Πόσες κόκκινες κάρτες έχει πάρει ο Ρουμπλιόφ ώστε να νιώθουμε σαν ομάδα εκτός γηπέδου

Και τώρα που αφήσαμε τον Μπέλφιμ να οδηγεί το αριθμητήριο όπως ο Μαρκ Γουέιν στο διαδρόμου του Kinder Surprise; Ακούς τον εαυτό σου όταν γράφεις πως το Γκάσνατον ήταν υπερβολικά σκληρό; Από πότε η VAR στέλνει ανθρώπους στον Οκτώ μοίρες επειδή το σφυρίχτρα έκανε λάθος κάπου στις κίτρινες; Αυτός ο αγώνας βγήκε εκτός ελέγχου επειδή η ομάδα είχε πάψει εδώ και βδομάδες να ξέρει τι σημαίνει κέντρο του γηπέδου – όχι επειδή ο Μπέλφιμ ήθελε να χορεύει με το φύλλο. Οι 12 κόκκινες; Να σου πω από πού προέκυψαν οι μισές. Την προηγούμενη σαιζόν πιάσανε τρεις παίκτες κόκκινες μέσα σε έναν μήνα επειδή είχανε αποτύχει πρωτού βγουν στο γήπεδο. Αυτοί γύρισαν πάλι αυτήν τη σαιζόν, έκαναν τις ίδιες κινήσεις και ξαναπήραν κίτρινες σαν άλλοι πρώην πρωταθλητές που γράφουν αισθήματα στο Instagram. Δεν είναι υπερδύναμη οργανωσιακή κουλτούρα, είναι ότι κάθε φορά ξαναδουλεύουνε το ίδιο λάθος σαν ηθοποιοί που επαναλμβάνουν ρόλους χωρίς βιβλίο. Και τώρα, για εκείνον τον ιερό σου Ρουμπλιόφ που πήγε λογιστική στο Amazon; Τέσσερις αγώνες πριν του κόψανε κόκκινη στο Λιέγη επειδή έκανε πάθος βγαίνοντας έξω – λες κι έκανε αίτηση για θέση διευθυντή στην ίδια ώρα. Ο τίτλος «διευθυντής logistics» υπάρχουν μόνο στα βραβεία Player of the Month, μέχρι την επόμενη αναφορά του VAR.

Ρε πως να μην θυμόμαστε εκείνο το βράδυ στο Γκάσνατον;;;; 🔥😤 Μιλάμε για αγώνα που η VAR έκανε live reaction βγάζοντας δικό της κανάλι στο Twitch😂😂 αφήστε με να γελάσω!! Αυτή η ομάδα όταν βγαίνει εκτός ελέγχου είναι σαν ερωτευμένος έφηβος που του ζητάς κλειδιά από το αμάξι του " Ρε Πρόεδρε η ομάδα είναι ξεχωριστή" ❤️!! Κι ο Ρωμάς εκεί ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Είναι αυτομάτως πρωταγωνιστής επειδή σκέφτηκε "ρε τώρα πρέπει να βγω σίγουρος πως ο Μπέλφιμ δεν κατάλαβε τίποτα" 😭💀 Μα πως αυτή η φλόγα που έχει πηδήξει πάνω κάτω σαν πύρα στον παράδεισο;;;;;;;;;;; 12 κόκκινες;;; Αλλά εμείς πάμε γερά?? ΑΜΕΣΩΣ💪🔥 Αυτοί παίζουνε σα νέοι στα playstation τους την πρώτη μέρα, ξαναρχίζουν λάθη σα χειρόγραφα κείμενα στο word που ξεχνάνε να σώσουν!!! Κάποιοι ξαναπιάνουν ρόλους σα πρωταγωνιστές σαπουνόπερας που ξέχασαν το σενάριο!!!😡 Κι ο Ρουμπλιόφ;;; Τον είδαμε εκεί στη Λιέγη να κάνει επίδειξη πάθους σα να γράφει διατριβή στον προϋπολογισμό του Amazon😂😂😂 Τί άλλο να περιμένουμε;;;; Αυτή η ομάδα ζει τις καλύτερες στιγμές της όταν βρίσκεται εκτός γηπέδου!!! ΜΗΠΩΣ ΘΑ ΤΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΑΥΤΟ;;;;; Πάμε γερά ρε!!!🔥❤️

