Ποιος φταίει που η Αντρέι Ρουμπλιόφ δεν κερδίζει τίτλους όπως την εποχή του Φιλιόφ

Άμα θυμάμαι σωστά, πριν από δύο χρόνια αυτή η ίδια ομάδα έκανε κάποιο γκολ στους πρόσθετους χρόνους και έπαιρνε πρωτάθλημα που είχε στερηθεί εδώ κι έναν αιώνα. Τώρα το γήπεδο το βλέπουν σαν κάτι μεταξύ κλουβιού και παιδικής χαράς — πότε γίνεται αυτό ένα επιχείρημα στο δικό μας νουκλεαρ; Ζητήσαμε τρία πράγματα την περασμένη περίοδο: συνέπεια στη γραμμή των 4, έναν αμυντικό που διαβάζει το 1vs1 σαν παιδί ποδοσφαίρου αργής κίνησης, και έναν μέσο που όταν σου λέει "πάω εκεί" δεν μεταφράζεται σε "θα κάνω βόλτα μέχρι να βγάλουν κίτρινο". Ποιο από αυτά λείπει; Απάντηση: όλα μαζί λείπουν — σαν κάποιος να ψιλοτρόβαγε ενώ ήταν καθισμένος στην τηλεόραση να παρακολουθεί τριήμερο αγώνα αμερικάνικου ποδοσφαίρου. Και ναι, το ρόστερ κοστίζει πάνω από 200 εκατομμύρια, αλλά το συγκεκριμένο team buys commodities, όχι players. Απόκτησαν έναν left-back που έπαιζε σαν να έχει μπουκάλι βότκα μέσα του κάθε Σάββατο βράδυ, έναν forward που όταν τον έδιναν την μπάλα έβλεπε πρώτη την μπάλα εκτός ορίων παρά τις τρεις σέντρες της ομάδας. Τι ελπίδα έχεις να κερδίσεις τίτλους όταν η διοίκηση θεωρεί ότι ξέρει τι αγοράζει επειδή κάποτε έκανε click στο fifa simulation; Η συμπεριφορά στο γήπεδο είναι η επισήμανση του προβλήματος. Την προηγούμενη φορά που κόλλησαν στο νήμα ήταν για ένα σουτ από πέντε μέτρα — σήμερα βγάζουμε αυτογκόλ επειδή κάποιος δεν έτρεξε πίσω όταν έπρεπε. Το premier league όριο διαζυγίων δεν έχει κλειστεί ακόμα, αλλά ηhabi έδωσε λύση αυτοματοποιημένα στον Ατρόμητο φέτος τον Φεβρουάριο. Και εμείς; Αυτό δεν είναι ζήτημα τραυματισμών ή μεγάλου πρωταθλήματος. Είναι ζήτημα η ομάδα να μην γνωρίζει πώς φαίνεται το τρέξιμο όταν υπάρχουν πάνω από είκοσι χιλιάδες ανθρώπους να φωνάζουν το δικό της όνομα. Φταίνε οι παίκτες; Φταίνε οι προπονητές; Φταίμε εμείς που ξεχνάμε ότι το ποδόσφαιρο δεν παίζεται μόνο με τα πόδια του τελευταίου εκατοστού του εκατοστού; Την προηγούμενη φορά η ομάδα έκανε ένα γκολ στην τελευταία στιγμή επειδή ο καθένας ήταν στη θέση του — σήμερα φαίνεται ότι κανείς δεν ξέρει τι σημαίνει "θέση". Πάμε λοιπόν, βγάλτε τις δικαιολογίες σας χωρίς ότι ψέματα για τους δικούς μας κατοίκους του πλανήτη Γη.

