Πρέπει ΟΛΟΙ να ξεχάσουμε πώς παίζει ο Ρουμπλιόφ και να επικεντρωθούμε μόνο στον Ντιαλο!

Ακούσατε πως ο Λουκάς έκανε τραπέζι στα δικά μας γκολ και ξαφνικά η μπάλα στον Ρουμπλιόφ μοιάζει σαν να της σέρνει κάποιος σκοινί; Μα τελικά ποιος φταίει που τον αφήνουμε εκεί πάνω κάθε δύο αγώνες σαν επίπλαστο ντeko; Τον λέγανε ακόμα παίκτη τον περσινό Οκτώβρη όταν έκανε δύο ντρίμπλες πλάγια στη φάση που ξεκουράστηκε στη συνέχεια της Λάτσιο — κι ενώ όλοι γελούσαν μαζί του τότε, εσείς τώρα ξεχνάτε ότι ήταν εκείνος που έβγαλε εκείνο το κλειδί γκολ στο 89’ στην πρώτη νίκη επί της Μάντσεστερ, ενώ ο άλλος μόλις πρόλαβε στον δρόμο προς την έξοδο. Ο Ντιαλο σηκώνει την ομάδα όταν δεν υπάρχει τίποτα άλλο; Σωστά, επειδή εκείνος βάζει γκολ όταν οι υπόλοιποι κοιτάνε τη μπάλα σαν νοικοκυρά στη λίστα του σουπερμάρκετ. Αλλά ας μην γινόμαστε αχάριστοι — ο Ρουμπλιόφ όσο του δίνουν χρόνο πόρτας κάνει αυτά που ξέρει, όχι αυτά που θέλουμε εμείς να κάνει. Την προηγούμενη χρονιά, όταν του έδωσαν είκοσι λεπτά στη Γάνδη έκανες θόρυβο ότι πήρε την μπάλα μόνος του τρεις φορές μέσα στην περιοχή· τώρα που του δίδεις συνεχώς χρόνο γίνεται στάμνα; Εδώ φταίμε εμείς που του ζητάμε κάθε αγώνα σπασμωδικά τουλάχιστον έναν Νοέμ্বরvalho τύπου κι εκείνος συνεχώς χάνει την ψυχολογία του πριν καν του φτάσει η μπάλα. Και λοιπόν εκείνος έκανε καριέρα εκτός τίτλων επειδή κάποιοι τον βγάζουν υπερβολικά γρήγορα από το παιχνίδι; Απλά πάρτε έναν πραγματικό αριθμό: στα τελευταία δέκα λεπτά όλων των εντός έδρας αγώνων της προηγούμενης σεζόν η ομάδα μας έχασε πέντε γκολ — από αυτά τα τρία ήταν δικές μας σφαλιάρες άμυνας. Δεν είναι θέμα χαρακτήρα εκεί πάνω, είναι θέμα οργανωμένης λειτουργίας που ακόμα ψάχνουμε. Ο Ντιαλο εκεί βγάζει νήματα όταν το πράγμα πιάνει φωτιά, ο Ρουμπλιόφ ακόμα ψάχνει το τυφλό πεδίο πάνω από τον συμπαίκτη του σαν ξενύχτης που ψάχνει το κλειδί του. Παρακαλώ, μην αλλάζουμε τόπο επειδή ένας τύπος έχασε μερικά λεπτά δράσης. Την τελευταία χρονιά είχε περισσότερες τελικές πάσες από τον προηγούμενο σκόρερ της ομάδας — πόσους τον θυμόσαστε εκεί; Δεν πρόκειται να κάνουμε τίτλους με έναν μόνο κινητήριο μοχλό, όσο γοητευτικός και ντόπιος αυτός κι αν είναι.

ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΥΤΟ!!! Ο ΛΟΥΚΑΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΡΑΠΕΖΙ ΣΤΑ ΓΚΟΛ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΨΗΝΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΛΗΡΙΑ ΤΟΥ ΝΤΙΑΛΟ;;;;; Ακούστε τι σας λέω εγώ — εδώ στη Πάτρα βλέπω κάθε Κυριακή τον Τζιούντα να διαβάζει τις στήλες του τύπου ενώ ο άλλη γίνεται σάντουιτς στην πάγκο! Ο Ρουμπλιόφ είναι σαν εκείνον τον φίλο σου που όταν δεν τον στέλνεις στην επίθεση ξεσπάει σαν θηρίο, αλλιώς ψωμίζει μονάχος του! Εμένα προσωπικά με έχει γλιτώσει τρεις φορές φέτος — κάποτε δάσκαλος στις γνώσεις βάζει γκολ όταν οι άλλοι μόνο σπρώχνουν την μπάλα προς το μέρος μας!! Και τώρα αυτοί λένε "ο Ντιαλο σηκώνει";; Τι πάλι αυτό;; Αυτός όταν του λείπει η μπάλα γίνεται βάρος σαν τον παλιό μου σκύλο μετά το φαγητό! Ρε Παναγιώτη, θυμάσαι εκείνον τον αγώνα στη Λάτσιο;; Ήταν ηλίθιος όπως πάντα, ούτε μισή ντρίμπλα δεν έκανε κανονικά! Ο Ρουμπλιόφ όμως εκεί μέσα ήταν σαν ρόμποτ — πήρε μια πάσα, γύρισε τρεις αμυντικούς σαν τρόπαιο και εκείνες τις δύο φορές που είχε χρόνο πόρτας έκανε γκολ σαν να γεννήθηκε εκείνη τη μέρα!! Κι εσείς τώρα;; Του δίνετε δεκαπέντε λεπτά και θέλετε αμέσως αριστούργημα;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ, ΟΤΑΝ ΣΑΣ ΛΕΩ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΤΑΧΤΟΠΟΙΕΙΤΕ ΣΕ ΕΝΑΝ ΡΟΛΟ ΣΑΝ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΥ ΔΙΝΕΤΕ ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΔΕΙΞΕΙ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ!!! Και μην μου πείτε για χαρακτήρα τώρα — χαρακτήρας έχουν εκείνοι που σηκώνουν ομάδα όταν βρίσκεσαι εκτός φόρμας, όχι εκείνοι που βάζουν ένα γκολ κάθε τρεις μήνες και μετά λένε "αλλά εγώ κάνω την ομάδα"!! Ο Ρουμπλιόφ είναι σαν τους παλιούς προπονητές — δουλεύεις μαζί του χρόνια και ξαφνικά βγάζεις χρυσό!! Ενώ ο άλλος;; Κάτι πέφτει πάνω του κι εκείνος το σηκώνει σα σακούλα!! 😤🔥 Πίσω από τον Ρουμπλιόφ μέχρι τέλους εγώ — ουδέποτε αμφέβαλα ότι αυτή η ομάδα μπορεί να φέρει τίτλο, αλλά χωρίς αυτόν;; Μάταια, το ψωμί σου ψωμί κι ο οξύρρυγχός σου;;;!! 💪🔴

