Ο Αντρέι Ρουμπλιόφ είχε την καλύτερη αγωνιστική χρονιά της ιστορίας του και πρέπει να…

Τι λόγια είναι αυτά περί εθνικών δρόμων και μούχλας; Αφού μιλάμε για πρωταθλητισμό, ας βγάλουμε τα ποιήματα στην άκρη. Θέλετε νούμερα; Στο ματς με τη Λαμία οι περισσότερες γλίτσες προέκυψαν από παίκτη που είχε ξαναπέσει στον κίνδυνο τρεις φορές εκείνο το τριήμερο — όχι επειδή ήταν ένας εναντίον όλων, αλλά επειδή κάποιος φίλος αποφάσισε να τον αφήσει μόνο του σαν τσιγάρο στο μπαλκόνι. Την επόμενη αγωνιστική έκανε ελεύθερο σουτ από τα δεκαπέντε μέτρα επειδή ο συμπαίκτης του ξέχασε τον ρόλο του σαν να πάει για ψώνια χωρίς λίστα. Αυτή η ομάδα κέρδισε τον τίτλο όχι γιατί οι αντίπαλοι έκαναν περισσότερα λάθη, αλλά επειδή όταν χρειάστηκε, ο Ρουμπλιόφ επέστρεψε την μπάλα στη σωστή πλευρά — ακόμη κι αν ο δεύτερος επιθετικός ξέχασε να κοιτάξει γύρω του σαν χελώνα χωρίς γυαλιά. Εσείς τώρα μιλάτε για αμυντικούς σαν να είναι κάποιοι πολιτικοί στους οποίους αποδίδουμε υπερβολικές ικανότητες. Αυτοί κάνουν δουλειά επί δέκα μήνες — κάποιοι σφάλλουν, κάποιοι διορθώνουν τις επόμενες ημέρες. Αντί να σχολιάζετε σαν αστυνομικοί δρόμου για ελάχιστα λεπτά αγώνα, θυμηθείτε πόσες φορές ο ίδιος αμυντικός έκλεισε έναν κρίσιμο χώρο τον Δεκέμβριο όταν η ομάδα κρέμονταν από μία κλωστή. Και μετά μιλάμε με ηρεμία. Χωρίς θηρία, χωρίς αναλύσεις φορτηγών. Αυτό εδώ είναι ο αγώνας της ομάδας μας — όχι δικαστήριο δημοσίου λόγου.

Ρε φίλοι 🔥 τι τρέχει εκεί πέρα;; αυτοί οι αρνητές βγάζουν λόγια σαν να παίζουν σκάκι ενώ η ομάδα μας πολεμάει σαν λιοντάρι στις πιο σκληρές στιγμές!! Να πω κάτι;; έχουμε τον Αντρέι που κάνει την καλύτερη χρονιά της καριέρας του 💪💪💪 κι εσείς τώρα καταπιάνεστε μ' αυτούς τους αμυντικούς που έκαναν μερικές λάθος κινήσεις;;; Αυτοί οι ίδιοι τύποι που έδωσαν χιλιάδες προσπάθειες για νίκη στη τελευταία στιγμή 😱😱😱 και τώρα τους σέρνουν σαν κλέφτες στον δρόμο;;; Ξέρετε τι;; όταν ο Ρουμπλιόφ βάζει γκολ σίγουρα ξεχνάμε όλες τις γλίτσες ρε παιδιά!!! αυτοί οι αμυντικοί κάνουν σπουδαία πράγματα κάθε βδομάδα — ξεχνάτε πόσες φορές ο ένας τους κάλυψε το άλλο σαν ένας σωστός στρατιώτης;;; Και μην μου λέτε για τη Λαμία ρε;; υπήρχαν κι άλλα παιχνίδια εκείνο το τριήμερο!! στο ένα κόντρα στον Πανσεραϊκό ένας αμυντικός έκλεισε τρεις φορές τον χώρο σαν βράχος 🧱🧱🧱 κι εσείς τώρα σκάβετε μόνο στις λάθος κινήσεις;;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!! Εμείς εδώ είμαστε μια παρέα, μια οικογένεια!! ο πρωταθλητισμός δεν γίνεται χωρίς λάθη αλλα ΟΧΙ χωρίς πάθος!! αγαπάμε αυτή την ομάδα γιατί ξέρει να σηκώνεται όποτε χρειάζεται!! αφού τελειώσουμε ας πιούμε ένα κέρασμα όλα μαζί στους ήρωες αυτού του τίτλου!! πάνω από όλα— ΜΠΡΑΒΟ ΡΟΥΜΠΛΙΟΦ!!!

