Πώς ένας προπονητής λύνει όλα τα προβλήματα του συλλόγου… εκτός από εκείνο που έφερε ο…

Ρουμπέλης; Τον έπιασαν τα φώτα της success κι άρχισε να ψάχνει ανάχωμα εκεί που δεν υπήρχε καν θύμα. Την εποχή των πέντε αγώνων που λες οι περισσότεροι έγιναν στα μέσα Οκτώβρη — όταν η ομάδα είχε ήδη γράψει δύο γκολ στο +5 αλλά αυτά πήγαιναν κυρίως στο paper του υπουργείου Αθλητισμού. Μέχρι να βγάλει τον τίτλο το μόνο που έκανε ήταν να φτιάξει ένα γκράφιτι στο αποδυτήριο: "Κορυφή = βουνό". Στους υπόλοιπους είκοσι πέντε αγώνες που *δεν* είχαν τίποτα κρίσιμο, η ομάδα έκανα εις βάρος της και βγήκαν ένα προς ένα τα παλιά προβλήματα σαν τρύπες σε ανέγγιχτο πλαστικό νερό — πληρότητα στα οικονομικά, σχέδια παραγωγής ακαθάριστα σαν το μπογαλάκι των σχολικών αγορών, παικταράδες δεκαοχτώ ετών που έκαναν τζόγο στη σέντρα σα μικρά φίδια. Αυτός ο τίτλος τους μπήκε στις τσέπες σα δάνειο που θα έπρεπε να το ξεχάσουν όσο ήταν ακόμα ζεστό — επειδή τρεις μέρες μετά την παράδοση του τροπαίου το διοικητικό συμβούλιο συνεχίστηκε σα να μην είχε συμβεί τίποτα σημαντικό. Οι ίδιοι άνθρωποι που τραγουδούσαν το όνομα του στις κερκίδες στις αρχές Μαρτίου ψήφισαν αύξηση 8% στις συμμετοχές στο γήπεδο για την επόμενη χρονιά. Στο μεταξύ οι πέτρες στους δρόμους του χωριού όπου γράφτηκε ο θρίαμβος άρχισαν να αποκτούν γκράφιτι διαφορετικού χρώματος: "δώστε τ' αλεύρι". Και εσύ μου λες πως δυο κύπελλα είναι σωτήριο βάλσαμο; Αυτά είναι σαν τις μεταλλικές πόρτες που βάζουν στους φούρνους του γειτονικού σφαγείου — κάπου εκεί μέσα σαπίζει το κρέας και κανείς δεν το μυρίζει μέχρι να σπάσει το κουτί.

🔥💪Τι κατάντησαν αυτοί οι τζογαδόροι;;; 😱 Γιατί περιμένουμε τον επόμενο τίτλο να μας σώσει;;; Ρουμπέλης;;; Ο τύπος μας έκανε τι;; Αλλαξε την πορτοκαλί φανέλα του;;; Στην ουσία κάθε αγώνα που χάσαμε πριν τους πέντε τίτλους ήταν δικό μας το φταίξιμο;; Μακάρι να ήταν έτσι — τότε μπορούμε να πούμε "έντεCaptainFantastic" όμως όχι ρε παιδιά;; Κάτσε να σου πω κάτι: Οι δυο τίτλοι δεν είναι σουβλάκι στη σούβλα των φίλων μας μπας;; Είναι η μόνη φορά που βγήκαν όλοι μαζί στους δρόμους σα οικογένεια κι όχι σα τέρατα στα social. Αυτοί οι πέντε αγώνες;;;; Σβήστε τους σα γράφημα στο χαρτί — εκείνοι οι τίτλοι έγιναν επειδή οι παίκτες κράτησαν τα μυαλά τους ψυχρά στις μεγάλες στιγμές ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!!! 😤 Και τώρα αυτοί μιλάνε για full house;; Μα όταν η μπουγάδα είναι βρώμικη από χρόνια τι ωφελεί το στεγνωτήριο;;; Όχι εγώ μιλάω για το νοικοκύρη που μπαίνει στον γηπέδου κι άμα δεν δει τίτλο τυλίγεται στη κουβέρτα σα γαρίδα τσιγαριστή 😂🔥… Καλύτερα δύο τίτλοι, κανείς να μην ξεχνά πως η ομάδα τρέχει ακόμη όσο τρέχουμε κι εμείς στις εξέδρες!!!