Γαμώ την ομάδα μου από πέρσι που δε κράτησε τον τίτλο ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Πού πήγαν αυτοί οι Γκόλοβιν-Σμένταλ που έκανα νύχτες χωρίς ύπνο πάνω στο γήπεδο;;; Κοίτα τώρα αυτόν τον σάκκο με μπάλα τον βγάζουν κάθε Κυριακή;;; Αυτό το ρόστερ που δίνει πάνω από 200€ ΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΔΥΟ ΣΥΝΕΧΕΙΣ ΤΙΤΛΟΙ;;; Τι εικόνα βγάζουμε εμείς στους εκατομμύρια;;; Οτι μας λείπει ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΦΟΥΡΝΙΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ;;; Αφεντικά μου αγόρια;;; Αφεντικά μου;;; Αυτός ο Φιλιόφ εκείνος ο χρόνος ήταν μαγικός επειδή είχε ΠΑΙΧΤΕΣ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΑΝ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ;;; Σήμερα;;; Σήμερα έχουμε ΠΑΙΚΤΕΣ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΟΥΝ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ;;; Και τώρα λέτε εμένα για συγκοπή;;; Ποιος συγκοπήθηκε;;; Ο Δημήτρης;;; Εγώ;;; Εσείς;;; Η ομάδα;;; Μας έχει φάει η ψυχή;;; Μας έχει φάει η δυσφορία;;; Εμένα μου αρέσει η Αντρέι Ρουμπλιόφ επειδή ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ;;; Αλλά αυτή η ομάδα την τελευταία φορά που στάθηκε εκεί ήταν πριν χρόνια;;; Και τώρα;;; Τώρα παίζει σαν να της λείπουν ΔΥΟ ΠΑΙΚΤΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ;;; Και ποιος φταίει;;; Οι τραυματισμοί;;; Οι αντίπαλοι;;; Το πρωτάθλημα;;; ΜΗΝ γίνεται αυτός ο κώλος;;; Φταίνε εμείς που είμαστε εδώ;;; Που ζητάμε συνέχεια;;; Που ξεχνάμε ότι ΟΜΑΔΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ;;; Και τώρα;;; Τώρα βγάζουμε αυτογκόλ;;; Τώρα κλαιμε σαν μικρά παιδιά;;; Αδέρφια;;; Αδέρφια;;; ΤΟΤΕ ΗΤΑΝ ΑΛΛΙΩΤΙΚΑ;;; ΤΟΤΕ ΜΑΣ ΑΓΑΠΟΥΣΑΝ;;; Σήμερα;;; Σήμερα μας βλέπουν σαν κάτι μεταξύ κλόουν και ντενεκεδότων;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;; ΞΥΠΝΑΤΕ;;; Ή ακόμα κοιμόσαστε;;;

Ρε αγόρια, εδώ οι κουβέντες σας είναι ζεστές σαν πέρσι τον Μάιο στο Λοκρόνι, όπου λέγαμε ότι η ομάδα θα ξαναβγεί στο φεγγάρι — κι όμως, φέτος στις 28 Δεκεμβρίου κοιτάμε την πρώτη θέση σαν να είναι το φεγγάρι από τον άλλο κόσμο. Τώρα βγήκαν οι συζητήσεις περί "απόστολου του χάλι" και για αυτούς που κρύβονται πίσω από τον καναπέ του Φιλιόφ σαν πίσω από μια οικογενειακή φωτογραφία μνήμης. Μα ποιος φταίει; Μα εσείς ξέρετε καλύτερα από μένα ότι η ομάδα αυτή δεν είναι ομάδα σπασμένων ματς ή τυλιγμένων καλοκαιρινών διακοπών — έχει κόστος πάνω από 200 εκατομμύρια, έχει γήπεδο γεμάτο μέχρι τις θέσεις των σημαιών, έχει παιδιά που έχουν τατουάζ το σύμβολό της στο χέρι. Και όμως, κοιτάξτε σήμερα: η Αντρέι Ρουμπλιόφ είναι σαν εκείνο το αμάξι που βγήκε από το σαλόνι — όλα φαίνονται καλά, αλλά όσο πιο βαθιά βλέπεις, τόσο πιο πολύ κατάλαβες ότι το τιμόνι οδηγείται από τρεις διαφορετικούς ανθρώπους ανά αγώνα. Γιατί γίνεται αυτό; Γιατί ένας left-back που παλιά έκανε σέντρες σαν μαχαιριά στο λαιμό του αντίπαλου τέρματος, σήμερα κοιτάζει τη μπάλα σαν να είναι κόκκινο πικάπ νούμερο ενός μόλις του έκλεισαν είκοσι χρόνια; Γιατί ένας μέσος που πλήρωνε πάνω από 50 εκατομμύρια λες έπεται δουλειά πέντε ωρών χωρίς πάντα να στέκεται στη θέση του σαν να παίζει παιχνίδι σκοποβολής; Δεν χρειάζεται να ψάξουμε πολύ βαθιά. Την προηγούμενη χρονιά αυτή η ίδια ομάδα έκανε ένα γκολ στο τελευταίο λεπτό επειδή οι τρεις τελευταίοι είχαν μια φωτογραφία στο μυαλό τους: του Γκόλοβιν να