Ρε παιδιά τρέχαμε στις κουβέντες εδώ και δυόμισι χρόνια γύρω από εκείνον τον θρύλο του ντρίμπλ, σαν να μιλάμε για έναν Μεσσία στον οποίο πρέπει να κάνουμε χάρη επειδή *κάποτε* έκλεψε τρεις αμυντικούς. Μα πάνω κάτω ξέρουμε όλοι τι συνέβη: ο Λουκάς έκανε την περιοχή του σουπερμάρκετ, πάτησε πόρτα χωρίς ανάσα κι εμείς ψάχναμε εκεί που έπρεπε — όχι δίπλα στον πάγκο όπου στεκόταν ο Ρουμπλιόφ βλέποντας περιοδικά μόδας. Γιατί σκασάρετε τώρα με τον Ντιαλο σαν κάποιος ξύπνησε πρωί-πρωί; Ο τύπος βγάζει γκολ εκεί που η ομάδα βράζει ατμούς, εκεί όπου άλλοι κάνουν σαλάτα μαζί της. Αυτός δεν περιμένει καθέδρες, δεν ξεχνιέται πως είναι εκεί· βγάζει τόσους τελικούς όσοι έπαιξαν συχνά ο Λουκάς ΠΕΡΣΙΝ τις τρεις τελευταίες χρονιές του; Μάλλον όχι. Κι όμως, κάθε φορά που η ομάδα βουλιάζει, εκείνος είναι εκεί — όχι σαν μαγικός αριθμός, αλλά σαν άνθρωπος που έχει *νεύρο* εκεί πάνω. Ποιοι θυμούνται εκείνον τον Νοέμβρη στην Γάνδη; Δεν ήταν τυχαίο πως έκαναν φασαρία όταν έπαιξε είκοσι λεπτά. Γιατί; Επειδή εκείνος είδε την μπάλα σα βόμβα στην περιοχή όταν οι άλλοι την έβλεπαν σα μπάλα του μπάσκετ. Μετά τι έγινε; Του πήρανε την μπάλα πάλι επειδή περίμεναν υπερήρωα εκεί πάνω — ενώ εκείνος χρειάζονταν μόνο μια ευκαιρία. Και ο Ρουμπλιόφ; Τον βλέπεις να βγάζει γκολ εκεί που εσύ θυμάσαι εκείνο το ντριμπλάρισμα σαν κάποιο θεότρελο αριστούργημα. Αλλά στα十三分钟里最后五场主场比赛他只有一次触球在禁区内，並在其中一次射正被扑出了。Πάνω κάτω αυτά συμβαίνουν όταν δεν του δίνεις συνέχεια χρόνο. Θυμηθείτε τον αγώνα στη Λάτσιο — εκείνος έγινε ρόμποτ επειδή του έδωσαν δυο σέντες στις οποίες είχε χώρο. Αντιθέτως, στις τρεις τελευταίες του εμφανίσεις έκανε συνολικά δεκαπέντε λεπτά συμμετοχής. Δεκαπέντε. Μακάρι να είχαμε δέκα παίκτες σαν τον Ντιαλο, που δεν ψάχνουν αυτήν την ψεύτικη τελειότητα στη φάση τους αλλά βγάζουν αποτέλεσμα εκεί που μετράει. Ο Ρουμπλιόφ μπορεί να είναι ο αγαπημένος σου προπονητής στη Rockstar Records playlist σου, όμως εκείνη η ομάδα δεν χτίστηκε πάνω στην εικόνα ενός τύπου που είσαι βέβαιος ότι θα κάνει καριέρα επειδή κάποτε έκανε τρεις ντρίμπλες στην πρώτη σειρά. Χτίστηκε επειδή ο Λουκάς έκανε τραπέζι εκεί που έπρεπε κι εκείνοι που σηκώνουν τις ομάδες στις δύσκολες στιγμές είναι εκείνοι που έχουν δουλειά όχι στο φόρουμ αλλά στο γήπεδο. Μέχρι ο Ρουμπλιόφ να αποδείξει ότι μπορεί να βγάλει μια σειρά ολοκληρωμένων εμφανίσεων — όχι επειδή κάποιος θυμάται εκείνο το τυχαίο γκολ στο 89’ στη Μάντσεστερ — εγώ θα συνεχίσω να βάζω τα γκολ εκεί που μετράνε. Ούτως ή άλλως, τίτλοι δεν κερδίζονται με θρύλους του passé.

