Αν η ομάδα είχε πρόεδρο ξένο, θα ήταν καλύτερο για την Ρωμπλιόφ

Πάλι ετοιμάζεστε να κρεμάσετε φωτογραφίες του Τράμπ στο καφενείο του Μπολσάγια Καλιτσά; Έχουμε τρεις μήνες για να ζήσουμε τον Λούτσκοφ από κοντά κι εσείς ήδη βγάζετε ανακοινώσεις για τον επόμενο επέμβα. Εμένα μου δίνει αρκετά η Ρωμπλιόφ έτσι όπως πάει — τελευταίος στόχος οι 16άδες στο Europa League, όχι Dream Team στους ολυμπιακούς αγώνες του ποδοσφαίρου του Μπρετάνια. Αν θυμηθούμε μόνο τους ξένους προέδρους που πέρασαν από την ομάδα την τελευταία δεκαετία, τι πήραμε; Τον πρώην ιταλό τραπεζίτη μετά την πτώχευση του 2014, εκείνον που μας έκανε περιουσία σε δανεικά και εμείς γίναμε πρωταθλητές τελευταίοι στη Russia Cup. Μετά τον Γερμανό οικονομικό: ένα χρόνο σιγουριά, άλλο ένα χρόνο "αναδιοργάνωση", κι ύστερα η ομάδα γράφτηκε στη δεύτερη κατηγορία σαν τσάκιρο. Την προηγούμενη φορά που ψηφίσαμε έναν οικονομικό "βίρτους" για πρόεδρο; Ήτανε ο αμερικανός εκείνος τον Οκτώβριο του '18 — θυμάστε; Ξαφνικά λέγαμε πως "η Ρωμπλιόφ μπαίνει στο ευρωπαϊκό στερέωμα", κι εμείς βρεθήκαμε να χρωστάμε στον τραπεζικό σύστημα περισσότερα από όσα κάνει η Gazprom. Και βγήκε στην αγορά ονομάζοντας όλα τα τμήματα ως "κελύφη" ώστε να φύγουν οι χρέη — όχι στους δρόμους, αλλά στα χέρια φίλων οικογενειών. Γιατί τώρα ξαφνικά «πρέπει» να έχουμε πρόεδρο από τη Wall Street; Μα επειδή εδώ ξεκουράζεστε στις προχτεσινές επιτυχίες σας σαν ν’ έχετε βρει το γινόμενο μηδέν; Την τελευταία φορά που η Ρωμπλιόφ είχε οικονομική σταθερότητα ήταν όταν πήραμε προεδρούς μπουχάρους αυτού του τόπου — αυτοί έκαναν ότι δουλειά έκαναν, κανείς δεν περίμενε ξαφνικούς πυρετικούς ρυθμούς από έναν οικονομολόγο που έβγαζε λόγο στα κορυφαία χρηματοπιστωτικά συνέδρια το Σάββατο βράδυ. Αυτοί έκλεισαν δάνεια με την τοπική κυβέρνηση αντί να σέρνονται στους σκιους του Λουξεμβούργου. Το μεγάλο νούμερο εδώ δεν είναι κάποιο φάντασμα από Αμερική, είναι αυτό: τρεις μήνες Λούτσκοφ κι αν δεν δουλέψει έτσι όπως λέει, τότε εμείς γινόμαστε πρωτότυπο επίτευγμα της Ρωσίας — ομάδα που χάνει λεφτά από την επιτυχία της επειδή ξέχασε πως το ποδόσφαιρο έχει βάση ανθρώπους εδώ γύρω, όχι κάπου αλλού πάνω από τους ουρανοξύστες. Αν δεν είστε ικανοποιημένοι με ό,τι έχει συμβεί μέχρι σήμερα στην Ρωμπλιόφ, τότε γράφεστε ως εθελοντής στο τμήμα οικονομικών κι όχι στους φαν-κλαμπ — επειδή εδώ μιλάμε για πραγματική ζωή, όχι για λόξες οικονομικές σπουδαίες ιστορίες των ανακοινώσεων.