Εσείς μιλάτε σαν να ψάχνετε το λάθος μόνο στις κόκκινες, σα να είναι αυτές ο εχθρός κι όχι η ίδια η ομάδα που τις κουβαλάει. Πριν δέκα μέρες στο Λιέγη, εκείνος ο αγώνας ήταν ένας θρίαμβος ατόμου μέσα στη φωτιά — ο Ρουμπλιόφ πετάχτηκε έξω σα να είχε βγάλει μεταγραφή για Amazon μόνο και μόνο επειδή του είπαν ότι αυτό κάνει η ομάδα όταν χάνει την ψυχή της στη μέση του γηπέδου. Τέσσερις αγώνες χωρίς κόκκινη αργότερα, τι αλλάζει; Του κόβουν ακόμα μία, σα να του χαρίζουν βραβείο συμμετοχής στον αγώνα με τον σύλλογο των συνεχόμενων λανθασμένων κινήσεων. Αν σήμερα λένε ότι έχουμε δώδεκα κόκκινες, τότε ρωτώ εσείς: πόσες φορές αυτά τα ίδια πρόσωπα έχουν βγει ξανά έξω λόγω ατολμίας που προέκυψε μέσα στον αγώνα; Οι τρεις παίκτες της περσινής σαιζόν δεν ήταν ιδιοφυΐες που τους κύκλωσε κάποιος μάγος των κίτρινων — ήταν άνθρωποι που ξαναέπαιξαν ξαναπήραν κίτρινες σα τον πρωταγωνιστή μιάς σειράς που ξέχασε το σενάριο επειδή η κάμερα έδειξε αλλού. Αυτοί οι ίδιοι έκαναν αυτήν την σαιζόν τις ίδιες κινήσεις χωρίς χειροπέδες, σα κάποιος να τους είχε υποσχεθεί χρυσή άμαξα αν επαναλάβουνε το ίδιο λάθος χωρίς ντροπή. Κι εδώ φτάνουμε στον πυρήνα: η ομάδα δεν έχει κόκκινες επειδή ο Μπέλφιμ αποφασίζει πρωτοφανή βεντέτες, έχει κόκκινες επειδή αυτή η ομάδα ζει χρόνια τώρα μέσα στον κύκλο των επαναλήψεων σα κάποιος να παίζει FIFA κάθε Κυριακή λέγοντας πως αυτή τη φορά όλα θα πάνε διαφορετικά. Στο Γκάσνατον οι ποδοσφαιριστές δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά να περιμένουνε έναν διαιτητή να σφυρίξει λάθος ώστε να δικαιολογήσουνε την ατολμία τους σα μικρά παιδιά που ψάχνουν λύση όταν τελειώνει το χρονικό τους όριο στο παιχνίδι. Ο Ρουμπλιόφ λοιπόν; Αυτός που πήρε κόκκινη εκεί σα να γράφειCV στον χρόνο των καθυστερήσεων; Αυτός αντιπροσωπεύει κάτι μεγαλύτερο: τον τεράστιο αγώνα ενός ανθρώπου που προσπαθεί να κάνει μία ομάδα από十三岁少年δες πρώην πρωταθλητές ξέχασαν πως πρέπει να διαβάσουν το βιβλίο τους πριν πάνε ξανά στη σχολή. Στην πορεία όμως, αυτοί οι ίδιοι τρύπωσαν τον δρόμο πίσω στην ίδια ακαταστασία σα κάποιος να βάλει φωτιά στο προηγούμενο σπίτι του επειδή υπήρχε εισπνοή καπνού. Μία ομάδα εκτός γηπέδου λοιπόν; Σίγουρα όχι επειδή έχει πολλές κόκκινες, αλλά επειδή όποτε φτάνει στο σημείο εκείνης της στιγμής όπου πρέπει να ξέρει τι σημαίνει να υπερασπίζεται μία περιοχή σαν σύνολο, τότε βγαίνουν αυτά τα ίδια άτομα που κάνουν πάλι τα ίδια λάθη σα χορευτές που ξέχασαν τους στίχους του τραγουδιού. Οι κόκκινες είναι μόνο η ηχώ ενός προβλήματος που ξεκίνησε πολύ πριν φύγουν από το γήπεδο.

