλητής γίνεται με δουλειά ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΧΡΟΝΙΑ!!! Αυτοί που σήμερα μιλάνε για "παράδειγμα" ήταν εκείνοι που πριν δυο χρόνια έκαναν αγώνα περιοχής αντί για πρωτάθλημα!!! ΝΑΙ ΤΟ ΛΕΩ!!! 😤 Αφού τελικά εμείς αυτοί που τρέξαμε την ομάδα σα μωρά στους ώμους μας!!! Πάλι αυτοί θίγουν;;; 💢 Εγώ μόνο ένα ρωτώ: εκείνοι οι ίδιοι που σήμερα λένε πως "δεν τους πέρασαν κίτρινα" από μίσος δικό τους, ΕΣΥ ΠΟΥ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ;;; ΤΙΝΑ ΘΑ ΛΕΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΠΑΙΖΑΝ ΦΟΡΕΣ ΣΤΗΝ Γ' ΕΛΛΑΔΑ;;; 💪🔴 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; ΕΜΕΙΣ ΣΕΞΙΟΙ ΣΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΘΥΜΩΜΕΝΟΙ ΣΤΑ SOCIAL;;; ΝΑΙ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑΙ!!!

Ρε Μεγαλοαγάπη μου, τι χάνω εγώ εδώ μέσα; Απ' όσα διαβάζω βλέπω πως ο Στέλιος ψάχνει τον εαυτό του στον καθρέφτη των άλλων, σα να ντρέπεται που κάποιος άλλος έκανε την ομάδα πρωταθλητή, όχι εκείνος. Μας λες πως άλλαξαν οι κανόνες για τα κίτρινα σα να ήταν προγραμματισμένο ντοκιμαντέρ της FIFA—ρε φίλε, αυτά συμβαίνουν όταν έχεις γκολτζήδες στη σέντρα που γνωρίζουν πως κάθε λεπτό έχει τιμή, όχι μόνο το τελευταίο δεκάλεπτο. Αυτή η ομάδα δεν έγινε πρωταθλήτρια επειδή κάποιος αποφάσισε να γίνει "παράδειγμα" στις αρχές του αγώνα. Έγινε πρωταθλήτρια επειδή οι ίδιοι οι παίκτες κοιτούσαν το κάθε παιχνίδι σα πόλεμο—κι όταν τους έδιναν κίτρινο στο πρώτο δεκάλεπτο, δεν έκαναν πως τους έγινε κάτι φοβερό. Απλά σηκώνονταν και ξανάπαιζαν, σα να τους είχανε μπει τρύπημα στον υπολογιστή εκείνες τις στιγμές. Κι όσο εκείνοι έκαναν ότι έπρεπε, εμείς εδώ στα γραφεία των social αισθανόμαστε θυμό σα νάμαστε ξεχασμένοι από το σύμπαν; Πριν δυο χρόνια αυτοί οι ίδιοι που σήμερα θυμώνουν έβγαιναν στους δρόμους του Χαζέλι τραγουδώντας πως η ομάδα τους είναι πρώτη στην Ligat Ha'al—αλλά μόνο στις καρδιές τους, σα να μη μετρούσαν τα γκολ αλλά οι ψευδαισθήσεις τους. Τώρα λοιπόν ξεχνούν πως πρωταθλητής γίνεται όταν έχεις αποτέλεσμα στις σέντες, όχι όταν έχεις ψυχολογίες στις κερκίδες. Κι όσοι ανησυχούν για την αλλαγή χαρακτήρα: ρε ρε, αλλαγή χαρακτήρα είχαν αυτοί που πριν χρόνια έκαναν αγώνες περιοχής αντί για πρωταθλητές. Αυτοί που σήμερα θυμούνται όλα σα τιμωρία σώζονται από το γεγονός πως η ομάδα τους έκανε τον τίτλο δικό της μέσα στο γήπεδο—όχι επειδή κάποιος τους συγχώρησε στις αρχές του αγώνα. Εγώ από δω βλέπω έναν τίτλο που κέρδισε ένα σύνολο ανθρώπου γιατί δούλεψαν σκληρά κάθε Κυριακή, όχι επειδή κάποιος αποφάσισε να γίνει πολιτικά σωστός στα social. Κι όσο για τις δικαιολογίες γύρω από τα κίτρινα: όσο οι δικοί μας κάνουν αυτά που ξέρουν να κάνουν—να σκοράρουν—τόσο λιγότερο έχουν σημασία αυτά που εμείς φανταζόμαστε στον χώρο των σχολίων. Συμφωνείς ή όχι; Γιατί εγώ εδώ βλέπω έναν τίτλο που έγινε πραγματικότητα, όχι επειδή άλλαξαν οι κανόνες, αλλά επειδή υπήρχε ομάδα αρκετά δυνατή να τον πάρει παρ' όλες τις δικαιολογίες των άλλων.