Ρε παιδιά εδώ πνίγεται η Ρωμπλιόφ στα δικά της σκατά κι εσείς βγάζετε ανακοινώσεις για Αμερικανούς μεγιστάνες;;; Τρεις μήνες πριν φύγει ο Λούτσκοφ κι εμείς ακόμα μιλάμε για "τον ξένο πρόεδρο που θα μας σώσει";; Μεγάλη ιστορία να θυμάμαι πως ο αμερικανός εκείνος το '18 είχε έτοιμο σχέδιο για μια ομάδα "απόλυτης οικονομικής επιτυχίας" κι εμείς βρεθήκαμε να χρωστάμε περισσότερα από όλα τα ωμάjna της Ρωσίας μαζί!! Και τώρα οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι γκουγκλάρουν τους τελευταίους συμβούλους οικονομικούς σαν νάταν η Γουώλ Στρητ κάποιο ποδόσφαιρο σαβουάρ!! 😂 Πρόεδροι βγάζουμε εδώ που βλέπουν πέρα από τη μύτη τους!! Οι τοπικοί αυτοί έκαναν ότι δουλειά έκαναν — πήραν δάνεια με την τοπική κυβέρνηση, έκλεισαν τρύπες κι έκαναν ομάδα που κατέβηκε στη δεύτερη κατηγορία όταν έφυγε ο Γερμανός οικονομικός!! Ποια επιτυχία;; Ποια σταθερότητα;; 🔴 Και εσύ ρε BabisPAO ρώτησες για ιστορία;; Να σου πω εγώ;; Την ομάδα που πήρε ξένο πρόεδρο το 2014 ήταν η Ρωσία;; Ήταν η ομάδα που έκανε το μεγαλύτερο παιχνίδι της ιστορίας της — πριν πτωχεύσει!! Τρία χρόνια μετά ξαναπερνάμε ξένο πρόεδρο κι έχουμε χρέη τόσο μεγάλα που κανένας δε βγάζει λογαριασμό!! Μα τι λέγαμε τότε;; Να ζήσουμε στους ουρανοξύστες σαν Αμερικάνοι!! Μα πού;; Στο τραπέζι του οικονομικού τμήματος!! Λούτσκοφ τρεις μήνες τώρα!! Αν δεν μπορέσει αυτός που μιλάει την ίδια γλώσσα, στις ίδιες πόρτες, στους ίδιους ανθρώπους — τότε τι άλλο περιμένουμε;;; Να έρθει κάποιος από τον Άγιο Βασίλη;; 🎅 Εμείς θέλουμε πρόεδρο που ξέρει πως πίσω από κάθε ομάδα υπάρχουν άνθρωποι — όχι αριθμούς πάνω από ένα τραπέζι!! Αν αυτός δεν μπορέσει — τότε ποιος;;; Να πάμε στην Αμερική να μας βάλουν πρόεδρο;; Εδώ είμαστε Ρώσικοι σύλλογος — ας δουλέψουμε όπως δουλεύουν Ρωσικοί σύλλογοι!! Και όσοι δε βλέπουν πως το ποδόσφαιρο γίνεται εδώ γίνεται θέαμα!! 🔥

Αχ, ρε παιδιά, αγοράκι μου… Για πείτε μου, εσείς διαβάζετε ποτέ τι σας γράφει ο Λούτσκοφ στα posts του στις αρχές Ιουλίου; Γιατί εκείνος λέει κάτι ξεκάθαρο: «Είμαι εδώ για τρεις μήνες. Θα φύγω αν δεν προχωρήσει η ομάδα». Τρεις μήνες ρε σεις — όχι τρία χρόνια, όχι δεκαπέντε ημέρες πριν τις εκλογές. Τρεις μήνες από τώρα, όταν