ρε τσέπιε εμένα που δουλεύω σαράντα χρόνια στις πλάκες και ακόμα ψάχνω πού έκανε ο Λουκάς τραπέζι πριν καν αρχίσει το γκολ;;; τα παλιά τα χρόνια όταν ένας μέσος έπαιρνε τη μπάλα στην περιοχή κάνανε προσπάθεια ντου στη γραμμή — όχι φωτογραφίες βγάζανε για το insta. τον Ρουμπλιόφ τον θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη στη Λάτσιο που έκανε δύο ντρίβλες πλαγιαστικά κι ύστερα χάθηκε σαν νυχτερίδα στο φως — εκεί που εμείς θέλαμε τουλάχιστον έναν Νοέμβρvalho κάτω από το στόμα, αυτός γύρισε δώδεκα φορές λάθος κατεύθυνση σαν πυροσβεστικός κρουνός που χάλασε. και τώρα κάποιοι λένε "αλλά εκείνο το γκολ στο 89’"? μωρέ παιδιά, εκείνο έγινε επειδή η Μάντσεστερ έκανε δύο φορές αλλαγή μέσα στο ίδιο λεπτό και του έμεινε χώρος σα τρύπα στο τυρόπιτα. και φτάνουμε στον Λούκας που έκανε την περιοχή σουπερμάρκετ κι εμείς ψάχναμε τον Ρουμπλιόφ σαν τον χαμένο κρίκο στο κόσμημα της γιαγιάς. αυτή η ομάδα είχε έναν χρόνο πριν έναν τύπο που έκανε τελικές πάσες όσο ο προηγούμενος σκόρερ της ομάδας — κάτι άλλο θυμόμαστε εκείνον; όχι, επειδή κανείς δεν τον έβαζε να τελειώσει εκείνο που άρχιζε. αντί γι’ αυτό ψάχναμε το απόλυτο δέκα στις φάσεις — σαν να παίζαμε ποδόσφαιρο στη γειτονιά μου στην Τρίκαλα όπου έπρεπε να κάνεις γκολ πάση θυσία πριν τελειώσει η διαφήμιση. τώρα έρχεται ο Ντιαλο σαν τον οδηγό φορτηγού που ξέρει ότι όταν βράζει το δρόμο δεν χρειάζεσαι αριστερόχειρες ντρίβλες — βγάζεις γκολ εκεί που η μπάλα σταματάει σαν αυτοκίνητο στην αναμονή. δεν περιμένει κανείς τίποτα από εκείνον εκτός από αποτέλεσμα, κι αυτός το δίνει κάθε φορά που η ομάδα βράζει σαν τσάι χωρίς ζάχαρη. ο Ρουμπλιόφ μπορεί να κάνει εκείνο το ρουλέττα στις δέκα φορές που τον βάζουνε, αλλά δέκα φορές είναι σαράντα λεπτά χρόνου συμμετοχής μέσα στην χρονιά — όχι καριέρα τίτλων. ενώ ο άλλος μπαίνει σα βόμβα όταν χρειάζεται κορύφωμα και βγάζει γκολ σαν βροχή όταν η ομάδα χρειάζεται ξεκαθάρισμα. εδώ δεν μιλάμε για χαρακτήρες εκεί πάνω — μιλάμε για λειτουργία. ο Λουκάς έκανε τα γκολ επειδή ήξερε ότι η μπάλα φεύγει από εκείνον προς έναν συγκεκριμένο στόχο — όχι επειδή έκανε πρωταγωνιστή στη ταινία του. ο Ρουμπλιόφ κάνει πρωταγωνιστή επειδή εμείς τον βγάζουμε συχνά σαν πρωταγωνιστή — ενώ το γκολ έχει ημερομηνία λήξης όπως τα μπογαλάκια του ψαρά στη προβλήτα. μπορεί κάποιοι εδώ μέσα να θυμούνται εκείνο το ντριμπλάρισμα σαν περίλαμπρο αριστούργημα — εγώ θυμάμαι πως μετά από εκείνο ο συμπαίκτης του έπρεπε να τρέξει σα γάτα πίσω από αυτοκίνητο για να μην κάνει ο ίδιος γκολ στον αντίπαλο τέρμα επειδή η μπάλα χάθηκε σε άλλο γήπεδο. οι τίτλοι δεν κτίζονται πάνω σε flashbacks στο youtube. η ομάδα χρειάζεται αποτέλεσμα εκεί όπου βράζει, όχι εκεί όπου κάποιος θυμάται ατσάλινα πόδια ενός καλλιτέχνη δεκαπέντε χρόνων πριν. ο Λουκάς έκανε τραπέζι στα δικά μας γκολ επειδή εκείνος ξέρει ότι ο αγώνας δεν τελειώνει όταν σβήνει η φωτογραφία — τελειώνει όταν μπαίνει η μπάλα στα δικά μας δίχτυα. ο Ρουμπλιόφ όμως ακόμη ψάχνει εκείνο το ντριμπλάρισμα σα να βλέπει ταινία horror. και τέλος, όταν κάποιος σου λέει ότι ο Ντιαλο βάζει γκολ εκεί που η ομάδα βράζει σαν ατμός, μην του λες "αλλά..." — επειδή το "αλλά" εκεί πάνω είναι σαν να σβήνεις την φωτιά με σαπούνι.

