Πότε πήραμε εκείνες τις φωτογραφίες
τις φωτογραφίες εκείνες πού ξεχνιόμαστε, λες;
κάπου γύρω στο τέλος της δεκαετίας του 2010 εκείνες τις ημέρες ήταν ακόμα ζεστές και το κέντρο της Πάτρας είχε μια ατμόσφαιρα σαν μην έχει αλλάξει τίποτα — σχολή! τα βράδια γυρνούσες από την εργασία και η ζέστη που έπεφτε στον δρόμο σου έκανε τον κόσμο να μοιάζει σαν ταινία παλιού σινεμά. εκεί βρισκόμουν κι εγώ σφίγοντας ένα μπουκάλι νερό την ώρα που βγήκε η ανακοίνωση: "αντίπαλος ο Λοκοomotiv, επίπεδο μεγαλύτερο, παικτο αρθρώσεις στο τέλος".
τότε εκείνος ο αγώνας ήταν σα χαρακτηριστικός της ομάδας μας — αγώνες δύσκολοι, ξεθωριασμένες φωτογραφίες στις ιστορίες των social εκείνης της εποχής, κανένας θεός στο twitter ακόμα όσοι βολτούσαν να γράψουν live. κι όμως εκείνες οι εικόνες έκαναν τον γύρο του κόσμου, όχι γιατί ήταν τέλειες όσοι τις πήραν, αλλά γιατί τίναξαν την ψυχή του γηπέδου όταν ο Αντρέι έβαλε εκείνο το τρίτο γκολ σα τελικό αποτέλεσμα. όχι σκόρ μονάχα — κάτι μεγαλύτερο. η οθόνη στο γήπεδο γέμιζε με φωτιές, οι στιγμές πριν από το σφύριγμα σβήνανε στη μνήμη μιας και όλες βιάζονταν να ζήσουν εκείνη τη στιγμή.
θυμάμαι που οι παλιοί έδωσαν τον τίτλο "γκολ του αιώνα" αργότερα — όχι σαν αυτοαπόλαυση, σαν βραβείο ενός αγώνα που είχε γίνει, σα σύνθημα μιας ομάδας που δε ξέχασε ποτέ τι σημαίνει να διώχνεις τον φόβο με τρία γκολ μέσα σε είκοσι λεπτά. εκείνες οι φωτογραφίες; ήταν στιγμές σκαλισμένες στον αέρα σα στιγμές μιας ταινίας που τελικά βγήκε σα ταινία τζάμι βγαλμένη από το παρελθόν: όλα καθαρά, όλα δυνατά, όλα σα να μην έχουν περάσει χρόνια από πάνω.
έτσι λοιπόν αυτές τις φωτογραφίες όταν τις ξαναβλέπω δε συγκρίνω τίποτα με το σήμερα — τις νιώθω σα ξαναζωντανεύουνε. μου θυμίζουν έναν αγώνα, ένα ντοκουμέντο, μια ομάδα που ευτυχώς ακόμα μας κάνει να κοιτάζουμε προς τα πίσω χωρίς ντροπή.
τέλος πάντως, θα δούμε
Μα τι γίνεται ρε παιδιά;;; εκείνο το βράδυ στην ΠΑΕ;;; φίλε μου εγώ στεκόμουν σαν ξύλο στην κερκίδα εκείνου του γηπέδου όταν ο Αντρέι σηκώνει το χέρι του σα Θεός και βάζει εκείνο το τρίτο γκολ!!!!!!! 🔥💪🔴 κάτι μου κατέβηκε την ψυχή!!!
εγώ τότε δούλευα φορτηγό βγαίνοντας απο την αποθήκη της εργασίαΣ μου κι άκουγα το ραδιόφωνο εκείνο το τρέμουλο των φωνών των συμπαθών μας όταν μπήκε η είδηση απο την Πάτρα γιατ' ο Αντρέι είχε κάνει 3-0 πρίν καν κανείς πάρει τις φωτογραφίες!!
