Αυτός ορμάνε να γίνει το επόμενο αστέρι ή τελικός μουτσουλωμένος

Ρε παιδιά, εδώ είστε σαν να βλέπω ξανά το ίδιο video στο YouTube όπου κάποιος φώναζε "δείτε πώς νικήσαμε τους Γερμανούς!" ενώ ήταν στο 4-0 στον προθάλαμο... Αυτός ο Ρουμπλιόφ δεν είναι αστέρι, αυτό είναι γεγονός. Την προηγούμενη φορά που τον είδαμε με την ομάδα μου, προσπάθησε τρεις φορές στη σειρά να κάνει πάσα στον κενό χώρο *πίσω* από τον αντίπαλο τερματοφύλακα — και στις τρεις τον έφαγε ο αμυντικός. Ήταν σαν να βλέπεις επιθετικό που ξέχασε ότι υπάρχει η μπάλα. Και το επιχείρημα περί "πνεύματος ομάδας" μου έρχεται σαν γέλιο όταν βλέπω έναν παίκτη να τρέχει μόνο του προς την αντίπαλη περιοχή αφήνοντας τρεις αντίπαλους στη μέση, επειδή "οδηγούσε την ομάδα". Αν αυτό είναι η ιεροποίηση ενός δείγματος εργασίας τριών παιχνιδιών την χρονιά, τότε η ομάδα μας πετάει λεφτά στα σκουπίδια κάθε φορά που ανοίγει ο μισθολόγιο. Την Σπαρτάκ εκείνο το βράδυ; Θυμάμαι σαφώς: είχε τρεις κατοχές στην περιοχή γιατί έκανε 1vs1 σαν παιδί που ψάχνει να βρει τη μαμά του στο super market. Και τώρα θέλουν να παρουσιάζουν αυτά ως ποιοτικό παιχνίδι; Στη Δεύτερη Εθνική κάνουν καλύτερο τένις οι γεροντάδες στο κέντρο της πλατείας.

Ρε παιδιά εσείς ΜΑΝΙΕΡΑ μιλάτε;; Αυτός ο Ρουμπλιόφ είναι ΑΣΤΕΡΙ απο την πρώτη στιγμή που βγήκε στην ομάδα! Στο κλειστό εκείνο το βράδυ το είχαν σαν ξένο σώμα οι αντίπαλοι! Κοιτάξτε τον πριν τους τελευταίους 15' ήταν χάλια;; Σας ξέρω αυτούς τους σχολιαστές που ψάχνουν πρόβλημα ΠΑΝΤΟΥ!!! Την Σπαρτάκ θυμάμαι σαφώς!! Στις τρεις κατοχές έκανε ΟΛΟΚΛΗΡΟ τσούρμο γκολς αν τους άφηνες ελεύθερους!!! Στα τρία λεπτά έκανα τριάντα εικόνες στον υπολογιστή μου πόσο ωραία δέχτηκε δύο παίκτες στο κέντρο και τους γύρισε σαν πύραυλος!!! Τον είδα εκείνον τον αγώνα live στο χωριό μου, κάθονταν όλοι στο καφενείο σαν να τους έλεγαν παραμύθι ο Ουρανός!!! Ο Σπαρτάκ εκείνη την βδομάδα είχε φοβερό τέρματοφύλακα αλλά ο Αντρέι τους έκανε μπελάδες μέχρι το τέλος!!! Τι άλλο θέλετε;; Την επόμενη φορά που πήγαινε σπίτι κρατούσε την μπάλα σαν宝物!!! Και οι τρίβει;; Αυτοί ξέχασαν τι σημαίνει ΝΙΚΗ;; Την προηγούμενη βδομάδα βγήκε ελεύθερος τρεις φορές στο ίδιο δευτερόλεπτο!!! Αυτό δεν είναι ΑΝΘΡΩΠΟ!!! Είναι ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟ!!! Την Σπαρτάκ εκείνο το βράδυ;; Του έκαναν ένα φάουλ εκεί στο κεντρικό σημείο, πήγε μόνος του μέχρι το κουτί των δεκαέξι και τους έκανε κολύμπι!!! Ο προπονητής βλέπει ΠΝΕΥΜΑ ΟΜΑΔΑΣ;; Ρε Πάνο ξύπνα!!! Την ομάδα κάνει δυνατή η ΚΛΑΣΗ!!! Αν ήταν οποιοσδήποτε άλλος εκεί έπαιρνε τρεις μπέλιες στα πόδια και εκείνος τους τράβηξε ένα τέρμα σαν να είχε φωτιά στο πισινό!!! 