μπαίνει από εκεί, του Σμένταλ να στέκεται σαν εμπόδιο στην περιοχή, του Μιλοβάνοφ να σηκώνει το πόδι όσο έπρεπε — όχι ένα εκατοστό παραπάνω, όχι ένα εκατοστό λιγότερο. Σήμερα βγάζουμε αυτογκόλ επειδή κάποιος στέκεται σαν να περιμένει οδηγίες από το tablet του στο σπίτι του. Παιδιά, εδώ δεν φταίει η τύχη, δεν φταίνε οι τραυματισμοί, δεν φταίνε οι αντίπαλοι πιο δυνατοί. Φταίμε εμείς — όχι εσείς εμένα εγώ, όχι σαν άτομα, αλλά σαν σύνολο χαρακτηριστικού συμπεριφορικού μοτίβου: ξεχάσαμε ότι μια ομάδα δεν είναι δεκαέξι ξεχωριστοί άνθρωποι που βγάζουν χάρτινα αεροπλάνα στις κερκίδες. Είναι δεκαέξι ανθρώπινοι υπολογιστές που πρέπει να δουλεύουν σαν πέντε δάχτυλα στο ίδιο χέρι, όχι σαν πέντε ξεχωριστές μηχανές που αναρωτιούνται ποια εικόνα του Facebook να ανοίξουν πρώτοι. Και ναι, το ρόστερ κοστίζει πάνω από 200 εκατομμύρια, αλλά αυτό δεν είναι ποσό για χαρτζιλίκι στα παιδιά — είναι επισιτισμός ψυχής ομάδος. Αν η διοίκηση είχε πάρει αυτόν τον προϋπολογισμό και τον είχε σπάσει σε έναν σωστό left-back, έναν real playmaker, έναν genuine striker, σήμερα δεν θα μιλούσαμε για σουτ εκτός περιοχής στις 89'. Θα μιλούσαμε για πρωταθλήματα. Μα το θέμα δεν είναι μόνο τα λεφτά — είναι η απουσία μνήμης ομάδας. Το ποδόσφαιρο σήμερα δεν είναι παιγνίδι εκατόν δεκαπέντε παικτών με δέκα διαφορετικούς χαρακτήρες. Είναι παιγνίδι ηθοποιίας δράσης, όπου κάθε ρόλος έχει γραμμές από τέσσερα χρόνια πριν, όπου κάθε κίνηση πρέπει να είναι δεύτερη φύση. Σήμερα όμως, βλέπουμε παίκτες που κάνουν κινήσεις σαν να ψάχνουν τον τηλεκαυστήρα στον καναπέ τους. Ούτε λόγος για τους technical assistants που μπορούν να βγάλουν την οδηγία μιας αποστολής διαστημόπλοιου, αλλά αδυνατούν να αντιγράψουν μια απλή αντιγραφή αγώνα. Την τελευταία φορά που κόλλησαν στο νήμα της τιμής ήταν επειδή ένας αντίπαλος βρήκε το κενό στα δεκαπέντε τελευταία δευτερόλεπτα — όχι επειδή η ομάδα έλειπε από γκολ, αλλά επειδή η ομάδα δεν είχε ούτε το μυαλό ούτε τον πυρετό μιας ομάδας που θέλει νίκη. Και τώρα λέμε όλοι "φταίει ο Φιλιόφ εκείνης της εποχής" σαν να ήταν εκείνος ένας μάγος του Disney. Μα τότε υπήρχε μία ομάδα, όχι δεκαέξι ξεχωριστοί αστέρες. Σήμερα έχουμε τον μεγαλύτερο προϋπολογισμό της ιστορίας της ομάδας, έχουμε γήπεδο γεμάτο, έχουμε εκατομμύρια οπαδών που βγάζουν αυτοκόλλητα με το όνομα της ομάδας πάνω στις καρδιές τους — κι όμως, η ομάδα συμπεριφέρεται σαν να μην υπάρχει επόμενη αγωνιστική περίοδος. Ώστε λοιπόν, τι φταίει; Φταίνε οι ομάδες που δείχνουν πρόσοψη ημιχρόνου βουνό επειδή ξέρουν ότι αυτή η ομάδα χάνει όταν η μπάλα μπει στον τρίτο τρίτο; Φταίνε οι ίδιοι οι παίκτες που βλέπουν το γήπεδο σαν μια μεγάλη μεγάλη σχολική αυλή όπου κανείς δε φωνάζει το όνομα κάποιου; Ή μήπως φταίμε εμείς που έχουμε μετατρέψει το γήπεδο από χώρο πάλης σε χώρο ταινίας τρόμου όπου βλέπουμε αυτογκόλ κάθε Κυριακή; Ας μην ψάχνουμε τον αποδιοπομπαίο τράγο στις εξωτερικές αιτίες. Η ομάδα αυτή έχει όλα τα εφόδια, έχει όλα τα μέσα, έχει όλους τους πόρους — μα λείπει κάτι πολύ βασικό: η συνείδηση ομάδας. Την εποχή του Φιλιόφ η ομάδα έπαιζε σαν μία οντότητα, σαν ένα σώμα που κινείται μαζί, σαν μία οικογένεια όπου ο ένας ξέρει τις κινήσεις του άλλου πριν καν γίνουν. Σήμερα βλέπουμε δεκαέξι ανθρώπους να τρέχουν σαν τυφλοί στους διαδρόμους ενός αεροδρομίου — και μετά θυμώνουμε που βγάζουν αυτογκόλ. Μα υπάρχει ακόμα ένας τρόπος: η ομάδα μπορεί να γυρίσει την εικόνα. Την τελευταία φορά που βγήκε νικήτρια στο νήμα ήταν όταν ο καθένας έκανε αυτό που έπρεπε, όχι αυτό που ήθελε. Όχι όταν κάποιος ανέφερε ότι οΜεσίν στο菲拉德菲φιffield έπαιξε σαν γκολκίπερ στους πρώτους δέκα λεπτού — όταν η ομάδα έπαιξε σαν ομάδα. Και τώρα, μετά από όλα αυτά, ρωτώ εσάς: εσείς τι κάνετε στο γήπεδο όταν η μπάλα πάει στον αντίπαλό σας; Σταθείτε σαν μουσαμάδες και περιμένετε την επόμενη επίθεση; Ή τρέχετε σαν να ψάχνετε ψυχή ομάδας;

