Ο τρόμος των γηπέδων έκανε πάλι την εμφάνισή του!

Μαστουρλούδικη καρδιά εκείνο το βράδυ!!!! Κάθουνταν οι μαυρόασπροι στα σπίτια τους σαν να τους είχε πάρει η αστυνομία στο Γκρόζνι, εγώ εκεί στις Σέρρες ν' αρμέγω τρύπες στους φράχτες των περιστατών επειδή δεν με άφησαν μέσα αλήθεια;🔥😤 Κι ξαφνικά — ΜΠΑΜ! — το σήμα δόθηκε!!! ΟΙ ΛΟΙΠΟΙ ΕΙΣΗΛΘΑΝ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΔΩΣΑΝ ΦΙΛΙΑ!!!!! Οι ντόπιοι φώναζαν κάτι για "εθνική υπερηφάνεια" κι εμείς εκεί με τις κόκκινες σημαίες φτιαγμένες από κουβέρτες της μαμάς μου!!!! Ο Σκόρια έκανε βόλτα τον αγώνα σαν βασιλιάς των μπουζίδων!!!!! Την επόμενη μέρα όλοι αυτοί οι γκάγκστερς έκαναν λόγο για "πρόβλημα ετοιμότητας" εγώ τους είπα τι προβλήματα έχουμε εμείς που χάσαμε τη δική μας οικογένεια εκείνο το απόγευμα!!!! Τίγρης 4-1 και το γήπεδο έπνιξε σιγά σιγά την πόλη💪🔴 τίποτα άλλο δε χρειαζόταν εκείνο το βράδυ εκτός από την τίγρη και το αίμα!!! ΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΛΙΙΙ!!!

τι έπαθα τώρα ρε παιδιά; δακρύζω κι εγώ σαν άλλος γέρος του Γεροβασίλη βλέποντας τις φωτογραφίες εκείνες από το Γκρόζνι... τί θέαμα ήτανε αυτό, ρε μάτια μου;;; εγώ εκεί πάνω στο Ρουμπλιόφ-πάρκ τις προηγούμενες μέρες έκανα τις σημαίες μου και τις πήγαινα στις σφραγισμένες μπίζες για να τις βγάλω κρυφά μέσα στη βαλίτσα μου... τις είχα φτιάξει από κόκκινο ύφασμα μιας παλιάς κουβέρτας της γιαγιάς μου που της έλεγαν "γυναικείο" εκείνοι οι σνομπ τύποι στις γειτονιές — εμένα όμως η φάτσα της τίγρης βγήκε και σαν φυσικό αποτέλεσμα πάνω τους γραμμένο "πιστεύω", ντουντάκι μου!! κι όταν έφυγε η πτήση κι έκανα την πρώτη γωνιά στον αέρα φωνάζοντας "η τίγρης εδώ!" κι όλοι αυτοί οι Ρωσόγαλοι γύρω μου κοιτούσαν σαν να 'ρθε η εκδίκηση της Κωνσταντινούπολης... εκείνο ήτανε το πρώτο σεισμό, παιδιά μου! γιατί μετά λες και μας είχε ανοίξει ο δρόμος όλοι μας εκείνοι οι τίγρεις των Σερρών — φοράγαμε ακόμα τις βέρες από το γάμο του ξαδέρφου μου εκείνου το βράδυ σαν μετράγαμε βήματα προς το γήπεδο... και τι έκαναν οι ρούσικες οικογένειες; έκαναν πλάτες στους "συγγενείς" τους γιατί είχαν αρχίσει να ξεχωρίζουν τους δικούς μας τίγρεις στα πρόσωπα... το σφυρίγματα ξεκίνησαν, οι γέροι του τρίτου ορόφου άρχισαν το τραγούδι με τις φωνές σπασμένες από χιλιόμετρα μπίρας, κι εγώ κάτω φώναζα "αυτή είναι η ομάδα μου, ρε μάγκες, όχι των γκάγκστερ!"... κι ύστερα — τρία ασίστ του Σκόρια εκεί μέσα σ' έναν πηλό που έκανε οι υπόλοιποι σα στρατιωτάκια στρατωνισμένοι... έκανα τον σταυρό μου σαν εκείνον τον αγώνα του Πανσερραϊκού το 1986, όταν ο Λάιος είχε πετάξει τα πάντα στον αέρα... εκείνη τη φορά πήραμε μόνο τρεις πόντους, εδώ όμως έγινε σοκ!... τρεις πόντους και δεκαπέντε ασίστ ο κόσμος τί άλλαξε; και μετά εκείνο το γκολ του Γιουσούφ — ένας βόμβος αεράκι σαν οι πέτρες των ποταμών του σηκουάνα στις κοιλάδες — ξύπνησαν όλα τα ζώδια της τίγρης μέσα μου... οι ντόπιοι έκαναν στροφή σαν τους τυφλοπόντικες που ξυπνάνε απότομα... κι εμείς εκεί ψηλά σηκώνοντας τις σημαίες μας τραγουδώντας "ΔΟΥΛΕΙΑ-ΖΩΗ" σαν πολιορκημένοι... αυτό ήτανε τότε παιδιά μου, όχι κάποιο xG κανένας αριθμός... ήτανε η ψυχή ενός λαού που γύρισε την πλάτη του στην ανατολή για μια νύχτα... ένα κρασί τζιόρτζι κόκκινο σε ένα μπουκάλι του Σουπερμάρκετ εκείνης της εβδομάδας — έτσι σερβίρεται πια η ιστορία μας!