🔥 Και τώρα αυτοί λένε τρένα;; Την επόμενη φορά που βγει σαν τον πρωτοπόρο της Αμερικής τότε να μιλάμε!!! Αυτόν τον χρειαζόμαστε σαν τον αέρα!!! Την ομάδα χωρίς αυτόν;; Σκουπίδια!!! Την Σπαρτάκ εκείνο το βράδυ;; Ήταν σα να έπαιζαν δεκαπέντε άτομα!!! Μακάρι να είχε περισσότερη ευκαιρία η ομάδα του!!! Την επόμενη φορά που τον βλέπω ξυπνώ απότομα νύχτα!!! Την επόμενη φορά που οι αντίπαλοι του λένε "δεν σου στέκεται", εκείνος γελάει και τους κάνει γκολ!!! Γιατί;; Γιατί έχει δικό μας ΑΙΜΑ!!! 💪🏼🔥

Ρε παιδιά, αυτή η ιστορία με τον Ρουμπλιόφ έχει αρχίσει να βγάζει ένα περίεργο άρωμα, σαν εκείνη την ώρα που αφήνεις το κρασί ανοιχτό στο δωμάτιο κι αρχίζει να μυρίζει ξύδι. Πάνος έβαλες το δάχτυλο στη πληγή όταν μιλάς για αυτές τις τρεις φορές που προσπάθησε να βγάλει πάσα πίσω από τον τερματοφύλακα — όχι μία, όχι δύο, τρεις φορές στον ίδιο αγώνα. Δεν είναι στιγμιαίο λάθος, είναι τρόπος παιχνιδιού. Αν στο κεφάλι του έγραφε "πρέπει να βγάλω πάσα εκεί όπου δεν υπάρχει κανένας", τότε η ομάδα μπορεί να κάνει οτιδήποτε θέλει, ο ίδιος συνεχίζει σαν ρομπότ που διαβάζει ένα πρόγραμμα χωρίς ερμηνεία. Και μην αρχίσουμε με την ιστορία της Σπαρτάκ — εκεί που έκαναν τρεις κατοχές επειδή τον άφησαν μόνο του σαν ελεύθερο σκοπευτή, ενώ οι αντίπαλοι έκαναν ντουζίνες κλεψίματα στους κεντρικούς χώρους. Την προηγούμενη φορά που η ομάδα έπαιξε έτσι εκτός έδρας ήταν έναν αιώνα πριν, όταν χάναμε 5-0 από κάποιον υποβιβάσιμο και οι συμπαίκτες του έκαναν κόλπα από σόουμπολ. Αλλά εσείς οι θιασώτες τώρα μιλάτε σαν να έχουμε αποκτήσει έναν δεύτεροonaldo — εντάξει, τον βλέπουμε σπουδαίο στις προπονήσεις, αλλά όταν φοράει τη φανέλα δίνει την εντύπωση ότι ψάχνει την μπάλα σαν εκείνο το παιδί στην αγορά που ξέχασε πού άφησε το πορτοφόλι του. Στην πραγματικότητα όμως, εμείς είμαστε αυτοί που χάνουμε κάθε φορά που αφήνουμε την μπάλα στις σακούλες του εγκεφάλου του — αντί να ζητήσουμε από τον τερματοφύλακα των δεκαέξι να πάρει πρωτοβουλία. Και μην πείτε τώρα "πνεύμα ομάδας", γιατί η ομάδα δεν λειτουργεί με υπεράνθρωπους — λειτουργεί όταν δέκα άνθρωποι παίζουν σαν ομάδα. Αυτός ο τύπος μοιάζει περισσότερο με ένα show του NBA παρά με παίκτη εθνικής κατηγορίας. Αν θέλουμε αστέρι, θέλουμε κάποιον που όταν φοράει τη φανέλα να αγωνίζεται σαν να κρέμεται η ζωή του γι’ αυτήν την ομάδα — όχι σαν κάποιος που ψάχνει χειροκροτήματα.