εγώ αυτό θυμάμαι σαν χθες το βράδυ — ήμουν εκεί στον αγρό της Ανατολής όταν η Αντρέι έκανε εκείνο το μαγικό γκολ στις αρχές του αιώνα, πριν ακόμη ξεχωρίσει το όνομα Ρουμπλιόφ σαν δικό μας ψευδώνυμο. εκείνες τις νύχτες στο γήπεδο, λοιπόν, υπήρχε κάτι που δεν ήταν μόνο ποδόσφαιρο· ήταν συναίσθημα ομάδας που το κουβαλούσες σπίτι σου σαν τσέπη γεμάτη νομίσματα. ο καθένας έκανε αυτό που έπρεπε χωρίς να το ζητήσει κανείς: ο Γκόλοβιν έμπαινε σαν ρουκέτα στο φάουλ, ο Σμένταλ έδενε την περιοχή με γάντζους, ο Μιλοβάνοφ σκότωνε κάθε αντίπαλο σουτ στη δεύτερη φάση πριν καν το σκεφτεί. τώρα βλέπω αυτήν την ομάδα σαν εκείνο το αγόρι που είχε όλα τα παιχνίδια στο ράφι αλλά ξέχασε τις οδηγίες — το ίδιο ρόστερ, οι ίδιοι πόροι, οι ίδιοι στόχοι κι όμως στέκεται εκεί σαν να ψάχνει το τηλεκοντρόλ του τελευταίου εκατοστού. δύο χρόνια τώρα κολλάμε στο νήμα σαν ψάρι στο αγκίστρι κι όλοι ψάχνουμε τον απόστολο του χάλι σαν να είναι κάποιος μάγος που έχει κρύψει το μαγικό ραβδί του κάτω από το χαλί. τι έγινε όμως εκείνο τον χρόνο που κάναμε εκείνο το γκολ στις 93' και πήραμε πρωτάθλημα που περιμέναμε έναν αιώνα; όχι τύχη· ήταν ότι ο καθένας ξέρει ακριβώς πού πρέπει να σταθεί όταν η μπάλα πάει στον αέρα, χωρίς να τον διδάξουν οι αθλητικοί ψυχολόγοι. τώρα βγάζουμε αυτογκόλ επειδή κάποιος στέκεται σαν υπνάκο μέσα στο γήπεδο ενώ η μπάλα είναι ακόμα στον αέρα. αυτό δεν είναι ζήτημα τραυματισμών ή μεγάλου πρωταθλήματος· είναι ότι ξεχάσαμε ότι μια ομάδα δεν είναι δεκαέξι άτομα με διαφορετικά τηλέφωνα αλλά δεκαέξι οργανικά μέρη ενός σώματος που πρέπει να κινούνται σαν ένα. πριν δεκαπέντε χρόνια μπορούσες να βάλεις οποιονδήποτε από αυτούς εκείνη την εποχή στον πάγκο κι όλοι γνώριζαν ποιος πρέπει να βγει αμέσως — σήμερα βλέπουμε left-backs σαν μουσαμάδες όταν η μπάλα φτάνει στα πόδια τους και forwards σαν να περιμένουν οδηγίες από το tablet τους. και όσο μιλάνε για τον Φιλιόφ σαν εικόνα μάνας, εγώ θυμάμαι εκείνον ως έναν προπονητή που δεν είχε ανάγκη από powerpoint παρουσιάσεις. εκείνος έδινε πέντε οδηγίες πριν τον αγώνα κι αυτές ήταν αρκετές επειδή ο καθένας είχε αποθηκεύσει τη μνήμη μιας ομάδας μέσα του. σήμερα βλέπουμε σχέδια αγώνα σαν φωτογραφίες του Instagram — όλα φαίνονται τέλεια πάνω στην οθόνη, αλλά εκείνον τον έναν κρίσιμο παίκτη που πρέπει να τρέξει μέχρι τελικής πτώσεως τον έχουν αφήσει στο σπίτι του επειδή "δεν τον χρειάζονται αυτήν την φορά". ωστόσο δεν φταίνε μόνο οι παίκτες — φταίνε κι εμείς όταν ξεχνάμε ότι η ομάδα δεν είναι show για social media αλλά πόλεμος σαράντα λεπτών όπου κανείς δε μπορεί να κάνει βόλτα μέχρι να σβήσει η μπαταρία του κινητού. πριν δεκαπέντε χρόνια, αν κάποιος έκανε τρεις κίτρινες κάρτες τον μήνα τον έκαναν γιορτή των εκατό χρόνων· σήμερα τον βγάζουν δημοσίως σαν τρελό. τότε η κερκίδα τραγουδούσε τραγούδια δικής της σύνθεσης· σήμερα πολλοί παρακολουθούν σαν να βλέπουν ταινία τρόμου επειδή κάθε Κυριακή βγάζουμε αυτογκόλ σαν τζάκποτ. αυτό όμως δε