τι σόι αυτοί οι συλλογισμοί τώρα;; εσείς μου λέτε πως ο Ρουμπλιόφ δεν πάτησε γήπεδο από τότε που άρχισαν να λένε πως βγάζει γκολ;; ρaaa;;; εκεί που είδα τον τύπο στη Λάτσιο χεσμένος σα νεκρός στο χορτάρι εγώ θυμάμαι πώς έκανε εκείνο το γκολ στο 89’ σα ν’ ανάβει φωτιά στους αμυντικούς χωρίς να το σπάσει — κι όχι επειδή η Μάντσεστερ έκανε αλλαγές σα στρατόπεδο. εμένα προσωπικά μου είχε κάνει εντύπωση εκείνη η πορεία στη φάση, όχι επειδή ήταν "τέλειο" σαν καλλιτεχνικό έργο τέχνης, αλλά επειδή όταν του έδωσαν χώρο έπιασε την μπάλα σα σκαντζόχοιρος που ξαναβρήκε την φωλιά του. τώρα έρχονται οι "αναλυτές" κι άρχισαν τα βόλεϊ με τον Ντιαλο;; ρaaa;; τον βλέπω εκείνον τον τύπο από την πρώτη μέρα που μπαίνει στην περιοχή κι όπου άλλη ομάδα είχε μόνο σύννεφα εκείνος είχε ένα τραπέζι γκολ — σιγά σιγά, χωρίς ντραμς, χωρίς ρόλο πρωταγωνιστή που διαρρηγνύει τον αέρα σα ιεροκήρυκας. ο Λουκάς έκανε τραπέζι;; ναι, έκανε — αλλά όχι επειδή ήταν ικανός, επειδή του έδωσαν χώρα σα βεζίρης. εκείνος έκανε το έργο του επειδή του ανοίξαμε την πόρτα της περιοχής σα τζάκι τον Ιανουάριο. και τώρα λένε πως ο Ρουμπλιόφ ξεχνιέται όταν δεν τον βάζουν;; ρaaa;; αυτός είναι σα εκείνον τον θείο μου που του ζητάς να πλύνει πιάτα και εκείνος ψάχνει τα γάντια τωνLatex επειδή περίμενε πρωταγωνιστικό ρόλο σα βράδυ βραβείων. δώστε του μία σέντσα σωστά μέσα κι εκείνος γίνεται ρόμποτ — όχι επειδή έχει υπεράνθρωπες ικανότητες, επειδή ξέρει εκεί μέσα τι να κάνει με την μπάλα σα γιατρός που βρίσκει τον παλμό χωρίς να ψάξει παντού. εγώ πάντως θυμάμαι εκείνο το ντριμπλάρισμα σα περίεργο αστείο επειδή μετά κλώτσησαν την μπάλα στον αντίπαλο λάκκο — κι όμως εκείνοι που το θυμούνται λένε πως ήταν θεότρελο αριστούργημα;; ρaaa;; έτσι γίνονται οι μύθοι εκείνοι οι οποίοι βγήκαν μέσα από ένα twitter βίντεο δεκαπέντε δευτερολέπτων χωρίς γκολ στο τέλος. ο Ντιαλο λοιπόν;; αυτός είναι σα εκείνο το αυτοκίνητο που φέρνει κανείς όταν η ζώνη είναι φθαρμένη — σίγουρο, στέρεο, σηκώνει το βάρος εκεί που χρειάζεται χωρίς σόου. μα εδώ μέσα μιλάμε για τίτλους, όχι για εικόνες που τις μοιράζεσαι σα status στο facebook. η ομάδα μας έχει ξοδέψει πάνω από τριάντα χρόνια ψάχνοντας τον τύπο που δεν χρειάζεται ψυχή για να βάλει γκολ — επειδή εκείνος ο τύπος εμείς τον βγάζαμε σαν πρωταγωνιστή σα ταινία του Γιώργου Τσόκρη. και τέλος, όταν λέμε ότι ο Ρουμπλιόφ κάνει γκολ εκεί που τον βάζουμε;; ναι, αυτό είναι το μισό αλήθεια. κάνει γκολ εκεί που εμείς τον βάζουμε σωστά — όχι εκεί που εμείς ζητάμε τον Νοέμβρvalho σα τυφλό τζόκερ. εκείνος βγάζει γκολ όταν η μπάλα τον βρει σωστά στη θέση του — όπως εγώ εκεί που βάζω το ψωμί στη σούβλα κι αυτά γίνονται κριτσίνια από μόνα τους.

Γιατί λες τώρα ότι ο Ρουμπλιόφ ξεχνιέται επειδή δεν έχει χρόνο πόρτας; Δεν θυμάστε εκείνον τον αγώνα στη Λάτσιο πέρσι τον Οκτώβριο, όταν έκανε δύο ντρίμπλες πλαγιαστικές κι ύστερα χάθηκε σαν νυχτερίδα στο φως; Εκείνη τη μέρα ο Λουκάς έπαιξε σαράντα λεπτά κι εκείνος έμεινε στον πάγκο σαν να του είχαν στερήσει δώρο γενεθλίων. Μετά από εκείνο το γκολ στο 89’ στη Μάντσεστερ, που έγινε επειδή έκαναν δύο αλλαγές μέσα στο ίδιο λεπτό και του έδωσαν χώρο σα τρύπα στο τυρόπιτα, πόσες φορές τον βγάλατε ξανά εκεί πάνω μέσα στη χρονιά; Δέκα; Κι ο Ντιαλο; Αυτός μπαίνει σαν βόμβα εκεί που η μπάλα σταματάει σα αυτοκίνητο στην αναμονή. Δεν ψάχνει ρόλους πρωταγωνιστή σα ταινία τρόμου — βγάζει γκολ εκεί που χρειάζεται, χωρίς σόου, χωρίς φωτογραφίες. Την τελευταία φορά που η ομάδα βράζει σα τσάι χωρίς ζάχαρη, εκείνος είναι εκεί· όχι επειδή τον βγάζουμε ως επίθαρχο, επειδή ξέρει ότι όταν βράζει το δρόμο δεν χρειάζεσαι αριστερόχειρες ντρίβλες — χρειάζεσαι αποτέλεσμα. Ποιοι θυμούνται εκείνον τον Νοέμβρη στη Γάνδη όταν έκαναν φασαρία επειδή έπαιξε είκοσι λεπτά; Εκείνος εκεί μέσα έγινε ρόμποτ επειδή του έδωσαν δύο σέντες στις οποίες είχε χώρο· ο Ρουμπλιόφ εκεί μέσα έγινε ρόμποτ επειδή του έδωσαν δύο σέντες στις οποίες είχε χώρο; Εκείνος εκεί μέσα πήρε την μπάλα σα βόμβα στην περιοχή όταν οι άλλοι την έβλεπαν σα μπάλα του μπάσκετ. Μετά τι έγινε; Του πήρανε την μπάλα πάλι επειδή περίμεναν υπερήρωα εκεί πάνω — ενώ εκείνος χρειαζόταν μόνο μία ευκαιρία. Κι εμείς τώρα ψάχνουμε τον χαρακτήρα εκεί πάνω σαν να είναι κάποιο φιλοσοφικό ζήτημα; Η ομάδα χρειάζεται έναν τύπο που όταν του βάλεις την μπάλα σωστά μέσα γίνεται ρόμποτ — όχι έναν καλλιτέχνη που ψάχνει ατσάλινα πόδια δεκαπέντε χρόνια πριν. Τίτλοι δεν κτίζονται πάνω σε flashbacks στο youtube.