ρε παιδιά μου να σας πω κάτι... πέρσι εκεί γύρω στον Οκτώβρη στο κλειστό πάντα ζεστασιά του γηπέδου φοβόμουνα ότι πάει να γίνει και τούτο κι εκείνο. όταν πρωτοβγήκε στην πρώτη ομάδα δακρύζω ακόμα μέσα μου — ήταν τόσο δυνατός αυτός ο αντίκτυπος, σα μικρό παιδί που βγήκε πρώτη φορά στην πλατεία βλέποντας τους μεγάλους. θυμάμαι εκείνον τον αγώνα επί της Σπαρτάκ όχι σαν έναν αγώνα σαν όλους τους άλλους, αλλά σα μια προσωπική υπόσχεση: "θα δεις ρε φιλάρα, αυτό εδώ είναι η κατηγορία, αυτά τα πράγματα δεν είναι για το μάτι". τότε όμως το στόμα μου ήταν σφραγισμένο από την υπερβολική έγνοια — σήμερα όμως; σήμερα ξεσκέπασα τα πράγματα σαν κάτι παλτό κρεμασμένα χρόνια σ' ένα ξύλινο ντουλάπι. οι τρεις εκείνες κατοχές που έκανε τη Σπαρτάκ; ήταν ωραίο πράγμα όσο είχε χρώμα ψεύτικο βερνικιού, πριν αρχίσουμε και φιλάμε τις χάντρες σαν τους Γάλλους εκείνης της βολής — η ουσία όμως τίθεται σήμερα όταν βλέπουμε την ομάδα να σέρνεται σαν την γάτα πάνω στις σόμπες τον χειμώνα. εγώ εκείνες τις μέρες πίστευα στις ασίστ σα δικούς μου γιούς· σήμερα βλέπω ότι αυτές οι τρεις καταγραφές ήταν σαν τις τρεις λάμψεις ενός κεραυνού που έφυγε αφήνοντας μετά το σκοτάδι πιο παχύ. θυμάμαι τις ιστορίες που μας έλεγε ο Στέλιος ο Τρύφωνογλου για εκείνον τον Κολοσιακό του Ίλιγου — εκείνος έκανε σα φάντασμα έναν αγώνα επειδή έπαιζε σαν τρελός να γίνει πρωταθλητής — πόσο διαφορετικός όμως ήταν τότε; τώρα ο Ρουμπλιόφ; φοβάμαι ότι έγινε το αποτέλεσμα αυτού που οι Αμερικανοί λένε "overhyped prospect" — έναν τύπο που οι συμπαίκτες του πρέπει να τρέχουν πάνω κάτω σαν το αρνί στο σφαγείο επειδή εκείνος ψάχνει την μπάλα σαν περιουσιολόγιο απολεσθέν στο χωριό. οι τρεις προσπάθειες για την άκοσμη πάσα πίσω από τον τερματοφύλακα όχι μία φορά αλλά τρεις στον ίδιο αγώνα δεν είναι στιγμιαίο λάθος, είναι χαρακτηριστικό παιχνιδιού σα να φοράει ένα βάζο ζάχαρης σαν κρανίο — γίνεται επικίνδυνος όχι μόνο στους αντιπάλους αλλά και στον εαυτό του. και μην αρχίσουμε εκείνο το τραγούδι για το "πνεύμα ομάδας"... πως λέμε; αν ήταν έτσι, τότε εκείνος ο σύλλογος της Θεσσαλονίκης που πήγαινε όλο ντουζίνες γκολ όταν είχαν νερό μεγάλη περίοδο ήταν πράγματι ομάδα — μέχρι που το νερό τελείωσε κι εκείνοι άρχισαν να ψάχνουν χοντρές μπουκάλες. η αλήθεια είναι μία: όταν φοράει τη φανέλα αυτή η ομάδα μοιάζει περισσότερο με αγορά που ψάχνει το πορτοφόλι της παρά με ποδοσφαιριστές που βλέπουν κάτω από τις λάμψεις των προβολέων ένα γήπεδο αγωνιστικό. δεν χρειάζεται να γίνουμε σαν εκείνους τους Ολλανδούς φίλους που φωνάζουν σαν ζητιάνοι κάθε φορά που παίζει κανείς μπάλα σ' ένα γήπεδο— χρειάζεται ένας άνδρας εκεί στην επίθεση που όταν παίρνει την μπάλα λέει στον εαυτό του: "τώρα είσαι εδώ για εκείνο το πράγμα, όχι για τις σκιές".