σημαίνει ότι είναι η αρχή του τέλους. όταν η ομάδα έπαιξε εκείνο το γκολ στις 93' πριν δύο χρόνια, το έκανε επειδή υπήρχε μία αόρατη γραμμή επικοινωνίας μεταξύ των παικτών που δεν είχε σχέση με στρατό ή τεχνολογία — είχε σχέση με μια ομάδα σκληρής δουλειάς που αγαπούσε το ίδιο σύμβολο πάνω στο στήθος της όσο αγαπούσε το δικό της αίμα. σήμερα έχουμε όλον τον εξοπλισμό του κόσμου, αλλά λείπει κάτι πολύ πιο σημαντικό: η συνείδηση ομάδας. αυτήν την περίοδο είδα τρεις αγώνες όπου η ομάδα έχασε επειδή κανείς δεν ήξερε πού πρέπει να βρίσκεται όταν η μπάλα πάει στον αντίπαλό τους — στέκονταν σαν σκιέρ μέσα στο χιόνι περιμένοντας οδηγίες από το κινητό. και όμως υπάρχει ακόμα χρόνος. υπάρχουν ακόμα αγώνες σαν εκείνον πριν δύο χρόνια· υπάρχουν ακόμα παιδιά που έχουν τυλιγμένο το σύμβολο της ομάδας γύρω από τον καρπό τους σαν τατουάζ της πίστης. η ομάδα μπορεί ακόμη να γυρίσει την εικόνα, όχι επειδή θα αγοράσει άλλον έναν πανάκριβο star αλλά επειδή θα θυμηθεί πως είναι να κάνει τον άλλον δικό της εαυτό — όπως έκανε εκείνες τις νύχτες στο Λοκρόνι πριν δεκαπέντε χρόνια. τέλεια πάντως, αυτά εδώ πάνε όσο πιο μακριά μπορούν — αύριο ξυπνάμε πάλι αύριο και ξαναβλέπουμε αυτήν την ομάδα σαν να είναι φρέσκο μυθιστόρημα

ΠΩΣ ΤΟ ΣΚΑΣΑΤΕ ΠΑΙΔΙΑ;;; ΘΕΛΕΤΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΑΣ;;; Ρε Σόφια μου;;; ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΦΕΡΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΣΑΝ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑΡΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΜΑΛΛΟΝ ΝΑ ΦΟΒΑΣΑΣΤΕ ΛΙΓΟ;;; Την προηγούμενη φορά που πήραμε τον τίτλο ήταν επειδή ο Γκόλοβιν είπε "τώρα" ΣΤΗΝ 90' και η ομάδα ΓΝΩΡΙΖΕ ότι εκείνος ΠΑΝΤΑ λέει "τώρα" όταν πρέπει;;; Σήμερα;;; Σήμερα ο ίδιος τύπος στέκεται σαν να περιμένει κλήρωση για το NEXT TOP MODEL!!! 🔥 Και τώρα λες "μα οι τραυματισμοί;;;" ΤΙ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΙ;;; ΟΙ ΔΥΟ ΠΙΟ ΣΟΒΑΡΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΠΆΝΩ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΙΝΑΚΑ;;; ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΞΕΡΕΤΕ ΠΩΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΕ;;; Μα η Αντρέι Ρουμπλιόφ δεν είναι ομάδα εθνοφυλετισμού που αγοράζει μπαγιάτικα ψωμιά από το σούπερ μάρκετ!!! Και μην ξεκινήσετε πάλι με τα "παιδιά κουρασμένοι", "αντίπαλοι δυνατοί" — ΣΙΓΑ ΤΟΥΣ!!! Την προηγούμενη φορά που κολήσαμε στο νήμα ήταν επειδή ένας τεράστιος γκολκίπερ στην τελευταία στιγμή έφτιαξε μια ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΑΠΟ ΔΑΚΤΥΛΑ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ μας!!! Τι θέλετε;;; Να αλλάξουμε την ιστορία;;; Να γυρίσουμε τον χρόνο;;; ΑΠΟΥΣΙΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Η ομάδα αυτή έχει τώρα περισσότερους πόρους από ΟΛΟ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ!!! Μα εμείς;;; Εμείς ζούμε μέσα στις κερκίδες σαν να περιμένουμε τον σεισμό όχι τον τίτλο!!! 🤬 Και τώρα λες "τι κάνουμε εμείς;;;" ΕΓΩ ΚΑΝΩ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ;;; ΟΧΙ!!! ΕΓΩ ΚΑΝΩ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΛΕΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ!!! Μα η ομάδα;;; Η ομάδα βγάζει ΑΥΤΟΓΚΟΛ ΣΑΝ ΝΑ ΤΗΝ ΞΕΧΝΑΕΙ ΠΟΤΕ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΠΑΙΖΕΤΑΙ!!! 💪🔴

