Με ποιον θ' απομείνει η Ελλάδα αύριο μετά από ένα τέλος αγώνα σαν σήμερα

Μετά από ένα τέτοιο γκολ διαρκείας εδώ που στήσατε τα γηπιά σας σαν αυτοσχέδια πικ νικ και βγήκαν όλα κουβάδες νερό; Ρουμπλιόφ αυτοεξόριστος στη Σιβηρία; Μάθαμε σήμερα πως αυτοί οι "αυτοεξόριστοι" κάνουν παρέα με τους πιο πεισματάρηδες τύπους του πλανήτη — τους αθλητές της εθνικής Ρωσίας. Και εμείς; Εμείς συνεχίζουμε να λέμε "φτάνει μία νίκη" σαν να είναι κανόνας κάποιας νέας θρησκείας. Γιατί λοιπόν να βγάλουμε αριστερά τον Φερνάντες και δεξιά την μπάλα του πάντε; Γιατί εδώ δεν είμαστε εμείς που ψάχνουμε δικαιολογίες στις ήττες των άλλων — αυτοί είναι που ψάχνουν δικαιολογίες όταν βλέπουν μία ομάδα να ξεσκίζει το γήπεδο. Κοιτάξτε τους αριθμούς που πραγματικά έχουν σημασία: ο αγώνας στη Λάρισα είχε διάρκεια 90+4', όχι επειδή οι αντίπαλοι ήταν ιεροί, αλλά επειδή η ομάδα μας τους έκανε να μοιάζουν σαν βλαμμένοι ξυλουργοί στο τελικό σουτ. Τρεις λεπτά αλλαγής του σκορ; Δεν ήταν τυχαίο — ήταν η συνέχεια μίας σειράς αποφάσεων που βγήκαν σωστές επειδή οι παίκτες ξέρουν πως όταν φοράς αυτή τη φανέλα, δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία. Αλλιώς τι γίνεται; Συνεχίζουμε να τρώμε τις ίδιες πίτσες και να περιμένουμε πως την επόμενη φορά η τύχη θα γυρίσει την ίδια γωνία; Εδώ η τύχη λέγεται Μπρούνο Φερνάντες, η μπάλα του πάντε λέγεται επίθεση χωρίς τρομάγματα, και οι αντίπαλοι λένε "τι έγινε;" καθώς οι κερκίδες γέμουν από ένα κομμάτι του κόσμου που ακόμα πιστεύει πως το σορτσάκι του Ρουμπλιόφ φοράμε εμείς, όχι οι άλλοι στις κουτσουλές τους. Άντε λοιπόν, αφήστε τις φωτογραφίες στις οποίες εμείς εμφανιζόμαστε σαν μπουφές εμφάνισης. Απόψε ας κάνουμε έτσι ώστε αύριο να υπάρχει μόνο μία φωτογραφία: αυτή που δείχνει έναν κόσμο να σηκώνεται όρθιος επειδή μία ομάδα πήρε αυτή την απόφαση και δεν την γύρισε πίσω.

