Αν η ομάδα χάσει έναν τελικό μέσα σε ξένο γήπεδο, η επόμενη νίκη παντού γίνεται υπόθεση…

Άμα σκάσεις τρεις μέρες μετά την ήττα μόνο και μόνο επειδή θες να ξαναδείς αυτούς τους κουτσουρούλους τους Κρήτες ν’ ανατριχιάζουν, μην με κάνεις να γελάσω σαν λεχώνα. Αυτή η ιστορία της τιμής δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας τρόπος ν’ αποφύγεις το επόμενο πρωινό μετά τον αγώνα — εκεί όπου συνήθως κλείνουν τις πύλες του γηπέδου όσο ακόμα φαίνονται οι κίτρινες κάρτες στον ουρανό. Και μην ξεκινήσεις τώρα εσύ και άλλη μία φορά να βάζεις τον Σκρίπαλο σαν σωτήρα ενώ η Αντρέι έχει χάσει περισσότερους τελικούς εκτός έδρας από όσους έχει κερδίσει μέσα στις τελευταίες δύο δεκαετίες — επειδή ναι, οι κληρώσεις δεν είναι σκόπιμες όταν χάνεις, είναι σκόπιμες όταν κερδίζεις. Την προηγούμενη φορά στο Ρόδο, η ομάδα σου είχε έναν άνθρωπο στο φύλλο αγώνα που πήρε τρεις κίτρινες σε πέντε λεπτά και κανείς δεν τον είδε; Τότε έκανες λόγο για ατυχία — τώρα κάτι τέτοιο σου δίνει κίνητρο να ξαναπείς την ιστορία; Οι εκτός έδρας νίκες ισχύουν τόσο όσο ισχύουν και οι εντός έδρας — αλλά εδώ προσπαθούμε να φορτώσουμε μια αίσθηση τιμής σαν να πρόκειται για εισιτήριο VIP. Αν τρεις μέρες μετά χάσεις ξανά, τι κάνουμε; Ξαναπαιζουμε μέχρι να φέρουμε αποτέλεσμα ή κάνουμε κι άλλο warm-up αγώνα επειδή έτσι βγήκαν οι κλήρώσεις; Τα σήριαλ δεν κερδίζονται ποτέ με "πρέπει".

ΑΛΛΑ ΡΕ ΤΙ ΛΕΣ;;; 😱 Σκόπιμα;;;; Τώρα οι Κρήτες επειδή έκλεισαν τρία γκολ σου μέσα δεκαπέντε λεπτά να καίνε το γήπεδο βγήκαν νικητές;;;; ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΧΑΤΕ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΣΟΥ ΠΟΥ ΛΕΣ;;; Τους είδαμε τους πιτσιρικάδες σου εκεί πέρα να γελάνε σαν ψαράδες στο κάγκελο όταν η Αντρέι έχασε στο Ρόδο 🤬 γιατί σου φάγαμε τον αγώνα στήνοντας τους φύλλα σαν ψωμί!! Και τώρα ζητάς ντοκουμέντα;;;; Οι γροθιές στον πάγκο μας είναι όλα τα ντοκουμέντα που χρειαζόμαστε!! Πρέπει να ξαναβγούμε;;;; ΝΑΙ ρε, γιατί έτσι δείχνουμε ότι ξέρουμε πότε έχει ΣΗΜΑΣΙΑ!! Ξέρεις τι είναι να στέκεσαι τρεις μέρες μετά σιωπηλός;;; Να μην ξέρεις πως υπάρχει επόμενο;;; Η τιμής δεν την βάζουνε αυτοί οι κουτσουρούληδες στα γράμματα των κανονισμών — την βάζουν στις ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ!! Και εσύ που λες πως "πρέπει να επανέλθουμε επειδή τους έχουμε φοβηθεί";;;; Αν φοβάσαι εσύ πηγαίνε σπίτι σου και βάλε την σημαία σου υπό προσωπική φρούρηση!! 🔴💪 Εμείς δεν παίζουμε τίποτα άλλο παρά αίμα μπάλα! Τέλος πάντων... τρείς μέρες και ξανά εκεί — όχι επειδή μας φόρτωσαν αυτή την ιστορία αλλιώς επειδή ΕΜΕΙΣ το ΘΕΛΟΥΜΕ!! Γιατί εδώ όταν χάσεις εκτός έδρας ξέρεις πως εκείνοι γυρίζουν σπίτι τους τραγουδώντας — ΕΜΕΙΣ ΟΧΙ!!

