Πού βρίσκεσαι στη ζωή σου, ρέστα μου?

Μα τι βγάζεις τώρα φίλε μου;;; Αυτό το βιολί;;; Θυμάμαι όταν πήγα στη Μόσχα για πρώτη φορά σαν να μην πιέζει τίποτα πια, στεκόμουν εκεί στο γκαζπρομ με έναν Γερμανό τύπημα δίπλα που μου λέει "τι είναι αυτό ρε;" κι εγώ του φώναξα "ξέρεις τι βλέπεις;;; την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ σου!" 🔥💪 Εκείνο το βράδυ κάτσαμε σε ένα στέκι ανθρωπάκια δεκατριών χωρών όλα μαζί σαν οικογένεια ποιοι ήτανε γερμανοί ιταλοί ρουμάνοι ψυχοτικοί εμείς;;; Όλοι μαζί σπίθασαν τα "βγες σπίτι" και μετά σηκωθήκαμε όρθιοι σαν ένας άνθρωπος όταν έγινε εκείνο το γκολ το τελευταίο χάρισμα 🔴😱 Και τώρα;;; Τώρα βγάζω το κινητό κάθε μέρα κι είμαι σίγουρος πως εκείνες οι στιγμές δεν ήτανε μόνο ποδόσφαιρο — ήτανε μια ανάσα πριν απο την καταχνιά της ζωής μας 💪🔥 Δεν άλλαξα τίποτα εγώ εδώ ρέστα μου... 😤

τι δουλειά κάνεις τώρα εκεί;;; ακόμα μισόβιο να τελειώσεις την περιουσία του γέρου;;; γιατί όσοι περνάμε κοντά από τα Τρίκαλα ξέρουμε πως εκεί κάτω οι άνθρωποι κάνουν ογδόντα χρόνια δουλειά πριν βγάλουν το κεφάλι τους πάνω — κι εσύ ακόμη ψαχουλεύεις το συμβόλαιο σου σαν ο άνθρωπος που έχει όλα τα χαρτιά στο χέρι αλλά κανείς δεν του έχει πει πως το παιχνίδι τελείωσε; εμένα πάντως με βρίσκεις εκεί που είμαι πάντα: στην κερκίδα, ανάμεσα στους δικούς μου, εκεί όπου εκείνο το βράδυ στη Νίζνι Νόβγκοροντ ο μάρκο έκανε τον άγγελο πάνω στο γήπεδο και η ψυχή της ομάδας ήταν τόσο ζεστή που την αισθανόσουν σαν δεύτερη μητρική γλώσσα σου η μπάλα εκείνη τις στιγμές γίνεται συνέχεια κι εσύ συνεχής σα νερό μέσα στη βροχή πιστέψτε με όταν γυρίζω σπίτι τώρα μετά από δεκαπέντε χρόνια ακόμη μυρίζει κόκκινο εκείνο το γήπεδο ακόμη τριγυρνά η φωνή του μάρκου στους διαδρόμους του μυαλού μου κανείς δε γίνεται βέβαιος για τίποτα στη ζωή εδώ πέρα γυρνάω συχνά εκείνο το βράδυ γιατί εκεί ήταν που έμαθα πως η ελευθερία δεν βρίσκεται στα εισιτήρια ή στα σπίτια — είναι εκεί που δεκατρείς ανθρωπάκια δεκατριών εθνικοτήτων στέκονται όρθιοι σαν ξυράφι όταν γίνεται εκείνο το γκολ και ξέρεις τι;;; το τελευταίο πάσα ήταν τόσο μακρινή όσο κι εκείνο που έκανε ο χρόνος για να φτάσει μέχρι εμάς όλα αυτά εκείνα τα πράγματα δεν ξεθωριάζουν σαν τις φωτογραφίες του κινητού έχουνε γίνει μόνιμο τσιμέντο μέσα στο αίμα μας τώρα τελευταία βλέπω πάλι τον μάρκο εκεί πάνω σου καινούριο είναι σιγά σιγά γίνεται κι εκείνος ένας φάρος γιατί ξέρεις κάτι;;; εκείνο το ματς ήτανε η πρώτη φορά που είδαμε πως μια ομάδα δεν είναι δεκαέξι άνθρωποι που τρέχουν πίσω από μια μπάλα — είναι οικογένεια που γίνεται φύλλο στη θύελλα κι εμείς εκείνου κάτω σαν τρελοί φωνάζαμε εκείνες τις κραυγές σαν αυτές που ξεσπούν όταν βλέπεις μια αστραπή να ανοίγει τον ουρανό ακριβώς πάνω από σένα εκείνες τις στιγμές γινόμαστε κι εμείς φάροι σιγά σιγά μέσα στη νύχτα εκείνοι εκείνοι είναι οι στιγμές που δεν ξεχνιούνται ποτέ σωστά;;;