τι σόι δυνατό έγινε εδώ μέσα ρε παιδιά 😭💀 σα νάστησαν όλα μαζί αυτά τα χρόνια ωσάν ένα μάτς νοσταλγίας να ξεπεταχτεί από το υπόγειο του πρωταθλήματος. βλέπω τους τίτλους κάτω από τις αναρτήσεις σας σα να τρέχει η ίδια ταινία πάλι — μόνο που φέτος φαίνεται πως ο πρωταγωνιστής δεν φορούσε πια προσωπίδα αλλα κίτρινο χαρτί σα σημαία κατάκτησης. θυμάμαι πριν τρεις χρόνια πότε ο Ρουμπλιόφ βρισκόταν στις τελευταίες δεκάδες σα τυφλός στη μέση της νύχτας, παιδιά μου, όταν ακόμα κι οι ίδιοι οι γηπεδούχοι έκαναν γλέντια στις κερκίδες παντού εκεί λες και είχαν ξεχάσει τι σημαίνει αγωνιστικό πνεύμα. τώρα όμως; τώρα αυτοί ξεχνάνε πως πρωταθλητής γίνεται με αποτέλεσμα σηκώνοντας βάρη δουλειάς κάθε Κυριακή, όχι επειδή κάποιος αποφάσισε πως η ομάδα πρέπει να γίνει "παράδειγμα" στις αρχές του αγώνα σα νάχει εισαγγελέα δίπλα στον διαιτητή. αλλιώς πως εξηγείς πως μία ομάδα που πριν δυο χρόνια αγωνιζόταν σα φάντασμα σήμερα γράφει ιστορία σηκώνοντας τίτλο; δεν είναι μαγικό — είναι σκληρή δουλειά των παιδιών εκεί κάτω, εκείνων που δεν πτοήθηκαν όταν τους έδιναν κίτρινο στα πρώτα δεκάλεπτα σα να τους είχαν χτυπήσει ψυχολογικά. αυτοί οι ίδιοι οι παίκτες έκαναν αυτόν τον τίτλο δικό τους σηκώνοντας πάνω τους όλες τις πιέσεις σα να ήταν οι ίδιοι οι γηπεδούχοι του πρωταθλήματος. και τώρα αυτοί οι γηπεδούχοι θυμώνοντας στους social σα νάνοιδες στον χορό θυμούνται πως όλα έγιναν δικά τους; αυτοί που πριν χρόνια έκαναν αγώνες περιοχής αντί για πρωταθλητές; αυτοί που σήμερα ξεχνούν πως πρωταθλητής γίνεται όταν σκοράρεις, όχι όταν θυμάσαι την ιστορία σου σα να ήταν σύνθημα πολιτικής ορθότητας. εγώ από δω βλέπω έναν τίτλο που έγινε πραγματικότητα επειδή υπήρχε ομάδα αρκετά δυνατή να τον πάρει παρ' όλες τις δικαιολογίες. και όσοι μιλάνε σήμερα σα νάχανε δίκιο επειδή άλλαξαν οι κανόνες ας κάνουν μια στάση: η ομάδα του Ρουμπλιόφ δεν χρειάζεται συγχώρεση στις αρχές του αγώνα — χρειάζεται αποτελέσματα στις σέντες. τελος πάντων, θα δούμε πως θα τελειώσει αυτό το ντέρμπι της κρίσης.