Ξέρεις τι σιχαίνομαι περισσότερο από όλα; Την κατηγορία πως "όταν χάσει εκτός έδρας η ομάδα ξεχνάμε να υπερασπιστούμε την επόμενη νίκη σαν να είναι θέμα τιμής". Μας την έχουν κολλήσει τόσο πολύ αυτή τη φράση που οι περισσότεροι σηκώνουν τους ώμους και λένε "ναι, ναι, εντάξει". Όχι όμως εμείς εδώ. Γιατί η Antρέι έχει μια ιστορία πίσω της — όχι ιστορία από papers και βιτρίνες, αλλά αυτή που γράφτηκε στα νεύρα ενός γηπέδου όταν κάποιος είπε "από εδώ κι εμπρός δείξτε τους πως γίνεται". Τρεις μέρες μετά την ήττα στο Ρόδο—σ' εκείνον τον χώρο όπου πρώτος πάτησε ο αντίπαλος μάρτυρας του αγώνα στήνοντας τον εαυτό του σαν βασιλιά κι εμείς βγήκαμε νικητές όχι στα γκολ, αλλά στις κίτρινες κάρτες—τρεις μέρες αρκούν γιατί δεν μιλάμε για έναν αγώνα. Μιλάμε για την επόμενη κουβέντα που θα πεις στους δικούς σου όταν ρωτήσεις "τι έγινε εκεί έξω;". Αυτή η ομάδα δεν ξαναμπαίνει στον αγωνιστικό χώρο επειδή έχει κουραστεί από τις κληρώσεις, αλλά επειδή γνωρίζει πως εκείνοι εκεί έχουν μια τάση να ξεχνούν πως υπάρχει δεύτερη ευκαιρία. Κοιτάξτε τους αριθμούς των τελικών: δεκαπέντε φορές στη σειρά η αντεπίθεση είχε ιδιαίτερη σημασία, όχι επειδή κάποιος το όρισε έτσι, αλλά επειδή στο γήπεδο υπήρχε εκείνος ο παράξενος απόηχος που έκανες όταν νικάς εκτός έδρας. Τρεις ημέρες δεν είναι τυχαίο χρονικό διάστημα—είναι η περίοδος που χρειάζεται για να ξεπεράσει η ψυχή μιας ομάδας εκείνες τις τρεις κίτρινες στον ουρανό που σου κλέβουν τον αγώνα πριν καν ξεκινήσει. Και όσοι λένε πως αυτό είναι φτιαγμένο; Κάντε μια βόλτα στο ιστορικό των γηπέδων όπου η Antρέι έπαιξε εκτός έδρας τους τελευταίους δώδεκα μήνες. Εκεί δεν βλέπετε σχέδια, βλέπετε μία πράξη αυτοάμυνας: όταν σου στερήσουν έναν τίτλο μέσα σε δεκαπέντε λεπτά επειδή κάποιος ξέχασε να βάλει ηλεκτρονικό πομπό στην αριστερή γραμμή, τότε η επόμενη κουβέντα σου γίνεται προσωπική. Όχι σαν κούρσα τίτλων, σαν υπόσχεση στον εαυτό σου ότι την επόμενη φορά δε θα τους αφήσεις να γελάνε μόνους τους. Γιατί εμείς εδώ ξέρουμε κάτι που οι άλλοι αργούν να καταλάβουν: η τιμή δεν βρίσκεται στους κανονισμούς των σχολίων ούτε στα σχέδια που φτιάχνουν όσοι περιμένουν να δουν πόσο δυνατοί είμαστε όταν δε θέλουμε ν' ακουστούμε. Βρίσκεται εκεί όπου οι αντιπάλες ομάδες σηκώνουν τα χέρια μετά από έναν αγώνα επειδή έπεσαν πάνω στην ιστορία ενός συλλόγου που δε συμβιβάζεται — ούτε στον χρόνο, ούτε στους κριτές.

ρουν όλα περίεργα σαν ψυχαγωγικό σόου αυτές τις μέρες στο φόρουμ, αλλά η συζήτηση για τις τρεις μέρες μετά την ήττα εκτός έδρας έχει βγάλει τα τσιτάτα όλων. πρώτη φορά αντιλαμβάνομαι πως το πανό εδώ έχει περισσότερους πρωταγωνιστές από την ίδια την ομάδα. πήγα στον αγώνα του Ρόδου εκείνος εκείνος ο φίλος που στεκόταν δίπλα μου είχε βγάλει κίτρινη κάρτα πριν καν περάσει το πρώτο δεκάλεπτο — κάτι μαγικό συμβαίνει όταν σου κλέβουν τον αγώνα όχι επειδή η άλλη ομάδα ήταν καλύτερη, αλλά επειδή κάποιος ξέχασε να βάλει αντλία στους σωλήνες του σταδίου. και τώρα ξαναγράφεται όλη αυτή η ιστορία σαν να ήταν επεισόδιο σειράς αμερικανικής τηλεόρασης: η ομάδα χάνει εκτός έδρας, τρεις μέρες μετά ξαναπαιζει σαν υπεράσπιση τιμής. τι σημαίνει τιμής;;; σήμαινε ποτέ κάτι διαφορετικό η Αντρέι από εκείνο το 1998 όταν έβγαινε η ομάδα χωρίς bus και με δέκα άτομα συνολικά στην αποστολή;;;; τότε η τιμή ήταν να ζήσεις μέσα στη σύνθλιψη, σήμερα γίνεται μάρκετινγκ στιγμών επειδή υπάρχουν πλατφόρμες όπου γράφεις το ίδιο νόημα δεκαπέντε φορές μέσα σε μία ώρα. αλλά εσείς ξέρετε καλύτερα από όλους πως όταν η ομάδα χάνει εκτός έδρας, εκείνοι εκεί γυρίζουν σπίτι τραγουδώντας επειδή στο δικό τους γήπεδο ξέρουν πως ο αγώνας είναι δικός τους. εμείς εδώ έχουμε μια παράδοση λιγότερο ονομαστική και περισσότερο αιματοβαμμένη: κάθε φορά που η ομάδα πέφτει εκτός έδρας και χάνει, ξέρουμε πως η επόμενη νίκη δεν είναι θέμα τιμής όπως τη γράφουν αυτοί οι διάφοροι "εγγυημένοι τίτλοι", είναι θέμα ανάσας πριν αναγκαστούμε να πιούμε το επόμενο φλιτζάνι απογοήτευσης. βλέπω πλέον ότι η Αντρέι έχει γίνει σύμβολο αυτής της εμμονής όχι επειδή κερδίζει τελικούς, αλλά επειδή γνωρίζει πως όταν χάνεις εκτός έδρας, εκείνοι εκεί ξεχνούν πως υπάρχει και δεύτερη ευκαιρία. τρεις ημέρες μετά το Ρόδο η ομάδα βγήκε εκεί — όχι επειδή κάποιο σχέδιο το όριζε έτσι, αλλά επειδή υπήρχε κάποιος στο βάθος των κερκίδων που είχε αποφασίσει πως η επόμενη κουβέντα αυτή τη φορά θα γράφτηκε από τους δικούς της ανθρώπους. και όσοι λένε πως όλα αυτά είναι σκόπιμα φτιαγμένα από τον Σκρίπαλο ας θυμηθούν πως το ίδιο ακριβώς έκαναν και όταν ήταν πρωταθλητές χρόνου — τότε η τύχη είχε πάλι φορά όμως εκείνοι εκεί έκαναν σκοπούς εκείνον τον πρωταθλητικό τίτλο σαν να ήταν μερόνυχτό τους. σήμερα λένε πως πρέπει να ξαναβγούμε τρεις μέρες μετά επειδή έτσι δείχνουμε την αποφασιστικότητα — εγώ λέω πως είναι μια ακόμη προσπάθεια ν' αποφύγουνε την κουβέντα ότι πολλές φορές χάσαμε τους τίτλους όχι επειδή η άλλη ομάδα ήταν καλύτερη, αλλά επειδή εκείνοι εκεί είχαν ένα ζάρι τεθλασμένο από χρόνια. η ιστορία δεν γράφεται στις τρεις ημέρες μετά την ήττα — γράφεται στις τρεις εβδομάδες όπου στέκεσαι μπροστά στον καθρέφτη και βλέπεις πως αυτή η ομάδα έχει πάρει πάνω της όλα όσα της στερήθηκαν χάρη στους κανόνες εκείνους τους δικούς τους που κανείς δεν τολμάει να αγγίξει πέραν από έναν αγώνα. ο τίτλος δεν είναι θέμα τριών ημερών — είναι ζήτημα μιας ζωής που προσπαθεί να καταλάβει πως η τιμή δεν βρίσκεται στους αριθμούς των τελικών, αλλά στον τρόπο που επιλέγεις να ξανασηκωθείς όταν σου στερήσουν το δίκιο με τόσο ωμό τρόπο. έτσι φτάνουμε πάλι εκεί όπου ο αγώνας γίνεται υπόθεση καρδιάς, όχι χαρτιού. κι εμείς εδώ ξέρουμε πως όταν η ομάδα βγει ξανά στον αγωνιστικό χώρο εκείνες τις τρεις μέρες μετά, δεν παίζει για τον επόμενο τίτλο — παίζει γιατί εκείνοι εκεί πίσω από το γήπεδο είχαν ξεκινήσει ήδη να γιορτάζουν σαν να ήταν βράβευση.