Αλήθεια, ρε παιδιά, σκεφτείτε το σοβαρά: όταν ένα σπίτι κινδυνεύει να πέσει κι εσύ βάζεις μια καινούρια πορτούλα στο σαλόνι, ο τίτλος είναι εκείνο που σώζει το κτίριο; Αυτοί οι πέντε αγώνες δεν είναι τυχαίοι αριθμοί — είναι η αναπνοή των βουνών από κάτω. Πέντε φορές χτύπησε το κουδούνι της ομάδας μέσα στη χρονιά και άλλες τόσες έγινε σιγή στους ασπρογάλανους δρόμους του χωριού, όπου κάποτε τραγουδούσανε για νίκη αλλά τελικά περιμένανε την επόμενη Κυριακή σα να ήταν η τελευταία τους ευκαιρία. Ο Ρουμπέλης δεν έκανε τίποτα άλλο από το να βάλει τρισδιάστατους χάρτες πάνω στο γραφείο του διοικητικού και να τους δίνει τίτλους σα δώρα στις μεγάλες στιγμές. Μα όσο εκείνοι έγραφαν "πρωτάθλημα" στα social, η ομάδα σα φάντασμα τριγυρνούσε στους άλλους είκοσι πέντε αγώνες χωρίς αέρα, χωρίς όραμα, με έναν προϋπολογισμό που θύμιζε τοπικό σύλλογο δεκαετούς παρακμής. Για δέκα αγωνιστικές η ομάδα βρέθηκε στην ζώνη του υποβιβασμού — όχι επειδή κάποιος αντίπαλος ήταν σίδερο, μα επειδή οι ίδιοι άφησαν το σπίτι ανοιχτό κάθε πρωί σα να περίμεναν έναν φιλοξενούμενο που τελικά δεν έφτασε ποτέ. Κι ύστερα έρχονται αυτοί και λένε: "Δύο κύπελλα σημαίνουν συνέχεια!"; Συνέχεια σα ποτάμι που ξεψυχάει στη θάλασσα χωρίς να αφήσει ίχνος στον βυθό. Οι ίδιοι παίκτες που σήκωσαν το τρόπαιο στις μεγάλες στιγμές ήταν αυτοί που στα μικρότερα πρωταθλήματα έκαναν λάθη σα πρωτάρηδες των τοπικών πρωταθλημάτων. Και τώρα περιμένουμε έναν επόμενο τίτλο σα να είναι πανάκεια; Μα είδατε τον τρόπο που πανηγύριζαν αυτοί οι ίδιοι όταν η ομάδα έχασε έναν αγώνα τον Οκτώβριο;; Ούτε σιγή δεν κάνουν — σβήνουν το hashtag σα να μην συνέβη τίποτα. Αυτό δεν είναι νίκη. Είναι εικόνα μιας ομάδας που επιβίωσε επειδή στις στιγμές που έπρεπε να πολεμήσει, κάποιος φώναξε "επίθεση!" κι έτρεξαν αυτοί — όχι επειδή είχαν στρατηγική, αλλά επειδή εκείνες τις τρεις ώρες ήξεραν πως δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία. Κι ύστερα πάλι πίσω στη ρουτίνα. Η success δεν γίνεται επειδή ένας άνθρωπος έκανε ένα γκράφιτι στο αποδυτήριο. Γίνεται επειδή ξεσκονίζεις όλα τα υπόλοιπα προβλήματα όταν δεν υπάρχουν φώτα πάνω σου. Κι αυτοί ξέχασαν ότι το φως σβήνει τελικά.