αυτός γυρνάει την πλάτη και πάει να κάνει ότι έχει κάνει πάντα αλλού. Κι εσείς τώρα ετοιμάζεστε για ξένο σωτήρα; Μα στοχάζομαι τους προηγούμενους… Την τελευταία φορά που μπήκε ένας ξένος στο επόμενο γραφείο ήταν ο αμερικάνος εκείνος το φθινόπωρο του ’18. Του έκαναν μπακ πορτόφυλο σ’ όλα τα τμήματα σαν νάταν Φορντ Φόκους στη Γουόλ Στρητ. Τι πήραμε; Ένα χρέος μεγαλύτερο από όλα μαζί τα τεράστια δάνεια των τοπικών τραπεζών, κουτί-κουτί σαν ιταλικό εστιατόριο στις αρχές της δεκαετίας του ’00. Κι εκείνος πήρε την ομάδα, την έδωσε στα «κελύφη», κι έφυγε γρήγορα όσο ο τρύγος το Σεπτέμβρη. Μετά ήρθε ο Γερμανός οικονομολόγος — εκείνος μάλλον είχε κάποια εμπειρία στις τράπεζες της Βαϊμάρης. Τι κατάφερε; Ένα χρόνο σιγουριά, άλλο ένα χρόνο αναδιοργάνωση, κι ύστερα εμείς χάσαμε ακόμη και τον κόπο της παρουσίας μας στη Premier League. Όχι επειδή δεν ήξερε τον Ρουμπλιόφ — επειδή τον Γιάνκη τον ξέρουν οι Γερμανοί σαν ξένο σώμα στο γόνατο, όχι σαν συλλογικότητα ανθρώπων που θέλουν να πάνε ένα βήμα παραπάνω. Κι εσείς τώρα γκουγκλάρετε «Wall Street» σαν νάταν η λύση όλων των δεινών; Μα η ομάδα εδώ είναι Ρωσία μέχρι το κόκκαλο! Όχι因为 ενός τίτλου ειρήνης στο χρηματοπιστωτικό συνέδριο στο Παρίσι, αλλά γιατί πίσω από κάθε ομάδα υπάρχουν οικογένειες, εργαζόμενοι στις εγκαταστάσεις, διοικητικά στελέχη που γνωρίζουν πως δουλεύει η περιοχή αυτή, πως τραγουδάει η κουλτούρα αυτού του τόπου. Τρεις μήνες Λούτσκοφ. Τρεις μήνες με έναν άνθρωπο που ξέρει πως όταν λέμε «Ρουμπλιόφ» δεν μιλάμε για ένα οικονομικό spreadsheet αλλά για κάτι ζωντανό, κάτι που κτυπά στις φλέβες ενός κόσμου που θέλει να βγει από τη δεύτερη κατηγορία σωστά — όχι επειδή κάποιος ξένος οικονομικός αντίχτης έπλασε ένα σχέδιο πάνω στο Excel του. Αν δεν μπορέσει αυτός μέσα σε αυτούς τους τρεις μήνες να αλλάξει κάτι ουσιαστικά, τότε ας πάψει κανείς να λέει πως «η Ρωσία χρειάζεται ξένους». Αυτή η Ρωσία χρειάζεται ανθρώπους που ξέρουν πως το ποδόσφαιρο δεν παίζεται πάνω στους αριθμούς ενός υπολογιστή αλλά μέσα στις καρδιές των φιλάθλων στις κερκίδες του στάδιου. Γιατί οι αριθμοί όταν τους ξεφεύγεις γίνονται άχρηστα χαρτιά — αλλά οι άνθρωποι όταν τους προσέχεις γίνονται ομάδα.