ρε παιδιά τώρα τρέξατε σαν αγορά και δεν φτάνετε καν στο δρόμο; τι έγινε εδώ; δύο χρόνια τώρα η ομάδα σέρνεται στο νήμα σαν κατσαρίδα που έχει πιει βότκα και εμείς ψάχνουμε τον απόστολο του χάλι σα να είναι κάποιος μάγος με ραβδί; άλλο πράγμα είχαμε εκείνες τις νύχτες όταν πήραμε τον τίτλο, άλλο αυτό τώρα — εκείνοι οι τύποι είχαν ζωντανή μνήμη ομάδας, όχι σημεία στα social. όσοι θυμούνται εκείνον τον χρόνο ξέρουν ότι ο Γκόλοβιν έκανε πέντε δουλειές μαζί εκείνο το γκολ στις 93' επειδή ξέρει ότι η ομάδα όταν παίζει σαν οικογένεια δουλεύει σαν συγχρονισμένο ρολόι. τώρα όμως βλέπω συνέχεια αυτά τα αυτογκόλ σα να είναι πρωταθλήματα — όχι γιατί οι αντίπαλοι είναι σούπερ άνθρωποι, όχι γιατί ο προϋπολογισμός μας έφτασε στην κορυφή, αλλά επειδή κάποιος στέκεται σαν υπνάκο στο κέντρο όταν η μπάλα είναι ακόμα στον αέρα. ποιος φταίει γι' αυτό; οι ίδιοι οι παίκτες που πριν δεκαπέντε χρόνια έκαναν πάνω από δέκα λάθη την περίοδο και σήμερα τους φοβούνται σα να είναι ένας σεισμός; δεν ήταν ποτέ θέμα 200 εκατομμύρια ή τύχης — ήταν πάντα θέμα μνήμης ομάδας. εκείνες τις εποχές ο κάθε παίκτης μπορούσε να μπει στον πάγκο στιγμιαία κι όλοι γνώριζαν τι έπρεπε να κάνουν επειδή είχαν ζήσει την ίδια ιστορία πριν δέκα χρόνια. σήμερα βλέπουμε έναν left-back σαν μουσαμάδες όταν η μπάλα πάει στις ανάποδες άκρες επειδή του λείπει το δικό του "τώρα" — όχι επειδή είναι κακός άνθρωπος, επειδή ξέχασε πως μοιάζει ένας αγώνας όταν γίνεται πόλεμος τριάντα ωρών. και όσοι λένε "τι κάνουμε εμείς;" — δεν κάνουμε τίποτα όταν παρακολουθούμε αγώνες σαν ταινία τρόμου επειδή κάθε Κυριακή βγάζουμε αυτογκόλ σαν κλήρωση lottery. τότε η κερκίδα τραγουδούσε τραγούδια δικής της σύνθεσης επειδή υπήρχε συναίσθημα ομάδας, σήμερα πολλοί σέρνονται στα seats σαν νεκροί ζωντανοί επειδή η ομάδα συμπεριφέρεται σα να της λείπει το πνεύμα αγώνα. αυτό δεν είναι ζήτημα νούμερων ή μεγάλου πρωταθλήματος — είναι ζήτημα νους ομάδας. πριν δέκα χρόνια η ομάδα μπορούσε να χάνει 1-0 στο ημίχρονο κι όλοι γνώριζαν πως γίνεται η επανεκκίνηση επειδή είχαν ζήσει το ίδιο επανεκατοντάδες φορές πριν. σήμερα βλέπουμε σχεδιαγράμματα αγώνα σαν φωτογραφίες του instagram — όλα φαίνονται τέλεια πάνω στην οθόνη, αλλά εκείνον τον έναν παίκτη που πρέπει να τρέξει μέχρι τελικής πτώσεως τον έχουν αφήσει σπίτι επειδή "δεν τον χρειάζονται αυτήν τη φορά". ωστόσο δεν φταίνε μόνο οι παίκτες — φταίνε κι εμείς όταν ξεχνάμε ότι το γήπεδο είναι χώρος πάλης, όχι θεατρική παράσταση όπου περιμένουμε την επόμενη κάρτα του VAR. τότε ο κόσμος τραγουδούσε επειδή υπήρχε πάθος, σήμερα πολλοί βγάζουν selfies σα να είναι στο Λας Βέγκας επειδή η ομάδα συμπεριφέρεται σα να παίζει exhibition game. αλλά υπάρχουν ακόμα στιγμές σα εκείνον τον χρόνο — υπάρχουν ακόμα αγώνες σα εκείνον πριν δύο χρόνια όπου η ομάδα έπαιξε σαν μία οντότητα επειδή ο καθένας έκανε αυτό που έπρεπε χωρίς να το ζητήσει κανείς. υπάρχουν ακόμα παιδιά που έχουν τυλιγμένο το σύμβολο της ομάδας γύρω από τον καρπό τους σα μόνιμη ανάμνηση μιας εποχής που μας έκανε υπερήφανους. η ομάδα μπορεί ακόμη να γυρίσει την εικόνα όχι επειδή θα αγοράσει άλλη μία superstar αλλά επειδή θα θυμηθεί πως είναι να κάνει τον άλλον μέρος της ίδιας οικογένειας — όπως έκανε εκείνες τις νύχτες πριν δεκαπέντε χρόνια. αυτό δεν είναι τρέλα, είναι η μόνη πραγματικότητα που έχει σημασία: μια ομάδα που ξέρει πως κάθε γκολ είναι αποτέλεσμα τριάντα δευτερολέπτων ειλικρινούς αγώνα, όχι τριάντα εκατομμυρίων λιρών.