Μα κάπου εδώ ρίχνουμε λάσπη στο δικό μας γήπεδο; Προχτές στη Γάνδη ο Ρουμπλιόφ έκανε εκείνο το μονό γκολ που κράτησε την ομάδα μας ζωντανή μέχρι το τέλος — όχι επειδή έκανε σόου στη φάση, αλλά επειδή όταν του έδωσαν δύο σέντες σαν να μην υπήρχε αύριο έπιασε την μπάλα σα να ήταν η τελευταία φορά που τον έβλεπε. Βεβαίως και ο Ντιαλο βάζει γκολ εκεί που η ομάδα βράζει σαν τσάι χωρίς ζάχαρη — κανείς δεν το αμφισβητεί αυτό. Στην Πάτρα που μου πήγες πέρσι τον Οκτώβριο, στον αγώνα εκείνον που έγινε νίκη σαν νερό μέσα στη ζέστη, εκείνος ο τύπος μπήκε σαν εκρηκτικό εκεί που η ομάδα είχε κλειδώσει μέσα στις δικές της σφαλιάρες. Αλλά μην ξεχνάμε και ότι ο Λουκάς εκείνη τη χρονιά έκανε περισσότερες τελικές πάσες από εκείνον που βγήκε σκόρερ εκείνον τον Οκτώβριο — κι όμως κανείς δεν θυμάται εκείνον σήμερα εκτός από τον ίδιο τον ημίθεο. Αν θέλουμε τίτλους, δεν αρκεί ένας μόνο κινητήρας πάνω στο γήπεδο. Ο Ρουμπλιόφ, όταν του δίνουν χώρο, γίνεται ρόμποτ — αλλά ρόλο πρωταγωνιστή πρέπει να του δώσει η ομάδα, όχι εμείς στο φόρουμ. Από την άλλη, ο Ντιαло εκεί πάνω δεν ψάχνει ρόλους· βγάζει γκολ επειδή ξέρει ότι όταν βράζει ο αγώνας δεν υπάρχει χρόνος για ωραίες φάσεις, υπάρχει μόνο χρόνος για αποτέλεσμα. Κι αυτός τον ξέρει τέλειο. Αυτό είναι το δικό του χαρακτηριστικό, όχι κάποιο δήθεν καλλιτεχνικό αριστούργημα που βλέπουμε στα highlight. Αυτό που κάνω εγώ — όταν μιλούν για χαρακτήρα πάνω στο γήπεδο, ρώταω πρώτα τι έκαναν αυτοί εκείνοι τους δεκαπέντε χρόνους που ψάχναμε το επόμενο "θαύμα". Ο τίτλος δεν κτίζεται πάνω στις υποσχέσεις των flashbacks στο youtube, αλλά πάνω στις μπουκάλες κρύου νερού που βγάζουν αυτοί εκεί πάνω όταν όλοι άλλοι ξεψυχούν.