ρε Γιώργο του φίλου μου, εδώ που κάποιοι αγοράζουν το πανό για τον επόμενο ξένο βασιλιά πριν καν αρχίσουν οι εργασίες του Λούτσκοφ... ακούστε εμένα έναν τριαντάχρονο αγώνα που θυμάμαι σαν χτες: το 2014 η Ρωμπλιόφ είχε μόλις τελειώσει αυτήν την ιστορία με το πρωτάθλημα — εκεί που οι παλιοί θυμόμασταν τους παίκτες σα νάταν οικογενειακοί φίλοι, όχι όνομα πάνω από ένα φανέλα. Τότε ήρθε ο Αμερικανός εκείνος σαν ένας ιεροκήρυκας από το Σικάγο: "θα κάνουμε τους πολίτες Αμερικάνους", έλεγε στις παρουσιάσεις του, σαν να μην είχε ποτέ πατήσει πόδι στο γήπεδο της Μπολσάγια Καλιτσά. Πήρε ομάδες ολόκληρες, τις έκανε "κελύφη" στα βιβλία, κι έβγαλε δήλωση πως "η Ρωσία δεν έχει οικονομική κουλτούρα". Μας έδωσε όνομα υψηλού επιπέδου στο χρηματοπιστωτικό επίπεδο — κι όταν άνοιξε τον υπολογιστή του, βρήκαμε χρέη τόσο βαθιά που κανείς οικονομικός αναλυτής δε μπορούσε να κάνει τομές. μετά ήρθε ο Γερμανός εκείνος — genteel τύπος, πάντα με κουστούμι σιδερωμένο, μιλούσε για "strategic restructuring" σα νάταν η Ρωσία ομάδα των Euroleague finals. Έβγαλε μία χρονιά σιγουριάς, άλλη μία χρονιά διάλυσης, κι ύστερα χάσαμε ακόμη και την παρουσία στη Premier League επειδή κανείς δεν κατάλαβε πως το γήπεδο της Ρωμπλιόφ δεν είναι κάποιο stock exchange στη Φρανκφούρτη. Οι άνθρωποι εδώ έχουν καρδιές — όχιExcel φύλλα. και τώρα ετοιμάζεστε να ξεχάσετε όλα αυτά επειδή ο Λούτσκοφ έχει τρεις μήνες μπροστά του; εγώ θυμάμαι άλλη μία φορά: το 2006 ήμασταν στη δεύτερη κατηγορία, δεν υπήρχε τίποτα πέρα από μια ομάδα ανθρώπων που έκαναν τις δουλειές τους χωρίς μεγάλους τίτλους. Μία ομάδα — όχι ένας αριθμός στο σύνολο εσόδων. Από εκεί φτάσαμε στους τίτλους της δεκαετίας του ’10 επειδή άνθρωποι όπως ο Λούτσκοφ γνωρίζουν πως πίσω από κάθε ομάδα υπάρχουν οικογένειες, φίλαθλοι στις κερκίδες, εργαζόμενοι που ποτέ δε βγήκαν σε ανακοινώσεις αλλά έκαναν ότι έκαναν ώστε η ομάδα να στέκεται όρθια. αλλα όσοι βλέπουν τον Αμερικανό μεγιστάνα σα λύτρωση εδώ — μην ξεχνάτε πως η Αμερική είναι εκεί που ο ημι-αστικός χώρος φτιάχνει νούμερα ενώ εμείς εδώ έχουμε τους πραγματικούς πρωταγωνιστές στις φλέβες μας. γιατί τώρα ξαφνικά όλοι αυτοί οι "οικονομικοί βίρτους" εμφανίζονται σαν μανιτάρια μετά τη βροχή; επειδή θυμηθήκατε τελευταία φορά πως η Ρωσία μπορεί να αλλάξει μόνη της — χωρίς ξένους πρίγκιπες να τραβούν κουρτίνες πάνω από τις ομάδες; Μα η Ρωσία δεν είναι μία οικονομική πρόταση πάνω σε ένα τραπέζι του Λουξεμβούργου — είναι ένας κόσμος που χτυπάει στις κερκίδες κάθε βδομάδα. και σεις εσείς ετοιμάζεστε να ψάξετε στις αγγελίες της Γουόλ Στρητ σαν να ψάχνετε κάποιον κηπουρό που θα βάλει λίπασμα στις εμφανίσεις των παικτών; τρεις μήνες Λούτσκοφ — κι αν δεν δουλέψει αυτός που μιλάει τη γλώσσα, στους δρόμους, στις πόρτες της τοπικής κυβέρνησης, στους φιλάθλους, τότε τι άλλο περιμένουμε; Να σηκωθεί ο κάδος των απορριμμάτων να μας γλυτώσει;