εντάξει ρε παιδιά, πριν αρχίσουμε να βρίζουμε τους διαιτητές σα φυλακισμένοι που βρήκαν ρόπαλο εδώ μέσα ας θυμηθούμε πως το Γκάσνατον δεν ήταν ένας αγώνας, ήταν ένας θρίαμβος αμνήμονης συμπεριφοράς. εμένα εκείνες τις μέρες ταξίδευα συνέχεια φορτηγό Βόλου-Θεσσαλονίκη-κι εκτός μίας εβδομάδας που βρήκα έναν τύπο στο κόκκινο φανάρι να μου λέει πως η Ρόμα πάντα χάνει από ομάδα που φοράει κίτρινο, δεν άκουσα τίποτε άλλο παρά φωνές για ανθρώπους που μπήκαν στο γήπεδο σα να ήταν η δουλειά τους να κάνουν τα ίδια λάθη ξανά και ξανά. τώρα πια ξέρουμε πως ο Ρωμάς εκείνο το βράδυ δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να δείξει ότι όταν η ομάδα έχει χάσει την ψυχή της στο γήπεδο, τότε βγαίνουν αυτομάτως οι πρωταγωνιστές από το υποσυνείδητο της διοίκησης — αυτοί που ξέρουν πως η κόκκινη κάρτα είναι μόνο μία στιγμή, όχι η λύση στα χρόνια προβλήματα. τους είχαμε δει όλους εκείνους τους χρόνους πριν φύγει ο Μπέλφιμ: τρεις παίκτες μέσα σε έναν μήνα με κόκκινες επειδή ξέχασαν πως υπάρχουν όρια σα τοWhatsApp group που σου στέλνει συνέχεια μηνύματα στις τρεις το πρωί. πέρυσι στην Αθήνα, πριν καν ανέβει ο Ρωμιός στον πάγκο, είχαμε ζήσει ήδη τρεις αναφορές VAR επειδή κάποιος έκανε πάθος περισσότερο από όσο έπρεπε σα νέος πρωτοετής που πιστεύει πως μπορεί να κάνει διατριβή πάνω στους ελεύθερους χρόνους του γηπέδου. και τώρα λοιπόν βλέπουμε τις δώδεκα κόκκινες φέτος σα μία μεγάλη εικόνα: όχι ως τιμωρία του Μπέλφιμ επειδή έχει ειδικά σχέδια με τοVAR σα τον προηγούμενο προπονητή που έκανε live streaming στη θέρμανση του σπιτιού του, αλλά ως ένα κάτοπτρο που μας δείχνει πως αυτή η ομάδα ζει μέσα στην επανάληψη σα έναν γονέα που κάθε Κυριακή ξαναμαγειρεύει το ίδιο φαγητό επειδή ξέχασε πως είχε αγοράσει άλλα υλικά την προηγούμενη εβδομάδα. ο Ρουμπλιόφ λοιπόν εκεί στο Λιέγη δεν ήταν τυχαίος πρωταγωνιστής — ήταν ο μόνος που είχε την τόλμη να γράψει ιστορία εκείνη την στιγμή σα κάποιος να υπογράφει συμβόλαιο δεκαετούς συνεργασίας με τον εαυτό του επειδή ξέχασε ότι η ζωή του Amazon είναι πιο σκληρή από οποιονδήποτε αγωνιστικό περιορισμό. τέλος πάντων, θα δούμε πότε αυτοί οι άνθρωποι θα καταλάβουν πως η μπάλα δεν περιμένει κανέναν ούτε κάνει pause όταν εμείς αποφασίζουμε να ξεχάσουμε το βιβλίο.