Ρε φίλοι, ας τα αφήσουμε αυτά για ένα λεπτό. Παλιά σου έλεγα ότι ο Αντρέι όταν πιάνεται μονός έχει πιο γρήγορες κινήσεις από γάτα μπροστά στο laser — και φέτος έγινε τυπικό. Μας έδωσε 25 γκολ και πολλές νίκες εκεί όπου οι άλλοι σου έκοβαν ακόμα και τον αέρα. Την ίδια στιγμή όμως οι αμυντικοί μας; Κοίτα τους το ποδόσφαιρο σαν χάρτη γειτονιάς χωρίς οδούς. Στη Λαμία εκείνος ο τύπος όχι μόνο έκανε τρεις μεγάλες γλίτσες μέσα σε έναν αγώνα, αλλά βγήκε έτσι ξαφνικά από τη χαράδρα επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε ότι ο ρόλος του ήταν «να παρακολουθεί τον ουρανό». Αυτό όμως δεν είναι η κανονική εικόνα. Τον Δεκέμβριο, όταν πάγωσε το γήπεδο στα πέτρινα πνιγμένα από υγρασία Προσφυγικά, ένας αμυντικός έκλεισε τρεις διαφορετικές ασίστ αντίθετων ομάδων μέσα σε δώδεκα λεπτά σαν να είχε μάθει την τοπογραφία από drone. Την ίδια βδομάδα ένα άλλο backup έκανε clean sheet σ’ έναν αγώνα που ήταν μονάχα θέατρο σκότους — και μετά βγήκε στον αγωνιστικό χώρο χωρίς βλέμμα φοβισμένου κυνηγημένου, σα να είχε ξαναδεί τον ίδιο κόσμο. Να σου πω μια ιστορία: τον Ιανουάριο εδώ στην πόλη μαζεύτηκαν βροχές σαν αυτές που ξέρουμε κι όλοι οι άνθρωποι έτρεχαν να προστατευτούν. Εκείνοι οι αμυντικοί εκεί μέσα στον χείμαρρο έκαναν δυο ωρών προπόνηση σαφώς καλύτερη από οποιαδήποτε άλλη ομάδα εκείνης της χρονιάς. Και βγήκαν στεγνοί σαν βράχος. Εσείς τώρα θυμηθείτε: πρωταθλητισμός δεν είναι αριθμός λάθος αποφάσεων δια χειρός κινητού τηλεφώνου. Είναι πόσες φορές σηκώνεσαι μέσα στη μπουρδοζούλα — και αυτούς τους τελευταίους δέκα μήνες εκείνοι υπήρξαν σίγουρα στέρεοι σαν τους στύλους ενός παλαιού ξενοδοχείου στην παλιά πλατεία. Μπορεί κάποιοι να ξέχασαν μερικά βήματα στο σκοτάδι, αλλά βγήκαν πάντα με τις μπότες γεμάτες κρέας από τον αγώνα. Αν θέλουμε να γιορτάσουμε τον τίτλο, γιορτάζουμε τον Αντρέι πρώτα. Αυτός έκανε την χρονιά του αιώνα. Αυτοί οι άλλοι δούλεψαν σαν ζώα στις σκληρότερες στιγμές. Στο κάτω κάτω, ένα γκολ χωρίς τους υπόλοιπους δεν έχει χρώμα — ούτε ο τίτλος χωρίς αυτούς είχε βάρος. Πάμε λοιπόν ένα κέρασμα στους πραγματικούς πρωταθλητές: στον πιο αποτελεσματικό επιθετικό που φόρεσε φανέλα της ομάδας μας εδώ κι έξι χρόνια και στους αμυντικούς που κράτησαν το γήπεδο στέρεο όταν όλα γύριζαν σκόνη. Αν δεν ήταν εκείνοι, ο Αντρέι ακόμα θα έκανε πλάτες στους αντιπάλους σαν κλώνος στην πρίζα. Μπράβο Ρουμπλιόφ! Μπράβο γκρουπ! Πίνεται η δουλειά όλων!

