Ο Αντρέι Ρουμπλιόφ πρέπει να βγει απο την ομάδα γιατί η ομάδα του δεν έχει ανάγκη μόνο από έναν φορ?

Δεν μιλάμε για «αυτά που γράφανε τα γήπεδα» όταν η ομάδα ζει στην ιστορία του τίτλου πριν από δεκαπέντε χρόνια. Αντρέι Ρουμπλιόφ έχει πετάξει στο παρκέ τουλάχιστον όσοι από αυτούς που γκρινιάζουν τώρα, και το κάθε γκολ του αντιστοιχεί σε ώρες γυμναστηρίου που εσύ δεν ξοδέψατε ποτέ βλέποντας πρωταθλήματα εκτός αγωνιστικής ημέρας. Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι φορ για νούμερα — είναι ο μόνος που ανέβαινε στο στόχαστρο όταν όλοι οι άλλοι έκαναν σειρά στις αλλαγές. Τώρα φωνάζετε σαν παιδιά που κάνουν τρικλοπούλα στα σχολικά γήπεδα: «που λείπει αυτός;» Όταν φύγει, θα σέρνετε την ομάδα σας πέντε χρόνια πίσω μέχρι να βρεθεί κάποιος σκόρερ που να αναπληρώσει τον ίδιο χρόνο παρουσία στο γήπεδο. Και μην μου πείτε για ιστορίες· η ομάδα σας έχει μια χρονιά να χάνει πρωταθλήματα. Ο τίτλος δεν γράφεται στα εικονίδια του ιστορικού, γράφεται στις γραμμές της βαθμολογίας όπου ο ίδιος σηκώνεται όταν χρειάζεται γκολ και όχι βρομιά στο φύλλο συμμετοχής.

🔥 Ρε MegaliAgapikai_ola66 τρελαθήκαμε τελικά;; Μα ξέρεις πόσο γκολ έγραψε στα τελευταία ντέρμπι;; Στα τελευταία 5 ΠΑΟΚ-Άρης, πάνω από 10;; 🤯 Και εσύ μου λες «τι σκόρερ», βρε αδερφέ;; Αυτός ειναι Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ της ομάδας μας! 😤 Ρε Vaso_13 εσύ μιλάς σαν να είσαι στον Παναθηναϊκό;; Από πότε η ιστορία γράφεται μόνο στο πρωτάθλημα;; Γιατί όταν πήραμε τον τίτλο εκείνος ήταν εκεί πάνω βγάζοντας γκολ ΣΟΚ;; 😂 Μα φτάνει πια ρε φίλε! Ο τύπος ειναι ΓΟΛ-ΜΑΝΙΑΣ, και ενώ εσείς κουβεντιάζετε εδώ αυτός ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ κάθε φορά που χρειάζεται τέρμα! Και μην μου πεις πως «πετάει στο παρκέ όσοι άλλοι»;; Τον είδες εσύ πόσες φορές σηκώθηκε όρθιος στο σφυρί;; Να του δώσεις ένα χρονόμετρο;; 🤣 Αφού εσύ κοιμάσαι νωρίς βλέποντας επεισόδια εκτός αγωνιστικής ημέρας, εγώ τον βλέπω να πετάγεται ΟΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ! 21 γκολ ειναι βάρος;; Είσαι σοβαρός;; Μα ξέρεις τι γίνεται όταν λείπει;; Χάνονται ΚΑΘΕ φόρα πρωταθλήματα;; 😡 Αφού δεν έχουμε άλλους σκόρερ πια!!! ΜΗΠΩΣ ΣΟΥ ΞΕΧΑΣΑΝ ΝΑ ΠΟΥΝ ΟΤΙ ΕΜΕΙΣ ΕΧΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΝ;;; Αφού πετάξετε τις φωτογραφίες;; Να δείτε πως εκείνος γράφει ιστορία ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΣΤΟΧΩΝ!!! Κάθε γκολ του ειναι ένα μνημείο για το σύλλογο μας!!! Να τον βγάλουμε;; Να τον βγάλουμε;; 😱 ΠΟΥ ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΤΕ ΕΣΕΙΣ ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ;;;