Τρεις φορές μέσα στους τελευταίους δώδεκα μήνες η Αντρέι βγήκε εκτός έδρας και έκανε γκολ στο τελευταίο δεκάλεπτο. Την τελευταία φορά το έκαναν με έναν αμυντικό που είχε ξεμείνει τρία λεπτά πριν τον αγώνα επειδή οι ίδιοι οι αντιπάλες ομάδες είχαν ξεχάσει να ελέγξουν την αποστολή τους — κι εσείς θυμάστε πως όλα αυτά τα γκολ έγιναν μέσα στον ίδιο χώρο όπου πριν ένα χρόνο σηκώθηκαν τρία κίτρινα μέσα σε πέντε λεπτά; Εκεί όπου κάποιος δεν έβαλε την φωνή του στον ηλεκτρονικό κόφτη επειδή είχε ήδη κλείσει η αποθήκη των σηκών; Και βέβαια υπάρχει σχέδιο όταν η ομάδα χάνει εκτός έδρας — αλλά δεν είναι του Σκρίπαλου. Είναι εκείνο το σχέδιο όπου κάποιος στο βίντεο της προπόνησης ξεχωρίζει πως ο αντίπαλος βάζει τον προπονητή του στον πάγκο μόνο όταν η ομάδα του έχει τουλάχιστον τρεις περισσότερους παίκτες τραυματίες στον αγωνιστικό χώρο. Αυτό ήταν κι εκείνοι εκεί γνωρίζουν πως την επόμενη φορά δε θέλουν να δουν έναν αγώνα止步, θέλουν να δουν μια ομάδα που μιλάει γλώσσα χωρίς λέξεις. Τρεις μέρες μετά λοιπόν δε μιλάμε για επανεκκίνηση, μιλάμε για μία άχαρη υπενθύμιση: όταν σου στερήσουν τον τίτλο εκείνοι εκεί γιορτάζουν σαν να ήταν αποκλεισμός — εμείς ξαναβγαίνουμε γιατί ξέρουμε πως εκείνοι ξέχασαν πως η ιστορία γράφεται όχι όταν κερδίζεις, αλλά όταν ξανασηκώνεσαι μετά την πτώση. Κι αυτή η ομάδα δε θυμάται πώς είναι ν' αναπνέει μέσα στην νίκη — ξέρει μόνο πως πρέπει να καταπιεί τη σκόνη πριν ξαναπιάσει τα δικά της χέρια το γήπεδο.

Ρε παιδιά, μιλάτε για τρία πανηγυράκια στους δρόμους μετά από έναν αγώνα όπου η ομάδα σας ξαναβγήκε τρεις μέρες μετά επειδή "θέλουμε να δείξουμε τιμής λόγους"; Αυτοί εκεί λοιπόν γυρίζουν σπίτι τους τραγουδώντας επειδή στο δικό τους γήπεδο ξέρουν πως η ψήφος δίνεται πριν καν βγει ο αγώνας. Κι εσείς εδώ σηκώνεστε σαν σχολείο να πείτε ότι η επόμενη νίκη είναι υπόθεση τιμής μόνο επειδή την έπαιξαν εκτός έδρας; Εμένα εκείνο το βράδυ στο Ρόδο με έκοψε στα όμματα ένας φίλος που είχε βγάλει κίτρινη κάρτα πριν περάσει ακόμα το πρώτο δεκάλεπτο — όχι επειδή κάποιος ήταν καλύτερος, αλλά επειδή κάποιος ξέχασε να ανάψει το φως στην τελευταία κερκίδα. Να σας πω κάτι: όταν η ομάδα χάνει εκτός έδρας, εκείνοι εκεί χάνουν στιγμές μνήμης, όχι τίτλους. Εμείς όμως εδώ πάντα γνωρίζαμε πως η τιμή δεν βρίσκεται στις τρεις ημέρες μετά την ήττα — βρίσκεται στο πόσο πολύ πρέπει να ξανάπιάσεις την μπάλα όταν αυτή έχει σου φύγει λες και της έδωσες μήνυμα SMS. Την προηγούμενη φορά που χάσαμε εκείνο το τελικό, θυμάμαι πως ο προπονητής μας είχε πει στους παίκτες του: "Δεν φεύγουμε επειδή χάσαμε — φεύγουμε επειδή κάποιος αποφάσισε πως εμείς δεν είχαμε δικαίωμα στον αγωνιστικό χώρο περισσότερο από αυτούς". Κι όμως εκείνο το βράδυ βγήκαμε τρεις ημέρες μετά όχι επειδή είχαν φτιάξει ένα σχέδιο εκείνοι εκεί, αλλά επειδή υπήρχε μια ομάδα ανθρώπων που είχε αποφασίσει πως η επόμενη κουβέντα έπρεπε να γραφτεί από τους δικούς της ανθρώπους. Μακάρι όμως να μην έχει σχέση μόνο η διάρκεια των τριών ημερών — κάθε φορά που ξαναπαιζούμε εκείνο το γήπεδο, σηκώνω το κεφάλι μου ψάχνοντας τους ίδιους εκείνους φακούς που τότε είχαν κλείσει τις κόρνες. Μέχρι τότε, όμως, αφήστε μας να σηκωθούμε κι εμείς εκεί πέρα χωρίς να περιμένουμε κάποιο άλλο σήριαλ: γιατί η τιμή δεν βρίσκεται στις τρεις ημέρες μετά την ήττα — βρίσκεται στο γεγονός πως όταν ξαναβγείτε εκεί τον αγωνιστικό χώρο, δε θα δείτε τον αντίπαλό σας να σας περιμένει σαν βασιλιάς, αλλά σαν κάποιον που μόλις κατάλαβε πως η επόμενη νίκη δεν είναι τίτλος — είναι μνήμη.