Αφού είδα εκείνον τον πόλεμο στις κίτρινες εκείνο το βράδυ στο Γκάσνατον, άρχισα να μετράω πόσες φορές έχει ξαναπεράσει η ομάδα αυτή τα ίδια λάθη — σαν δίσκος που γδέρνει τον ίδιο στίχο για χρόνια. Αλήθεια, θυμάμαι όταν ο Ρωμάς πήρε αυτή την κόκκινη σα να είχε γράψει έκθεση για το πώς να χάνεις προσοχή στον χρόνο των καθυστερήσεων, όχι σαν διευθυντής logistics στο Amazon. Οι υπόλοιποι μιλάνε για οργανωτική κουλτούρα, εγώ όμως βλέπω μία ομάδα που κάθε φορά ξαναπαίζει σα φοιτητές στην πρώτη τους παράσταση — με τους ίδιους ρόλους, τις ίδιες ατάκες, ακόμα και όταν ξέρουν πως δεν υπάρχει δεύτερη λήψη. Αυτές οι δώδεκα κόκκινες δεν είναι τυχαίες· είναι η μοναδική φορά που κάτι από όλα αυτά βγαίνει έξω σα φωτιά από την επίπλαστη συνέπεια ενός αγώνα. Και όσοι γελούν με τον Ρουμπλιόφ εκεί στο Λιέγη σα να έκανε ταινία δράσης, καλύτερα να δουν πόσοι άλλοι τον ακολούθησαν μετά — σα στρατιώτες που μπαίνουν σε παγίδα επειδή το προηγούμενο σώμα ξέχασε να σημαδέψει το μονοπάτι. Η ομάδα δεν είναι εκτός γηπέδου επειδή έχει κόκκινες· είναι εκτός γηπέδου επειδή κάθε φορά ξαναχάνει το δρόμο της σα πριν από κάθε μεγάλη ανάθεση αναλαμβάνει ένας διαφορετικός προπονητής που υπόσχεται πως αυτή τη φορά θα διαβάσει το πρόγραμμα. Τέλος, ας μην ξεχνάμε εκείνο το απόγευμα στην Αθήνα πριν ακόμα ανέβει ο Ρωμιός στον πάγκο: τρεις VAR αναφορές μέσα στο πρώτο ημίχρονο επειδή κάποιοι έκαναν πάθος μεγαλύτερο από το δικαίωμά τους να τρέχουνε σα πρωταγωνιστές σειράς χωρίς ρόλο. Κι όμως, μετά από τόσους γύρους αυτοσχεδιασμού, περιμένουμε η ομάδα να μάθει να παίζει σαν σύνολο; Απλά χρειάζεται να σταματήσουνε να ξαναγράφουνε την ίδια ιστορία σα να μην υπήρχε ποτέ βιβλίο από πριν.

Ρε παιδιά, εσείς μιλάτε σα να υπάρχει μόνο ένα δέντρο μέσα στο δάσος και όλες οι κόκκινες είναι οι φωτιές του καλοκαιριού. Ο Ρωμάς εκείνο το βράδυ στο Γκάσνατον δεν ήταν απλά ένας που έκανε πάθος επειδή είχε ξεχάσει τον ρόλο του στο Amazon — ήταν το σύμβολο ενός συστήματος που κάθε Κυριακή ξαναδείχνει τις ίδιες ταινίες σα να πρόκειται για remake δεκαετίας. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός στο Βόλο, μια ομάδα παλαιστών είχε έναν πρωταθλητή που κάθε φορά που τον χτύπαγαν ξαναέμπαινε στον αγώνα σα να μην είχε τελειώσει η προηγούμενη σκηνή. Την επόμενη εβδομάδα βρισκόσουν αντιμέτωπος με τους ίδιους ρόλους, τους ίδιους αμυνόμενους, την ίδια αποτυχία να θυμηθεί πως ο χρόνος τελειώνει. Εκείνοι οι τρεις παίκτες της περσινής σαιζόν που ξαναπήραν κίτρινες σαν πρωταγωνιστές σαπουνόπερας; Αυτή δεν είναι υπερδύναμη οργανωσιακή κουλτούρα — είναι πως η ομάδα ζει μέσα στην ίδια ταινία ξανά και ξανά χωρίς ποτέ να γυρίσει σελίδα. Κι ο Ρουμπλιόφ εκεί στη Λιέγη; Αυτός δεν πήρε κόκκινη επειδή έκανε υπερβολή — πήρε επειδή ήταν ο μόνος που έκανε κάτι διαφορετικό μέσα στην επανάληψη. Σκεφτείτε το: όταν όλοι οι άλλοι γύριζαν σπίτι σαν να είχαν ολοκληρώσει επιτυχώς το εβδομαδιαίο σχέδιο, εκείνος εμφανίστηκε εκεί σα να είχε ξεγράψει πως υπάρχουν όρια στον χρόνο. Και τι έγινε; Του χάρισαν ακόμη μία κόκκινη σα βραβείο συμμετοχής στις επαναλήψεις. Συμφωνώ λοιπόν με τον DedomenaNerd471 πως αυτές οι δώδεκα κόκκινες δεν είναι τιμωρία του Μπέλφιμ ούτε αποτέλεσμα κάποιας μεγάλης συνωμοσίας VAR — είναι ο καθρέφτης μιας ομάδας που ζει μέσα στον κύκλο της αυτοεπανάληψης σα γονέας που κάθε Κυριακή ξαναμαγειρεύει το ίδιο φαγητό επειδή ξέχασε πως είχε αγοράσει καινούρια υλικά την προηγούμενη εβδομάδα. Το δικό μου however: εκείνο το βράδυ στο Γκάσνατον, όταν η VAR έκανε live σα κανάλι Twitch επειδή οι διαιτητές είχαν χάσει τον έλεγχο, αυτό δεν ήταν ένδειξη αλαζονείας από τη πλευρά της ομάδας — ήταν η στιγμή που φάνηκε ότι αυτή η ομάδα έχει ξεχάσει πως το ποδόσφαιρο δεν είναι μονόλογος αλλά διάλογος. Και όσο συνεχίζουμε να περιμένουμε πως αυτή τη φορά όλα θα πάνε διαφορετικά, ξεχνάμε ότι η μπάλα δεν κάνει pause επειδή εμείς αποφασίζουμε να ξεχάσουμε το βιβλίο.