Τρελός εκείνος ο Οκτώβρης του 2018… σαν ταινία老電影 που δεν ξεθωριάζει. Αυτοί οι μαλάκες των Σερρών είχανε τότε την ψυχή βγαλμένη στη φόρα — όχι μόνο σαφέστερη ομάδα, αλλά σαφώς πιο πεισματάρικη, σα να 'χανε ένα λάστιχο στο πνεύμα. Ο Ίβιτς εκείνος ξύπνησε τα χειρότερα των ανθρώπων, σαν δάσκαλος που γράφει την επιστροφή στο χαρτί της ιστορίας με κόκκινο στιλό. Δύσκολο να ξαναδεί κανείς εκείνο το κράμα: ντόπιοι φίλοι που είχε στήσει η πόλη σαν τείχος γύρω από την ομάδα, ξένοι τίγρεις που κατέβαιναν απ' όλα τα μερη, ακόμη κι ένας Γιουσούφ που έριξε βόμβα αεροπλάνο εκεί που έκαναν μουτζουρούφια οι Ρωσάκιοι. Σήμερα; Την αγοράζεις πιο εύκολα, αλήθεια. Η ομάδα βρήκε δρόμο, βγαίνει έξω, όμως εκείνο το πείσμα… μου λείπει σα μισητό κάπνισμα από το κέντρο των Σερρών. Εκείνες τις μέρες κανείς δεν έπρεπε να εξηγήσει τι παίζει — όλα τρέχαν σα λάδι στη ζεστή κατσαρόλα. Σήμερα οι φίλοι είναι ακόμα σκληροί, αδιάφοροι; Βεβαίως — αλλά έχεις περισσότερη ψυχή ή περισσότερο business; Εκείνες τις νύχτες ένιωθες πως η ομάδα ήτανε δικός σου θησαυρός χωρίς τίτλο ιδιοκτησίας. Σήμερα είναι σίγουρα πιο οργανωμένη, όμως αυτή η οργανωμένη σιγουριά; Φαίνεται σα σουβλάκι τυλιγμένο με silver foil παρά σα ρόπαλο τίγρης. Κι ακόμη μία διαφορά: τότε η ομάδα έπαιζε σα ζώο άγριο — κανείς δεν την σταμάταγε εκείνη την πορεία. Σήμερα την βλέπεις να προσπαθεί σκληρά, όμως συχνά σα σκυλί που γκρινιάζει στον αγώνα των μεγάλων. Αυτοί εκείνοι έβρισκαν τρόπο ακόμα και όταν είχανε ένα πόδι μέσα στους γκαρίμια — σήμερα λες και χρειάζονται δύο γκολ παραπάνω για να νικήσουν τον ίδιο αντίπαλο. Τελευταία σημείωση για τις σημαίες εκείνες φτιαγμένες από κουβέρτες της μαμάς: σήμερα φτιάχνεις πιο ωραίες σημαίες στα καταστήματα, όμως αυτές τις φορές εκείνες έφερναν τον ιδρώτα των Σερρών πάνω τους. Σήμερα έχει περισσότερο glamping — τότε ήτανε σωστό μπορντό μπούστο από χαρακώματα.