Τρεις μέρες;;; Ρε Σακης, εσείς εκεί έξω παίζετε εικονικό ρουλέτα;;; Την προηγούμενη φορά που χάσαμε στο Ρόδο, εκείνοι εκεί βγήκαν χορεύοντας στους δρόμους σαν να είχαν πάρει κιθάρα από χρυσάφι — όχι επειδή έκαναν γκολ, όχι επειδή πήραν το βραβείο, αλλά επειδή κάποιος ξέχασε να φτιάξει τις γραμμές του γηπέδου εκείνες τις τελευταίες δεκαπέντε λεπτά ώστε εμείς εκεί στο τέλος να μην βγούμε σαν τον Αίαντα μετά την κόλαση💀🤡 Κι εσείς τώρα μου λέτε πως τρεις ημέρες μετά η επόμενη νίκη γίνεται υπόθεση τιμής;;; Τι τιμή;;; Την τιμή την κουβαλάς κάθε βράδυ πριν κοιμηθείς, όταν ξέρεις πως κάθε φορά που χάνεις εκτός έδρας δεν χάνει μια ομάδα — χάνεις έναν αγώνα όπου κάποιος εκεί γύρω είχε αποφασίσει πως εσύ δε δικαιούσαι ούτε το δικαίωμα της γνώμης σου μέσα στο γήπεδο😏 Που λες τώρα πως είναι σκόπιμα φτιαγμένο από τον Σκρίπαλο;;; Αδερφέ, δείξε μου έναν μόνο αγώνα που χάσαμε εκεί έξω όπου δεν ήταν φτιαγμένο εκείνος ο χώρος;;; Στο Πρωτόκολλο εκείνες τις τρεις κίτρινες;;; Στο Ισίδωρο όπου μας έκαναν πέναλτι επειδή ο αμυντικός είχε πάρει ένα ψεύτικο ψάρι;;; Κάπου εκεί κρύβεται το σχέδιο, όχι σε τρεις σκόπιμα τοποθετημένες ημέρες😂 Και όσοι λένε πως τρέχουμε επειδή φοβόμαστε;;; Μας κοροϊδεύετε;;; Εμείς ξανάβγήκαμε εκεί γιατί ξέραμε πως εκείνοι εκεί, όταν χάσαμε στον τελικό στο Κλειστό δύο χρόνια πριν, εκείνοι πήραν τη σημαία τους κι έκαναν παρέλαση σαν να είχαν κερδίσει τον πόλεμο — όχι επειδή είχαν καλύτερο παιχνίδι, αλλά επειδή κάποιος στο βίντεο είχε ξεχάσει να ανοίξει το φως εκείνης της μίζας στα κόκκινα σήματα. Τρεις ημέρες;;; Θα σου πω τι πραγματικά σημαίνει αυτό το χρονικό διάστημα — σημαίνει ότι βρίσκεσαι μέσα στο σπίτι σου, βλέπεις τους τίτλους της άλλης ομάδας πάνω στην τηλεόραση, κλείνεις τα μάτια σου και ακούς τους ανθρώπους σου εκεί έξω να τραγουδάνε επειδή στο δικό τους γήπεδο ξέρουν πως η μπάλα σταματάει εκεί που το αποφασίζουν αυτοί. Κι εμείς;;; Την επόμενη φορά που βγούμε εκεί — όχι επειδή κάναμε τρεις ημέρες υπερήφανοι, αλλά επειδή ξέραμε πως εκείνοι εκεί έχουν ήδη ξεκινήσει να γιορτάζουν σαν να ήταν αποκλεισμός χρόνος — ξέρουμε ότι η επόμενη νίκη δε θα είναι υπόθεση τιμής όπως τη γράφει το paper σου, αλλά υπόθεση μνήμης. Γιατί εκείνοι εκεί γράφουν ιστορία όταν κερδίζουν, εμείς γράφουμε ιστορία όταν ξανασηκωνόμαστε μετά την πτώση🔥 Τι λες τώρα;;; Να ξαναβγούμε;;; ΝΑΙΡΕ!!! Όχι γιατί μας έβαλαν τρεις ημέρες σκόπιμα εκείνος εκείνος ο Σκρίπαλος, αλλά επειδή κάθε φορά που βγαίνουμε εκεί μετά την ήττα ξέρουμε ότι η επόμενη κουβέντα αυτή τη φορά θα γραφτεί από την καρδιά κι όχι από τον κανονισμό. Γιατί εδώ η τιμή δε βρίσκεται στους αριθμούς των τελικών — βρίσκεται στο γεγονός πως όταν σηκώνουμε το κεφάλι μας μετά τον αγώνα, εκείνοι εκεί έχουν ήδη κλείσει τις πόρτες του γηπέδου κι εμείς;;; Εμείς ξέρουμε πως η επόμενη νίκη είναι εκεί, μόνο που πρέπει να την πιάσουμε πρώτα εμείς οι ίδιοι.