ακούστε για το βράδυ εκείνο του Ιουλίου όταν γύριζα σπίτι κάνοντας τον γύρο από το στάδιο κι έπαιρνα έναν καφέ με τον Λούτσκοφ στις κερκίδες — ήταν κενές εκείνες τις ώρες μετά την προπόνηση, μονάχα οι γλάροι έκαναν την εμφάνισή τους πάνω από τη Μπολσάγια Καλιτσά. και εκείνος μου λέει ξεκάθαρα: «Ρε γέρο, ξέρεις τι είναι το τραγικό; Να μην έχεις τίποτα να χάσεις αλλά επίσης τίποτα να κερδίσεις. Εγώ έχω τρεις μήνες γιατί αυτή η ομάδα έχει να δώσει έναν αγώνα εντός γηπέδου — όχι έναν αγώνα στις οικονομικές αγορές.» τώρα φαντάζεστε εκείνοι τους Αμερικανούς μεγιστάνες που του χρόνου θα κάθονταν σ’ ένα σοκολατοποιείο στη Νέα Υόρκη διαβάζοντας balance sheets σα νάταν Ευαγγέλιο; αυτοί εκεί στην πραγματικότητα ούτε μία φορά δεν πάτησαν το πόδι τους στο γήπεδο εκτός των επίσημων παρουσιάσεων — ο ένας είχε πέντε εταιρείες περισσότερες από τις ομάδες του Premier League μαζί, κι όμως όταν του έκαναν την παρουσίαση η Ρωμπλιόφ αυτός ρώτησε «πού είναι το κυλικείο;» κι όμως εμείς τώρα μιλάμε για τόνους κεφαλαίου σαν νάταν ένας άλλος τίτλος πρωταθλήματος; το 2018 εκείνος ο Αμερικανός είχε ανακοινώσει πως «θα φτιάξουμε ομάδα σαν της Μπαρτσελόνα χωρίς χρέη» — μα η μόνη ομάδα χωρίς χρέη ήταν αυτές που βρισκόταν στα ίδια έγγραφα μαζί μας σαν φιλοξενούμενοι στο ενοίκιο των δικών τους γηπέδων! και μετά την ανακοίνωση εκείνη πήγαμε τρεις φορές πίσω — μία στην Russia Cup, άλλες δύο στην κατηγορία των φαντασμάτων. ποιο ήταν το κέρδος; μόνο μερικά πανό χρωματιστά στο πρωτάθλημα φυσικού αερίου στο Γιάκουτσκ. ο Λούτσκοφ εκείνο το βράδυ μου έκανε και μία υπόσχεση αστεία: «θα κάνουμε τόσο μεγάλη θύελλα ώστε ακόμη και οι Americans εκείνοι να θυμούνται πως υπάρχει Ρωσία.» κι αυτή η ομάδα εδώ ΔΕΝ χρειάζεται κάποιον από το Σικάγο να της πει πως παίζεται το ποδόσφαιρο — επειδή οι ίδιοι οι άνθρωποι της Ρωμπλιόφ ξέρουν πως το γήπεδο χτίζεται πάνω από τις φλέβες ανθρώπων που έχουν ποτέ δε βγάλει ανακοίνωση στις εφημερίδες. εγώ τον λένε ότι έχει τρεις μήνες; άλλοι πριν από αυτόν είχαν χρόνια και δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά να βγάζουν οικονομικούς χάρτες πάνω στο γραφείο χωρίς να καταλάβουν πως οι γκολ κερδίζονται στις κερκίδες, όχι στους λογαριασμούς. κι αν ο Λούτσκοφ αποτύχει μέσα σε αυτούς τους τρεις μήνες; τότε εγώ πάλι τουλάχιστον σ’ αυτό τον τόπο δεν έχουμε συνηθίσει να βάζουμε σημαία στις τσέπες των άλλων — έχουμε φτιάξει ομάδες μόνος μας. αυτό είναι το κρίσιμο σημείο εδώ: η Ρωσία δεν χρειάζεται ξένους προφήτες, χρειάζεται ανθρώπους που ξέρουν πως όταν λέγεται Ρωμπλιόφ μιλάμε για κάτι που χτυπά σαν καρδιά στις φλέβες μιας πόλης — όχι σαν spreadsheet στα χέρια ενός οικονομικού διοικητή από την Ουάσινγκτον.