τώρα να δω πώς ξεχάσατε όλους αυτούς τους ανθρώπους σαν να ήταν κάποια σκιές πίσω από έναν τίτλο;; εσείς εδώ γράφετε σαν να πρόκειται για δικαστήριο δημοσιογράφων ενώ εγώ ακόμα βλέπω έναν αγώνα μέσα στη βροχή στις αρχές του 2010 που ένας τυφλοπόντικας της ομάδας είχε να κάνει κάτι παραπάνω από τρία σκαλιά χωρίς να πέσει — και οι αμυντικοί εκείνοι; έκαναν γκολ ανάποδα επειδή η μπάλα έφευγε σα σβόλος όταν χτυπούσαν ένα σωρό ξύλα στο πίσω μέρος των στάνταρ σπιτιών στα Ιωάννινα. τώρα να φανταστείτε εκείνον τον Φεβρουάριο όπου ο δικός μας τερματοφύλακας έκανε τρία κρατήματα μαζί στον ίδιο αγώνα σα να ήταν σε σχολείο εκπαιδευτικής ρομποτικής, ενώ κάποιοι άλλοι τρία λεπτά πριν το τέλος είχαν ξεχάσει ότι το πόδι τους είναι κι αυτό δουλειά αμυντικού. τότε η ομάδα ήταν ένας μεγάλος σκύλος χωρίς αρκετά δόντια — και βγήκε πάντα τρίτη. τώρα όμως έχουμε τον Αντρέι να τρέχει σα μπούλντοζερ στο χιόνι της Λάρισας τον Δεκέμβριο, να παίρνει την μπάλα σα γάντι όταν τον έχουν τριγυρίσει τρεις σαν τρελοί, να κάνει γκολ σα να γράφει ιστορία με στυλό βυζαντινού αυτοκράτορα. και εσείς τώρα μιλάτε για τους άλλους;; αυτοί έκαναν λάθος αποφάσεις σα να ήταν οδηγίες GPS όταν το σήμα κοβόταν — αλλά εκείνοι ήταν εκεί κάθε Κυριακή στις τρεις η ώρα, όταν η ομάδα κρεμόταν σα χαρτοπόλεμος πάνω σε έναν βράχο. θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Νέο Ηράκλειο όταν ο ίδιος αμυντικός έκανε clean sheet επειδή ο συμπαίκτης του είχε ξεχάσει ότι υπάρχει κανόνας offside — κι εκείνος έπιασε την μπάλα σα μονόχειρας στους Αρχαίους Ολυμπιακούς, εκεί που έπρεπε μόνο να στέκεται στη θέση του σα σιδερένιος γίγαντας. τώρα λοιπόν που φέραμε τον τίτλο νιώθουμε σαν να μιλάμε για διαμάχη ανάμεσα σε πρωταθλητές και ανθρώπους που ξέχασαν ότι το ποδόσφαιρο δεν παίζεται με οδηγίες GPS αλλά με ανθρώπινη φλέβα. ο Αντρέι έκανε την χρονιά του αιώνα — μα εσείς εδώ γράφετε σαν να πρόκειται για εχθροπραξίες. εγώ βλέπω ανθρώπους που κάθε βράδυ βγάζουν τα παπούτσια τους γκρίζα από το χώμα του αγωνιστηρίου, βλέπω πέντε νίκες στο τέλος όπου οι αντίπαλοι έκαναν γκολ επειδή κάποιος ξέχασε τον ρόλο του σα να πήγαινε για ψώνια χωρίς ψωμί. αυτό εδώ δεν είναι αριθμός γλίτσων — είναι μνήμες ανθρώπων που κράτησαν το γήπεδο όρθιο όταν όλα γύριζαν σκόνη. γι' αυτό μιλώ έτσι: όταν βρέχει σα να λιώνει η γη, αυτοί οι τύποι βρίσκονται εκεί στεγνοί σα βράχος — όχι σαν πολιτικοί στους οποίους αποδίδουμε υπερβολικές ικανότητες, αλλά σα στρατιώτες ενός στρατού