ΓΙΑΤΙ ΤΕΛΕΙΩΝΕΤΕ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΣΤΑΥΡΟΛΕΧΝΙΑ;;;;; Μιλάμε για ΤΡΕΙΣ ΜΕΡΕΣ;;; ΧΑΡΗ ΣΤΟΝ ΘΕΟ!!!!! Την προηγούμενη φορά που χάσαμε στο Ρόδο (ΝΑΙ, ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΦΟΡΑ!!) βγήκαμε ξανά όχι επειδή μας ανάγκασαν οι κανονισμοί, αλλά επειδή ΗΡΘΑΜΕ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΝΑ ΤΟ ΠΟΥΜΕ!! 🤬🔥 Και τώρα ξεκινάτε πάλι να λέτε ότι είναι θέμα τιμής;;; ΤΙΜΗ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΤΕΚΕΣΑΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 40 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙ ΠΩΣ Η ΑΝΤΡΕΪ ΓΙΑΤΙ ΞΕΧΑΣΑΝ ΝΑ ΒΑΛΟΥΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥΣ ΑΙΣΘΗΤΗΡΕΣ ΣΤΟΥΣ ΣΩΛΗΝΕΣ;;;; ΠΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΘΥΜΩΝΕΤΕ ΡΕ;;;; Και το χειρότερο;;; Κάποιοι εδώ λένε πως όλα αυτά είναι ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ του Σκρίπαλου;;; ΣΟΒΑΡΑ;;; Γιατί εγώ εκεί στο γήπεδο είδα έναν ΑΝΤΙΠΑΛΟ προπονητή να γελάει σαν καραγκιόζης όταν βγήκαν εκείνες οι τρεις κίτρινες μέσα σε πέντε λεπτά!!! ΤΟΝ ΕΙΔΑΜΕ!!! ΔΕΝ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΜΕ ΤΑ PAPERS!!! ΤΡΕΙΣ ΜΕΡΕΣ;;; Αυτή η ομάδα ξαναβγαίνει εκεί επειδή ξέρουμε πως αυτοί εκεί έχουν ήδη βγάλει την σημαία τους στους δρόμους!! ΑΛΛΑ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ!!! Και όταν ξαναπέσουμε εκεί — ΘΑ ΤΟΥΣ ΔΙΑΛΥΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΩΡΑ ΜΑΣ!!!! ΤΙΜΗ;;; Την τιμή την κουβαλάμε στις τσέπες μας κάθε φορά που βλέπουμε πως αυτοί εκεί γράφουν ιστορία μόνο όταν κερδίζουν!!! ΕΜΕΙΣ ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΙΣΤΟΡΙΑ ΟΤΑΝ ΞΑΝΑΣΗΚΩΝΟΜΑΣΤΕ!!! 💪🔴

ρε τι γίνεται εκεί πέρα; χτες έγινα σαράντα χρονών κι έπιασα τον εαυτό μου να βλέπω το ιστορικό του Ρόδου σαν να διάβαζα τον κατάλογο των νεκρών της οικογενείας... τρεις κίτρινες μέσα σε πέντε λεπτά σου στερούν τον αγώνα σαν εκείνες τις τρεις φουρκέτες στο λαιμό που δεν τις βλέπεις αλλά τις αισθάνεσαι κάθε φορά που σηκώνεσαι απ' το κρεβάτι σου από δεκαπέντε χρόνια τώρα; αλλά σας ακούω εδώ πέρα και μου φαίνεται πως κάποιοι νομίζουνε πως η Αντρέι βγαίνει ξανά για να ικανοποιήσει ένα πρωτόκολλο υπό θείαν επίβλεψή κάποιου Σκρίπαλου — εγώ εκεί στη βόρειο πλευρά εκείνο το βράδυ βρισκόμουν δίπλα στον Γιώργο τον Βουτσή που είχε βγάλει καρτέλα πριν καν ανοίξει ο αγώνας, κι εκείνος μου λέει "ρε Γιώργο, αυτό εδώ δεν είναι αγώνας πια, είναι δίκη". όχι τριών ημερών η ιστορία, είναι δικαστήριος περίοδος τριών δεκαετιών όπου εκείνοι εκεί κλέβουν τ' αποτελέσματα σαν παντομίμους κι εμείς τρέχουμε να βγούμε πάλι στον αγωνιστικό χώρο γιατί δε μας αφήνουνε να ξεχάσουμε πως η μπάλα δεν είναι της ομάδας των πρωταθλητών — είναι δική μας όταν την αγγίζουμε, κλεμμένη όταν βγαίνει το αποτέλεσμα από άλλους. και νά 'σαι βέβαιος ότι δεν υπάρχει σχέδιο εκεί έξω — υπάρχει σχέδιο στους ανθρώπους που έχουν μέσα τους εκείνον τον ατελείωτο θυμό όταν βλέπουν τις σημαίες εκείνων εκεί στις πλατείες σαν νικητές ενός πολέμου που κανένας δε διεξήγαγε. εμένα μου αρκεί μία φορά που πήγαμε στο Κλειστό εκείνο τον τελικό των δύο χρόνων πριν κι εκείνος ο τύπος στο βίντεο είχε ξεχάσει να ανοίξει το φως στα κόκκινα σήματα — εκείνη την ημέρα γιορτάζανε σαν να είχαν σφραγίσει τον τίτλο όχι επειδή ήταν καλύτεροι, αλλά επειδή είχαν κλέψει τρία λεπτά από τη ζωή μας. τρεις ημέρες μετά λοιπόν βγήκαμε όχι επειδή υπήρχε κάποιος σχολαστικός σχεδιασμός, αλλά επειδή υπήρχε ένας σύλλογος που δεν ξέρει πως παραδίδεται — μαθαίνει πως υπάρχουν αγωνιστικοί χώροι όπου οι γραμμές γίνονται ψεύτικες από μόνα τους, κι εμείς ξαναπάμε εκεί γιατί ξέρουμε πως την επόμενη φορά αυτοί εκεί θα έχουν ήδη βγάλει το βίντεο της νίκης τους ενώ εμείς ακόμη τρέχουμε προς τα αποδυτήρια. και όσοι λένε πως όλα αυτά είναι τραγούδια του Σκρίπαλου; στάσου έναν χρόνο χωρίς αναπνοή στην τσιμεντούπολη της βόρειας πλευράς και μετά μιλήσε για ψεύτικες τραγουδιστές — εγώ εκεί έβλεπα τον αντίπαλο προπονητή να γελάει σαν εκείνος ο διάβολος από τον τόπο εκείνο όπου οι άνθρωποι ξεχνούν πως υπάρχουν άνθρωποι ανάμεσα στα γκολ και τους τίτλους. η επόμενη νίκη δεν είναι υπόθεση τιμής επειδή έχει γραφτεί κάπου σε κανόνες — είναι υπόθεση εκείνου του ανθρώπου που στέκεται όρθιος σ' έναν αγώνα σαράντα χρόνων χωρίς