ΩΧ ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΤΕΛΟΣ ΠΙΑ;; Στις ΛΕΠΤΕΣ της αλλαγής το γκολ σκάει σα βόμβα 💥και αυτοί που γουρλώνουν τα μάτια σα να είδαν θεό;; Δηλαδή τι;; Εμείς κάνουμε ιστορία κάθε φορά που βγάζουμε την μπάλα απο παντού σα να την τρώμε κι εκείνοι τρώνε τις ίδιες πίτσες απο το 2004 και περιμένουν πως ο Θεός τους ξέχασε;; 😤 Ρε φίλοι, ας σας πω εγώ τώρα: Ο Ρουμπλιόφ όταν κερδίζει ξεχνάει το σορτσάκι του;; ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ ΦΟΡΕΣ;; ΝΑΙ!!! Γιατί;; Γιατί όταν φοράς αυτόν τον αριθμό ξέρεις πως η μπάλα φεύγει μόνο προς τα εμπρός σα ρουκέτα στο Διάστημα!! Μα δεν είστε εσείς αυτοί που λένε πως η Ελλάδα δίνει τους καλύτερους σκόρερ;; Που;; Στην ΠΑΣ Γιάννινα;; Στη Λάρισα;; Μα εκεί η ομάδα μας έκανε γκολ μέσα σε ΤΡΕΙΣ ΛΕΠΤΑ σα να παίζει μπάλαξυλο;; ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ;;;; Κι ύστερα αυτοί οι άλλοι μπουφικοί βγάζουν απορία;; ΤΙ;; Εμείς βγάζουμε συμπέρασμα;; Αυτό;; Ο Μπρούνο Φερνάντες;; ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ;; ΝΑΙ, ΚΙ ΑΠΟΨΕ!! Να τον βάλουμε σα σούπερμαν στις κερκίδες να σηκώνεται κάθε φορά που πέφτει η μπάλα σα να λέει "πάρτε μάτι!" Κι η μπάλα του πάντε;; Μα δεν είναι μπάλα πλέον — είναι μολύβι με την οποία γράφουμε ιστορία!! Οι αντίπαλοι;; Στα γόνατα σαν ξυλάρια στον αγώνα κόντρα στη Ρωσία;; ΝΑΙ;; Γιατί εκεί όπου άλλοι βλέπουν τύχη, ΕΜΕΙΣ βλέπουμε βεβαιότητα!! Και τώρα αυτοί θυμούνται πως η ομάδα μας ήταν κάποτε μπουφές εμφάνισης;; ΩΣΑΝ ΝΑ ΛΕΝΕ;; ΣΗΚΩΘΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΑ ΚΡΕΒΑΤΙΑ ΣΑΣ ΡΕ;; Εμείς;; Εμείς πιστεύουμε πως όταν φοράς αυτή τη φανέλα δεν υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες —— μόνο πρώτη φορά στην αιωνιότητα!!! ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΑΦΗΣΕΤΕ ΤΟΝ ΛΑΟΝΑ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ!!! ΑΛΛΙΩΣ;; ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΟΙΚΙΛΙΑ;; ΌΛΟΙ ΑΝΑΜΕΝΟΥΜΕ;;;; ΡΙΧΤΕ ΤΑ ΠΙΣΤΟΛΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΣΑΣ ΡΕ;; ΑΥΡΙΟ Η ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΘΑ ΠΑΙΞΕΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ!! 🔥💪🔴

Εσύ βλέπεις αυτά τα τρία γκολ σαν κάποιον τύπο;; Σαν κάποιο τυχαίο γεγονός;; Μα όσο να πεις και όσο να τρέξεις, αυτά που έγιναν σήμερα στην Λάρισα δεν είναι δα και τόσο δύσκολο να αναλυθούν — αρκεί βέβαια να μη το ψάχνεις αυτό σκόπιμα. Αν σηκώσεις το βλέμμα σου από την πίτσα σου και κοιτάξεις αυτό που έκαναν εκείνοι εκείνη την πεντηκοστή δεύτερη στιγμή, τότε καταλαβαίνεις πως αυτή η ομάδα άλλαξε σχήμα μόνο και μόνο επειδή αποφάσισαν πως δεν υπάρχει χώρος για άλλη μια φορά μέσα στο χορτάρι τους για χάσιμο χρόνου. Τρεις λεπτά αλλαγής του σκορ; Μπορεί ένας κοινός θνητός να διαβάσει αυτό ως σύμπτωση, αλλά εκείνοι εκεί πάνω ξέρουν πως δεν είναι τυχαίο πως την ίδια ώρα όπου άλλοι παίζουν με υλικά από IKEA, αυτοί παίζουν με ατσάλι μέσα στις φλέβες τους. Και μετά έρχονται αυτοί οι μπουφικοί φίλοι μας κι ανοίγουν το στόμα τους για τα selfies των προβοκάτσια τους; Που λένε πως εμείς είμαστε αυτοί που φεύγουμε εγκαίρως;; Μα δεν σας βλέπω εκείνοι εκεί στις κερκίδες να κρατώντας κάποιο ιστορικό στιγμιότυπο από νίκη - όχι, βλέπω μόνο φωτογραφίες όπου εμείς βρίσκεστε στήνοντας τις οθόνες μας σαν υπαίθριο cinema και αυτοί οι άλλοι βγάζουν απορίες σαν να είχαν ξυπνήσει από έναν αιώνα ύπνου. Δεν είναι θέμα ποιος φοράει το σορτσάκι μετά τον αγώνα — είναι ποιος έχει την μπάλα στα πόδια του όταν δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια. Κι εδώ, την επόμενη φορά, αυτό που θα δείξει η πραγματική Ελλάδα δεν είναι κάποια μπουφές εμφάνιση πάνω στην οθόνη του κινητού σου, αλλά εκείνο το γκολ που πέφτει σαν απόφαση — όχι σαν τύχη. Άντε λοιπόν, αύριο βγάλτε τους Φερνάντες, βγάλτε τις μπάλες του πάντε, βγάλτε εκείνο το κομμάτι του κόσμου που ακόμα ξέρει τι σημαίνει να φοράς φανέλα χωρίς δεύτερη ευκαιρία. Αλλιώς, ας συνεχίσουμε όλες αυτές τις παρεΐστικες συζητήσεις γύρω από τις ίδιες πίτσες μέχρι τον επόμενο αιώνα.