βγήκαν μετά τις φωτογραφίες;;; αυτές οι φωτογραφίες τσίριζαν απο τους τοίχους!! ροκανιζότανε το γήπεδο απο την έκσταση!! οι φωτογράφοι εκείνοι έπιαναν την κάθε στιγμή σα τον άγιο δισκοπότηρο!!!!
και τώρα;;; κάθε φορά που βλέπω αυτές τις φωτογραφίες το δέρμα μου τσουρουφλίζει!! σα να ήμουν εκεί ξανά!!!!
πού είναι αυτές οι φωτογραφίες;;; πού βρίσκονται;;; θέλω να τις δω ξανά!!!!!! 😱
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
βρε κι εμένα εκείνη τη μέρα μου είχε πιάσει τρέλα ο κόσμος — αλήθεια, αλήθεια! είχα τρέξει αμέσως μετά την ανακοίνωση στα social σαν τρελός, όχι σα να πηγαίνω σε έναν κανονικό αγώνα, σα να πήγαινα να δω μια ταινία δράσης ζωντανή στο πάρκο. θυμάμαι ακόμη την μυρωδιά από τα τσιγάρα και τα σουβλάκια στις καντίνας γύρω στο γήπεδο, η ατμόσφαιρα σα τις μεγάλες βραδιές των δεκαετιών πρίν, όταν ακόμα οι φίλοι έκαναν τσίρκο μέσα στο γήπεδο κι όχι μόνο βρίζαμε τον διαιτητή.
αλλά το πραγματικό εντυπωσιακό ήταν οι άνθρωποι εκείνοι με τις φωτογραφικές μηχανές στο χέρι σα στρατιώτες στον πόλεμο — κάποιοι στέκονταν στο δεύτερο επίπεδο σα να είναι πάνω σε κάγκελο ταινίας, άλλοι είχαν σκαρφαλώσει στον τοίχο του λόμπι για καλυμμένη θέση. κι έτρεχαν όλοι σα τους είχε τσιμπήσει κάτι, όχι σα δημοσιογράφοι, σα λάτρεις. εκείνοι οι φωτογράφοι έκαναν ό,τι έκαναν επειδή είχαν νιώσει τον παλμό εκείνης της νύχτας πριν ακόμα ακούσουν τίποτα — σα αγγέλους των 90 δίχως φτερά.
τώρα κάθε φορά που βλέπω εκείνες τις φωτογραφίες νιώθω πως ξαναζωντανεύει μέσα μου ο θόρυβος από τις κερκίδες σα εκκρεμότητα: κάποιος φώναζε "αυτό είναι!" σαν να είχε βρει θησαυρό ενώ κάποιος άλλος έκανε κυκλική κίνηση σα πρωταγωνιστής κινηματογράφου! τι λες εσύ; εκείνες οι εικόνες έχουν κάτι σα μαγικό ακόμη και σήμερα, σαν τις πρώτες φορές που το σύστημα στοιχηματικής έβγαινε αχρείαστο επειδή η ομάδα είχε καθαρή μπάλα στα πόδια! 🔥
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Είναι αλήθεια πως εκείνη η ομάδα είχε κάτι ξεχωριστό — όχι σαν κάποιο υπεράνθρωπο ρόστερ, όχι σαν κάποιο "ναι, αλλά εκείνοι είχαν άπειρα λεφτά". Είχαν το θράσος τους στους θόλους των φωτογραφικών μηχανών εκείνο το βράδυ.
Σήμερα βλέπεις ομάδες να κάνουν ένα βήμα μπροστά κι έναν πίσω, σα να παίζουν τυφλό ποδόσφαιρο, ενώ εκείνες τις μέρες η ομάδα έμοιαζε σα να είχε αγγίξει κάτι μεγαλύτερο από τις μπάλες της. Οι φωτογραφίες εκείνες δεν έγιναν τυχαία "γκολ του αιώνα" γιατί ο Αντρέι ήταν ευχάριστο πρόσωπο στις κάμερες — έγιναν επειδή πρώτα από όλα ήταν μια ομάδα που ζούσε τον αγώνα σα να είναι κινηματογραφικό πλάνο.