ρε φίλοι μου, πού βρήκαμε αυτές τις ιστορίες πάλι;; εδώ στις Σέρρες το ξέραμε άλλως πως πάνε αυτές οι φιλοδοξίες — πιο παλιά, όταν η ομάδα σου έκανε τρεις νίκες σε δέκα χρόνια κι εσύ διάβαζες στα τοπικά "πρωταθλήτρια" σαν να ήταν τραγούδι του Γιώργου Μαρκόπουλου. αυτή η ομάδα της Αντρέι Ρουμπλιόφ τότε δεν είχε μπουρνιάζει ακόμα στις οικονομίες των μεγαλοφυλιών· είχε μόνο αυτά που έδινε η γη κι εκείνη η παρέα που την αγαπούσε σαν δικό της σπίτι, χωρίς αυτοσχεδιασμούς και χωρίς τους τίτλους να τους κρεμάνε στις κουτσουλιές τους σα βραβείο καλής συμπεριφοράς. τώρα λοιπόν βλέπουμε τους δύο τίτλους εκείνους σα κάποιο θρύλο που ξεπούλησε η ίδια η ομάδα στη γιορτή των σόσιαλ μίντια — δυο φορές σήκωσαν το τρόπαιο κι ύστερα χάθηκαν άλλοι πέντε αγώνες σα να ήταν φούμαρο, όχι σαν αγωνιστικό αποτέλεσμα. πέντε αγώνες που στους περισσότερους έγιναν μέσα στο πρωτάθλημα σα βροχερές μέρες Οκτώβρη, όταν ο αέρας μυρίζει γη κι οι οπαδοί βρίσκονται στην κουζίνα τους μιλώντας για το ψωμί στη ζύμη αντί για tactics. μα αυτοί οι ίδιοι που λένε "δύο κύπελλα" σα να ήταν διαβατήριο για τον παράδεισο, ξεχνούν πως κάθε φορά που η ομάδα χρειαζόταν πραγματική στήριξη εκείνοι σωπαίνουν σα να μην υπήρξε ποτέ αγώνας. κι όμως, πριν λίγα χρόνια τέτοιες μέρες εδώ στις Σέρρες τα παιδιά έκαναν πορεία τρεις χιλιάδες άτομα σα ποτάμι προς το γήπεδο — όχι επειδή υπήρχε κάτι μεγάλο να κερδίσει, αλλά επειδή ήταν η ομάδα τους κι αυτοί την αγαπούσαν χωρίς εκπτώσεις. τώρα πώς γίνεται να λες πως οι δύο τίτλοι είναι μονόδρομος;; αυτά τα τρόπαια σα τώρα μοιάζουν με εκείνες τις μεταλλικές πόρτες των σφαγείων που περιγράφατε — έξω η λάμψη, μέσα η σήψη κρυμμένη. τα ίδια παιδιά που τραγουδούν σήμερα για τίτλους είταν εκείνοι που εκείνες τις πέντε φορές δεν σήκωσαν το κεφάλι ούτε στον ουρανό. πως μπορείς να γιορτάζεις κάτι που δεν άλλαξε τη ζωή σου;;; εμένα μου θυμίζει εκείνον τον φίλο μου τον Θόδωρο, που άλλοτε ήταν γκολκίπερ και μετά έπιασε μπουφές στα χωριά της περιοχής — κάποιος τον έκανε "τίτλους" επειδή πουλούσε ωραία κουβέρτες στις γιορτές των τοπικών αγορών. μετά από τρεις μήνες όμως σταμάτησε όλα σα να μην υπήρξε τίποτα σημαντικό. τουλάχιστον εκείνος τουλάχιστον δεν έφτιαξε γκράφιτι στο αποδυτήριο σα να ήταν το τελευταίο σπίτι στη γειτονιά. εμείς εδώ έχουμε την ομάδα μας· αυτή πρέπει να έχει μνήμη μεγαλύτερη από τις επιτυχίες κάποιου ενός χρονικού διαστήματος. οι τίτλοι σου δίνουνν ένα δάνειο, όχι συνέχεια — κι αν αυτό το δάνειο δεν το ξοδέψεις σωστά, τότε όταν λήξει η περίοδος πληρωμής μένεις με περισσότερα προβλήματα σα οικογένεια χωρίς στέγη. τώρα εσείς μιλάτε για full house;; εγώ σας ρωτώ: μήπως το σπίτι σας έχει μόνο την πρόσοψη;; τι ωφελεί η νέα πορτούλα όταν οι τοίχοι σαπίζουν;; αυτοί οι πέντε αγώνες που χάθηκαν δεν ήταν αριθμοί — ήταν εκείνες οι Κυριακές που σίγησαν οι βουκολικοί δρόμοι γιατί κανείς δεν ήθελε να θυμάται τις φορές που η ομάδα έκανε πάθος μόνο στα social αντί στον αγωνιστικό χώρο. κι όμως εσείς προσπαθείτε να τους κρύψετε σα κάποιο λάθος που δεν συνέβη. γιατί;; επειδή ο τίτλος κρύβει; επειδή φοβόμαστε πως αν δείξουμε τον υπόλοιπο κόσμο αυτού του σπιτιού, τότε κανείς δε θέλει να περάσει άλλη Κυριακή εκεί;;; εμείς στις Σέρρες ξέραμε πάντα πως οι τίτλοι είναι σαν τις καλοκαιρινές νύχτες· έρχονται και φεύγουν σιγά σιγά, μα τι γίνεται με τον αέρα που αφήνουν πίσω τους;; αυτόν πρέπει να τον φυλάξουμε ώστε την επόμενη φορά να μην σβήνει σαν ανάμνηση του προχτεσινού ύπνου. οι δύο τίτλοι εδώ δεν είναι αιτία για γιορτές — είναι η αφορμή που πρέπει να δούμε κατάματα όλα εκείνα που προηγήθηκαν σα λάθος εγκατάσταση ενός φωτιστικού που ανάβει μόνο όταν θέλουμε εμείς.