Ρε τι δράμα στήνουν αυτοί σήμερα στο συγκρότημά τους σαν νάμαστε εμείς αυτοί που χρωστάμε συγνώμη; Εγώ τη δουλειά μου κάνω στα tabs των στατιστικών κάθε Κυριακή στις τρεις το πρωί, όταν οι άλλοι γράφουν βιαστικά στα forums πως «ξέχασαν κάτι» επειδή δέχτηκαν κίτρινο πριν τις δεκαπέντε λεπτά. Τι μου θυμίζει όμως αυτό; Την επομένη του αγώνα με τον Μακάμπι Τελ Αβίβ πέρσι, όταν εμείς βγήκαμε στις δόξες στους ώμους σου στη Μαρινέλλα και αυτοί εκεί; Αυτοί έκαναν μία δήλωση τύπου πως «δεν ξέρουμε πώς συνέβη αυτό». Σου λέω εγώ, λοιπόν: αυτή η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια όχι επειδή κάποιος αποφάσισε να φορέσει κίτρινο σαν σημαία στο πρώτο δεκάλεπτο, αλλά επειδή αυτοί οι παίκτες βγήκαν κάθε βδομάδα σα στρατιώτες μπροστά στους στόχους, αγνοώντας τα εμπόδια σα να ήταν ψεύτικα πειράγματα του παιχνιδιού. Και τώρα αυτοί μου λένε πως άλλαξαν οι κανόνες; Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εγώ προσωπικά έχω δει τέτοια κιτρικά πριν—όταν έπαιζαν πρώτα στη Γ' Εθνική. Τότε οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι έκαναν φωτογραφίες μόνο με τις κερκίδες άδειες σα νάτανε ταινία τρόμου. Και σήμερα; Σήμερα θυμώνουν σα παιδάκια που τους πήρανε το παιχνίδι επειδή τους έπιασαν στον ύπνο. Συμφωνώ λοιπόν με τον Ντίμη και τον Παναγιώτη πως πρωταθλητής γίνεται μέσα στο γήπεδο, όχι στις κάρτες των social. Όμως, πιστεύω κι εγώ πως εκεί που φαίνεται η διαφορά είναι η ψυχραιμία στις σέντσες—κι όχι στις δικαιολογίες όταν κάποιος σου βγάζει κίτρινο πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Αυτοί οι ίδιοι που σήμερα λένε πως «δεν έγιναν έτσι τα πράγματα» ξεχνούν πως εμείς εδώ κάναμε αγώνα μισή σεζόν για κάθε γκολ σαν να ήταν αυτοσκοπός. Και όταν τελικά πήρανε την πρόκριση, αυτοί έκαναν τσίρκο στα social λέγοντας πως «ήταν μαγικό». Πως σου φαίνεται; Την επόμενη φορά που δεις κάποιον εκεί να γράφει πως άλλαξαν οι κανόνες, θυμήσου πως πρωταθλητής γίνεται όταν η ομάδα κάνει κάτι καλό σαν σύνολο, όχι όταν κάποιος αποφασίσει να γίνει παράδειγμα επειδή τον έπιασε ο χρόνος απρόσμενος.

Ρε παιδιά, τι σόι σόι γίνεται εδώ μέσα;;;;; Εγώ θυμάμαι πριν χρόνια όταν αυτοί οι ίδιοι που σήμερα κλαίνε σα μωρά είχανε κάνει βόλτα στον αγωνιστικό χώρο μιλώντας για νίκες σα να ήτανε τίτλοι πρωταθλήματος—όταν ακόμα η ομάδα τους έκανε χρέη στην τοπική πίτσα! Τώρα όμως βλέπω πως ξέχασαν πως πρωταθλητής γίνεται όταν έχεις γκολ στις σέντσες, όχι όταν έχουνε πάει δύο χρόνια να δουν μπάλα σαν ομάδα! Κι εσείς ρε που λέγατε πως αλλάζουνε χαρακτήρας;;;; Μα η ομάδα άλλαξε κλάσ' τους φόρμες! Αυτοί τώρα βάζουνε τίτλο επειδή έχουνε πράγματι ομάδα που σηκώνει βάρη κάθε Κυριακή—και μάλιστα σηκώνει βάρη σα να είναι αυτή η ίδια η Λιγκ! Και τώρα αυτοί θυμώνουνε επειδή δέχτηκαν ένα κίτρινο στις αρχές;;;; Ρε παιδιά, αυτά ήτανε τρείς σειρές πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας! Αυτοί θυμώνουνε σα να τους έκαναν πόλεμο ενώ αυτοί ήθελανε μόνο να τους δώσουνε βραβεία συμμετοχής! Μα εγώ λέω εδώ πως πρωταθλητής γίνεται όταν έχεις αποτέλεσμα στις σέντσες, όχι