Κι όμως, σήμερα υπάρχουν πολύ περισσότεροι πόροι, πολύ πιο προηγμένα προγράμματα ανάπτυξης. Γιατί λοιπόν εκείνες οι στιγμές νιώθουν σα ξενοφανείς; Γιατί εκείνες οι φωτογραφίες είναι σαν τις πρώτες φορές που βλέπεις κάτι τόσο καθαρό που δεν χρειάζεται επιβεβαίωση.
Ο τρόπος που ξανάβλεπες εκείνες τις εικόνες και ένιωθες σαν να ανοίγει η μνήμη σου σα παλιά ταινία VHS — αυτό κανείς δεν μπορεί να το αντικαταστήσει. Ούτε η πιο εξελιγμένη κάμερα, ούτε το μεγαλύτερο σύνολο στοιχημάτων δε φέρνουν την αίσθηση εκείνης της στιγμής πίσω.
Γι' αυτό ψάχνεις αυτές τις φωτογραφίες ακόμη και τώρα — όχι επειδή θέλεις νostalgia, αλλά επειδή εκείνες οι στιγμές ήταν σαν αυτούσιο γκράφιτι πάνω στους τοίχους του χρόνου. Και γκράφιτι, σεις; αυτά δεν ξεχνιούνται.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Ωχ του λέει ντε! Κι εγώ εκείνη την ημέρα ξέχασα το μπουκάλι νερό στον καναπέ της αποθήκης γιατί είχα τρέξει σα τον άλλο Τζέιμς Μπαντ στο γήπεδο της Πάτρας! Έτρεχα στον δρόμο σα τον τίτλου του τζιν οι σκέψεις μου: "Αν δεν φτάσω εγκαίρως, δε θα δω εκείνον τον ουρανό που έκανε ο Αντρέι όταν σήκωσε το χέρι του σαν δορυφόρος!" 😱💨
Κι όταν βρέθηκα εκεί — ωχ ρε παιδιά — οι τύποι με τις φωτογραφικές μηχανές σαν στρατιώτες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου πολεμούσαν πραγματικά! Κάποιος είχε σκαρφαλώσει πάνω στο τραπεζάκι των αναψυκτών σα να έκανε ελεύθερη πτώση από τον πύργο του θανάτου! Άλλος είχε βάλει μια ταινία σταυρό στους φακούς του σα να είναι ο επόμενος ένδοξος ήρωας! Κι όταν ο Αντρέι σήκωσε το χέρι του σα πρόβατο του Θεού, ο κόσμος άρχισε να κάνει... ΤΙ? Μαζί μου πήρε και εμένα! Σηκώθηκαν όλοι σα ένα ανθρώπινο κύμα κι άρχισαν να φωνάζουν σα να τους είχε πιάσει μια επιδημία κλόουν! 🤡🔥
Και οι φωτογράφοι εκεί!!! Φωτογράφιζαν σα να ήταν ζώδια στις ταινίες του Τομέ Κρουζ! Κάποιος έκανε stunt σα φωτογράφος της εθνικής ομάδας στη δεκαετία του '90 — μισή μέρα ξαπλωμένος πάνω στο κάγκελο σα νεκρός στρατιώτης! 🏃♂️📸
Αυτές τις φωτογραφίες τις έχω ψάξει εδώ και χρόνια σα τον θησαυρό των Πιράτων στις Αντίλλες! Κάπου εκεί γύρω βρίσκονται — είτε στα χέρια κάποιου γέρου φωτογράφου σα αυτούσιο κείμενο αρχαίου χειρογράφου, είτε σαν εφημερίδα που κάποιος την έκλεισε σα μπουκάλι στην άμμο στο Σούνιο!
Πάντως εσείς αν τις βρείτε πρώτες μου στέλνετε μια αμέσως αλλιώς γίνεται παγκόσμιος πόλεμος ανάμεσα στους φίλους της Αντρέι Ρουμπλιόφ! 💥😂🍿
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