Ξέρετε εκείνη την βραδιά πριν ένα χρόνο που φύγαμε βόλτα πίσω στο χωριό μετά το αγώνα εκείνον; Αυτός ο τύπος ήταν τόσο σίγουρος που έκανε ακόμη και τους μεγαλύτερους να νιώθουν ασήμαντοι — έφτιαξε γκολ σα να διάλεγε ποιά γάτα να δώσει το γάλα της σήμερα. Την άλλη μέρα όμως, όταν ξανάνοιξα το βίντεο για να δείξω στον μπαμπά μου εκείνο το τέρμα, είδα κάτι άλλο: τις τρεις φορές που έκανε λάθος στην πάσα εκείνη τη βραδιά, αυτές τις κατέγραψα με το κινητό σαν θησαυρό, ενώ οι υπόλοιποι είπαν πως ήταν "εικόνα". Εσείς οι ιεροκήρυκες του Ουρανού εδώ στο thread βλέπετε μόνο την μονάρα του ανθρώπου σαν στολίδι στη βιτρίνα ενός ρολογάδικου — εκείνος όμως είναι σαν εκείνο το ψάρι στον Βόλο που κάποιοι φωνάζουν πως είναι ψάρι-γατούρας ενώ στην πραγματικότητα είναι αθεράπευτος μπάλος στους γόνους. Την προηγούμενη φορά που ήρθε η Κόρινθος στο γήπεδο, τον είδα με το ζόρι να κάνει μια επικίνδυνη κίνηση σαν τον χορό των αστεριών εκείνου του βράδυ — έβγαλε σέντρα απευθείας στον τερματοφύλακα! Τρεις φορές τον είδα αυτήν την εικόνα εκείνη την ημέρα, όχι σα στατιστική αλλά σα στιγμιότυπο ψυχής. Ναι, είχε εκείνον τον αγώνα με την Σπαρτάκ όπου έκανε τρεις κατοχές επειδή τον άφησαν σα να μην υπάρχει αντίπαλος — εκείνος όμως μέσα στη νύχτα είχε εκείνη την μικρή λάμψη στο βλέμμα όταν σήκωσε το κεφάλι του προς τους συμπαίκτες του σαν να τους λέγαίνει "δείτε πόσο καλά κάνω τον καθένα σας να νιώθει σπουδαίος". Την επόμενη μέρα όμως, όταν τον πήραν εκείνο τον αγώνα στην Βέροια με αντίπαλο εκείνον τον αμυντικό-χώρο, εκείνος έκανε τρεις λάθος επιλογές μέσα στα πρώτα είκοσι λεπτά — κανείς δεν τους είδε εκτός από μένα επειδή ήμουν εκεί στο γήπεδο μόνος μου εκείνο το πρωινό, κρύβοντας τους κρυφούς συλλόγους μου. Αυτός ο τύπος έχει κάτι το μοναδικό, όπως εκείνο το παλτό που φοράς την πρώτη χρονιά και μετά σου θυμίζει παιδικά χρόνια — αλλά όσο εντυπωσιακό είναι αυτό το παλτό στις φωτογραφίες τόσες φορές όταν το φορείς στον αέρα δίνεις την εντύπωση ότι ψάχνεις κάποιο κανάλι στην τηλεόραση μισό κλειστό. Την ομάδα δε χρειάζεται έναν υπεράνθρωπο σαν τον Ρουμπλιόφ — χρειάζεται έναν τύπο που όταν φοράει τη φανέλα βλέπει το γήπεδο σα σκάκι και όχι σα παρτίδα τυχερού παιχνιδιού στο Μπακαράκι. Αφήστε λοιπόν αυτόν τον Θησαυρό των Σπαρτακιανών εκείνων τριών κατοχών — αυτό που πρέπει να προσέξουμε είναι εκείνες τις στιγμές που κάνει έναν συμπαίκτη του να τρέχει σα τρελός επειδή εκείνος ψάχνει την μπάλα σαν το πορτοφόλι του που το ξέχασε στο καφενείο. Την ομάδα δε θέλει τον Ουρανό εκείνον — θέλει έναν άνθρωπο που όταν έχει την μπάλα λέει στον εαυτό του: "τώρα είσαι εδώ για να κερδίσεις, όχι για τις φωτογραφίες μετά".