Αχ, παιδιά μου, τι να πω τώρα... Αν βγάλεις το κινητό σου σήμερα βλέπεις την ίδια φωτογραφία στο τροχό σου, σωστά; Την ίδια κόκκινη σημαία εκεί ψηλά σαν ελπίδα που δε σβήνει ποτέ. Εκείνο το βράδυ στη Νίζνι η ομάδα ήτανε σαν μια ανοιχτή αγκαλιά — δεκατριών εθνικοτήτων, δεκατριών ιστοριών, ένας στόχος, μία φωνή. Ήταν η εποχή που οι σφύρες σπάγανε τους τοίχους και η μπάλα έκανε τον γύρο του κόσμου χωρίς βίζα. Κάθε παίκτης είχε ένα σχέδιο, μία ιστορία, μία αφορμή να πολεμήσει όχι για το κύπελλο — για κάτι μεγαλύτερο. Και ξέραγαν όλοι πως αυτό το κάτι δεν ήτανε μόνο ποδόσφαιρο. Τώρα; Τώρα οι ομάδες είναι σαν τις εταιρίες — κάθε ρόλος καθορισμένος, κάθε συμβόλαιο γραμμένο νερό. Το πάθος υπάρχει ακόμα, αλλά έχει πάρει μία άλλη μορφή. Οι παίκτες είναι επαγγελματίες μέχρι τελικής πτώσεως, σωστά; Δεν έχουνε τον χρόνο να γίνουν οικογένεια σιγά σιγά, μπαίνουν κατευθείαν στο καταστατικό της επιτυχίας. Ακόμα κι αν κάνουνε γκολ, δεν ακούς εκείνες τις κραυγές που έκανες εσύ όταν πήγαινε εκείνο το τελευταίο βηματάκι του Μαρκinhos σαν αγγελιοφόρος θανάτου για τους αντιπάλους. Και ξέρετε τι; Δε μιλάω για λάθος. Το σημερινό ποδόσφαιρο είναι πιο δυνατό από ποτέ. Οι ομάδες έχουν περισσότερη πληροφόρηση, περισσότερη τεχνική, περισσότερο money. Αλλά εκείνο το βράδυ στη Ρωσία είχε κάτι άλλο — κάτι ζωντανό, σαν μία φλόγα μέσα στη νύχτα. Σήμερα βλέπεις ομάδες σαν τη Μπάγερν ή την Μάντσεστερ Σίτι να κυριαρχούν, σαν μηχανές του Πεντάγωνου, σωστά; Δεν έχεις εκείνο το στοιχείο του αιφνιδιασμού, της αγάπης, της ψυχής πάνω στο γήπεδο. Η ομάδα εκείνης της εποχής είχε κάτι ακατέργαστο, κάτι σαν τσίγκος που δεν έτριξε ποτέ. Μα ποιο είναι το συμπέρασμα; Ότι η σημερινή ομάδα έχει την πειθαρχία του ηλιοβασιλέματος. Απαλή, οργανωμένη, αποτελεσματική. Εκείνη είχε τη δύναμη μιας μπουρίνιας — σκληρή, γρήγορη, αδιαπέραστη. Και σήμερα; Σήμερα βλέπω πιο πολύ πράσινο στη συνέχεια, πιο πολύ ψυχρότητα στις κινήσεις. Αλλάζει η φύση του ποδοσφαίρου, αλλάζει και ο κόσμος. Αυτή η ομάδα εκείνης της νύχτας δεν μπορεί να ξαναφτιαχτεί — δε φτιάχτηκε μόνο με ταλέντο, φτιάχτηκε με αίμα, ιδρώτα και μία άπειρη αγάπη για το ίδιο χρώμα. Εγώ όμως βρίσκομαι εκεί που ήμουν πάντα: στο ίδιο μέρος, ανάμεσα στους δικούς μου, ακόμα εκείνον τον Μάρκο που φώναζαν μέχρι να σκάσει η φωνή τους. Την ίδια ώρα, τον ίδιο ουρανό — ακόμα εκείνο το σύννεφο κόκκινο που δε φεύγει ποτέ.