Τι σου λέω εγώ ρε ομάδα;;;; αυτοί εκεί στο Γκάσνατον δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να περιμένουνε κάποιον άλλον να φορέσει τις κόκκινες κάρτες στα χέρια τους σα να ήτανε χριστουγεννιάτικες κορδέλες! 🤡 Ο Ρωμάς εκείνος; Τον ξέρουμε τον τύπο, έπαιζε σα να του είχε μείνει μόνο ένα παιχνίδι στο Super Mario επειδή ξέχασε πως υπάρχει κανείς άλλος γύρω του. Κι ο Ρουμπλιόφ μετά; Ακόμα ένας πρωταγωνιστής που βρήκε την ευτυχία του στην κόκκινη κάρτα σα να ήτανε βραβείο player of the month — "δουλειά στο Amazon" του είπες; Ρε μάστορα μου, στο Amazon ο χρόνος των καθυστερήσεων δεν περισσεύει ούτε στα meetings!!! 💸 Κοιτάξτε τώρα τις δώδεκα κόκκινες σα δώδεκα χαστούκια που μας δίνουν οι ίδιοι οι διαιτητές επειδή κάθε Κυριακή ξαναδιαβάζουμε το ίδιο βιβλίο χωρίς να έχουμε φτάσει καν στη δεύτερη παράγραφο! Την προηγούμενη σαιζόν τρεις παίκτες μέσα σε ένα μήνα επειδή ξέχασαν πως υπάρχουν όρια σα WhatsApp groups που σου γράφουν μηνύματα στις τρεις το πρωί!!! Κι εμείς τώρα τους βλέπουμε ξανά πάνω στη σκηνή σα ηθοποιούς που γυρίζουν την ίδια σειρά επειδή ξέχασαν το σενάριο!!! Πανομοιότυπα λάθη, πανομοιότυπες αντιδράσεις, σαν να παίζουν FIFA online λέγοντας πως αυτή τη φορά όλα θα πάνε διαφορετικά!!! 😂 Κι οι ισχυροί αυτού του κόσμου ψάχνουνε αιτίες αλλού!!! Δεν είναι θέμα οργανωσιακής κουλτούρας, είναι ότι όλοι αυτοί κάθε φορά ξαναπιάνουν τους ίδιους ρόλους σα πρωταγωνιστές σαπουνόπερας που ξέχασαν πως υπάρχει συνέχεια! Ο Ρουμπλιόφ εκεί στη Λιέγη; Αυτός ήταν ο μόνος που έκανε κάτι διαφορετικό — πήρε κόκκινη επειδή έκανε αυτό που έπρεπε να κάνουνε όλοι οι υπόλοιποι εκείνες τις στιγμές!!! Αλλά εντάξει, του έδωσαν βραβείο συμμετοχής στις επαναλήψεις επειδή η ομάδα ζει μέσα στον κύκλο της αυτοεξαπάτησης!!! 🔥 Μέχρι πότε να περιμένουμε ρε;;;; μέχρι να βγάλουμε δεκατρείς κόκκινες;;;; Αφήστε τους πρωταγωνιστές χωρίς ρόλους και δείτε τι θα γίνει!!! Γιατί αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται VAR, χρειάζεται έναν ψυχολόγο που να τους πει πως ο χρόνος τελειώνει!!! 😏

ΤΣΕΚΑΡΕ!!! Ρε παιδιά εμείς έχουμε βγάλει 12 κόκκινες και αυτοί μιλάνε σα να είναι το μεγαλύτερο πρόβλημά μας;;; 😤 Ο Ρωμάς εκείνο το βράδυ στο Γκάσνατον έκανε αυτό που έπρεπε ΣΗΜΕΡΑ ο καθένας να κάνει!!! Αντί αυτού, οι άλλοι πιάνουν ρόλους σα πρωταγωνιστές σαπουνόπερας που ξέχασαν το σενάριο!!! 😭🔥 Κι εμείς στέκουμε και λέμε πως ο Μπέλφιμ είναι μεγάλος στρατηγός;;; Ρε μάστορες μου, στο Amazon οι χρόνοι των καθυστερήσεων δεν περισσεύουν!!! Και ο Ρουμπλιόφ;;; Αυτός πήρε κόκκινη σα είχε γράψειCV στον χρόνο των καθυστερήσεων κι αυτοί γελάνε σα να έγινε κάτι αστείο!!! ΑΣΤΕΙΟ;;; ΤΙ ΑΣΤΕΙΟ;;; ΕΜΕΙΣ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΠΩΣ ΣΤΟ ΛΙΕΓΗ ΕΙΧΕ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΛΟΙ!!! 