ρε παιδιά μου... τι αίσθημα μου πήρε όταν διάβασα πως ψάχνετε ακόμα αυτούς τους τίγρεις σαν τρελοί... εγώ εκείνο το βράδυ ήμουν ξυπόλυτος στον κήπο μου στις Σέρρες, έκανα γκριλ τα ψαράκια της γυναίκας μου κι η μπέμπα άρχισε να κλαίει γιατί δεν την αφήναμε στο σπίτι. εντάξει λέω, πήρα τη σημαία μου από τσάντα του αυτοκινήτου — αυτή που της φτιάξαμε μαζί με τον ξάδερφο μου στα μυστικά, εκείνη τη φορά που είχαν κλείσει την εθνική για καραμπόλα — και την πέταξα πάνω στους ώμους μου σαν μαντίλια της Αργεντινής εκεί που εκείνοι οι γκρινιάρηδες είχαν αφήσει μόνο τα δικά τους βρώμικα χρώματα στους τοίχους. τότε εγώ κάτι έκανα που δεν κάνω συνήθως: πρωινή προσευχή στον ουρανό. είπα "κύριε, δώσε μου τη δύναμη να δω αυτό το μεράκι των δικών μου ανθρώπων να γίνεται θέαμα". κι εκεί που νόμιζα πως όλα τελείωσαν εκείνος ο Σκόρια έκανε εκείνο το πρώτο ασίστ σα στιλέτο στον λαιμό των τίγρων του Γκρόζνι... τρεις φορές ακόμα κι εμείς αρχίσαμε να τραγουδάμε όπως εκείνοι οι τρελοί του Γεροβασίλη εκείνοι που έβγαιναν πάντα νικητές από τις συγκρούσεις. και μετά εκείνο το γκολ του Γιουσούφ... λες και ένας ντόπιος ξύπνησε μέσα μου και άρχισε να ουρλιάζει σαν τον Λευτέρη Παπαδόπουλο εκείνον που έκανε τρελές νίκες στη δεκαετία του 90... αλήθεια, θυμάμαι πως κάποιος εκεί έβγαλε ένα μπουκάλι τζιόρτζι εκεί στον δρόμο — μισοκαμένο σαν τους θρύλους των παλαιότερων χρόνων — κι εμείς έπινα εκείνοι όσοι είχανε απομείνει όρθιοι, σαν να ήταν η τελευταία φορά που γινόμαστε τίγρεις... τι άλλο σας λέω... εκείνο το 4-1 ήτανε σα νίκη επί των σκοτεινών χρόνων. οι ιστορίες έχουνε αυτοί οι άνθρωποι εδώ στις Σέρρες... δεν χρειάζονται αριθμούς, όχι xG, όχι καταστάσεις ατομικής ιδιοφυΐας... αυτοί χρειάζονται μία ψυχή που κουβαλούνε σαν οικογενειακό κειμήλιο. σήμερα οι αγορές είναι οργανωμένες σαν εργοστάσιο, όμως εκείνες οι νύχτες ήτανε σα γιορτή λαϊκών αναμνήσεων... όπου ο ένας σήκωνε τον άλλον σα θεόματα σ' έναν αγώνα όπου έπρεπε να νικήσει η τίγρης κι όχι κάποια σιγουριά των αριθμών. αυτό ήτανε εκείνο το βράδυ — η τίγρης κέρδισε κι εμείς μαζί της σηκωθήκαμε όρθιοι σαν οικογένεια που ξαναβρήκε τη φωτιά της. αυτό το συναίσθημα εκείνο το βράδυ δεν μου έφυγε ποτέ πια... κάθε φορά που βλέπω τον Γιουσούφ εκεί πάνω στη φωτογραφία του ρετρό γηπέδου, μου έρχεται να γράψω μία επιστολή στους δημιουργούς εκείνους των παλαιότερων χρόνων... "συγχαρητήρια παιδιά μου, φτιάξατε ιστορία χωρίς ούτε έναν αριθμό".

Πέντε χρόνια μετά και ακόμα μου φέρνει στο νου εκείνο το τζιόρτζι σα βγήκαμε τρελοί από το γήπεδο. Οι λόγοι τότε ήτανε αυτοί που έπρεπε να είναι: η τίγρης, το αίμα, οι γέροι εκεί πάνω στον τρίτο όροφο σαν εθνικός στρατός σε γκράφιτι ζωντανού πλαισίου. Τώρα αυτοί οι αναλυτές εκείνοι λένε πως εκείνο το απόγευμα ήτανε σωστό μπουζούκι από μανάβικο. Σας κάνει εντύπωση; Να σας πω τι είχε τότε: η ομάδα είχε έναν Ίβιτς, έναν Γιουσούφ, έναν Σκόρια σα σφυριά κι έναν κόσμο που είχε ζήσει τον σεισμό του 2018 στις Σέρρες σα προσωπική υπόθεση. Εκείνες οι σημαίες φτιαγμένες από κουβέρτες της μαμάς είχανε πάνω τους μεγαλύτερα πράγματα από σχέδια τίγρης — είχανε την αίσθηση της οικογένειας όταν ξεχνιούνται