Μα παιδιά εδώ γίνεται τρελιά — γιατί φαντάζεστε πως ένας Αμερικανός μεγιστάνας, ακόμα κι αν έχει και το θάρρος να φορέσει φόρμα στη Ρωμπλιόφ, γνωρίζει πως να μιλήσει στον老板 της τοπικής βιοτεχνίας που συντηρεί τα τμήματα; Την προηγούμενη βδομάδα περίμενα ένα ωράριο στο γήπεδο μετά από αγώνα κι είδα τον Λούτσκοφ να βγάζει τσιγάρο παρέα με τον οικογενειακό φανοποιό από την περιοχή — εκείνος του ‘δει μια παλιά σκασμένη πόρτα από τις εγκαταστάσεις μας κι άρχισαν να συζητάνε πως να την φτιάξουν πριν ξεκινήσει η νύχτα. Αυτός είναι ο τύπος δουλειάς που κάνει ο Λούτσκοφ χωρίς να κάνει μεγάλη ανακοίνωση: μιλάει ανθρώπους που ξέρουν πως η Ρωμπλιόφ δεν είναι μία επένδυση γι’ αυτούς — είναι σπίτι τους. Εσείς τώρα λες πως ο επόμενος πρόεδρος πρέπει να έχει θέα στο πάρκο της Γουόλ Στρητ; Μα στο ίδιο αυτό πάρκο έχουν ξεπουλήσει περισσότερες ομάδες από εκείνες που έχουν πάρει προαγωγή. Αν ήθελαν λύση είχαν ήδη έρθει αυτοί οι οικονομικοί "θείοι" — όχι όμως γιατί αγαπάνε το ποδόσφαιρο, αλλά γιατί έβλεπαν μία ομάδα υπόδειγμα οικονομικού πειράματος. Και ξέρετε τι έγιναν αυτά τα πειράματα; Τα δικά μας τμήματα έγιναν σήραγγες του χρόνου: κάποιοι έκαναν μεγάλα λόγια στα συνέδρια, άλλοι έφυγαν αφήνοντας χρέη σαν φυτά στους τοίχους ενός εγκαταλελειμμένου εργοστασίου. Λούτσκοφ τρεις μήνες. Ήδη γύρισε τρεις γειτονιές του συνοικισμού μιλώντας με κόσμο σαν γείτονας — όχι σαν κάποιος που διαβάζει δυναμικά από έναν τίτλο του Bloomberg. Αν κανείς σας νομίζει πως η λύση βρίσκεται σ’ έναν ξένο τραπεζικό λογαριασμό, τότε μάλλον ξέχασε πως εμείς εδώ βγάζουμε ομάδες που όταν τελειώνει ο αγώνας συζητάμε στα καφενεία πως πήγε ο τερματοφύλακας επειδή ξέραμε τον άνθρωπο πίσω από τη μάσκα — όχι τα κέρδη της ομάδας.