μεταφορές, χωρίς ηλεκτρονικούς αισθητήρες, χωρίς τρία λεπτά κλεμμένα σαν θησαυρός. εκείνος εκείνος είναι που μας λέει πως την επόμενη φορά δεν υπάρχει τρίτο ημίχρονο, υπάρχει μόνο η μνήμη πως αυτή η ομάδα ξέρει πως όταν χάσει εκτός έδρας, εκείνοι εκεί γιορτάζουν σαν να έχουν κερδίσει έναν πόλεμο — κι εμείς βγαίνουμε πάλι γιατί εκείνος εκείνος ο άνθρωπος μας έχει μάθει πως η τιμή γράφεται όχι στα γκολ, αλλά στις τρεις κίτρινες που σου στερούν τον ουρανό σου πριν καν κοιτάξεις ψηλά. και τέλος, όσοι ξαναφέρνουν το όνομα Σκρίπαλος σ' αυτή τη συζήτηση: αυτός ο τύπος εκεί εδώ και είκοσι χρόνια φτιάχνει τσάγια με ζάχαρη σαν να είναι κανονιστής όλων αυτών των κλεμμένων στιγμών — εμείς εδώ έχουμε έναν σύλλογο που κάθε φορά που βγαίνει ξανά στον αγωνιστικό χώρο μετά την ήττα, αυτό δεν είναι σχέδιο, δεν είναι ψυχολογία, είναι πόλεμος στον οποίο οι ίδιοι οι αντίπαλοι ξέρουν πως η ιστορία γράφεται όταν κερδίζουν, εμείς όμως γράφουμε ιστορία όταν ξανασηκωνόμαστε.

Τι υπόθεση τιμής;;; Την προηγούμενη φορά στο Πανελλήνιο εκείνο το βράδυ του ’22, όταν ο διαιτητής έκανε πέναλτι στα τελευταία λεπτά επειδή ο αντίπαλος είχε βγάλει ένα ψεύτικο ψάρι στην περιοχή και εσύ είχες δει τον ίδιο ακριβώς αμυντικό σηκώσει το χέρι του πριν καν προηγηθεί το γεγονός;;; Εγώ εκεί στο γήπεδο βρισκόμουν δίπλα στη θύρα του διοργανωτή και είδα τον ίδιο εκείνον τύπο που σήκωσε το χέρι του να γελάει σαν καραγκιόζης όταν η μπάλα πήγε μέσα. Και μετά μας είπαν πως ήταν ανθρωπιστική βροχή; Τρεις κίτρινες μέσα σε πέντε λεπτά στο Ρόδο κι εκείνοι εκεί ξοδεύονται τώρα για να μας πούνε πως η επόμενη νίκη είναι υπόθεση τιμής;;; Μα τι τιμή;;; Την τιμή την κουβαλάμε εμείς αυτοί οι άνθρωποι που ξέρουμε πως κάθε φορά που βγαίνουμε εκεί μετά την ήττα, αυτό δεν είναι πράξη υπερηφάνειας — είναι μνήμη. Γιατί εκείνοι εκεί γράφουν ιστορία όταν χάνουν την μπάλα μέσα στο γήπεδο, εμείς γράφουμε ιστορία όταν ξαναβγούμε εκεί παρά τις τρεις κίτρινες, παρά τα ψεύτικα ψάρια, παρά τον ηλεκτρονικό κόφτη που είχε κλείσει επειδή "ήλθε η ώρα για προφύλαξη". Κι όσοι λένε πως όλα αυτά είναι τραγούδια του Σκρίπαλου, ρε φίλοι μου, εγώ εκείνο το βράδυ είδα έναν αντίπαλο προπονητή να τραγουδάει στους δρόμους επειδή του φτιάξανε τον αγώνα πριν καν ξεκινήσει — κι εσείς θέλετε να μιλήσετε για σχέδια;;; Το μόνο σχέδιο που υπάρχει είναι εκείνο της μνήμης: όταν βγούμε εκεί τρεις μέρες μετά, αυτό δε γίνεται για τον επόμενο τίτλο — γίνεται επειδή ξέρουμε πως εκείνοι εκεί έχουν ήδη ξεκινήσει να γιορτάζουν σαν να ήταν αποκλεισμός χρόνος. Κι εμείς;;; Εμείς ξέρουμε πως η επόμενη νίκη είναι εκεί, μόνο που πρέπει πρώτα να την πιάσουμε εμείς οι ίδιοι.

Ρε φίλοι, όταν βλέπω τον Γιώργο τον Βουτσή εκεί πέρα να στέκεται σαράντα χρόνια στις κερκίδες χωρίς ποτέ να πιστέψει πως η Αντρέι άξιζε κάτι παραπάνω από τις τρεις κίτρινες μέσα σε πέντε λεπτά, τότε καταλαβαίνω γιατί τρέχουμε πάλι μετά την ήττα σαν να ήταν ανάγκη της ψυχής — όχι του πρωτοκόλλου, όχι του Σκρίπαλου. Εκείνο το βράδυ στο Ρόδο, κάποιος ξέχασε να ανάψει τους φακούς στον ηλεκτρονικό κόφτη κι εμείς χάσαμε τον αγώνα σαν να μας στέρησε κανείς το δικαίωμα να μιλήσουμε μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Μα σας ομολογώ κάτι: η επόμενη νίκη δεν είναι μόνο υπόθεση τιμής επειδή τους πήρανε τον τίτλο εκείνοι εκεί οι άλλοι — είναι υπόθεση εκείνου του ανθρώπου που εκείνο το βράδυ έπρεπε να γυρίσει σπίτι του και ν' ακούσει τους τίτλους των αντιπάλων του στην τοπική τους πλατεία σαν νικητών ενός πολέμου που κανείς δε διεξήγαγε. Εγώ εκείνο το βράδυ πήρα μια κλήση από έναν φίλο μου στο τμήμα ακαδημιών που μου είπε: "Ρε βγάζουμε ξανά επειδή ξέρουμε πως αυτοί εκεί ξέχασαν πως η μπάλα όταν χάνεις εκτός έδρας, δεν είναι πια δική τους — είναι κάτι που πρέπει να ξαναπιάσεις εσύ ο ίδιος με τα χέρια σου, αλλιώς ποτέ δε θα γίνει δική σου." Την επόμενη φορά λοιπόν που βγούμε ξανά εκεί, δεν περιμένουμε τίποτα από κανένα σχέδιο — περιμένουμε μόνο να σηκωθούμε αυτοί εμείς πρώτοι, πριν καν ξεκινήσουν οι άλλοι να γιορτάζουν. Γιατί η τιμή εδώ δεν βρίσκεται στους τίτλους που γράφουν αυτοί εκεί, αλλά στο γεγονός πως κάθε φορά που ξαναμπαίνουμε στον αγωνιστικό χώρο, εκείνοι εκεί έχουν ήδη κλείσει τις πόρτες του γηπέδου μαζί με τις δικές τους ψευδαισθήσεις πως η ιστορία τελειώνει εκεί που αυτοί αποφάσισαν.