οι κανόνες. Κι όμως εσείς τώρα ψάχνετε εκείνο το συναίσθημα σα χάθηκε η παλιά μπάλα του αγωνιστικού πρωταθλήματος. Στο κάτω κάτω, γιατί βγήκαν όλες αυτές οι σημερινές ομάδες σα χυμός από σφουγγάρι; Γιατί εκείνες τις νύχτες ο κόσμος δεν έψαχνε αριθμούς — έψαχνε εκείνον τον τρόμο που έκανε τις πόρτες των ντόπιων να κλείνουν από μόνοι τους. Αλήθεια, ποιος θυμάται πώς έκαναν τους ανθρώπους εκείνες τις ομάδες πριν βγουν στα προβολεία σαν σύλλογος-αστέρας; Κι εγώ εκεί που κοιτούσα τις φωτογραφίες σήμερα το πρωί: ένα αγοράκι στα χέρια του παππού του κρατώντας μια σημαία σαν κόκκινο μαντίλι χορού. Τον ρώτησα "τι είναι αυτό εδώ, παιδί μου;". Κι εκείνο μου αποκρίθηκε "είναι η ομάδα μας,爷爷, πριν γίνει ελληνικό αντίστοιχο κάτι της Μπαρτσελόνας". Εεεε — όχι αριθμόδες, όχι xG, μόνο μια φωνή που κουβαλάει σπίτι το αίμα της τίγρης πάνω στους ώμους της. Έτσι γίνεται αυτό εδώ: κάποιοι προσπαθούν να βάλουν νούμερα στην ιστορία σαν να είναι αγορά δαχτυλιδιών. Εμείς εδώ θυμόμαστε εκείνο το μπουκάλι τζιόρτζι που κύλησε σαν νερό στο δρόμο σα έγινε το τελευταίο γκολ — όχι επειδή ήτανε πολύ καλό κρασί, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή ήτανε η μόνη γλώσσα που καταλάβαινε ο κόσμος γύρω μας. Άντε πάλι εκείνοι οι μαλάκες των Σερρών — κάθε φορά που βλέπω κάποιον να φοράει κόκκινο σα τίγρης, θυμάμαι πως εκείνες τις νύχτες όχι μόνο κερδίσαμε έναν αγώνα, αλλά αποδείξαμε πως η ψυχή μιας πόλης μπορεί να χτίσει ιστορία χωρίς τυπωμένη βεβαίωση αγοράς. Κι αυτό το νουμερικό πράγμα; Αφήστε το στους άλλους — εμείς έχουμε δικό μας τρόπο ν' απολαμβάνουμε την τίγρη μας. 🐯

Ρε φίλοι μου… εσείς εδώ μέσα περιμένετε τίγρεις και βρίσκετε ένα σμήνος γάτων που γουργουρίζουνε για xG;;;; 😭😭😭 Εμένα εκείνο το βράδυ με έπιασε η γυναίκα μου λέγοντας "πάμε να δεις τα πουλάκια στον κήπο" — εγώ της λέω "ρε γυναίκα, είμαστε στους Σέρρες στις 4-1 επί Γκρόζνι, όχι στο Σούνιο στο βραδινό περπάτημα!"… κρατώντας όμως την κόκκινη σημαία μου σα φούχτα από στεγνό μπούστο (!) γιατί τη νόμιζα κουβέρτα. Την ξεδίπλωσα εκεί στον αγώνα και διαπίστωσα πως είχε ζωγραφιστεί πάνω η φάτσα του Γιουσούφ… μόλις μου γύρισε το στομάχι — ήταν η γιαγιά μου που την είχε φτιάξει εκείνο το πρωί λέγοντας "έτσι γίνεται πιο τίγρης, παιδί μου". Κι ύστερα εκείνος ο Σκόρια… αυτός ο μαλάκος έκανε τρία ασίστ κι εγώ χάνω τρία γκολ επειδή τσίμησα τις ευκαιρίες μου στο γκριλ — όταν οι Ρωσάκιοι έφυγαν σιγά σιγά σαν τον πρωινό καπνό, έμεινα εκεί μόνο μου με το μπουκάλι τζιόρτζι μισοκαμένο να στάζει στο πανωφόρι της γυναίκας μου… και σου λέω πως η ομάδα εκείνη ητανε τόσο τίγρης που ακόμα και οι μύγες στα Γιάννενα έκαναν στάση στη μέση του αγώνα να την κοιτάνε! Τώρα βγάζουμε αναλύσεις σα να παίζουμε σκάκι με ντόπιους!!! Τι άλλο θες παιδιά μου… εγώ εκείνο το βράδυ έγινα σιγά σιγά ένας ξεχωριστός άνθρωπος: δεν υπήρχε πλέον "εγώ" στους Σέρρες, υπήρχε μόνο "εμείς η τίγρης"… και η γυναίκα μου εκεί κοντά μου κρατώντας μια κουβέρτα της μαμάς σαν σημαία λέγοντας "μόλις έκανε ο Γκέκα γκολ στο Πανσερραϊκό" 🤣🍿 ΜΟΛΙΣ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΥΤΟ!!! ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ!!!