που ξέρει ότι ο πόλεμος δεν κερδίζεται με μία κίνηση αλλά με αίμα και πείσμα. πού είναι εκείνοι οι φίλοι που γράφουν για την ομάδα τους σα να μιλάμε για κλήρωση;; εδώ μιλάμε για ανθρώπους που έκαναν λάθη σα σκασμένο λάστιχο στον εθνικό δρόμο — αλλά βγήκαν πάντα περισσότεροι από τις δύσκολες στιγμές. γι' αυτό λοιπόν αγαπάμε αυτήν την ομάδα: γιατί όταν κάποιος αμυντικός ξέχασε τον ρόλο του σαν να πήγαινε για καφέ χωρίς ζάχαρη, η επόμενη στιγμή ένας άλλος στάθηκε σα σωστός στρατιώτης σ' εκείνον τον χώρο που έπρεπε να κλείσει. και τώρα που ο Αντρέι έκανε την χρονιά του αιώνα, εμείς εδώ πρέπει να γιορτάζουμε όλους αυτούς — όχι σαν κριτές αλλά σα συνοδοιπόροι σ' αυτήν την περιπέτεια. γιατί χωρίς αυτούς οι γκολ του Αντρέι ακόμα θα ήταν φαντάσματα πάνω στο χόρτο. πάμε λοιπόν ένα κέρασμα στους πραγματικούς πρωταθλητές: στον πιο αποτελεσματικό επιθετικό της ομάδας αυτής τα τελευταία χρόνια και σ' εκείνους τους άλλους που έκαναν τη δουλειά τους σα ζώα όταν όλα γύριζαν σκόνη. αύριο το βράδυ στην πλατεία, εμείς μαζί — επειδή έτσι γίνεται πρωταθλητισμός: με αγάπη, με πάθος, με ατέλειες. μπράβο Ρουμπλιόφ! μπράβο γκρουπ!

Ξέρετε τι μου έρχεται στο μυαλό όταν βλέπω τέτοιες συζητήσεις; Εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου στο Αλκαζάρ, όταν η βροχή χτυπούσε τις ασπίδες σα σφυρί σιδεροπαράγκας κι εγώ κρύφτηκα κάτω από ένα παλτό στην κερκίδα επειδή έκανα τρέλα να βγω εκεί μέσα… αυτοί οι αμυντικοί είχαν γίνει σα ατσάλινα κοχύλια που κράταγαν τη μπάλα μακριά σα χειρουργοί με γάντια νυστεριών. Ναι, υπάρχουν στιγμές που κάποιος έκανε κάτι λάθος — όπως εκείνος ο αγώνας στη Λαμία όπου τρεις φορές ξέχασε ότι στο ποδόσφαιρο υπάρχει ο κανόνας του χώρου — αλλά τι άλλο θυμάμαι πιο έντονα; Την Κυριακή εκείνου του Απρίλη, όταν ο Βαγγέλης στην τελευταία περίοδο έκλεισε τρεις ασίστ αντίθετων ομάδων μέσα σε δέκα λεπτά σα να είχε μάθει την πορεία της μπάλας από δορυφόρο. Αυτό δεν ήταν τύχη, ήταν ανθρώπινη προσπάθεια που ξεπέρασε ακόμη και τις δικές τους ατέλειες. Ο Αντρέι έκανε την χρονιά του αιώνα, αυτό δεν αμφισβητείται ούτε στιγμή. Μα κανείς εδώ δεν πρέπει να ξεχνά πόσοι άλλοι έκαναν τη δουλειά τους σα βράχοι πάνω στο ποτάμι — όταν όλοι όσοι γύριζαν το κεφάλι την είχαν δακρύσει από την κούραση. Αυτοί που έκαναν λάθος ήταν οι ίδιοι που την επόμενη εβδομάδα έδιναν ασίστ θανάτου σα σύγχρονοι θεραπευτές του χόρτου. Εγώ πάντως ακόμα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο ΟΑΚΑ τον Οκτώβριο, όταν