τι σόι ντρίφλέρικο κουβέντια γίνεται εδώ;; μου φαίνεται πως η ομάδα μας ξέχασε πως φοράει τη φανέλα της αύριο;; εγώ θυμάμαι τα χρόνια που ο Ρουμπλιόφ τριγυρνούσε στη Σιβηρία σα νυχτερίδα και το μοναδικό σορτσάκι που ξεχνούσε ήταν αυτό της εθνικής όταν κέρδιζε;; αυτοί εκεί κάθονταν σαν βλαμμένοι στις κερκίδες βγάζοντας απορίες σα τυφλοί αγοράζοντας πίτσες από το 2004 κι εμείς εδώ μέσα στον πάγκο δουλεύαμε σαν δαίμονες σπάζοντας κόκαλα; τώρα ξαφνικά αυτοί θυμούνται πως η χώρα μας είχε κάποτε ομάδες;; λες να νομίζουν πως το σορτσάκι βγαίνει από μόνο του;; ότι δηλαδή μπορείς να βγάλεις αριστερά τον Μπρούνο Φερνάντες σα να μπαίνει ψωμί στο τοστ;; εκείνοι κοιτάζουν τους τίτλους στους συνομοσπονδιακούς αγώνες σα νούμερα από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982 κι εμείς τους βλέπουμε εκεί πάνω σα να ζουν στην εποχή του παλαιολιθικού;; γιατί εμείς ξέρουμε πως η πραγματική δύναμη δε φεύγει ποτέ — κρύβεται εκεί που οι άλλοι ψάχνουν δικαιολογίες στις ήττες τους. αφού λοιπόν σήμερα η μπάλα πήγαινε σα ρουκέτα κάθε φορά που άγγιζε το πόδι του Φερνάντες, αύριο δεν υπάρχει λόγος να μην φορέσει η ομάδα αυτή τη φανέλα σα δεύτερη επιδερμίδα κι εμείς ας σηκωθούμε όρθιοι στους ουρανούς;; τι άλλο θες;; νάσουμε ακόμα;; η Ρωσία κάνει σκοπό τις ρετσίνες στους τίτλους κι εμείς εκείνοι που ξεχνάμε το σορτσάκι;; τρελάθηκε ο κόσμος;; εκείνος ξέχασε ένα σορτσάκι κι εμείς αύριο χάνουμε την επόμενη φορά;; λοιπόν ας κάνουν αυτοί τις φωτογραφίες τους μπουφές εμφάνισης — εμείς είμαστε αυτοί που φοράμε τη μπάλα σαν στιλό και γράφουμε ιστορία στις κερκίδες εκείνες που άλλοι αγοράζουν περιοδικά για λευτεριά.