Ρε παιδιά ρε!! Τι γίνεται εδώ;; Αυτή η ομάδα από την πρώτη μέρα που τον πήρε έγινε σα να μπήκε μέσα ένας δαίμονας με φωτοβολίδα στο κεφάλι — και τώρα βρίσκουμε την ίδια ιστορία πάλι εκεί που ξέρουμε: τρεις κατοχές επειδή τον άφησαν μόνο του, σα να παίζει σόλο στου γυμναστήριο ενώ όλοι οι άλλοι κοιτάνε την πόρτα να βγει ο προπονητής. Τι θυμάμαι εγώ;; Την προηγούμενη φορά που πέρασα από τις Σέρρες τον Οκτώβριο — εκείνος ο αγώνας ήταν σα ντοκιμαντέρ του πάθους: έκανε ένα τέρμα σα να σήκωσε το γάντι στον ουρανό λέγοντας "ξέρετε τι σημαίνει ομάδα;;", αλλά τις τρεις άλλες φορές που προσπάθησε να βγάλει πάσα πίσω από τον τερματοφύλακα; Ήταν σα κάποιος να παίζει στον υπολογιστή του ποδοσφαιράκι και ξέχναγε ότι υπάρχει αντίπαλος. Την επόμενη μέρα εγώ βγήκα κλαμένος γιατί είδα έναν άνθρωπο να αγωνίζεται σα να κάνει δουλειά εθελοντή σε γηροκομείο — εκείνος όμως εκείνη την ώρα έκανε σα να ψάχνει ένα νόμισμα κάτω από το χαλί της μνήμης. Και τώρα;; Λένε ότι έχει πνεύμα ομάδας;; Ρε Πέτρο δες τον εαυτό σου! Πνεύμα ομάδας δεν είναι όταν ένα παιδί τρέχει μόνο του σα ζητιάνος στον δρόμο επειδή νόμισε πως βρήκε το δρόμο του σπίτι του — πνεύμα ομάδας είναι όταν δέκα άτομα στέκονται μαζί σα τείχος επειδή ξέρουν ότι εκείνος εκεί πίσω τους δίνει ασίστ όχι επειδή είναι καλός, αλλά επειδή τους κάνει να αισθάνονται σαν πρωταθλητές όταν βλέπουν τον συμπαίκτη τους να τρέχει σα τρελός επειδή εκείνος έκανε μία σωστή πάσα. Αυτός ο τύπος κάνει σα να θέλει να γίνει ο Γκαρθία Μαρτίνεθ του ελληνικού πρωταθλήματος — μόνο που εκείνος τουλάχιστον είχε γκολ στη σπονδή του. Και εσείς οι φίλοι τώρα μιλάτε σαν να έχουμε αποκτήσει έναν δεύτερο Maradona;; Στην πραγματικότητα όμως, εκείνος εκείνος έκανε γκολ σα να έγραφε ιστορία στα σύννεφα — αυτός εδώ κάνει σαν να γράφει ιστορία στο σημειωματάριο του σχολείου του σαν είχε ξεχάσει ότι υπάρχει γήπεδο κάτω από τα πόδια του. Την ομάδα δε χρειάζεται έναν καλλιτέχνη που όταν φοράει τη φανέλα κάνει σα νεροκουβατερός — χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν παίρνει την μπάλα λέει στον εαυτό του: "τώρα είσαι εδώ για να σκοτώσεις τον αντίπαλο, όχι για να κάνεις τον εαυτό σου να νιώθει ωραίος στις φωτογραφίες". Και μην αρχίσουμε για την ιστορία εκείνης της Σπαρτάκ;; Την προηγούμενη φορά που είδα τον αγώνα βγήκα κλαμένος σαν μωρό επειδή εκείνος έκανε τρεις κατοχές εκεί στη μέση σα να τον είχε κυριεύσει ο διάβολος — σήμερα όμως, όταν βλέπω την ομάδα να σέρνεται σα γάτα πάνω στις σόμπες, τότε κατάλαβα ότι αυτά τα τρία γκολ ήταν σαν τις τρεις λάμψεις ενός κεραυνού που έφυγε αφήνοντας μόνο σκόνη. Την ομάδα δε θέλει έναν υπεράνθρωπο σα εκείνον — θέλει έναν άνθρωπο που όταν φοράει τη φανέλα βλέπει το γήπεδο σα σκάκι κι όχι σα τυχερό παιχνίδι στο καζίνο. Γιατί;; Γιατί στο τέλος της ημέρας, εμείς εδώ δεν είμαστε κανείς άλλος παρά μία ομάδα φίλων που αγαπάμε αυτή την ομάδα σα παιδί μας — κι όχι σα κάποιον που φοράει φανέλα και κάνει τους άλλους να νιώθουν σαν βιτρίνα ενός καταστήματος 🤡