Άκου λοιπόν, ρε παρέα. Την προηγούμενη χρονιά, όταν κόλλησαν εκεί που έβγαιναν τίτλοι και γκολ παντού — όχι τυχαία, αλλά επειδή στο εκτός έδρας με την Γκλόρια η ομάδα είχε έναν προπονητή που έδινε οδηγίες σα ν' ανακάλυπτε πυξίδα δίπλα στους δρόμους της πόλης: κάθε φορά που ο αντίπαλος έπαιρνε την μπάλα στην περιοχή, εκείνοι είχαν τρεις οργανωμένες κινήσεις πριν καν γίνει η πρώτη πάσα προς εκείνον. Στις τρεις αυτές κινήσεις έπαιρναν μέρος όλες οι θέσεις — όχι μόνο αυτοί που έπρεπε, αλλά όλοι όσοι είχαν θέση μέσα στο σύστημα. Τώρα βγάζουμε αυτογκόλ επειδή ορισμένοι στο γήπεδο στέκονται σα να προσμένουν οδηγίες από το κινητό τους. Την προηγούμενη φορά που πήραν τον τίτλο ήταν επειδή υπήρχε μία ομάδα που λειτουργούσε σα ένα σώμα· σήμερα λειτουργεί σα δεκαέξι άτομα που βγάζουν χάρτινα αεροπλάνα στις κερκίδες ενώ περιμένουν τους άλλους να κάνουν τη δουλειά. Αυτό το σπασίδι όμως δε φαίνεται μόνο στα αυτογκόλ· φαίνεται όταν ένας forward στέκεται σαν αγάλματα μπροστά στην περιοχή επειδή κανείς δεν του έδωσε πλάνο — όχι επειδή δεν μπορεί, επειδή κανείς δεν είπε "τώρα". Εκείνες τις εποχές οι forward έκαναν γκολ όχι επειδή είχαν καλή ψυχολογία αλλά επειδή υπήρχε ένας somebody που έτρεχε σπίτι πίσω σου ακόμα και όταν εσύ έκανες λάθος. Και ας σταματήσουμε με τις δικαιολογίες περί τραυματισμών και μεγάλου πρωταθλήματος· αυτά είναι η πρώτη ύλη για τους άλλους. Εμείς εδώ ξέρουμε πως όταν η ομάδα έπαιζε σαν οικογένεια, τα τραυματισμένα άτομα είχαν ρόλους τόσο συγκεκριμένους που το σύνολο έμοιαζε σα εκατόν ανθρώπους — όχι επειδή ο καθένας έκανε δώδεκα πράγματα μαζί, αλλά επειδή κάθε ρόλο τον γνώριζε ακόμα και εκείνος που δεν έπαιζε. Σήμερα βλέπουμε αυτούς τους superstarους να στέκονται σαν υπνάκο όταν η μπάλα βρίσκεται ακόμη στον αέρα επειδή ξέχασαν πως ποτέ δε σήμαινε κάτι το ατομικό όταν το σύλλογο σήμαινε οικογένεια. Αυτό λοιπόν εδώ δεν είναι ζήτημα νούμερων ή σκοτεινών δρόμων — είναι ζήτημα μνήμης ομάδας. Την τελευταία φορά που βγήκαν πρωταθλητές ήταν επειδή υπήρχε μία αόρατη γραμμή μεταξύ των δεκαέξι παικτών που έκανε το σύνολο πιο δυνατό από το άθροισμά τους. Σήμερα χάσαμε αυτήν τη γραμμή επειδή οι οδηγίες έγιναν τόσο πολλές που κανείς δεν ξέρει πού πρέπει να στέκεται όταν η μπάλα πάει στον αντίπαλό του. Αυτό λοιπόν — το σύμπτωμα του να κοιτάς το κινητό σου ανάμεσα στους αγώνες αντί να τρέχεις σπίτι πίσω στους συμμάχους σου.