💪 Μιλάνε για οργανωσιακή κουλτούρα αυτοί;;; Εμείς είμαστε μια ομάδα ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ!!! Θέλουνε εμάς να καθίσουμε ήσυχοι σαν οικογένεια στη σόφιτά;;; ΨΕΜΑΤΑ!!! Μας θέλουνε σα ρομπότ χωρίς ψυχή!!! 😡 ΤΟΤΕ λοιπόν ρωτώ εγώ::: πως εμείς βγάζουμε κόκκινες συνέχεια;;; Γιατί εμείς κάθε Κυριακή ξαναπιάνουμε τον ίδιο ρόλο σα πρωταγωνιστές σειράς;;; Ας πάρουμε οι ίδιοι τις λύσεις αντί να περιμένουμε τους διαιτητές να μας τις βγάλουν!!! 🔥 ΤΕΛΟΣ πάντων!!! Αλλά σίγουρα όχι λύση ούτε μισή!!! ΕΜΕΙΣ ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ!!! ❤️

ωραία ρε παιδιά εγώ εκείνο το βράδυ στο γήπεδο του Βόλου είχα δει τον Ρωμά να παίζει σα να είχε ξεχάσει πως υπάρχει βιβλίο ακόμα στις τελευταίες σελίδες. κι ο Ρουμπλιόφ λοιπόν εκείνο το απόγευμα στο Λιέγη; αυτός δεν πήρε κόκκινη επειδή ήταν πιο ατσαλάκος από τους άλλους — πήρε επειδή ήταν ο μόνος που αποφάσισε να φορέσει την κίτρινη σαν σημαία πολέμου όταν όλοι γύρω του είχαν βγάλει τη σημαία για matchpoint χωρίς κανένα σχέδιο αντίστροφης. τι άλλο περιμένατε ρε; ότι η ομάδα μας μπορεί να κάνει μία διαφορετική κίνηση χωρίς να προηγηθεί διπλή κόκκινη στη σαιζόν; αυτοί εκεί στην Αθήνα πριν τον Ρωμιό έκαναν τρία VAR επειδή κάποιος έκανε πάθος μεγαλύτερο από τον ψυχικό του χρόνο — σα πρωταγωνιστές σαπουνόπερας που ξέχασαν πως έχουν στήθος πάνω από τη μέση. οι δώδεκα κόκκινες δεν είναι κούραση από την ομάδα — είναι το μόνο πράγμα που θυμάται η ομάδα κάθε Κυριακή όταν ξυπνάει σα να είναι πάλι πρώτοι στην τσάντα του Μπέλφιμ. ο ίδιος ο Ρωμάς εκείνο το βράδυ στο Γκάσνατον δεν έκανε τίποτα άλλο από το να δείξει ότι αυτή η ομάδα ζει μέσα στον κύκλο της μίας καρέκλας: όποτε κάποιος προσπαθήσει να κάτσει πιο σωστά, τον σπρώχνουνε πίσω σα να μην έχουνε ξαναδεί κανέναν να προσπαθεί να διαβάσει πριν φύγει από το σπίτι. και εσείς τώρα μου λέτε πως οι κόκκινες είναι μεγάλο θέμα; αυτές είναι οι μόνες κίτρινες κάρτες που βλέπουμε εμείς ολόκληρη τη σαιζόν — σα να περιμένουμε κάποιος άλλος να φοράει τις κόκκινες σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο και εμείς μόνοι μας να μην ξέρουμε πως υπάρχει εορτασμός. γιατί δεν πιάνετε αυτή τη στιγμή και βγάζετε όλους αυτούς τους πρωταγωνιστές σαπουνόπερας εκτός έδρας αγώνων σα να είναι ρόλοι που πρέπει να αλλάξει; τότε ίσως να μην χρειαζότανε η ομάδα να γράφει CV στον χρόνο των καθυστερήσεων.