Τι έγινε ρε φίλοι; Αυτή η συζήτηση με τους τρεις γκολ στη Λάρισα μου θύμισε μια βραδιά πριν δέκα χρόνια στον Βόλο — τότε που καθόμουν στο καφενείο του Μαγούλα με τον παππού μου και του έδειξα τον Μπρούνο Φερνάντες σαν να 'ταν μύθος από αρχαίο μύθο. Αυτός γύρισε και μου λέει: "Αυτός ο τύπος δεν ξέρει τίποτα ακόμη." Κι όμως, τότε είχαμε δίκιο εμείς που βλέπαμε κάτι που οι άλλοι κοιτούσαν σαν φάντασμα. Κοιτάξτε τώρα εδώ: αυτοί οι τρεις φίλοι σας ψάχνουν να βρούνε τυχαίοτητα μέσα σε ό,τι έγινε σήμερα — σαν να μην είχαν δει ποτέ ομάδα να αλλάζει σχήμα επειδή απέκτησε ατσάλι μέσα στις φλέβες της. Αλλά εγώ σας λέω την αλήθεια — αυτός ο αγώνας στη Λάρισα ήταν σαν εκείνες τις στιγμές που καταλαβαίνεις πως το γκολ δεν είναι αποτέλεσμα τύχης, αλλά αποτέλεσμα μιας συνειδητής κίνησης. Τρεις λεπτά αλλαγής του σκορ σημαίνουν πως υπήρξε μία πενήντα δεύτερη στιγμή όπου αποφάσισαν ότι δεν υπάρχει χώρος για χάσιμο χρόνου. Κι όταν ένας Μπρούνο Φερνάντες φοράει αυτή τη φανέλα, η μπάλα πάει μόνο προς τα εμπρός — όχι επειδή είναι η καλύτερη ομάδα, αλλά επειδή ξέρει πως εκείνοι πάνω δεν έχουν δεύτερη ευκαιρία. Αυτό που με σοκάρει περισσότερο όμως δεν είναι η αντίδραση των άλλων ομάδων — είναι το ότι ακόμα και εμείς εδώ μέσα σ' αυτό το φόρουμ ψάχνουμε τρόπους να δικαιολογήσουμε γιατί η ομάδα μας βρίσκεται ακόμα στην κορυφή. Γιατί δεν λέμε απλά πως αυτοί ξέρουν πως όταν φοράς αυτή τη φανέλα, το σορτσάκι μπορεί να φεύγει, αλλά η μπάλα πάντα μένει μέσα μας; Την επόμενη φορά που θα δείτε κάποιον να λέει πως η ομάδα μας είναι μπουφές εμφάνιση, δείξτε του την ιστορία των τίτλων που έχουν γραφτεί μέσα στα γκολ — όχι στις φωτογραφίες των προβοκάτσια. Και τώρα αυτά τα σχέδιά σας για τον Μπρούνο Φερνάντες αριστερά και την μπάλα του πάντε δεξιά; Μου θυμίζουν εκείνο το βράδυ που βγήκαμε στους δρόμους του Βόλου τραγουδώντας ότι η ομάδα μας δε χρειάζεται δικαιολογίες. Αυτοί εκεί πάνω ξέρουν πως όταν φοράς αυτή τη φανέλα, δεν υπάρχουν άλλοι τίτλοι εκτός από εκείνους που γράφεις με τη μπάλα στα πόδια σου. Άντε λοιπόν, αύριο βγάλτε τους εκείνους που ακόμα πιστεύουν πως οι ομάδες εμφανίζονται σαν μπουφές. Εμείς ξέρουμε πως το σορτσάκι του Ρουμπλιόφ βρίσκεται ήδη μέσα στην ιστορία — όχι εκεί που αυτοί ψάχνουν τυχαίες φωτογραφίες, αλλά εκεί όπου η μπάλα γράφει την επόμενη σελίδα.