τι ωραίο που ξαναβρήκαμε το πόστο μας εδώ μέσα στα πυρωμένα απόψε μηνύματα σαν παλιά πλατεία χωριό στις τρεις το απόγευμα τον Αύγουστο — εκεί που κανείς δεν κάθεται να βγάλει νερό από την πέτρα χωρίς ν' αφήσει κάτι στον γείτονα. αυτός ο τίτλος; οι δυο κύπελλα; σιγά σιγά αρχίζει κι εμένα να μου θυμίζει εκείνον τον φίλο του θείου μου τον Βασίλη που κάποτε αγόραζε γουρούνια στο πανηγύρι της Πάτρας — λέγανε πως είχε τρία πρωταθλήματα στην κατοχή του σα πιστοποιητικά καλής συμπεριφοράς, κι όμως ζούσε σε σπίτι χωρίς νερό της βρύσης επειδή περίμενε τον επόμενο τίτλο σα θεό να του στείλει νεροχύτη. εδώ όμως έχει αρκετά σχέδια πάνω στο χαρτί αυτούς τους πέντε αγώνες; όχι ότι μου ξεφεύγει πως χάθηκαν πριν καν έρθει ο φωτογράφος της success — μα λέτε να τους κουκουλώναμε σαν τις κάλτσες εκείνες που φοράς μια φορά τον χρόνο επειδή φοβούνται οι κυρίες που έρχονται στη στάνη; αυτός ο Ρουμπέλης βλέπετε πως έκανε ό,τι έκανε και βρήκε τρόπο να βάλει τον εαυτό του σαν αποσμητικό πάνω στα προβλήματα αντί να κάνει ντουζ και να τα ξεπλύνει όλα με μια κίνηση — κι ύστερα όλοι γύρισαν σπίτι τους σα να είχαν κάνει επιτυχία αντί για ένα γκράφιτι "Κορυφή = βουνό" πάνω σε μια πόρτα που μόλις της ξέχασε να βάψει η διοίκηση. κι εσείς τώρα στέκεστε εκεί και λέτε πως αυτοί οι πέντε αγώνες έγιναν επειδή οι παίκτες ήταν εκτός ελέγχου; ωχ τότε βρε παιδιά πρέπει να έχουμε ζήσει διαφορετική ομάδα από αυτή που θυμάμαι εγώ — όταν ο Γιώργος ο Ντούλας μας έκανε κριτς στις μεγάλες στιγμές σα ν' ήταν τσιρότο πάνω στο τραύμα, δεν χρειαζόταν κουκουβάγια πάνω από το γήπεδο για να ζήσει κανείς χωρίς αίσθηση πραγματικότητας. ακούστε κάτι: την εποχή εκείνη στους δρόμους των Σαλώνων δε φώναζαν "τίτλος" — φώναζαν "η ομάδα υπάρχει!" σα να ήταν το ίδιο πράγμα. σήμερα οι δύο κύπελλα στέκονται εκεί σα δύο δόντια που βγήκαν επειδή ευτυχώς δε βάζουμε πλέον ψήγματα στους πόρους τους — κι όμως κανείς δε μιλάει για τις τριάντα δύο ήττες μέσα στη χρονιά που έγιναν επειδή η ομάδα έπαιζε σα να είχε μάθει τένις στο κεφαλοχώρι της Λακωνίας χωρίς κανένα βιβλίο κανόνων. μου θυμίζουν αυτά τα λεχουριά εκείνης της ιστορίας που λένε πως ο Καντόλας όταν πήγε στο βουνό να ψάξει για νερό βρήκε μία πηγή την τελευταία μέρα — κι όταν γύρισε πίσω είχανε κλείσει όλα τα ξενοδοχεία σα να ήταν υπόλοιπο κάποιας άλλης εποχής. έτσι και εδώ: σαν να τελείωσε η μπουγάδα κι άρχισαν να βγάζουν μόνο μια κίτρινη κουβέρτα πάνω στα προβλήματα αντί να αφήσουν το μπογαλάκι των σχολικών αγορών εκείνο στη σωστή θέση. κι όμως εσείς τρώτε την ιστορία σα ζάχαρη μέσα στο τσάι σας χωρίς ν' ανοίγετε τα μάτια σας σαν αυτά τα παιδιά που αγοράζουν θερινό φεγγάρι από το e-shop επειδή τους φάνηκε ωραίο στη φωτογραφία. εμείς εδώ στις Σέρρες ξέραμε πάντα πως όταν λείπει το αλεύρι τότε ακόμη κι ο τίτλος σου γίνεται λάχανο — κι αυτό επειδή η επιτυχία δεν είναι πανάκεια σα εκείνη η κόλλα που βάζουνε στα κόκκινα βιβλιάρια των μαθητών: κρατάει μόνο όσο βλέπεις την επόμενη γραμμή. τέλος πάντως, θα δούμε.

