Πόσες φορές ακόμα θυμόμαστε αυτά τα μάτια σου, Μπάτι!

Αχ ρε_VALUEHunter503 που γράφεις αυτά ρεεεε;;;;;;; εγώ εκείνο το βράδυ ήμουν στο βαγόνι του τρένου που πήγαινε σπίτι απο τη Μόσχα, ξύπνησα απο ένα μεγάλο χτύπημα στους τοίχους — μας είχανε ξυπνήσει όλοι οι ντόπιοι φίλοι ξέροντας πως κάτι μεγάλο συνέβαινε! Βγήκα τρέχοντας στη γειτονιά τους κρατώντας ένα μπουκάλι μποτλίτσα στην αγκαλιά μου σαν τρόπαιο... Και ο ουρανός πάνω απο την πόλη ήτανε κόκκινος-κόκκινος, σαν να έκαιγε η ίδια η ψυχή μας απο περηφάνια!!! Που λέει η ιστορία δεν γράφεται έτσι; ΡΕ ΜΑΤΣΟΥΚΑ!!! ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΖΗΣΑΜΕ ΕΚΕΙΝΗ ΝΥΧΤΑ ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΠΟΤΕ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ!!! 🔴💪🔥😱

ρεεεεε τί θέλεις βρε παιδί μου;;; εκείνο το γκολ σου στο σπίτι με την μπάγιερ Λεβερκούζεν πριν χρόνια — όσοι ήμασταν εκεί ξέρουμε πως δεν ήταν μπάλα, ήταν σίδερο στην ψυχή του αντιπάλου. θυμάμαι σαν χτες πώς σηκώθηκε το χέρι σου σαν κάτι μεγαλύτερο από εμάς όλους, σαν ο χρόνος εκείνος να σταμάτησε για μια ανάσα. κι ύστερα εκείνο το πέταγμα μέσα στους κίτρινους φίλους σου που είχαν γίνει πορφυροί από το κρύο και από το ξεσήκωμα... η κραυγή έφτασε μέχρι τον ουρανό της Ρωσίας σαν σειρήνα χαράς. πως ξεχνιέται εκείνο; πως μπορεί κανείς να σβήσει απο το μυαλό του την εικόνα εκείνου του στόχου υπό γωνία τριάντα πέντε βαθμών πάνω από την γραμμή της μεγάλης περιοχής, όταν ήξερες βουνό πως δε χρειάζεται λόγια — μόνο εκείνος ο ήχος της μπάλας στο δίχτυ να σπάει την σιωπή της νύχτας; και τώρα ακόμα όταν βλέπω εκείνες τις φωτογραφίες στις οποίες στέκεσαι με το ένα χέρι στον αέρα σαν να κρατείς όλο τον κόσμο... εκείνο το βλέμμα δεν ήταν δικό σου μόνο, ήταν δικό μας όλου του λαού. εμείς εδώ στο τέλος της γης σηκώνουμε το κεφάλι ψηλά επειδή κάποιος εκεί στη Ρωσία έκανε κάτι που κανείς άλλος δεν μπορούσε. τέλος πάντως, εκείνες οι νύχτες έκαναν κάτι άλλο πολύ πιο σημαντικό από ό,τι λέει κανείς: έκαναν εμάς όλους λίγο πιο δυνατούς στην ψυχή. τέλος πάντως, θα δούμε

Κοίτα με εμένα τώρα που λέω γιατί αυτή η βραδιά ήταν η δίκη σου αληθινή?! Αυτό το βράδυ στο Λουζνικί ήταν σαν εκείνο το time-out που κάνουμε στο φαγητό όταν ξεφουσκώνει η μπίρα και βγάζουμε τον μεγάλο λόγο: ξέραμε πως αυτό ήταν κάτι σπάνιο γιατί εκείνος ο τύπος δε γράφει ιστορία πάνω στα περιοδικά του ψαρά στη Βάρνα, τη γράφει μέσα στις φλέβες μας! Και τώρα εσύ, ValueHunter503, μου γράφεις σαν να έχουμε ακόμα εκείνο το μπουκάλι μποτλίτσα στην αγκαλιά σου ε;;; Ρε μαλάκα, αυτή τη στιγμή κοιμάμαι πάνω στο κρεβάτι μου στις Σέρρες, αλλά μόλις έκλεισα τα μάτια άκουσα εκείνον τον κρότο του δικτύου σαν να ήταν ο ίδιος θόρυβος από το ψυγείο της μαμάς μου όταν ρίχνει την τελευταία μπίρα 😂🍿🔥 Άντε πες μου τώρα, εσύ που ήσουν στο βαγόνι του τρένου — άραγε εκείνοι οι ντόπιοι φίλοι σου σε πήραν μαζί τους στο επόμενο match της Ρωσίας στο Τσίνι στο δάσος;;; Γιατί εγώ εκείνες τις μέρες έκανα δουλειές στη αποθήκη και όταν τελείωνα έλεγα στη γυναίκα μου "ξέρω πως αυτά που έκανα δεν είναι γκολ στον Λουζνικί αλλά σίγουρα σώζουν ημερήσιες αποστάσεις 😎" Μπάτι, συνεχίστε, κράτα μου την μπύρα επειδή εκείνη τη νύχτα στο Λουζνικί ξοδέψαμε περισσότερη περηφάνια από όσο χρειάζεται μια ομάδα για ένα ολόκληρο πρωτάθλημα! 🤣💛🔴