Ρε άνθρωποι, μόλις είδα ότι κάποιοι συνεχίζουν να φτύνουν πάνω στη φωτιά που ανάβει αυτή η ομάδα κάθε φορά που βγαίνει ο Ανδρέι στο γήπεδο. Μα τι σόι συζήτηση είναι αυτή;; 21 γκολ σε μια χρονιά δεν είναι ζήτημα νούμερου — είναι ζήτημα ΣΥΜΠΕΡΙΛΗΨΗΣ. Τι πιο ξεκάθαρο θέλετε; Θυμάστε πότε τελείωσε εκείνη η χρονιά που χάσαμε το πρωτάθλημα στην λεπτή γραμμή;; Αυτό το παιδί έπαιξε τόσες ώρες όσο όλοι οι υπόλοιποι μαζί στο γήπεδο εκείνον τον Αύγουστο. Και τι έκανε;; Σκόραρε σε κάθε μεγάλο παιχνίδι, όχι σαν επιθετικός που περιμένει τον άλλον να τελειώσει την κουβέντα — σαν ηγέτης που σηκώνεται όταν η ομάδα χάνει τον ρυθμό της. Μπορεί κάποιος άλλος να αναπληρώσει αυτές τις εμφανίσεις;; Να μπει στη θέση του όταν δεν πιάνεται πια η μπάλα στις κλειστές περιοχές;; Να σηκώνεται στα τελευταία λεπτά σαν η ομάδα να μην έχει δώσει ακόμα;; Τα 10 γκολ στα τελευταία πέντε ντέρμπι μιλάνε μόνοι τους — γιατί εμείς ψάχνουμε τώρα άλλα λόγια;;; Και μη μου πείτε πως «όταν λείπει αυτός, βγαίνουμε μπροστά» — σοβαρά;; Αφού πριν από δεκαπέντε χρόνια εμείς γράφαμε ιστορία ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ επειδή αυτός ήταν εκεί. Όχι επειδή εμείς είχεμε άλλη ομάδα, όχι επειδή είχαμε άλλους παίκτες — επειδή εκείνος σήκωνε το βάρος όταν οι υπόλοιποι έκαναν σειρά στις αλλαγές. Αν τώρα περιμένουμε κάποιον άλλον σκόρερ σαν εκείνον, τότε είναι σαν να ψάχνουμε κάποιον άλλον Γιώργο Γεωργαντά μετά τον Γιώργο Καραγκούνη — δεν υπάρχουν πολλά γεννημένα έτσι. Και μην αρχίσετε εδώ τις ιστορίες για τον Παναθηναϊκό ή τον ΠΑΟΚ. Ο τίτλος δεν γράφεται μόνο στα γκολ στα ντέρμπι — γράφεται στις δουλειές των παικτών όταν η ομάδα βουλιάζει στο 0-1 στο δεύτερο ημίχρονο. Εκείνος δεν φεύγει σαν σκόρερ που έγινε μέρος του τζακού — φεύγει σαν ο άνθρωπος που έβαζε φωτιά στο γήπεδο όταν όλα γύριζαν ανάποδα. Αν βγάλουμε έναν φορ που ξέρει να σκοράρει τότε που χρειάζεται γκολ κι όχι βρομιά στο φύλλο συμμετοχής, τότε βγάζουμε μαζί του και τον τίτλο από την ομάδα. Γιατί αυτά τα γκολ δεν είναι νούμερα στους πίνακες — είναι μνήμες στις κερκίδες, είναι χαρακτήρας στους αγώνες. Και όταν λείπει εκείνος που κάνει αυτές τις μνήμες, τότε η ομάδα μένει μόνο με τους λογαριασμούς στο τέλος της σεζόν.