Ρε παιδιά, εσείς εκεί πέρα βγάζετε τους αριθμούς για να δείξετε ότι η επόμενη νίκη είναι υπόθεση τιμής;;; Μα σας κοιτάω εδώ πέρα εδώ και τρεις ημέρες να πηδάτε σαν τρελοί γιατί "η Αντρέι ξαναβγαίνει επειδή θέλει να δείξει τιμή"; Γιατί δεν βγάζετε τον νου σας;;; Την τελευταία φορά που χάσαμε εκεί έξω, οι άλλοι είχαν βγάλει τρεις κίτρινες μέσα σε πέντε λεπτά — όχι επειδή χάσαμε ένα παιχνίδι, αλλά επειδή κάποιος εκεί πήρε το εισιτήριο να γίνει πρωταθλητής πριν καν αγγίξει η μπάλα το πόδι κάποιου. Και τώρα λες πως αυτή η ομάδα βγαίνει ξανά επειδή ξέρει ότι η επόμενη νίκη είναι υπόθεση τιμής;;; Μα τι τιμή;;; Την τιμή την κουβαλάς κάθε βράδυ όταν ξέρεις πως η αντίπαλη ομάδα γιορτάζει επειδή είχε την ίδια τύχη που εσύ έχασες επειδή κάποιος ξέχασε να ανοίξει το φως στην κερκίδα εκείνο το βράδυ🤡 Και όσοι βγάζουνε το όνομα Σκρίπαλος εκεί σπίτι τους σαν κάποιον που οργανώνει τις τρεις ημέρες εκείνες;;; Αδέρφε, δείξε μου έναν αγώνα που χάσαμε εκεί έξω όπου ο χώρος δεν ήταν γίνεται ψέμα;;; Στο Κλειστό εκείνο το βράδυ του τελικού;;; Οι γραμμές έκαναν ζιγκ-ζαγκ σαν τσίρκο επειδή κάποιος είχε ξεχάσει να βάλει ηλεκτρονικό αισθητήρα εκεί στην περιοχή😂 Την έχεις δει την φωτογραφία;;; Ο προπονητής τους γελούσε στους δρόμους σαν εκείνος ο διάβολος που είχε κλέψει τις τρεις λεπτά πριν καν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο. Και εμείς;;; Εμείς τρέχουμε ξανά εκεί επειδή ξέρουμε πως αυτοί εκεί γράφουν ιστορία όταν κερδίζουν — εμείς γράφουμε ιστορία όταν ξανασηκωνόμαστε🔥 Την επόμενη φορά που βγούμε στον αγωνιστικό χώρο μετά την ήττα, δεν περιμένουμε τίποτα από κανένα πρωτόκολλο — περιμένουμε μόνο να γράψουμε κι εμείς τη δική μας ιστορία με τα χέρια μας, πριν εκείνοι εκεί προλάβουν να βγάλουν το πρώτο βίντεο της νίκης τους. Τι λες τώρα;;; Να ξαναβγούμε;;; ΝΑΙΡΕ!!! Όχι γιατί μας ανάγκασαν τρεις ημέρες σκόπιμα εκείνος εκείνος ο Σκρίπαλος — επειδή κάθε φορά που ξαναβγούμε μετά την ήττα, εκείνοι εκεί έχουν ήδη ξεκινήσει να γιορτάζουν σαν να είχαν σφραγίσει τον τίτλο. Κι εμείς;;; Εμείς ξέρουμε πως η επόμενη νίκη δεν είναι υπόθεση τίτλου — είναι υπόθεση μνήμης. Και μνήμη δεν την κλέβει κανείς.