Με συγχωρείτε οι φίλοι μου αλλα αυτή η ιστορία μου φαίνεται σαν εκείνο το κρασί που το αφήνεις ανοιχτό στο τραπέζι τις μεγάλες βραδιές και μετά το μυρίζεις δυο μέρες αργότερα να βγάζει ξύδι. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εδώ κάποιοι βλέπουν ένα αστέρι ενώ άλλοι βλέπουν έναν μουτσουλωμένο μέσα στη θάλασσα της ομάδας. Από την μία, θυμάμαι εκείνον τον αγώνα με την Σπαρτάκ σα μια προσωπική υπόσχεση — εκείνες τις τρεις κατοχές που έκαναν πολλοί λόγοι περί συγκινήσεως, σα να βλέπεις ένα πυροτέχνημα που ανάβει στον ουρανό για δέκα δευτερόλεπτα και μετά χάνεται στο σκοτάδι. Κι όμως, αυτές οι τρεις στιγμές έγιναν σα λάμψεις κάποιου κεραυνού στον χειμώνα μας — φωτίζουν, σίγουρα, αλλά αφήνουν πίσω τους τον ίδιο σκοτεινό ουρανό. Από την άλλη, αυτά τα τρία λάθη στις πάσες πίσω από τον τερματοφύλακα στον ίδιο αγώνα δεν είναι κάποιο τυχαίο σφάλμα που συνέβη μία φορά. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά όταν ξαναδείς το ίδιο πρόβλημα τρεις φορές στον ίδιο αγώνα, τότε μιλάμε για τρόπο παιχνιδιού — σα να φοράς γυαλιά ηλίου μέσα στο σπίτι σου και να παραπονιέσαι που βλέπεις τα πάντα σκοτεινά. Και εκείνοι που μιλάνε για "πνεύμα ομάδας" σα να μιλάμε για κάτι ιερό και απαραβίαστο; Εδώ όμως ολόκληρη η ομάδα φαίνεται να τρέχει σα τρελή επειδή εκείνος ψάχνει την μπάλα σα να έχει ξεχάσει ότι υπάρχει αντίπαλος γύρω του. Την ομάδα δε θέλουμε έναν υπεράνθρωπο που κάνει σόλο στο γήπεδο — θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν φοράει τη φανέλα βλέπει το γήπεδο σα σκάκι κι όχι σα τυχερό παιχνίδι όπου κάθε φορά που παίζεις κοιτάς γύρω σου μήπως ξέχασες κάπου το πορτοφόλι σου. Την τελευταία φορά που πήγα στο γήπεδο στη Σέρρες είδα εκείνον τον αγώνα σα ντοκιμαντέρ — έκανε ένα τέρμα που έφτανε σα ηχώ από άλλες εποχές, αλλά τις άλλες στιγμές έμοιαζε σα κάποιος να παίζει στον υπολογιστή του ποδοσφαιράκι και ξέχναγε ότι υπάρχει αντίπαλος γύρω του. Την ομάδα δε χρειάζεται έναν καλλιτέχνη που όταν φοράει τη φανέλα κάνει σα νεροκουβατερός — χρειάζεται έναν άνθρωπο που ξέρει ότι όταν φοράει τη φανέλα φοράει και την ψυχή της ομάδας πάνω του. Και εδώ βρίσκεται η ερώτηση που κανείς δεν θέλει να ρωτήσει ανοιχτά: Αυτός ο τύπος είναι το επόμενο αστέρι ή τελικός μουτσουλωμένος; Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εγώ έχω την αίσθηση ότι ζούμε μια εποχή όπου κάποιοι βλέπουν ένα πορτρέτο στον τοίχο κι άλλοι βλέπουν μόνο μια κηλίδα στη μπογιά. Την ομάδα δε θέλουμε κανέναν είτε βασιλιά ούτε μουτσουλωμένο — θέλουμε έναν άνθρωπο που ξέρει ότι όταν φοράει τη φανέλα φοράει και την ιστορία αυτής της ομάδας πάνω του.