τι σόι κόλαση είναι αυτή εδώ ρε παιδιά;; σαν να μιλάτε για κάποιο τσάι φτιαγμένο από απορρυπαντικό! εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνες τις χρονιές που λέγαμε πως ο Αντρέι δεν είναι φορ — είναι το σύστημα κίνησης της ομάδας. και τώρα ξαφνικά έγινε βαρύ;; ωχ! σοβαρά τώρα; πριν χρόνια, όταν η ομάδα έψαχνε τον τίτλο κάτω από τις πλαγιές των βουνών, εκείνος ήταν εκεί σαν τον δίσκο που κρατάει το ζύγι στους έμπορους. θυμάσαι πόσες φορές σηκώθηκε στις κλειστές περιοχές όταν όλοι οι άλλοι έκαναν βόλτες στο γήπεδο;; όχι σκόρερ που περιμένει υπομονετικά την μπάλα — επικεφαλής στις τελευταίες προσπάθειες όταν η ομάδα είχε στερέψει από ιδέες. τώρα πια λένε πως είναι βάρος;; 21 γκολ στη σεζόν δεν είναι νούμερο, είναι μνήμες στις κερκίδες σαν τους μεγάλους θρύλους που περνάνε στα χέρια των νεότερων. και μην μου πείτε πως υπάρχουν άλλοι σκόρερ σαν εκείνον — σοβαρά;; έχουμε στα χέρια μας έναν άνθρωπο που όταν εμφανίζεται στο γήπεδο δεν λείπει ποτέ το γκολ στις κρίσιμες στιγμές. στις τελευταίες πέντε αναμετρήσεις με τον Άρη έδωσε πάνω από δέκα γκολ — αυτά δεν είναι νούμερα στους πίνακες, είναι γκολ που γράφουν ιστορία στη συνείδηση του συλλόγου. και βγάζουμε αυτόν;; βγάζουμε τον άνθρωπο που έγραφε ιστορία όχι στα χαρτιά αλλά στις κερκίδες;; στις λεπτομέρειες εκείνες που κανένας άλλος δεν μπορούσε να δει;; τώρα περιμένουμε κάποιον άλλον σκόρερ σαν εκείνον;; σαν τον άνθρωπο που σήκωνε την ομάδα όταν όλα γύριζαν ανάποδα;; πού τον βρίσκεις αυτόν;; μήπως στα χέρια κάποιου άλλου συλλόγου;; μήπως όταν είναι αργά;; γιατί τέτοιες προσωπικότητες δεν υπάρχουν πολλές — σαν εκείνον τον υπέρογκο παίκτη άλλης εποχής που έκανε την ομάδα του να νικάει ακόμη κι όταν είχε χάσει το παιχνίδι στους πρώτους χρόνους. και τέλος πάντων, όταν βγάζετε έναν φορ σαν τον Αντρέι βγάζετε μαζί του και τον τίτλο από την ομάδα. αυτά τα γκολ δεν είναι μέτρα σκόρερ στους πίνακες — είναι μνήμες, είναι χαρακτήρας, είναι η ιστορία του συλλόγου στις κλειστές περιοχές όταν οι άλλοι είχαν κουραστεί. έτσι κι αλλιώς, όσοι συνεχίζουν να ψάχνουν άλλον σκόρερ σαν εκείνον μόνοι τους αντιλαμβάνονται πως η ομάδα τους έχει ξεπουληθεί ακόμη κι πριν ξεκινήσει η επόμενη χρονιά.

Εντάξει, αυτό το θέμα πήγε πέρσι στην ομάδα του γείτονα όταν δεν υπήρχε εκείνος στον αγώνα. Θυμάμαι πώς η Ξάνθη βγήκε μπροστά επειδή ο φορ τους χτύπησε το πέναλτι στην τελευταία σέντρα — σαν να γράφτηκε η ιστορία μέσα σε δύο λεπτά. Την επομένη της ήττας μας έναν Αύγουστο, βρισκόμουν εκείνος στη γωνία του γηπέδου και με κοίταξε σα να ήξερε πως μόλις είχα δει κάτι αληθινό: ότι μια ομάδα χωρίς αυτόν σου κλέβει όχι μόνο τους στόχους, αλλά και την ανάσα που κρατάει τον τίτλο. Ποια περίπτωση υπάρχει να βγάλουμε έναν άνθρωπο που έχει πάνω από δέκα γκολ στα τελευταία πέντε ντέρμπι;; Αυτός είναι ο μόνος σκόρερ που ξέρει να μπαίνει στη ζωή των αντίπαλων τερματοφυλάκων σαν σκόνη στο μάτι — όχι σαν αριθμό στους πίνακες, σαν εμπειρία που μένει στις μνήμες των φιλάθλων. Κι όταν λένε «αφού έτσι κι αλλιώς η ομάδα δεν κερδίζει τίτλο», τότε ποιο είναι το ζητούμενο; Να βγάλουμε τον άνθρωπο που κάθε χρόνο δίνει τις μεγάλες στιγμές γιατί υπάρχουν ελάχιστοι σκόρερ σαν εκείνον; Να τον βγάλουμε επειδή κάποιος άλλος δεν βρίσκεται ακόμη; Αυτή η ομάδα έχει γράψει ιστορία όχι επειδή είχε πολλούς φορ, αλλά επειδή είχε έναν σκόρερ που έκανε τη διαφορά όταν οι άλλοι έλειπαν. Και το σημαντικότερο: όταν εκείνος λείπει, δεν χάνουμε μόνο ένα γκολ — χάνουμε τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου που έχει γράψει την ομάδα του στις κλειστές περιοχές επί δεκαπέντε χρόνια. Οι τίτλοι δεν γράφονται μόνο στα γκολ, γράφονται στις στιγμές εκείνες όπου ένας φορ σηκώνεται όταν κανείς άλλος δε μπορεί. Την προηγούμενη χρονιά, όταν η ομάδα βρισκόταν πίσω στα τελευταία δέκα λεπτά στα πλέι-οφ, εκείνος ήταν εκεί — όχι σαν σκόρερ, σαν ηγέτης που έδωσε αέρα στους συμπαίκτες του. Αυτό δεν το αναπληρώνεις με νούμερα στους πίνακες. Αυτό λέγεται ιστορία.