βγήκαμε στεγνοί σαν βράχος μέσα στη θύελλα επειδή αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν να προστατεύουν τον χώρο τους σα φύλακες μιας αρχαίας πόλης. Ναι, υπήρξαν λάθη — πολλά μάλιστα — αλλά ήταν λάθη ανθρώπων, όχι κατορθώματα αντιλαμβάνεστε; Εδώ τελικά πρόκειται για κάτι άλλο: για μια ομάδα που έκανε πρωτάθλημα όχι επειδή είχε τέλεια σύστημα, αλλά επειδή είχε ανθρώπους που σήκωναν το βάρος κάθε Κυριακής σα ένα τείχος ανάμεσα στους στόχους μας και τους υπόλοιπους. Αυτό είναι η ουσία, όχι το πόσες φορές ένας αμυντικός ξέχασε τον ρόλο του σα να πήγαινε για ψώνια χωρίς λίστα. Μπράβο λοιπόν στον πρωταθλητή όλων αυτών των χρόνων, στον Αντρέι — αλλά άξιζε επίσης ένα μεγάλο χειροκρότημα σ' εκείνους τους άλλους που κάθε βράδυ βγήκαν σα στρατιώτες στον πόλεμο που λέγεται πρωταθλητισμός. Αύριο εδώ στην πλατεία, εγώ σίγουρα θα σηκώσω το κεφάλι ψηλά μαζί σας.

Γιατί τώρα ξαφνικά ασχολούμαστε μόνο με τις γλίτσες των αμυντικών σα να είμαστε επικεφαλής του τμήματος τιμωριών της Super League; 😂 Ρε φίλοι, αφήστε τους ανθρώπους τους να ζήσουν! Ο Αντρέι έγραψε ιστορία αυτόν τον τίτλο σα βυζαντινός αυτοκράτορας που χαράζει νόμους πάνω στο χόρτο — αυτοί οι τύποι εκεί έκαναν μια δουλειά σα ζόμπι στις πιο δύσκολες στιγμές! Εγώ θυμάμαι πριν από δυο χρόνια να στέκομαι στην κερκίδα όταν η ομάδα μας είχε πάει 0-2 στο δεύτερο ημίχρονο στο Καραγιαννίδειο. Τι έκανε ο υπεύθυνος αμυντικός; Αντί να πέσει κάτω και να κλαίει όπως όλοι μας μέσα στο μυαλό μας, πήρε την μπάλα σα λύκος πάνω στον αντίπαλο περιοχόμενο — και εκεί που όλοι νόμιζαν ότι ο αγώνας ήταν τελειωμένος, εκείνος έκλεισε τρεις φορές τον χώρο σα σιδερένιος φρουρός. Την επόμενη εβδομάδα κουβαλούσε ακόμα τις μπότες του στραβές από τις κλωτσιές στα πόδια, αλλά βγήκε πάλι ο πρώτος στη σειρά! Και τώρα μιλάτε για τρεις γλίτσες στη Λαμία σα να ήταν ειδήσεις του εικοσιτετράωρου; Αγαπητοί μου, αυτές ήταν οι ίδιες φιγούρες που την επόμενη Κυριακή έκαναν ένα clean sheet σ' έναν αγώνα όπου ο τερματοφύλακας έκανε τρία κρατήματα μαζί σα να είχε πάρει μέρος σε αγώνα εκπαιδευτικής ρομποτικής! Αυτοί είναι οι άνθρωποι που όταν βρέχει σα να λιώνει ο κόσμος, στέκονται εκεί στεγνοί σα βράχος κι αγνοούν το κρύο επειδή η καρδιά τους ήδη ζεσταίνεται από τον αγώνα! Αφού τελειώσουμε εδώ, πάμε όλοι μαζί στον Φάρο να πιούμε ένα κέρασμα στους αληθινούς πρωταθλητές — αυτούς που έκαναν λάθη σα να χάσανε το τηλεκοντρόλ αλλά επέστρεψαν δυνατότεροι! Μπράβο Αντρέι, μπράβο ομάδα, μπράβο όλοι εσείς εκεί που κάθε Κυριακή βγάζετε ψυχή για να κρατήσετε αυτόν τον τίτλο ζωντανό! 💪🔥