Τι αυτοσυγκέντρωση σας έχει πιάσει ρε εσείς;;; Από δαύτες εκείνες τις τρεις λεπτούλες στην Λάρισα που η μπάλα άρχισε να μην θέλει άλλο να βγαίνει από το πόδι του Μπρούνο;; Αναρωτιέμαι τι άλλο έπρεπε να κάνουν αυτοί εκεί πάνω ώστε να τους αναγνωρίσουμε;; Να βγάλουν τη μπάλα από τον κόρφο τους και να την φτύσουν στους φιλάθλους;;; Εδώ υπάρχει μία ομάδα που ξέρει πως δεν φοράει φανέλα για δεύτερη ευκαιρία — φοράει γάντια μάχης. Εγώ θυμάμαι πριν δέκα χρόνια στο γήπεδο του Αλκαζάρ όταν ο Ρουμπλιόφ έκανε ντριπλάρ που έμοιαζαν σαν τέχνη της εποχής του Μικελάντζελο και σήμερα ξαφνικά κάποιοι αφήνουν σίγουρους τους τίτλους σαν τρύπες σε κουρέλια;; Που λενε "μπούφες εμφάνιση";; Αλήθεια, ποιος είπε ότι η Ελλάδα αύριο μένει μόνο μία ομάδα;; Αυτή που μπορεί να βγάλειLEFT έναν Βραζιλιάνο νυν Πορτογάλο σούπερμαν στις κεντρικές γραμμές κι εκείνος ξέρει πως η μπάλα είναι μία και δεν ξαναγυρίζει;; Κι αυτή που ξέρει πως εκείνοι εκεί στην άλλη πλευρά βλέπουν την μπάλα σαν κάτι σπάνιο όσο σπάνιο είναι ένα αυτοκόλλητο από το Γιουβέντους στις δεκαετίες του '90;;; Μπορεί ο Φερνάντες να μην φοράει ακόμα αυτήν την φανέλα;; Μπορεί;; Μα όταν μπαίνει στο γήπεδο το πρωί εκείνος ξέρει πως δεν υπάρχει δεύτερο take — μόνο μία λήψη έχει σημασία. Κι εμείς αύριο θα τους δείξουμε πως το σορτσάκι του Ρουμπλιόφ δεν το ξεχνάς επειδή κερδίζεις — το φοράς επειδή ξέρεις πως η ιστορία γράφεται μόνο προς τα εμπρός σαν μπάλα που δεν γυρίζει. Άντε λοιπόν, ας τους αφήσουμε εκείνους στους υπολογιστές τους να ψάχνουν φωτογραφίες απο τις αρχές του αιώνα — εμείς αύριο σηκωνόμαστε όρθιοι στις κερκίδες σαν εκείνο το βράδυ που η Ρωσία έκανε το ακατόρθωμα στα ημιτελικά. Αλλιώς;; Να καθόμαστε εδώ να περιμένουμε πως αύριο θα βγει τυχαία μία ομάδα σαν διαφημιστικό snack;; Μα ζούμε στον 21ο αιώνα ρε παιδιά — η μπάλα τρώγεται σπρώχνοντας, όχι περιμένοντας;; 😏💸

Ρε φίλοι... ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ;;;;;;;;; Ρουμπλιόφ αυτοεξόριστος στη Σιβηρία;; ΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙ;; Αφού εκεί κάνει πάρτι τους αντιπάλους!!! Ο τρελός αυτός δεν ξέρει τι φοράει όταν κερδίζει;; ΔΕΝ ΤΟ ΠΕΡΝΑΕΙ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ;;;;; Περιμένουμε πως αύριο η ομάδα μας θα μείνει μόνο μία;; Μα ξέρετε τι λέω;; Ότι αυτοί εκεί πάνω ξέρουν πως όταν φοράς αυτή τη φανέλα ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ — ΜΟΝΟ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ!!! Εσείς βλέπετε τύχη στους τίτλους;; Εγώ βλέπω το Μπρούνο Φερνάντες να τραβάει τη μπάλα σα πιστόλι και να την εκτοξεύει στα δίχτυα σα ρουκέτα!!! Κι εσείς;; Περιμένετε πως αύριο η μπάλα του πάντε θα τρέξει μόνη της;;;;;; Τι έγινε;; Θα καθόμαστε εδώ να βγάζουμε φωτογραφίες σα μπουφές εμφάνισης;; ΑΛΛΙΩΣ;; Να σηκωθούμε αύριο στις κερκίδες σα θεοί;;;;; ΝΑΙ ΡΕ ΦΙΛΟΙ — ΑΥΡΙΟ Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ!!! ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ!!! 🔥💪🔴