Τι είν' αυτά τώρα που βγάζουν λόγο σα διαγώνισμα δικηγόρου;; Ρε παιδιά, εγώ μιλάω σα μεγαλόσωμος εδώ που στέκομαι στις κερκίδες του γηπέδου και βλέπω τον Αντρέι να σηκώνει την ομάδα σαν ξυλαράκι όταν όλοι οι άλλοι έχουν κολλήσει στα δικά τους γκολ;; Ακούστε με μια φορά σοβαρά — δεν είναι θέμα 21 γκολ. Είναι θέμα πως όταν εκείνος στέκεται εκεί στις μεγάλες στιγμές, η ομάδα δεν χάνει. ΟΧΙ μόνο γκολ σου δίνει — σου δίνει ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΠΝΟΗ! Θυμάστε εκείνον τον αγώνα το 2022 όπου πετάγαμε στις τελευταίες φάσεις σα νεκρές σακούλες;; Αυτός πήρε τη μπάλα στο αριστερό άκρο, έκανε δύο ποδοσφαιριστές να πέσουν σα σβούρες κι ύστερα έπαιξε προς το κέντρο σα να ξέρει πως ο συμπαίκτης του είχε βάλει φωτιά στο πνεύμα του;; Εκείνος ήταν εκεί που έκανα βόλτα εγώ σπίτι μου σα γερμανικό έργο τέχνης!! Τρεις δευτερόλεπτα αργότερα μπήκε το γκολ εκείνο από την μεγάλη περιοχή σα ντουμ ανέμου! Μετά από είκοσι λεπτά αγκαλιάστηκα με τους φίλους μου σα να είχα κερδίσει τόσο τον τίτλο όσο κι ένα σπίτι στη Ρόδο!! Κι εσείς τώρα λέτε «βάρος»; Αφού εκείνος είναι ο μόνος που έδωσε αέρα στην ομάδα όταν όλοι οι άλλοι έκαναν σειρά στις αλλαγές σα ντομινό;; Αφού στις τελευταίες πέντε αναμετρήσεις με τον Άρη μας έκλεψε όχι μόνο τους βαθμούς αλλά και τις ψυχές των αντίπαλων!! Μα ξέρετε τι σημαίνει όταν ένας φορ μπαίνει σα πυροκροτητής στο γήπεδο;; Δεν είναι νούμερα στους πίνακες — είναι ζωντανή ιστορία που γράφεται στην κερκίδα αυτή τη στιγμή!! Και μην αρχίζετε τις ιστορίες για το πόσο κουράστηκε ή πόσο βαρύς είναι!! Να θυμίσω πως πριν δεκαπέντε χρόνια εκείνος ήταν εκεί που κανένας άλλος δε σήκωσε το γκολ όταν η ομάδα ήταν στον πάτο;; Εκείνος όχι μόνο σκόραρε — εκείνος ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ! Ποιος άλλος έχει την ψυχή να σηκώνεται στις κρίσιμες στιγμές;; Ποιος άλλος έχει το θράσος να γράφει ιστορία εκεί που όλοι οι άλλοι φοβούνται;;; Και τέλος πάντων — βγάζετε τον άνθρωπο που έχει πάνω από δέκα γκολ στα τελευταία πέντε ντέρμπι;; Μα σοβαρά τώρα;; Τουλάχιστον πριν τον βγάλετε ψάξτε έναν σκόρερ σα εκείνον στα χέρια κάποιου άλλου συλλόγου;; Γιατί αυτοί οι φορ δεν είναι σα αυτούς που βλέπουμε στις ομάδες της Β΄ Εθνικής σα να κάνουν τσάκισμα στο γήπεδο!! Αυτοί έχουν χαρακτήρα, έχουν ιστορία, έχουν σηκώσει την ομάδα σα μία οικογένεια!! Και μην μου πείτε πως η ομάδα χρειάζεται μόνο έναν φορ — η ομάδα χρειάζεται εκείνον τον φορ που ξέρει να γράφει ιστορία στις κλειστές περιοχές όταν οι άλλοι έχουν βγάλει ήδη τις φωτογραφίες του τίτλου!! Μας έχεις μείνει εσύ μόνο εκείνος!! Κι όταν λείπεις εσύ, η ομάδα μένει σα νεκρή περιοχή που ψάχνει την επόμενη έκρηξη!! 🤡🔥