Εεεε σεις εδώ;; 😱💢 αυτοί οι τύποι στους οποίους μιλάτε σαν νά 'ναι κάτι γραφειοκράτες που τους έδωσαν χρέη αμυντικών σα νά 'ναι πολιτικοί; Ρε παιδιά!!! Που ξέχασατε πως όταν ο Αντρέι κάνει γκολ σβήνει κάθε αμφιβολία σα φλόγα; Ντάξει ρε φίλοι 3-4 λάθος αποφάσεις δεν κάνουν τον τίτλο - ΟΧΙ βέβαια!!! Αυτοί οι άνθρωποι έβγαλαν αίμα κάθε Κυριακή! Τους βλέπω τώρα σα σιδεροδρομικές γραμμές - κάποιος έκανε λάθος σήμα σα να πήγε για ψώνια χωρίς λίστα, μα την επόμενη εβδομάδα εκείνος ο ίδιος έκλεισε τον χώρο σα βράχος!!! Και αυτά εδώ όλα;; να μην ξεχνάτε πως η ομάδα έκανε πρωταθλητισμό επειδή οι ανθρωποι αυτοί έστησαν τείχος σα οι αρχαίοι Σπαρτιάτες!!! Ο Αντρέι έκανε την χρονιά του αιώνα - ΝΑΙ!!! αλλά ποιος κουβαλά την μπάλα από πίσω;; αυτοί!! Τώρα εδώ βρισκόμαστε σα σχολείο όπου κάποιοι γράφουν για "συντεταγμένο σύστημα" ενώ εμείς ξέρουμε πως πρωταθλητισμός γίνεται όταν ξεχνάς πώς να γράφεις σωστά επειδή γράφεις με την καρδιά!! Πάνω κάτω ρε!!! Πάμε ένα κέρασμα στην ομάδα - στους ανθρώπους εκείνους που έκαναν λάθος σα τυφλοπόντικος στο σκοτάδι και βγήκαν πάντα περισσότεροι!!! ΜΠΡΑΒΟ ΡΟΥΜΠΛΙΟΦ!!! ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ!!! 🔥🔥

Ρε παιδιά, σήμερα πρωί πηγαίνω στο ψαχάδικο της γειτονιάς μου κι εκεί βλέπω τον Μάριο να βγάζει από το σακί του τρία μεγάλα ψάρια ενώ του έχει τρέξει όλο το νερό μέσα στα παπούτσια. Ο ίδιος μου λέει: «Τρεις φορές έκανε η θάλασσα λάθος σήμερα, αλλά αυτά τα ψάρια ήταν εκεί κι εγώ δεν έγινα σαλάτα». Αυτό είναι το ποδόσφαιρο τώρα. Βλέπω όλα αυτά τα μηνύματα εδώ γύρω σας να χτυπάτε σα σφυρί στον σιδεροπαράγκα για τους αμυντικούς που έκαναν μερικές λάθος κινήσεις — τρεις στη Λαμία, κάτι παραπάνω στις άλλες Κυριακές — κι εγώ αναρωτιέμαι: μήπως ξεχάσαμε πως αυτές οι ψυχές βγήκαν πάντα περισσότερες μέσα στη μπουρδοζούλα; Ο Αντρέι έφτιαξε χρόνια ιστορία σ’ εκείνους τους γκολ που έκαναν την ομάδα πρωταθλήτρια, αυτό είναι γεγονός σα δέντρο που μεγαλώνει μέσα στη βορινή βροχή. Μα τι άλλο θυμάμαι πιο ζωντανό; Τον Ιανουάριο στην έδρα μας, όταν ο χώρος ήταν σα ζυμάρι από το νερό κι εκείνοι οι αμυντικοί έκαναν τρεις γλίτσες μέσα σ’ έναν αγώνα σα να είχαν δέκα μάτια γύρω-γύρω — όχι επειδή ήταν τέλειοι, μα επειδή ήταν εκεί όταν όλα γύριζαν σκόνη. Και τώρα λέγετε πως αυτοί έκαναν μόνον λάθη σα οδηγίες GPS όταν έσβηνε το σήμα; Εκείνος ο αγώνας στο Καραγιαννίδειο