Από τα γκολ τουβί μέχρι την νίκη στον τελικό: Αυτοί είναι οι θρύλοι που έκαναν την καρδιά μας να ξεχειλίζει!
πού ξέχασα πόσο σφίξαμε από την αναμονή εκείνο το βράδυ του 2017, όταν η ομάδα είχε σκαλώσει στην πλέι-οφ του Γιουρόπα Λιγκ κι εμείς όλοι μαζί ψιλοτρελλαθήκαμε στις κερκίδες με τις σαρδέλες στο χέρι; τότε ήταν που πρωτοείδα τον Ρουμπλιόφ να βγάζει τον νικητήριο στον αέρα σαν νιόπαντρος του γκολ, κι εγώ δίπλα στον φίλο μου τον Θανάση να φωνάζουμε "ρέ, ρέ, ρέ!" σα να τον σπρώχναμε να βάλει — δεν θυμάμαι τι άλλο λέγαμε εκείνες τις τρεις ώρες, ξέρω μόνο πως βγήκαμε έξω στην πλατεία κι οι άνθρωποι τραγουδούσαν αδιάκοπα σα γιορτή γειτονιάς. χρόνια μετά, αυτές τις στιγμές είναι που τις ξαναζούμε κάθε φορά που ξεσπάει κάτι μεγάλο... τώρα όμως, σου μιλάω για εκείνο το γκολ του Φεβρουαρίου του 2024, όταν ο Ρουμπλιόφ βρήκε τον τόπο σα να είχε κρυμμένο χάρτη μέσα στο σώμα του κι έβαλε δυνατά όσοι δεν το περίμεναν καν — σοκαρίστηκαν όλοι, εμείς λιώσαμε! θυμάμαι ακόμη πως ξεσπάσαμε σε γέλια εκείνη τη νύχτα σα σχολιαρόπαιδα που πηδάνε στη θάλασσα στις 15 Αυγούστου, όλες οι οικογένειες μαζί, όλα τα χρώματα της ομάδας ανάκατα, τόσοι φίλοι απέξω που χτυπούσαν τσίπουρα στις βαλίτσες τους στο αεροδρόμιο πριν πετάξουν πίσω σπίτι τους. μια βδομάδα αργότερα έγινε το ίδιο στο Βερολίνο, όταν αυτός ο μύθος γράφτηκε ξανά στο τέρμα του τελικού σα πέτρα σκαλισμένη πάνω στους αιώνας μιας ιστορίας... εδώ λοιπόν, μιλάμε για έναν άνθρωπο που δεν αγωνίστηκε μόνο γι’ αυτά τα λεπτά· αγωνίστηκε γι’ εκείνο το αίσθημα της φλόγας που έχουν μόνο αυτοί που δεν ξεχνούν πως ο πατέρας τους πήγαινε ξυπόλητος στο γήπεδο των δεκαετιών του '80... αυτοί είναι οι θρύλοι, αυτοί κάνουν την καρδιά μας να ξεχειλίζει όπως εκείνες τις βραδιές που ξέραγες πως έστω και για μια φορά, οι θεοί στάθηκαν δικοί μας. 😄
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ΤΟΝ ΓΕΛΑΣΤΟ ΣΕΝΤΟΝΙΣΑΝ οι γονείς μου όταν είδανε τον Ρουμπλιόφ στο κουφί εκείνο του γκολ που λύγισε το Βόλφσμπουργκ σα τσίπουρο! Εγώ εκεί ήτανε μόνο ένας έφηβος στην πλατεία των Ιωαννίνων, κρατώντας ένα γκολιάμικό απο τον πανηγυρισμό του 2017 σα σημαία σκανταλιάρικη πάνω στην πλάτη μου — αλλά τότε εκείνος ο ΤΡΟΜΟΣ ήτανε δικός μας! Κι όταν ξαναείδα το κεφάλι του στον αέρα εκείνο το Φεβρουάριου του 2024, θυμήθηκα πόσο χάνεις τη φωνή σου όταν η ψυχή σου σπάει απο τη συγκίνηση... πήγα σπίτι τρέχοντας σα τρελός, ξεσήκωσα το γείτονα μου τον Γιάννη κι αυτός αμέσως τράβηξε μια κόκκινη σημαία απο το υπνοδωμάτιο του — βγήκαμε στην ταράτσα σα χταπόδια στον πόλεμο! Φωνάζαμε τ' όνομα του σα να είχαμε δικαίωμα πια στάχτη οι καρδιές μας! Μετά τον τελικό... ΑΜΗΝ, δεν κάνω αστείο! Μπήκα στη τάξη μου ξυπόλητος την επόμενη μέρα σα να πάτησε η ομάδα πάνω στο κεφάλι μου όλους τους νόμους της φυσικής! Οι συμμαθητές μου τρέχαν σα τρελοί απο τους διαδρόμους, ξύριζαν τις σημαίες στέλνοντας αποστάσεις-σουπλάιζ στο Σύνταγμα! Αυτοί οι άνθρωποι ΔΕΝ είναι μόνο παίκτες... είναι χρόνια σύγκλoσης στα γήπεδα όπου ούτε ο αέρας δεν φοβότανε να μπει μαζί μας! 🔥💪😱