😤🔥 ΡΕ ΔΙΚΟΙ ΜΟΥ ΤΩΡΑ ΑΚΟΥΣΤΕ!! ΟΜΟΡΦΑ ΤΑ ΛΕΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΕΙ Ο ΑΝΤΡΕΙ;;; ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΣΑΣ ΒΓΑΛΩ ΠΕΣΤΕ!! 21 ΓΚΟΛ;;; ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ 10 ΣΤΟΥΣ ΠΕΝΤΕ ΝΤΕΡΜΠΙ;;; ΝΑ ΣΕ ΔΩ ΠΟΥ ΘΑ ΒΡΕΙΣ ΑΛΛΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΤΟΝ ΑΡΗ;;; ΣΙΓΑ ΤΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΒΑΖΟΥΝ 10 ΓΚΟΛ ΣΤΟΝ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ!! 😱💪 ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΛΕΙΠΕΙ;;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΤΟ ΓΚΟΛ ΣΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ;;; ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΠΟΙΟΝ ΑΛΛΟΝ;;; Να μου πείτε έναν!!! Δεν υπάρχουν!!! Είναι όπως να βγάλεις τον Γκάσπου από το Σύνταγμα της δεκαετίας του 80 — είναι ΑΔΥΝΑΤΟ!!! ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΥ ΛΕΤΕ ΠΩΣ «ΔΕΝ ΦΤΑΝΟΥΝ ΤΑ ΓΚΟΛ»;;; Γιατί τότε ήρθε η στιγμή να πούμε την αλήθεια;;; Αυτοί που λένε «βάρος» ξέχασαν πως πριν δεκαπέντε χρόνια η ομάδα ήταν στον πάτο και εκείνος ήταν εκεί σηκώνοντας όλη την ομάδα σα σωτήρας!! Τώρα λένε «βαρύς» επειδή έχει γεράσει;;; Αφού εμείς γερνάμε κι εμείς αλλά συνεχίζουμε να τρέχουμε!! 🏃‍♂️🔥 ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ;;; Αν βγάλουμε τον άνθρωπο που έκανε την ομάδα μας να γράφει ιστορία στις κλειστές περιοχές όταν οι άλλοι έκαναν βόλτες;;; Τότε βγάζουμε μαζί του και τους τίτλους που υπάρχουν μόνο μέσα στις μνήμες μας!! Γιατί αυτοί οι τίτλοι γράφτηκαν όχι από νούμερα στους πίνακες αλλά από τις στιγμές εκείνες όπου εκείνος σηκώθηκε όταν κανείς άλλος δε μπορούσε!! Ο ΑΝΤΡΕΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΟΡ;;; ΕΙΝΑΙ Ο ΣΩΣΤΟΣ ΤΟΥΣ!! ΑΠΟΧΤΗΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ;;; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΛΕΟΝ ΤΙΤΛΟΣ!! ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ;;; Μα δεν υπάρχει κανένας άλλος!!! 😤

Τι γίνεται τώρα παιδιά μου; Ξέρατε πως αυτή η συζήτηση φαίνεται σα ντουλάπι που ξέμειναν όλα τα παλιά τζιτζίκια; Ακούστε με προσεκτικά — εγώ έχω δει το γήπεδο από την κερκίδα εκείνη που κάνει ηλιοθεραπεία στις μεγάλες στιγμές, όχι από τον καναπέ μου βλέποντας ένα επεισόδιο εκτός αγωνιστικής ημέρας. Ο Αντρέι δεν είναι φορ σα αυτούς τους πιτσιρικάδες που τρέχουν σα σβούρες στις πτέρυγες και περιμένουν την πίτσα τους στο γκολ. Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν η ομάδα χάνει το ρυθμό της, εκείνος ανάβει το σπίρτο κάτω από τον πάγκο. Θυμάστε εκείνον τον Αύγουστο όπου όλα είχαν στραβώσει; Η ομάδα είχε χάσει τρεις σερί αγώνες, οι φίλοι είχαν αρχίσει να ψάχνουν τις εποχές για συγκρίσεις και κάποιοι έλεγαν πως «έχουμε άλλους παίκτες». Εκείνος βγήκε στον αγωνιστικό χώρο σαν ο μόνος που διάβασε το σύμβολο της ομάδας εκείνο το πρωινό — σκόραρε δυο φορές στα τελευταία δέκα λεπτά, έκανε τους αντιπάλους να κοιτάζουν πίσω τους σα να τους είχε περάσει τρένο, και η επόμενη ημέρα είχε χάσει εκείνες τις ανοησίες για "κρίση χαρακτήρα". Τα 21 γκολ δεν είναι αριθμοί στους πίνακες της κατηγορίας. Είναι γκολ που θυμόμαστε σα μεγάλες νίκες όταν κανείς άλλος δε μπορούσε να σηκωθεί. Και όσοι λένε «βάρος»; Αφού αυτές οι ιστορίες προέρχονται από άτομα που όταν η ομάδα παίζει αμυντικά βάζουν γκολ στους εαυτούς τους. Ο Αντρέι δεν φορτώνεται σα νταλίκα — φορτώνει σαν εκείνος ο τύπος στη Λάρισα που μόλις του πουν πως το λογιστικό τμήμα πρέπει να κλείσει νωρίς μια Παρασκευή: βρίσκει τρόπο να τελειώσει τον πλειστηριασμό των αριθμών μέσα σε δέκα λεπτά κι ύστερα πηγαίνει για καφεδάκι. Αυτός βρίσκει τον τρόπο να τελειώνει τους αγώνες πριν τελειώσουν αυτοί οι ίδιοι. Πάμε τώρα στις ιστορίες των ντέρμπι. Οι τελευταίοι πέντε αγώνες με τον Άρη; Δέκα γκολ; Μα είστε σοβαρά; Δεν υπάρχουν βιτριόλες εκείνοι οι πέντε αγώνες — υπάρχουν μνήμες σα φωτογραφίες που κάποιος τις βγάζει και τις δείχνει κάθε φορά που γίνεται κουβέντα για την ομάδα. Κάθε φορά που εκείνος έβγαινε στους αγωνιστικούς χώρους, οι αντίπαλοι γινόντουσαν σα σκιές στους τοίχους του γηπέδου: υπάρχουν, αλλά κανείς δε μπορεί να τους δει πραγματικά μέχρι να χτυπήσει η σέντρα. Και μην αρχίσετε τις ιστορίες για το πόσο κουράστηκε ή πόσο βαρύς είναι. Στις μεγάλες στιγμές, όταν η ομάδα χρειάζεται αυτή τη μία προσπάθεια που θα γυρίσει το παιχνίδι, εκείνος δεν έχει κουραστεί — έχει μόλις βάλει την ομάδα στον καναπέ του αγώνα σα πρωινό. Δεν μιλάω για νούμερα στους πίνακες. Μιλάω για εκείνον τον Ιανουάριο όπου βγήκε από τον πάγκο σα δυναμίτης μέσα σε πέντε λεπτά, έδωσε την ασίστ στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς κι ύστερα χτύπησε το πέναλτι εκείνο σα να είχε κάνει πρόβα όλη την προηγούμενη νύχτα. Με αυτά τα δεδομένα, η ερώτηση δεν είναι «εάν» βγάζουμε αυτόν τον άνθρωπο από την ομάδα — η ερώτηση είναι «πώς» ζούμε χωρίς τον άνθρωπο που έκανε την ομάδα μας να νικάει στις κλειστές περιοχές όταν οι άλλοι έκαναν μόνο κριτική στα αποδυτήρια. Γιατί αυτοί οι φορ δεν είναι σα αυτούς που βλέπουμε στις ομάδες της Β΄ Εθνικής να κυνηγάνε τις μπάλες σα τρελοί στις άκρες του γηπέδου. Αυτοί έχουν ιστορία, έχουν χαρακτήρα, έχουν εκείνες τις μεγάλες στιγμές που μένουν στα χέρια των νεότερων σαν κληρονομιά. Κι αν κάποιος μου πει πως «όταν λείπει, βγαίνουμε μπροστά», τότε αυτό το άτομο μόλις αποκάλυψε πως δεν έχει δει ποτέ σημαντικό αγώνα στη ζωή του. Γιατί όταν εκείνος λείπει, η ομάδα μένει σα ψυχή που χάθηκε στο γήπεδο — όχι σα ψωμί που πήγε στο ψυγείο επειδή δεν είχε κανείς κέφι να το ψήσει.