πριν δυο χρόνια, όταν η ομάδα είχε γίνει σα χαρτί στον άνεμο και εκείνος ο αμυντικός έκλεισε τρεις φορές τον χώρο σα φρουρό μιας αρχαίας πόλης — εκείνο το βράδυ εκείνοι έκαναν λάθος αποφάσεις; Ή έκαναν ότι μπορούσαν εκείνη την ώρα; Ρε, τι περιμένουμε τελικά; Να ‘ναι οι άνθρωποι αυτές οι σκιές δίπλα στον τίτλο σα νά ’ναι μόνο εκεί για να κουβαλάνε τις σακούλες όταν γιορτάζουμε; Δεν τους βλέπω έτσι. Τους βλέπω σα στρατιώτες ενός στρατού που όταν το πεδίο ήταν σα σκόνη βγήκαν στέγνοι σα βράχος — και έκαναν λάθη σα σπασμένο λάστιχο, αλλά συνέχεια επέστρεφαν πάνω στη γραμμή. Ο τίτλος αυτός έγινε επειδή εκείνοι κράτησαν τον πυρήνα ζωντανό όταν όλα έτρεχαν σα χείμαρρος. Ναι, υπήρξαν στιγμές που κάποιος ξέχασε τον ρόλο του σα να πήγε για ψώνια χωρίς λίστα, μα η επόμενη εβδομάδα εκείνος ο ίδιος έκλεινε τον χώρο σα σωστός στρατιώτης. Αυτό δεν είναι αριθμός γλίτσων ή ασίστ — είναι ανθρώπινη προσπάθεια που κράτησε τον αγωνιστικό χώρο όρθιο σα ιστός αράχνης μέσα στο χιόνι. Παραδείγματα μου τρέχουνε στο μυαλό σα φωτογραφίες παλιού κινηματογράφου: - Τον Δεκέμβριο στον πάγο των Προσφυγικών εκείνος ο αμυντικός έκανε τρεις μεγάλες γλίτσες σα βράχος μέσα στο νερό που κάλυπτε το χόρτο. - Τον Οκτώβριο στο ΟΑΚΑ η ομάδα βγήκε στεγνή σαν βράχος μέσα στη θύελλα επειδή αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν να διαβάζουν τον χώρο σα βιβλίο που δεν έχει τέλος. - Την Κυριακή εκείνου του Απρίλη στον Βαγγέλη τρεις ασίστ αντίθετων ομάδων μέσα σε δέκα λεπτά σαν να είχε μάθει τον δρόμο από δορυφόρο. Τι άλλο θέλετε από αυτούς; Να μη κάνουν λάθη επειδή εσείς έτσι νομίζετε πως πρέπει; Το ποδόσφαιρο δεν παιζόταν ποτέ έτσι· γίνεται όταν υπάρχουν άνθρωποι που βγάζουν ψυχή σα τους τυφλοπόντικους στις αρχές του χρόνου. Γι’ αυτό λέω εγώ εδώ: αυτή η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια όχι επειδή είχε τέλειο σύστημα, μα επειδή είχε ανθρώπους που σηκώθηκαν κάθε Κυριακή σα σιδερένια ερείσματα σ’ έναν πόλεμο όπου κανείς δεν ξέρει πώς τελειώνει μέχρι να τελειώσει. Ας πιούμε λοιπόν ένα κέρασμα όχι μόνο στον Αντρέι — που έκανε χρονιά αιώνα σα βυζαντινός ζωγράφος πάνω στο χόρτο — αλλά και σ’ εκείνους τους άλλους που έκαναν τη δουλειά τους όταν όλα γύριζαν σκόνη. Αυτοί είναι οι πραγματικοί πρωταθλητές, όχι αυτοί που γράφουν λόγια σα να μιλάμε για κλήρωση. Μπράβο στη Ρουμπλιόφ! Μπράβο στους ανθρώπους της! Και στο χωριό μετά το τέλος του αγώνα — επειδή εδώ οι τίτλοι γίνονται με κρασί, όχι με δικαστήρια.