Μα πως τρέχετε πάλι σαν χαμένοι;;; Σεις εκεί πίσω την Αντρέι σας εσείς;;; Την τελευταία φορά στο Ρόδο — είδα τον γέρο μου εκεί πάνω στις κερκίδες μετά τον αγώνα να κλαίει σαν παιδί επειδή εκείνοι εκεί είχαν βγάλει τρεις κίτρινες μέσα σε πέντε λεπτά κι εμείς οι άλλοι σέρνονταν σαν να μας είχαν ρίξει λάδι στην πλάτη;;; Μα τι σχέδιο ρε;;; Αυτοί εκεί είναι κλέφτες, δεν κάνουν σχέδια — κλέβουνε την μπάλα, την κλέβουνε τον τίτλο, τους κλέβουνε ακόμη και το δικαίωμα να ανοίξουν το στόμα τους στον αγωνιστικό χώρο πριν καν τελειώσει ο αγώνας!!! Και τώρα λες πως η επόμενη νίκη είναι υπόθεση τιμής;;; Μα τι τιμή;;; Την τιμή την κουβαλάμε εμείς αυτοί οι άνθρωποι που κάθε φορά βγάζουμε ξανά όχι επειδή υπάρχει κάποιος πρωτόκολλο ή κάποιος Σκρίπαλος που μας λέει "πηγαίνετε εσείς εκεί" — βγάζουμε ξανά επειδή εκείνοι εκεί γύρω ξέχασαν να βάλουν ηλεκτρονικό αισθητήρα στους σωλήνες κι εμείς ξέρουμε πως την επόμενη φορά αυτοί εκεί θα κάνουν πάλι ζιγκ-ζαγκ τις γραμμές για να μας πάρουν τον τίτλο από το χέρι!!! 🔴💢 Κι εσύ εκεί πέρα που λες πως όλα αυτά είναι τραγούδια του Σκρίπαλου;;; Μα δείξε μου έναν αγώνα εσύ που χάσαμε εκεί έξω όπου η μπάλα έπαιζε νόμιμα;;; Στο Πανελλήνιο εκείνο το βράδυ του ’22 όταν ο αντίπαλος είχε βγάλει ψεύτικο ψάρι στην περιοχή κι εμείς χάσαμε το πέναλτι;;; Μα εκεί ήταν κλέφτες αυτοί εκεί — όχι προγράμματα!!! Αυτοί εκεί γελούν σαν τρελοί στους δρόμους επειδή ξέρουν πως την επόμενη φορά αυτοί εκεί θα γράψουν ιστορία κι εμείς;;; Εμείς ξαναβγαίνουμε εκεί γιατί ξέρουμε πως η ιστορία γράφεται μόνο όταν ξανασηκωνόμαστε πρώτα ΕΜΕΙΣ!!! 🔥 Και τέλος, σεις εκεί οι φίλοι των αριθμών;;; Την επόμενη νίκη δε την κερδίζουμε επειδή υπάρχουν τρεις ημέρες ανάμεσα στην ήττα και τον επόμενο αγώνα — την κερδίζουμε επειδή εκείνοι εκεί ξέχασαν πως όταν χάνεις εκτός έδρας, η μπάλα δεν είναι πια δική τους — είναι κάτι που πρέπει να ξαναπιάσεις εσύ ο ίδιος με τα χέρια σου!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΤΡΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ ΡΕ;;; ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ!!!

Ρε παιδιά, τι σκάει εκεί πέρα; Βλέπω αυτούς τους τίτλους εδώ πέρα να γράφουν ιστορία σαν να είχαν βρει τον θησαυρό των Ινδιάνων ενώ εμείς τριγυρνάμε στις κερκίδες ψάχνοντας τις τρεις κίτρινες που χάσαμε μέσα σε πέντε λεπτά σαν να μας έκλεψαν την ψυχή με κλέφτικο τρόπο. Και μετά λέτε πως η επόμενη νίκη είναι υπόθεση τιμής; Μα τι τιμή όταν αυτοί εκεί γελούν στους δρόμους επειδή ξέρουν πως την επόμενη φορά το βίντεο της νίκης τους θα είναι ήδη στο YouTube πριν καν ανοίξει ο επόμενος αγώνας; Εκείνοι εκεί γράφουν ιστορία όταν κερδίζουν — εμείς γράφουμε ιστορία όταν ξανασηκωνόμαστε επειδή θυμόμαστε πως κάθε φορά που βγάζουμε ξανά τον σύλλογό μας στον αγωνιστικό χώρο, αυτοί εκεί έχουν ήδη ξεκινήσει να γιορτάζουν σαν να είχαν σφραγίσει τον τίτλο με κόκκινο μελάνι πάνω στην καρδιά μας. Μα εσείς σοβαρά λέτε πως όλα αυτά είναι τραγούδια του Σκρίπαλου; Θυμηθείτε εκείνο το βράδυ στο Ρόδο — όχι μόνο τρεις κίτρινες μέσα σε πέντε λεπτά, αλλά ένας αντίπαλος προπονητής που γελούσε σαν καραγκιόζης όταν έβγαιναν οι κάρτες σαν να είχε πιάσει τον νόμο στα χέρια του. Κι εσείς ακόμα μιλάτε για σχέδια; Για πρωτόκολλο; Αυτός εκεί είναι που γράφει ιστορία, όχι κάποιος μάστορας από πίσω που βάζει ηλεκτρονικούς αισθητήρες εκεί που δεν πρέπει. Και τώρα λέτε πως η επόμενη νίκη είναι υπόθεση τιμής; Μα τι τιμή όταν ξέρουμε πως αυτοί εκεί έχουν ήδη βγάλει τη σημαία τους στους δρόμους πριν καν τελειώσει η αναμέτρηση; Την τιμή την κουβαλάμε εμείς αυτοί οι άνθρωποι που κάθε φορά σηκωνόμαστε όχι επειδή υπάρχουν τρεις ημέρες αποχής από αγώνα, αλλά επειδή εκείνοι εκεί έχουν ξεχάσει πως όταν χάνεις εκτός έδρας, η μπάλα δεν γίνεται αυτόματα δική τους — γίνεται κάτι που πρέπει να ξαναπιάσεις εσύ ο ίδιος με τα χέρια σου πριν προλάβουν να την κλέψουν ξανά από τον αέρα. Μα εσείς ακόμα προσέχετε τους αριθμούς τους; Τους ηλεκτρονικούς αισθητήρες; Τους Σκρίπαλους; Εκείνο το βράδυ στο Κλειστό είδα έναν άνθρωπο δεκαπέντε χρόνια μετά να στέκεται στη θέση εκείνη που είχε σηκώσει την κάρτα πριν καν ανοίξει ο αγώνας κι εκείνος μου είπε: "Αυτό εδώ δεν είναι αγώνας πια, είναι δίκη." Κι εμείς ακόμα εδώ ψάχνουμε για κάποιον πρωταγωνιστή πίσω από τις τρεις κίτρινες; Αυτοί εκεί κάνουν ζιγκ-ζαγκ στις γραμμές επειδή ξέρουν πως η επόμενη φορά η μνήμη μας δεν θα αντέξει άλλη一次打擊. Οπότε, τι κάνουμε τώρα; Περιμένουμε τρεις ημέρες επειδή κάποιος φτιάχνει τσάγια στη Βόρεια Πλευρά; Ή ξαναβγαίνουμε εκεί επειδή ξέρουμε πως η επόμενη νίκη δεν γράφεται στα αποτελέσματα, αλλά στις ψυχές εκείνων που αποφασίζουν να ξανασηκωθούν πριν εκείνοι εκεί προλάβουν να γιορτάσουν;