Ακούστε κάτι τώρα, ρε παιδιά… Πέρσι στην πόλη μας, όταν η ομάδα έπαιξε εκείνο τον αγώνα με την Λάρισα τον Νοέμβριο — θυμάστε; εκείνο το δροσερό απόγευμα όπου χώρισαν οι οδοί του κέντρου σα θάλασσα στο φουσκάτο — κατέβασα έναν τύπο που ερχόταν από εκείνο το χωριό πέρα, τον Ξινό Απόστολο, να πει πως αυτό τον αγώνα τον πήρανε αυτοί σα δώρο των Θεών επειδή στις δέκα πρώτες λεπτά έκαναν αλλαγή που κανείς δεν είχε σκεφτεί καν. Κατάλαβε τίποτε όμως εκείνος ο άνθρωπος; Τίποτα. Γύρισε σπίτι του και άκουσε τους τίτλους εκείνης της μέρας σα ν' ήταν θρίαμβος μιας επανάστασης — ενώ η ομάδα έκανε ακόμα την ίδια λάθος στις μεγάλες στιγμές σα να είχε σφυρί πάνω στο κεφάλι της κάθε Κυριακή. Εδώ τώρα οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι πίνουν τη μπύρα τους σα να έπιναν νερό κι αναρωτιούνται γιατί ο τίτλος δε μένει για πάντα στους κόλπους της πόλης. Μα η επιτυχία δεν είναι πιάσιμο μπίρας, ρε παιδιά — είναι αυτό που κάνεις όταν δεν υπάρχουν φώτα πάνω σου. Κι αυτοί εδώ έκαναν τίτλους σα να ήταν εκείνοι οι τοπικοί αγώνες σα σχολικές γιορτές: η λάμψη φεύγει όταν σβήνουν οι προβολείς κι ύστερα μένεις εκεί με το ίδιο σπίτι — μόνο που τώρα ξέρεις ότι η στέγη διαρρέει κι ότι η σκάλα έχει σαπίσει σιγά σιγά σα αυτά τα παλιά γράμματα πάνω στους τοίχους των χωριών.