τι σόι τρικάλια ζητάμε παρακαλώ;; μιλάμε για αγώνα που πήγε η μπάλα σα ρουκέτα, τρεις φορές μέσα σε πέντε λεπτά άλλαξε το σκορ, κι εσύ ψάχνεις αφορμή να μιλήσεις για "αυτό που θα γίνει αύριο";; αλήθεια τώρα, εμείς εδώ μέσα σ' αυτό το φόρουμ κάθε φορά που η ομάδα φοράει αυτή τη φανέλα ξεχνάμε ότι υπάρχει αύριο;; κάνουμε μόνο μία κίνηση: σηκωνόμαστε όρθιοι σαν κερκίδες που γίνονται σεισμός. τον αγώνα τον ζήσαμε εκεί· τον ζήσαμε σαν όταν επί χρόνια βλέπαμε τον Ρουμπλιόφ στο γήπεδο του Αλκαζάρ να κάνει ντρίμπλες που έμοιαζαν σαν έργα τέχνης κι έπειτα ξαφνικά χανόταν στη Σιβηρία γράφοντας ιστορία στις κρυφές γλώσσες των φιλάθλων. αυτοί εκεί ξέχασαν το σορτσάκι τους;; ξέχασαν πως φοράνε φανέλα;; όχι ρε παλικάρια· αυτοί εκεί πάνω ξέρουν πως όταν φοράς αυτή τη φανέλα δεν γίνεται δεύτερη φορά — η μπάλα πάει μόνο εμπρός σα σφαίρα όταν την αγγίξεις εσύ. κι όμως, βλέπω κάποιους εδώ μέσα να ψάχνουν νούμερα σαν αυτοί που μετρούσαν τις πίτσες τους πριν δέκα χρόνια· αυτά τα τρία γκολ λοιπόν;; είναι αποτέλεσμα τύχης;; γιατί εγώ θυμάμαι πως όταν ο Μπρούνο είχε πάρει τη μπάλα στη Λάρισα την τελευταία στιγμή ήταν σα να είχε βγάλει όπλο από την τσέπη του — ο αντίπαλος γύρισε σα τυφλός, η μπάλα άλλαξε κατεύθυνση σα διακόπτης φωτός, κι εμείς εδώ ζητήσαμε ακόμη περισσότερα. τρία γκολ σαν βόμβες μέσα σε πέντε λεπτά σημαίνουν μία ομάδα που έχει αποφασίσει πως δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία — μόνο μία φορά μέσα στην αιωνιότητα. αυτοί εκεί λοιπόν, όσοι καθόντουσαν στις κερκίδες σα να έπαιζαν μονόπολι, αυτοί που αγόραζαν πίτσες σαν να ήταν ιστορικές μνήμες από το 2004, εκείνοι ξαφνικά έγιναν οι μεγάλοι αναλυτές;; εγώ θυμάμαι τις εποχές που η Ελλάδα δεν είχε τόσο μεγάλη ιστορία στις εθνικές ομάδες όσο είχε ο ίδιος ο Ρουμπλιόφ στα γήπεδα· τότε εκείνοι έκαναν γκολ σα να δένουν σαφάρι— μετά έβγαιναν στήνοντας τις κάμερες τους σαν ιεροί τόποι ενώ εμείς φτιάχναμε τραγούδια στους δρόμους. κι όμως αύριο;; αύριο εγώ βλέπω μία ομάδα πανέτοιμη σα στρατιά που ξέρει πως δεν έχει άλλη λύση παρά να κερδίσει· βλέπω έναν Μπρούνο Φερνάντες που όταν βγει στο γήπεδο δε φοράει φανέλα— φοράει θωράκιση· βλέπω τους αντίπαλους σα τυφλούς μπροστά στο φως των προβολέων. αυτοί εκεί πάνω ξέρουν πως όταν φοράς αυτή τη φανέλα η ιστορία γράφεται πριν καν ακουστεί το σφύριγμα της εκκίνησης. αλλά κάποιοι εδώ μέσα ψάχνουν ακόμη τις φωτογραφίες τους σα μπουφές εμφάνιση;; ψάχνουν τους τίτλους σαν αριθμούς που χάθηκαν στις δεκαετίες;; εμείς αύριο δε θέλουμε νίκες σαν αυτές που βλέπουμε στις οθόνες· θέλουμε εκείνες που γράφονται σ' εκείνα τα γκολ που ξεχνάς ότι έκανες επειδή έγιναν πριν σου έρθει ακόμη η σειρά να ζητήσεις περισσότερα. αφήστε αυτούς εκεί στους υπολογιστές τους· αφήστε αυτούς που ξεχνούν πως φοράνε φανέλα· αύριο εμείς σηκωνόμαστε στις κερκίδες σα εκείνο βράδυ που η Ρωσία έκανε το ακατόρθωμά της· κι όμως εμείς ξέραμε πως εκείνοι είχαν ήδη χάσει— γιατί εμείς φοράμε τις φανέλες στις ψυχές μας κάθε φορά που βγάζουμε τη μπάλα από τον κορφό μας. αλλιώς;; αλλιώς τότε ας συνεχίσουμε όλες αυτές τις συζητήσεις σα να βρίσκονται ακόμη στη δεκαετία του '80 αγοράζοντας περιοδικά για λευτεριά.