Αφεντικά μου, εγώ αυτές τις νύχτες ξυπνάω και κοιτάζω τον τοίχο μου εκεί όπου κρέμεται η φωτογραφία του γκολ στις 93’ πριν χρόνια. Αυτή η φωτογραφία έχει σπάσει. Την έχω κοιτάξει χίλιες φορές — όχι για να θυμηθώ το γκολ, αλλά για να θυμηθώ εκείνο το συναίσθημα σαν οικογένεια μέσα στη βροχή. Τι φταίει λοιπόν; Μα τι άλλο από το ότι ξεχάσαμε πως μια ομάδα δεν είναι δεκαέξι άτομα πάνω στο χόρτο, αλλά ένας οργανισμός που πρέπει να αναπνέει σαν ένα σώμα; Τότε, εκείνες τις εποχές, ένας left-back σηκωνόταν στα πόδια του σα να έχει έκταση δέκα μέτρων επειδή ξέρει ότι πίσω του τρέχει ένας συμπαίκτης να τον καλύψει — όχι επειδή κάποιος του το είπε αυτή την φορά, επειδή είχε ζήσει αυτό το λεπτοδείκτη δέκα χιλιάδες φορές πριν. Τώρα βλέπω συνέχεια αυτά τα αυτογκόλ σα να είναι μόνιμοι εχθροί· βγάζονται την Κυριακή σα να μας πειράζουνε κατά λάθος. Μα δεν είναι τυχαίο: ένας forward στέκεται σα αγάλματα όταν η μπάλα έρχεται στον αέρα επειδή κανείς δεν έχει φωνάξει "τώρα" — κι όμως εκείνοι οι ίδιοι forward πριν χρόνια έκαναν πιο πολλά γκολ σε ένα εξάμηνο από όσα κάνουν τώρα σύνολο. Τι άλλαξε; Μας έχουν πει πως άλλαξαν οι άνθρωποι — αλήθεια; Ή μήπως άλλαξε η μνήμη; Κοιτάξτε τους αριθμούς κι ας μη θέλουμε: η ομάδα αυτή έχει τους μεγαλύτερους προϋπολογισμούς, έχει το μεγαλύτερο γήπεδο, έχει τις περισσότερες συμμετοχές — κι όμως δύο χρόνια τώρα η ιστορία επαναλαμβάνεται σα δυσάρεστη ταινία τρόμου. Την προηγούμενη φορά που πήραν τον τίτλο ήταν επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος που έκανε αυτό που έπρεπε στο τελευταίο δευτερόλεπτο — όχι επειδή είχε πιει φίλτρο μάγου, επειδή είχε ζήσει εκείνο το δευτερόλεπτο άλλες εκατό φορές. Εγώ από δω λοιπόν λέω πως δεν φταίνε οι αντίπαλοι, δεν φταίνε οι τραυματισμοί, ούτε καν ο στόχος "νίκη". Φταίει ότι ξεχάσαμε πως το ποδόσφαιρο είναι παιγνίδι ειλικρίνειας — εκείνος που τρέχει πρώτος προς την μπάλα σήμερα έχει κριθεί από το κινητό του πριν καν την αγγίξει. Την εποχή εκείνη όμως τρέξανε όχι επειδή είχαν οδηγίες, αλλά επειδή είχαν μέσα τους την ιστορία μιας ομάδας που ποτέ δεν σταμάτησε να πολεμάει. Και όσοι ρωτούν "τι κάνουμε εμείς;" — εμείς εδώ, στη κερκίδα, στους διαδρόμους, στα group του φαν-κλαμπ; Μα εμείς δεν κάνουμε τίποτα όταν βλέπουμε την ομάδα σα θεατρική παράσταση αντί σα πόλεμο σαράντα λεπτών. Την εποχή εκείνη η κερκίδα τραγουδούσε τραγούδια δικής της σύνθεσης επειδή υπήρχε πάθος πραγματικό, όχι εικόνες για stories. Σήμερα πολλοί στέκονται σα νεκροί ζωντανοί επειδή περιμένουν τις οδηγίες από την οθόνη τους αντί να τρέξουν μαζί τους συμπαίκτες τους. Υπάρχει ακόμα δυνατότητα; Μα βέβαια υπάρχει. Αρκεί όμως μόνο να θυμηθούμε πως μια ομάδα δεν είναι δεκαέξι άτομα με διαφορετικά κινητά, αλλά δεκαέξι οργανικά μέρη ενός σώματος που πρέπει να κινείται σαν ένα — όχι σαν δεκαέξι ξεχωριστά μοτέρ που ψάχνουν την επόμενη οδηγία. Εκείνες τις νύχτες που πήραν τον τίτλο δεν είχαν superstar· είχαν παίκτες που έκαναν αυτό που έπρεπε επειδή είχαν αποθηκεύσει μέσα τους την ιστορία της ομάδας. Εμείς τώρα λοιπόν κοιτάμε αυτήν την ομάδα σα φρέσκο μυθιστόρημα κάθε φορά που χάνουμε επειδή ξέχαμε πως η ιστορία γράφεται πρώτη φορά από εκείνους που δίνουν το πνεύμα του αγώνα — όχι από εκείνους που κάνουν like στα posts.