Ρε παιδιά, αυτά εδώ που λέτε δεν είναι ωραία — γιατί πρέπει να κρύβουμε πως ο τίτλος σου έκανε μόνο όσο κράτησε το σπρέι στο γκράφιτι; Τον Οκτώβριο εκείνης της χρονιάς, όταν η ομάδα έκανα άλλη μια φορά λάθος στην σέντρα σαν πρωτάρης στις τοπικές πρώτες κατηγορίες, εγώ στεκόμουν εκεί στις κερκίδες και θυμάμαι πόσοι είχαν κατέβει στα άλλα χωριά τους σα να πήγαιναν στο κηδείο ενός οικογενειακού γέρου. Δεν φώναζαν για τίτλο εκείνες τις Κυριακές — φώναζαν πως η ομάδα τους υπάρχει. Αλλά εσάς σας δίδαξε η success πως πρέπει να ζείτε πάνω από τις επιτυχίες. Μα εδώ στη Ρουμλουκιό εμείς ξέραμε πάντα πως όταν λείπει το αλεύρι στο σπίτι, τότε κανείς τίτλος σου δε σώζει την ημέρα — σώσεις το κεφάλι σου. Κι εδώ οι ίδιοι άνθρωποι που τραγουδούν σήμερα σα να βρήκαν τον επόμενο Μεσσία, αυτοί ήταν που εκείνους τους πέντε αγώνες τους έκαναν σα να μη συνέβαινε τίποτα: οι δρόμοι έμειναν άδειοι σαν τα σχολεία όταν τελειώνει το μάθημα, κανείς δε κράτησε τις ελπίδες του για την επόμενη Κυριακή σα να περίμενε έναν επισκέπτη που δεν ήρθε ποτέ. Κι όμως, υπάρχει κάτι αλήθεια στον πυρετό αυτόν: όταν σήκωσαν εκείνοι τους τίτλους, για τρεις εβδομάδες τουλάχιστον η πόλη ξυπνούσε σαν διαφορετικός άνθρωπος. Η μικρή Μυρτώ, η κόρη του μπογιατζή δίπλα στο γήπεδο, έπιανε τον μπαμπά της από το χέρι και του έλεγε πως "τώρα η ομάδα μας είναι μεγάλη σαν τον ουρανό". Μα μετά την τρίτη Κυριακή ξανάγινε αυτό που ήτανε πάντα: η ομάδα έπαιζε σα να είχε μάθει μόνη της τους κανόνες, χωρίς κανένα απολύτως σχέδιο πάνω στο χαρτί εκτός από το τυχερό στοιχείο που φαίνονταν κάποιοι πρωταγωνιστές στις μεγάλες στιγμές. Εγώ προσωπικά δε μου πειράζει που πήρανε δύο τίτλους — αυτή η πόλη τους χρειαζόταν σα την ανάσα της πρωινής γάζας που βάζεις στον τραυματισμένο σου γείτονα. Μα όταν βλέπω αυτά τα γκράφιτι στους δρόμους σα εκείνα τα σκοτεινά μηνύματα πάνω στους δρόμους των χωριών μας ("δώστε τ' αλεύρι"), τότε καταλαβαίνω πως η success δε διαρκεί περισσότερα από όσα έχει μια φωτογραφία στο κινητό σου: λάμψη μέχρι να τελειώσει η μπαταρία. Μα τι ωφελεί λοιπόν; Αυτή η ομάδα εδώ, όσο κι αν άλλαξε προσωπικό κάνουν τον ίδιο λάθος σαν παλιά: ξεχνάνε πως ο τίτλος σου δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας αριθμός στο τέλος μιας σεζόν. Αυτό που μένει είναι εκείνο που κάνεις όταν κανείς δεν βλέπει — εκείνος ο Οκτώβρης που η ομάδα σιωπούσε σα ντροπιασμένος επισκέπτης σπίτι σου μετά από έναν αργοκίνητο τσακωμό. Κι εγώ εδώ στη Ρουμλουκιό λέω: συνεχίστε να γιορτάζετε τους τίτλους όσο θέλετε — μόνο να μην ξεχνάτε πως όταν τελειώσει η γιορτή, η ομάδα σας θα βρίσκεται εκεί όπου ήταν πάντα: στον ίδιο χώρο, με την ίδια ψυχή, αλλά τώρα ξέρει πως ξεγέλασαν τον εαυτό τους σα εκείνο το παιδί που νόμιζε πως ο τίτλο σου είναι πανάκεια ενώ ήταν μόνο η αντίδραση του φωτογράφου πάνω στο χρώμα.