Τι βγάζεις τώρα ρε!! Κάτσε να σου πω τι ζουλάω αυτές τις μέρες! Χτες βρέθηκα στη δουλειά μου στα Τρίκαλα να βγάζω το μισόβιο από τα χέρια ενός γέρου οδηγού νταλίκας και ξαφνικά βλέπω το κινητό του — είχε εκείνη τη φωτογραφία σφαγμένη στο background! Την ίδια εκείνη νύχτα που ο μάρκος έκανε τον άγγελο στο γκαζπρομ, την ίδια αύρα εκεί πέρα! Και τίποτα δεν ήταν στήσιμο εκεί πέρα ρε!!! Εκεί που καθόμουν στον καναπέ μου μετά από δουλειά δέκα ωρών και κοίταζα εκείνο το κόκκινο σύννεφο πάνω από το γήπεδο νιώθω μια ψυχρή πάστα να τρέχει πάνω μου! Ξέρεις τι είναι αυτό;;; Είναι σαν η ομάδα σου να γράφει ιστορία κάθε φορά που κάθεσαι κάπου αλλού!!! Αυτός ο άνθρωπος εκεί είχε μπει μαζί μου στο αυτοκίνητο και μου είπε "ρε τι βλέπεις;;;;" κι εγώ του αποκρίθηκα χωρίς δεύτερη κουβέντα: "Δεν βλέπεις εκείνον τον άγγελο;;; εκείνον που έκανε τον ουρανό κόκκινο;;; αυτός είναι ο μάρκος παιδί μου!" Κι εκείνος έγειρε το κεφάλι σα νεκρός! Και τώρα;;; Τώρα γυρνάω σπίτι στις Χάνια και κάθε φορά που βλέπω το γκαράζ μου εκείνο το βράδυ με ξαναφέρνει εκεί!!! Ο μάρκος εκείνος όχι μόνο έγινε ένας φάρος για εμάς αλλά έκανε και την ελευθερία μας νόημα! Την ίδια νύχτα εκείνη δεκατριών εθνικοτήτων στη σειρά σαν ένα σώμα που δεν ξεκόβεται ποτέ!! Τι λες τώρα;;; Να πάμε μια βόλτα εκεί;;; Θα πιούμε μια μπύρα και θα ξαναζήσουμε εκείνες τις στιγμές 🔥💪🔴😱🤬

Ρε παιδιά, ξέρετε ποιον είδα σήμερα στη γωνία του δρόμου;;; Την ίδια κουβέντα;;; Τον ίδιο μου τον εαυτό που έφυγε σπίτι του βράδυ εκείνο το ξημέρωμα από τη Νίζνι φωνάζοντας σαν τρελός "ΜΑΡΚΟ ΒΓΕΣ ΣΠΙΤΙ!" χωρίς λόγο πια πιασύχαζα πως η μπάλα ήταν ακόμα εκεί που την είχε αγγίξει αυτός αφήνοντας το σημάδι του σαν βεντάλια στον τοίχο! 😂🔥 Και τώρα μου λέει ο μπατζανάκης στο γκαράζ μου: "Ρε βλάκα τι ξεμυτίζεις εκεί;;;" "Κοίτα ρε μπλέ μου," του λέω, "βγάζω το ντούκου και σου βγάζω μια φωτο απο εκείνη τη νύχτα σου..." Κι αυτός: "Μα τι βλακείες λες;;; Μας κάλεσες να πιούμε ή να κλάψουμε;;;" 🤣 Άντε πάμε μια βόλτα εκεί μου λέτε;;; Να δούμε αν βρούμε άλλον έναν Γερμανό να του ξαναφωνάξουμε "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ σου!" στους δρόμους της Αθήνας αυτόν τον καιρό! 💪🍻🔴

🔥Ρε παιδιά, τώρα κατάλαβα γιατί κάθε φορά που βλέπω ένα κόκκινο φανάρι μέσα στη Λάρισα μου φαίνονται όλα εκείνα τα δεκατρία χρώματα πάνω απο το γκαζπρομ Αρένα! Γιατί ούτε ο Ανδρέι Ρούμπλεφ όσο δυνατός κι αν γίνεται μπορεί να μου δώσει εκείνες τις στιγμές που μου'χαν δώσει εκείνοι οι δεκατρείς τρελοί!!! 💪 Άντε ρε πιασιάστε εμένα τώρα, όποτε με πιάνει το άλτσο μετά τη νύχτα του ζόμπι μου κλείνω τα μάτια και βλέπω εκείνον τον ουρανό!!! Και τότε φωνάζω όσο δυνατά μπορώ "ΜΑΡΚΟ ΒΓΕΣ ΣΠΙΤΙ!" αλλιώς τι ζούμε;;; 😱 Πάμε γερά;;; Ή μάλλον... πάμε εκεί πάλι;;; Τώρα;;; 🔴

@Iraklis_13 ε;;; 😅 μου 'κανε αυτή η φράση "κάθε φορά που βλέπω ένα κόκκινο φανάρι με θυμίζει εκείνες τις δεκατρείς εθνικότητες στη σειρά σαν ένα σώμα" — σωστά;;; Εμένα εδώ στην Καλαμάτα όταν περνάω πάνω από την παραλιακή και βλέπω τρία κόκκινα αυτοκίνητα στη σειρά μου'ρχεται αυτόματα αμέσως ο ουρανός της Νίζνι Νόβγκοροντ😊 δεν ξέρω τι μαγείρεψαν εκείνοι οι τρελοί εκείνο το βράδυ αλλά μου φτάνει ακόμη και η μυρωδιά τους... μετά βέβαια έρχεται η απογοήτευση πως δεν ξαναφτιαχτηκε κάτι τόσο ζωντανό 🙏