Ρε, σεις τώρα τι ψιλοκουβέντια κάνετε εδώ… Μα οι Αμερικανοί αυτοί τι τους νοιάζει αν η Ρωμπλιόφ γίνει πρωταθλήτρια ή όχι; Αυτοί έχουν ένα portfolio και μιλάνε για αποδόσεις στα Ελσίνκι, όχι για γκολ στις κερκίδες. Ο τύπους εκείνος που είχαν το ’18 — θυμάστε; Αυτός πήρε την ομάδα σαν μια ακόμα αγορά: ας την κάνουμε κλειστή εταιρεία, ας βγάλουμε όλα τα τμήματα σαν τμήματα ενός πολυεθνικού, κι ύστερα όταν άλλαξαν οι οικονομικοί άνεμοι, αυτός φύγαμε όσο γρήγορα πέταξε ο τρύγος το Σεπτέμβρη. Κι εσείς τώρα σκαλώνετε το λεξικό σας για ξένους προέδρους σαν νάταν αυτά εδώ η Wall Street παρέα; Μα εδώ η ομάδα έχει ιστορία από αυτές που χτίζονται πάνω στις ιστορίες ανθρώπων — όχι πάνω στις φόρμες των οικονομικών τους σχέσεων. Τρεις μήνες Λούτσκοφ κι εμείς ακόμα ψάχνουμε τον επόμενο "θαυματοποιό" που θα φέρει δις δολάρια και δεν ξέρει καν πού είναι το κυλικείο; Ακούστε εμένα έναν παλιό τσιγάρο στη σκάλα του γηπέδου: Το 2006 που ήμασταν ακόμα στη δεύτερη κατηγορία, είχαμε μια ομάδα ανθρώπων — όχι αριθμούς στα γραφεία του Λουξεμβούργου. Αυτοί έκαναν ότι έκαναν επειδή πίστευαν πως η Ρωμπλιόφ ήταν κάτι ζωντανό. Κι εκείνοι οι τρελοί γύρισαν την ομάδα σε πρωταθλήτρια επειδή κατάλαβαν πως πίσω από κάθε ομάδα υπάρχουν άνθρωποι που αγοράζουν εισιτήριο κάθε Κυριακή, όχι hedge funds που ψάχνουν για fast returns. Και τώρα ετοιμάζεστε να αγοράσετε έναν ξένο επειδή σας έκανε εντύπωση το όνομά του στο CNN; Μα οι ίδιοι αυτοί που μιλούν για οικονομική κουλτούρα εδώ έκαναν χρέη τόσο βαθιά που κανείς οικονομικός αναλυτής δε μπορούσε καν να κάνει τομές στα log files. Αυτοί έβγαλαν ανακοινώσεις πως "η Ρωσία δεν έχει οικονομική κουλτούρα", ενώ εμείς εδώ ξέρουμε πως η κουλτούρα της Ρωσίας φτιάχνεται στις κερκίδες όταν τραγουδάμε τον ύμνο πριν τον αγώνα. Τρεις μήνες Λούτσκοφ — κι εκείνος μου έκανε μια υπόσχεση εκείνο το βράδυ στις κενές κερκίδες: "Θα κάνουμε τόσο μεγάλη θύελλα ώστε ακόμη και εκείνοι να θυμηθούν πως υπάρχει Ρωσία." Αυτός δεν μιλάει για αριθμούς πάνω σε ένα τραπέζι· μιλάει για πόρτες που ανοίγουν στις τρεις το πρωί όταν χρειάζεται να βρούμε μία σκασμένη πόρτα στους χώρους της ομάδας. Κι εσείς τώρα ψάχνετε στις αγγελίες των μεγιστάνων γιατί πιστεύετε πως κάποιος ξένος μπορεί να ξέρει τι σημαίνει Ρωμπλιόφ; Μα αυτοί δεν έχουν ιδέα τι είναι ρουχισμός μιας οικογένειας που ζει στη γειτονιά γύρω από το στάδιο· αυτοί βλέπουν το ποδόσφαιρο σαν μια οικονομική πρόταση. Εμείς εδώ βλέπουμε ανθρώπους που όταν τελειώνει ο αγώνας συζητάμε όχι για τα κέρδη της ομάδας, αλλά για το πως έπαιξε ο τερματοφύλακας επειδή ξέρουμε τον άνθρωπο πίσω από τη μάσκα. Τρεις μήνες — αυτό είναι όλο. Αν ο Λούτσκοφ αποτύχει, τότε εμείς ξέρουμε πως η λύση δεν βρίσκεται σ’ έναν τραπεζικό λογαριασμό στην Αμερική, αλλά στις φλέβες αυτών των ανθρώπων που ποτέ δε βγήκαν στις ανακοινώσεις αλλά έκαναν ότι έκαναν ώστε η ομάδα να στέκεται όρθια. Γιατί το ποδόσφαιρο εδώ δεν παίζεται πάνω στους αριθμούς ενός υπολογιστή — παίζεται στις καρδιές των ανθρώπων που τραγουδούν τον ύμνο στις κερκίδες κάθε Κυριακή.