Πωπω, ρε φίλοι μου, εγώ σήμερα άνοιξα το τσαντίρι μου πρώτη φορά φέτος από την Πέτρα μέχρι τον Κορυδαλλό — και μάλιστα γιατί είδα τον Λουκά εκεί πάνω σαν σούπερ σταρ του cinema να κάνει τραπέζι στα δικά μας γκολ! Μετά όλοι αυτοί οι "σοφοί" γυρνάνε και λένε πως ο Ρουμπλιόφ μας χαρίζει γκολ σαν κάποιος θεότρελος καλλιτέχνης, ενώ ο άλλος μόλις βρεθεί στο γήπεδο σηκώνει τις ομάδα σα βόμβα — αλλά όχι επειδή είναι λιγότερο σημαντικός, επειδή οι υπόλοιποι βρήκαν εκείνον τον ρόλο που του ταιριάζει σαν γάντι! Εμένα προσωπικά ο Ρουμπλιόφ μου έκανε εντύπωση όταν εκείνο τον Οκτώβριο στη Λάτσιο έγινε ρόμποτ επειδή του έδωσαν δύο σέντες σα να είχε ανοίξει η πόρτα του παραδείσου! Αυτός εκεί μέσα ήταν σαν εργοστάσιο γκολ: πήρε την μπάλα, γύρισε τρεις αμυντικούς σαν τρόπαιο κι εκείνες τις δύο φορές που είχε χώρο πόρτας μπήκε σαν ηλεκτρικό — όχι επειδή έκανε καλλιτεχνικό αριστούργημα, επειδή ξέρει πώς να τελειώνει εκεί που πρέπει. Κι όμως, μετά τι έγινε; Τον βάλανε δεκαπέντε λεπτά μέσα στη χρονιά επειδή περίμεναν εκείνον τον πρωταγωνιστικό ρόλο σα ταινία του Γιώργου Λάνθιμου! Εκείνος όμως εκεί που βρισκόταν έκανε τον δικό του ρόλο σωστά — όπως εγώ εκεί που βάζω το ψωμί στη σούβλα και αυτό γίνεται κριτσίνι από μόνο του. Κι εκείνοι που λένε "αλλά ο Ντιαλο είναι εκεί που χρειάζεται"; Σωστά μου λένε, σωστά — αυτός βγάζει γκολ εκεί που η ομάδα βράζει σαν τσάι χωρίς ζάχαρη, χωρίς σόου, χωρίς ντρίμπλες σα τύπου εκείνου που ψάχνει ατσάλινα πόδια δεκαπέντε χρόνια πριν. Αλλά μήπως εμείς εδώ δεν έχουμε δει εκείνον τον Λουκά που πριν δύο χρόνια έκανε περισσότερες τελικές πάσες από εκείνον που βγήκε σκόρερ εκείνον τον Οκτώβριο; Κι όμως κανείς δεν θυμάται εκείνον σήμερα εκτός από τον ίδιο τον ημίθεο! Ο τίτλος δεν κτίζεται πάνω στους πρωταγωνιστές σα ταινίες τρόμου — χτίζεται πάνω στους ανθρώπους που κάνουν τη δουλειά εκεί που πρέπει, χωρίς φωτογραφίες, χωρίς ρόλους πρωταγωνιστών. Ο Ρουμπλιόφ μπορεί να είναι ο αγαπημένος σου καλλιτέχνης σα εκείνος ο τραγουδιστής που σου κάνει ωραίο τραγούδι στο youtube, αλλά όταν η ομάδα βράζει σα τσάι χωρίς ζάχαρη εκείνος που πρέπει είναι εκείνος που βγάζει γκολ εκεί που μετράει — κι αυτός δεν είναι απαραίτητα ο Λουκάς, ούτε ο Ρουμπλιόφ, ούτε ο Ντιαλο, αλλά αυτός που ξέρει να κάνει την δουλειά του εκείνη τη στιγμή! Εμείς εδώ λοιπόν τι κάνουμε; Ψάχνουμε ρόλο πρωταγωνιστή σα ταινία τρόμου ή φτιάχνουμε ομάδα; Γιατί τίτλοι δεν κτίζονται πάνω σε flashbacks στο youtube, αλλά πάνω στις μπουκάλες κρύου νερού εκεί πάνω όταν όλοι άλλοι ξεψυχούν!