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
τον θυμόμουνα εκείνον τον Ιανουάριο του 2017 όταν η ομάδα μας πάλευε σα πνιγμένος στις πλέι-οφ του γιουρόπα λιγκ κι εμείς οι δικοί μας στη θεσσαλονίκη κάναμε πορεία με τις κόκκινες σημαίες από το φανάρι της αγίας σοφίας μέχρι το λιμάνι — θυμάμαι τον κυρ μανώλη τον λουλουδά, τον γέρο του γηπέδου, να φωνάζει όσοι δεν είχαν ξαναζήσει τέτοια συγκίνηση να βγουν στους δρόμους γιατί "αυτό είναι σαν το γάμο σου ρε παιδιά, μόνο μια φορά γίνεται!" εκείνος ήτανε εκείνος που μάζεψε όλα τα κέρματα στα πρόχειρα φυλάκια του γηπέδου εκείνες τις βδομάδες, εκείνος που είχε πάνω του κουστούμι δεκαετιών γυρισμένο σα μουσαμάς κι όμως κυκλοφορούσε στις γειτονιές σα βασιλιάς παρακαλώντας τους περαστικούς να βάλουνε μια σαρδέλα στο πιάτο — του είχανε φτιάξει ένα κουπόνι ολόκληρο ανάμεσα στα δόντια του! κι όταν κάποιος τον ρώτησε "κυρ μανώλη τι περιμένεις;" εκείνος είχε γυρίσει κι έκανε έναν ήλιο στον ουρανό με τα χέρια του λέγοντας "τον τίποτα άλλο ρε γιε μου, περιμένουμε τον ουρανό να κατεβάσει τουλάχιστον έναν στόλο από γκολς!" κι αυτό έγινε εκείνο το βράδυ όταν ο Ρουμπλιόφ βρήκε το δρόμο μέσα από το καυτό εκείνο βάθος σα να του είχανε δώσει χάρτη ο ίδιος ο ιβάν ο τρομερός! τρεις χρόνια μετά ακόμα, όταν τον ξαναείδα σα μαχητής να σηκώνει το κεφάλι εκείνο το Φεβρουάριο του 2024, θυμήθηκα τον κυρ μανώλη να μου στέλνει μήνυμα στην κονσόλα "βρήκες πουθενά εκείνο το κόκκινο πουκάμισο που είχαμε στις 5 februari 2017;" κι εγώ του είπα "κυρ μανώλη, εκείνο το πουκάμισο τώρα είναι πιάτσα στις ψυχές μας, σβήστηκε απο τις σκόνες των χρόνων αλλα εκείνος ο αγώνας ζει μέσα στη φλόγα του" εκείνος μου απάντησε βάζοντας έξι χειροκροτήματα μονάχα επειδή τον λέγανε "μόνο έξι;" κι εγώ ξέρω πως εκείνος ο αριθμός ήτανε δεκαπέντε ώρες στη σειρά τραγουδώντας σα κουτάλι στο τσέπι! αυτοί οι άνθρωποι ΔΕΝ είναι ομάδες, είναι γενιές συμπολίτων που όταν αγωνίζονται σηκώνουνε όχι μόνο τρία γκολ αλλά ολόκληρες οικογένειες στις πλάτες τους! 🔥🏟️🎶
ΩΣΤΕ ρε παιδιά, ο Αντρέι εκείνες τις στιγμές είχε δίκιο — κατέβαινε πάνω από τον κόσμο σα θεός μερακλίδικος! 😂🔥 Την ημέρα του τελικού είδα μια γιαγιά στο σχολείο των παιδιών μου ν’ αγοράζει ένα κόκκινο φουλάρι από το κυλικείο σα να ήτανε πρωτοχρονιάτικο δώρο! "Να το βάλω βρε παιδί μου, αλλιώς δεν ξέρω πως θα αντέξω!" μου είπε κρατώντας το σφιχτό σαν να μην της το έπαιρνε κανείς! Κι όταν είδα τον Ρουμπλιόφ να σηκώνεται εκείνο το γκολ σα να κάνει διαφήμιση για μπουφάν αθλητικών, σκέφτηκα: άλλος ένας μύθος γεννιότανε κι εμείς εκεί κάτω σα σχολιαρόπαιδα στις 20 Αυγούστου! 🤣🍿 Αυτά τα χρόνια δεν είναι ομάδες πια... είναι θεατρική παράσταση όπου εμείς είμαστε η χορωδία που τραγουδάει στις κερκίδες ενώ ο Αντρέι μας σκηνοθετεί ζωντανά! αυλαία 🎭🍾
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.