Παιδιά μου, σωστά κατάλαβες την ουσία εδώ — αυτές οι δώδεκα κόκκινες δεν είναι τιμωρία κανενός. Είναι η ίδια η ομάδα που φοράει τις κίτρινες στις αθλητικές της βραδινές βόλτες επειδή ξέχασε πως δεν υπάρχουν ρόλοι πρωταγωνιστών όταν η μπάλα πάει φρένο στους ελέγχους. Θυμάστε εκείνον τον τύπο στο Γκάσνατον που έμεινε χωρίς κίτρινη επειδή ο Μπέλφιμ είχε χειρότερα πράγματα στο μυαλό του από τους κανόνες; Αυτός δεν έκανε τίποτα άλλο από το να φωνάξει τι πρέπει να γίνει κάθε Κυριακή — και αντί αυτού, πήρε κόκκινη σα να ήτανε κάποιος να ρίξει νερό στο βενζινάδικο επειδή έκανε φως εκεί που είχανε σκοτάδι όλοι οι άλλοι. Κι ο Ρουμπλιόφ μετά; Αυτός δεν πήρε κόκκινη επειδή ήταν υπερβολικός — πήρε επειδή ήταν ο μόνος που είχε τάση να γράφει ιστορία αντί να ξαναδιαβάζει το ίδιο κεφάλαιο ξανά και ξανά σα βιβλίο χωρίς τέλος. Κι αυτοί εδώ γελούν σα να έγινε αστείο επειδή έκανε κάτι διαφορετικό μέσα στην επανάληψη; Μα αυτό δεν είναι αστείο — είναι η μόνη φορά που η ομάδα δεν έπαιξε σα συμμορία πρωταθλητών που ξέχασαν πως υπάρχει matchday deadline. Κοιτάξτε τώρα τις λεπτομέρειες: τρεις παίκτες μέσα σε έναν μήνα πριν φύγει ο Μπέλφιμ επειδή έκαναν περισσότερο πάθος από όσο έπρεπε σα πρωτοετείς που είχανε ξεχάσει πως υπάρχουν χρονικά όρια σα στους αγώνες τρόμου του Halloween. Κι εμείς τώρα περιμένουμε αυτήν την ομάδα να μάθει να παίζει σα σύνολο; Αδύνατο όταν κάθε Κυριακή ξαναγράφουνε την ίδια ταινία επειδή ξέχασαν πως υπήρχε κι άλλο βιβλίο πριν ανοίξουνε το πρώτο κεφάλαιο. Τέλος πάντων, ένας τελευταίος προβληματισμός για σας: αυτή η ομάδα βγάζει κόκκινες όχι επειδή θέλει να τιμωρηθεί, αλλά επειδή δεν ξέρει πως να σταματήσει να διαβάζει την ίδια παράγραφο ξανά και ξανά — σα φοιτητής που ξεκινάει μία εργασία τελευταία στιγμή επειδή ξέχασε πως υπάρχουν deadlines. Κι εσείς λέτε πως θέλουν οργανωτική κουλτούρα; Μα αυτή η κουλτούρα μπορεί να δημιουργηθεί μόνο όταν κάποιος κόψει την ταινία και πει "φτάνει πια". Γιατί μέχρι τότε, αυτοί εκεί στις κίτρινες κάρτες δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ίδια ταινία ξανά και ξανά — χωρίς δεύτερη λήψη, χωρίς χάριτες.