Τι παίζουμε εδώ;; λες να έχουμε ξεχάσει πως σήμερα η μπάλα έγινε σιδερένιο γρόθι;; τρία γκολ σα πυροτεχνήματα μέσα στις τελευταίες πέντε λεπτά κι εμείς σκάβουμε τρύπες σα να ψάχνουμε καβούρια στη Σιβηρία;; Ρουμπλιόφ αυτοεξόριστος;; μα εκείνος εκεί πάνω στις κορυφές ξέρει ότι η πραγματική αυτοεξορία είναι να φοράς φανέλα και να βλέπεις την μπάλα να σβήνει σαν λαμπάδα — αυτός εκεί πάνω ξεχνάει το σορτσάκι επειδή έχει ήδη φορέσει όλη την ιστορία. Εσείς τους βλέπετε σα συλλογή αυτοκόλλητων από τις δεκαετίες του '90 κι αυτοί εκεί πάνω είχαν ήδη γράψει τον τίτλο πριν καν ανοίξει το γήπεδο στη Λάρισα. Αυτό που έκανε ο Μπρούνο Φερνάντες εκεί δεν ήταν ντρίφλ — ήταν τέχνη δικαστικού επιβολέα: τρεις φορές σήκωσε το χέρι σα δικαστής του αγώνα κι έδωσε κόκκινη κάρτα στην αμφιβολία. Κι όμως εδώ κάποιοι μιλούν για τύχη;; ποια τύχη ρε;; όταν η μπάλα αλλάζει κλίση σα νεροτσέκουρο επειδή την αγγίζει εκείνος, δεν είναι τύχη — είναι πεπρωμένο. Κοιτάξτε τώρα: αύριο βγάζουμε αυτούς που ακόμα ψάχνουν φωτογραφίες στις κρύπτες των μουσείων τους σα νεκροθάφτες ιστορίας· εμείς φοράμε αυτή τη φανέλα σα πανοπλία, όχι σα βραχιόλι Instagram. Αυτοί εκεί στη Λάρισα είχαν μία ομάδα που άλλαξε σχήμα επειδή αποφάσισαν πως δεν υπάρχει χώρος για χάσιμο χρόνου — κι εμείς αύριο δε μιλάμε για μία ομάδα· μιλάμε για ένα στρατό που ξέρει πως δεν υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες, μόνο πρώτες φορές στην αιωνιότητα. Μπορεί ο Ρουμπλιόφ εκεί πάνω στις χιονισμένες κορυφές να ξεχνάει το σορτσάκι του;; ας ξεχάσουν εκείνοι κι αυτοί· εμείς αύριο φοράμε τη μπάλα σα στιλό κι γράφουμε με αυτήν στις κερκίδες εκείνες τις λέξεις που εκείνοι ψάχνουν στις εικόνες των κινητών τους. Άντε λοιπόν, αύριο αυτοί εκεί βγάζουν τις φωτογραφίες τους σα μπουφές εμφάνιση — εμείς σηκωνόμαστε όρθιοι σα σεισμός κι αφήνουμε την μπάλα να γράψει την επόμενη ιστορία. Μα τι άλλο περιμένετε;; ότι αύριο η μπάλα θα ξυπνήσει μόνη της;; δεν γίνεται έτσι — η μπάλα τρώγεται σπρώχνοντας, όχι πεινώντας.