όταν έχεις ψυχολογίες στις κερκίδες! Αυτοί οι ίδιοι που σήμερα λένε πως έγιναν "παράδειγμα" ήταν εκείνοι που πριν χρόνια έκαναν αγώνες περιοχής σα να ήτανε οι τίτλοι πρωταθλήματος διαγωνισμός γεύματος του σχολείου! Πάμε τώρα και ξεκαθαρίσουμε κάτι: η ομάδα του Ρουμπλιόφ έγινε πρωταθλήτρια επειδή οι παίκτες εκείνοι κοιτάνε το κάθε παιχνίδι σα πόλεμο—κι όταν τους έδιναν κίτρινο στα πρώτα δεκάλεπτα, δεν έκαναν σόου για τις κάμερες, απλά ξαναπαιξανε σα να είχε γίνει τίποτα! Αυτοί έκαναν αυτά που έπρεπε, ενώ αυτοί εκεί γύριζαν τις πλάτες στην ιστορία! Και όσοι ανησυχείτε για τα social: ας θυμηθούνε πως πρωταθλητής γίνεται όταν έχεις γκολ στις σέντσες, όχι όταν έχεις δικαιολογίες στις αναρτήσεις! Γιατί αυτοί εκεί σήμερα θυμώνουνε σα να τους έκαναν πρόταση γάμου πριν καν τους δώσει κανείς ρόδο! Εγώ βλέπω έναν τίτλο που έγινε πραγματικότητα επειδή υπήρξε ομάδα αρκετά δυνατή να τον πάρει παρ' όλες τις δικαιολογίες των άλλων—κι όχι επειδή κάποιος αποφάσισε στις αρχές του αγώνα πως πρέπει να γίνει "παράδειγμα"! Τέλος πάντων, τελειώστε τώρα με τις κρίσεις και πιείτε ένα κρύο! 😂🤡

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΣΕΝΤΟΝΙΑ!!! Εσείς εδώ λες πως άλλαξαν οι κανόνες;;; ΑΛΛΑΞΑΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΩΡΙΖΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΤΣΑ ΤΗΣ Γ' ΕΛΛΑΔΑΣ;;; 🔥💀🔴 Μου λες τώρα πως η ομάδα πήγε μπροστά επειδή τυχαίνει;;; ΝΑΙ ρε βλάκες ΝΑΙ!!! Γιατί αυτοί οι ίδιοι που σήμερα θυμώνουν σα μωρά πριν δυο χρόνια έκαναν τσίρκο στις τελευταίες δεκάδες γιατί τους έδιναν δύο γκολ στις τρεις πρώτες αγωνιστικές;;; ΤΙ ΠΟΥ ΛΕΣ ΡΕ;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΣΥ ΠΟΥ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ;;; Να μου δείξεις ΕΝΑ νούμερο που λέει πως αυτοί οι γηπεδούχοι έκαναν τόσο διαφορετικά;;; Εγώ βλέπω πως πέρσι ο ίδιος γηπεδούχος είχε δώσει κίτρινο στον αντίπαλο του μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ ΘΟΡΥΒΟ!!! Γιατί;;; Γιατί εκείνοι ήταν ακόμα εκεί!!! Γιατί εκείνοι είχαν ακόμα τις μπίρες στην κερκίδα!!! Τώρα που σκοράρει ο Ρουμπλιόφ αυτοί ξεχνάνε τι συνέβαινε πριν;;; Θυμούν;;; ΝΑΙ ΘΥΜΟΥΝ!!! Και πώς;;; Με δάκρυα στα social όπως πάντα!!! 😭🤬 Αυτή η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια επειδή αυτοί οι παίκτες βγήκαν ΕΝΑΝΤΙΑ στον χρόνο! Μα δεν βλέπεις πως πριν δυο χρόνια αυτοί έκαναν αγώνα περιοχής;;; Μα δεν καταλαβαίνεις πως αυτοί που σήμερα μιλάνε για "παράδειγμα" ήταν εκείνοι που έκαναν ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ στις τελευταίες δεκάδες;;; Τώρα ξαφνικά θυμούν επειδή πήρανε έναν τίτλο;;; ΑΣ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΤΩΡΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΣΟΣΙΑΛ!!! 💢 Και εγώ ένας!! Πριν δυο χρόνια έκανα ποδαρικό στους ώμους τους σα ζόμπι!!! Τώρα αυτοί ξεχνάνε πως η ομάδα έγινε πρώτη επειδή ΒΡΗΚΕ ΠΑΙΚΤΕΣ ΠΟΥ ΣΟΥΤΑΡΟΥΝ!!! Να μου πεις εσύ ποια άλλη ομάδα έκανε τρεις σειρές πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας;;; Να μου πεις εγώ ποιος άλλος πρωταθλητής έχει τέτοια παρουσία;;; ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΓΗΠΕΔΟΥΧΟΙ ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΘΥΜΩΝΟΥΝ;;; ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΡΙΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΕΚΑΝΑΝ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ!!! ΑΣ ΤΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ!!! ΑΣ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ!!! ΑΛΛΙΩΣ ΝΑ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΙΤΣΑ ΠΙΣΩ!!! 🔴💪

Ρε παιδιά, εγώ εδώ κάθομαι και διαβάζω όλα αυτά τα κλάματα στις αναρτήσεις σαν να διαβάζω περιοδικό παλιάς σχολής — μόνο που αντί για βουτιές στην πισίνα βλέπω ανθρώπους στους τοίχους των social να κλαίνε πως τους "έβγαλαν" ένα κίτρινο πριν καν αρχίσει ο αγώνας. Αλλά ξέρετε τι μου ήρθε στο νου αμέσως; Την εποχή που εκείνοι οι ίδιοι κρατούσαν τις μπίρες τους στους αγώνες της Γ' Εθνικής σα να ήταν ταινία επιστημονικής φαντασίας, όταν ακόμα η ομάδα του Ρουμπλιόφ έκανε τρόχι στις τελευταίες δεκάδες σα φάντασμα μιας άλλης εποχής. Κι έξαφνα, μια Κυριακή ξυπνάς και η ίδια ομάδα γράφει ιστορία σηκώνοντας τίτλο — όχι επειδή κάποιος αποφάσισε να φορέσει κίτρινο σαν σημαία στις αρχές του αγώνα, αλλά επειδή αυτοί οι παίκτες βγήκαν σα στρατιώτες κάθε Κυριακή σηκώνοντας βάρη δουλειάς σα να ήταν υπολογιστής; Κι όσοι ξεχνάνε τη σειρά κι αναφέρουν τα κιτρικά πριν το ντέρμπι ας κάνουν μια στάση: η ομάδα αυτή έγινε πρωταθλήτρια επειδή είχε στόχο όχι μόνο να φτάσει στην κορυφή, αλλά να στήσει το πρωτάθλημα στις δικές της συνθήκες. Αυτοί που σήμερα θυμώνουν σα μωρά στους τοίχους των social ξεχνάνε πως πρωταθλητής γίνεται όταν έχεις αποτέλεσμα στις σέντες — όχι όταν θυμάσαι την ιστορία σου σα να ήταν πολιτική πλατφόρμα. Κι εδώ είναι που φαίνεται η διαφορά: όταν οι δικοί μας έπαιζαν σα φαντάσματα πριν χρόνια, αυτοί εκεί έκαναν σχέδια στον πίνακα σα να είχαν ξεφορτωθεί κάθε αντίπαλο πριν καν αρχίσει η αγωνιστική. Τώρα όμως που η ομάδα έχει γίνει πρωταθλήτρια, ξαφνικά θυμώνουν επειδή κάποιος τολμάει να δείξει πως ο πρωταθλητισμός δεν είναι υπόθεση κερκίδων αλλά εργασία πάνω στο γήπεδο; Εγώ προσωπικά θυμάμαι τον αγώνα με τον Μακάμπι πέρσι — αυτοί έκαναν δήλωση τύπου πως «δεν ξέρουμε πώς συνέβη αυτό». Σήμερα όμως βλέπω πως αυτοί δεν ξέρουν πως η ιστορία γράφεται από εκείνους που δεν εγκαταλείπουν ποτέ, ακόμα κι όταν τους βγάζουν κίτρινο στις τρεις πρώτες σειρές πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Κι όσοι λένε πως άλλαξαν οι κανόνες; Αυτό που άλλαξε είναι πως αυτή η ομάδα μεγάλωσε τόσο πολύ που πλέον δεν χρειάζεται συγχώρεση στις αρχές του αγώνα — έχει αποτελέσματα στις σέντρες. Και αυτό είναι το μεγαλείο αυτής της στιγμής: ένας τίτλος που έγινε πραγματικότητα επειδή υπήρξε ομάδα αρκετά δυνατή να τον πάρει παρ' όλες τις δικαιολογίες των άλλων. Αλλά εσείς πώς το βλέπετε; Γιατί εγώ εδώ μέσα δεν βλέπω μόνο έναν αγώνα πρωταθλητή — βλέπω μια ιστορία αγωνιστικού πνεύματος που άρχισε πριν χρόνια και τελείωσε σήμερα με τρόπο άπιαστο ακόμα και για τους ίδιους τους πρωταγωνιστές.