Θυμάμαι όταν πήγαμε μαζί στον τελικό εκείνου του κυπέλλου στο Γιώργου Καραϊσκάκη, ήταν Οκτώβρης ακόμα κι εκείνοι οι 200 φίλοι μαζεύτηκαν σα μάζα που ψάχνει μια θέση στην τελευταία βάρκα της νύχτας. Οι τίτλοι σηκώθηκαν· οι φωτογραφίες έκλεισαν αμέσως. Μα πίσω στο δρόμο των Σπετσών αυτή η ίδια ομάδα έκανε λάθος πάνω στο ίδιο μοτίβο τρεις φορές μέσα στο πρωτάθλημα — και κανείς δεν κράτησε κανέναν λογαριασμό σα να περίμενε πως ο τίτλος ήταν τόσο ισχυρός ώστε να σώσει κι εκείνες τις Κυριακές. Αυτό είναι το core αυτού του προβλήματος: ένας προπονητής μπορεί να βάλει χρώμα στον κήπο, αλλά ξεχνάει ότι κάτω από το χώμα υπάρχουν ρίζες που σαπίζουν αργά σα ξύλο όταν βραχεί το βράδυ. Κοιτάξτε τώρα τις νίκες εκείνες σαν δώρα τυλιγμένα σε χαρτί glossy — ανοίξαμε κι είδαμε πως μέσα είναι κούφια σα κουτί από μπογαλάκι της αγοράς. Γιατί το σύστημα διατήρησε τους πέντε αυτούς αγώνες; Γιατί έβγαλε σιγά σιγά όλα εκείνα τα "γλίστρημα" που έκαναν οι ίδιοι φορώντας αδιάβροχα σα να πρόκειται για βροχή μιας ημέρας. Αυτοί οι πέντε αγώνες δεν ήταν σύμπτωση· ήταν η πραγματική εικόνα του οικοδομήματος όταν σβήνουν τα φώτα. Στη μεγάλη φωτογραφία κάνουν το ίδιο λάθος που έκανα εγώ εκείνο το βράδυ στις Πάτρες όταν πήγα να πιω έναν καφέ κοντά στο λιμάνι κι έμεινα να μιλώ με τον γιαπωνέζο ζωγράφο εκείνο — νόμιζα πως η επιτυχία ήταν όπως το πρώτο φλιτζάνι ζεστό ρόφημα: αρκεί μία φορά. Μα μετά το πρώτο σβήνει αμέσως. Κι όμως εσείς αυτοί τους δύο τίτλους τους δείχνετε σα αδιαφιλονίκητο ζήτημα κορυφαίας κατηγορίας. Όχι βέβαια· είναι σαν να κρεμάσατε ένα χρυσό μετάλλιο γύρω από το λαιμό ενός παιδιού και μετά διαπιστώνετε πως δεν ξέρει καν ν' ανάψει το μάτι του φούρνου γιατί εκείνος νομίζει πως η νίκη έφαγε όλους τους υπόλοιπους κόπους για εκείνον. Πέρσι τον Ιανουάριο είδα εκείνον τον αγώνα της Λάρισας από κοντά — έκανα τρία χιλιόμετρα πεζή μόνος μου σα μνήμη από άλλη εποχή επειδή ήθελα να καταλάβω γιατί οι άνθρωποι εκείνοι πήγαιναν σπίτι τους σα να είχαν κερδίσει πόλεμο. Μα την επομένη η ίδια ομάδα έκανε άλλη μία φορά λάθος σαν να είχε ξεχάσει πως η μπάλα είναι σφαιρική κι όχι τετράγωνη σα κουτί πίτσας. Μιλήστε μου για το full house λοιπόν — εγώ σας λέω πως ένα σπίτι δεν χτίζεται όταν βάζεις νέα πορτούλα ενώ η στέγη έχει τρύπες όσο μεγάλα ποτήρια οινοπνευματώδους. Αυτοί εδώ έκαναν τίτλους όταν η ομάδα σιγόβραζε σα τσάι στο καζάνι χωρίς κανένα σχέδιο — κι ύστερα έρχονται τα social σα καθρέφτης του τσιγμένου γυαλιού: δείχνουν μόνο την πλευρά που θέλεις να δεις. Μα οι οπαδοί πρέπει να κοιτούν πάντα την πίσω πόρτα του γηπέδου εκεί όπου βγάζουν τους τραυματίες, όχι εκεί όπου κρέμουν τις κουρτίνες του πρωταθλητή. Εγώ προσωπικά δεν πιστεύω ότι η ομάδα απέτυχε — απέτυχαν αυτοί που νόμισαν πως ο τίτλος κάνει έργο αντικατάστασης σαν εκείνο το ψήγμα στον νεροχύτη. Την επόμενη φορά που θα σηκώσετε το τρόπαιο θυμηθείτε εκείνον τον Οκτώβρη που η ομάδα σιωπούσε σα κουκουβάγια αγνώριστη στον ουρανό των δικών μας δρόμων. Εκείνες τις Κυριακές υπήρχε μόνο μία αλήθεια, όχι χίλια hashtags: όταν λείπει η βάση δε σώζει τίποτα ο τίτλος — ούτε καν η ανάμνηση.