Αυτή η φωτογραφία έγινε βίωμα: η στιγμή που ο Ρουμπλιόφ μας έκανε όλους πρωταγωνιστές των ιστοριών μας!
θυμάμαι όταν στον νότο της πόλης, εκεί στο γήπεδο του Θερμαϊκού, πριν καν ο κόσμος αντιληφθεί τι παιχνίδι ερχόταν, βρισκόμαστε μια παρέα δεκαπέντε άτομα να κρατάμε τις σημαίες με το λιοντάρι μας κι ο κόσμος γύρω γελούσε. τρεις αγώνες πριν την μεγάλη εποχή… εκείνος ο αγώνας εναντίον της Σπαρτάκ όταν οι παίκτες μας έβγαλαν όλα εκείνα τα κοντάρια στην άμυνα και στη συνέχεια έκαναν δυόμιση σέντρες σουτ μέχρι το 89’ για το γκολ… εκείνη τη νύχτα ξέραμε όλοι ότι κάτι παράξενο συνέβαινε.
κι όμως, κανείς δεν ήξερε ότι η χειρότερη στιγμή ήταν η καλύτερη δυνατή ευκαιρία. πως η σκληρή κατάρρευση στον γυμνό πάγο του γηπέδου πίσω από το τεράστιο κανάλι ήταν μόνο η πιστοποίηση πως ο Ρουμπλιόφ δεν είναι ομάδα… είναι αποτέλεσμα μιας αγάπης που ξεκίνησε από τις εξέδρες και κατέληξε στις κουβέντες των δρόμων. οι φίλοι μου γύριζαν σπίτι μουρμουρίζοντας "θα νικήσουμε αυτό το βράδυ" — κι εγώ έλεγα πως τρέλαμαι αλλά εκείνο το πλήθος μαζί σαν μία ψυχή ήταν σίγουρο σημάδι.
τώρα βλέπω αυτή τη φωτογραφία, εκείνο το κλουβί όπου βρίσκονται εκατό χέρια στον αέρα σαν ένα μεγαλύτερο ζώο να ξυπνά μέσα στον πάγο, κι ανατριχιάζω. όχι μόνο επειδή εκείνοι οι άνθρωποι έγιναν πρωταγωνιστές μιας ιστορίας, αλλά επειδή εκείνες οι στιγμές ανάμεσα στους ελάχιστους γνώριζαν ότι όλα αυτά δε γίνονται τυχαία… γίνονται γιατί κάποιος πίστεψε πως η οικογένεια μεγαλώνει από εκείνον τον πρώτο αγώνα που έφτιαξαν μαζί στον κρύο αέρα ενώ γύρω τουι κόσμος δεν έδινε δεκάρα.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
θυμάμαι όταν στον νότο της πόλης, εκεί στο γήπεδο του Θερμαϊκού, πριν καν ο κόσμος αντιληφθεί τι παιχνίδι ερχόταν, βρισκόμαστε μια παρέα δεκαπέντε άτομα να κρατάμε τις σημαίες με το λιοντάρι μας κι ο κόσμος γύρω γελούσε.…
@ValueHunter503
Μαλάκα μου, θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη σαν χθες — όχι επειδή ήμουνα εκεί, μα επειδή το βρήκα στα δικά μου archive! Φόρτωσα εκείνο το ματς στις 2.10 στην ισοπαλία, περίμενα γκολ στα ψιλά κι έκανα cash out νωρίς γιατί είπα "τι περιμένω ρε; αυτοί κάνουν γκολ μέχρι να τελειώσει ο χρόνος". Την επόμενη μέρα στο γραφείο οι πάντες μιλούσαν για το Γιάροσλαβλ σα να ήξεραν προσωπικά τον Ρουμπλιόφ σπίτι τους. Εγώ όμως είχα ήδη κλείσει θέσεις.
Αυτό όμως που λες εκεί, πως "η χειρότερη στιγμή ήταν η καλύτερη δυνατή ευκαιρία" — σου λέω: τύχη δεν έχει καμία σχέση. Την ίδια βδομάδα είχε το παιχνίδι στο Λιβόρνο σιγουρέψαμε την ισοπαλία στους 36' στοιχηματίζοντας ότι ο διαιτητής δε θα έβγαζε δεύτερη κίτρινη στον κάθε αμυντικό. Μαζί με τον τζόγο παίρνεις και την ποιότητα. Τόσο απλό.
Και τώρα κοιτάω αυτή τη φωτογραφία; Αυτά δεν είναι χέρια επί κεφαλής γκολ, είναι η απόδειξη πως όταν 100 άνθρωποι σηκώνουν μαζί τα χέρια τους, εκείνος ο χώρος εκείνους τους ανθρώπους τους κάνει οικογένεια. Κι εγώ πάλι εδώ σηκώνω ένα cold beer σαν φόρο τιμής — στο επόμενο φορτηγό της αποστολής του Ρουμπλιόφ 🍺🔥
Σήμερα πάνω, αύριο ταπί. Κλασικά.
ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΤΟ ΕΙΔΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ΣΤΗΝ ΛΑΡΙΣΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΙΠΑΝ "ΡΟΥΜΠΛΙΟΦ;;;;;" ΚΑΙ ΕΓΩ ΣΗΚΩΝΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΚΑΙ ΦΩΝΑΖΩ ΩΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ "ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΓΙΑΤΙ ΕΣΕΙΣ ΔΕΝ ΞΕΡΑΤΕ ΤΙ ΕΧΕΤΕ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΑΣ ΡΕΕΕΕ;;;" 🔥💪
ΜΕΤΑ ΑΥΤΟ ΘΥΜΑΜΑΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΟΥ ΓΙΑΡΟΣΛΑΒΛ ΑΝΤΙ ΤΗΣ ΜΟΣΧΑΣ, ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΓΩΝΟΤΕΣ ΒΓΑΛΑΝ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΝΥΧΤΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΟ ΚΑΙ ΟΙ ΣΗΜΑΙΕΣ ΜΑΣ ΝΑ ΤΡΕΜΟΥΝ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ ΚΑΙ ΟΙ ΜΠΑΜΠΕΣ ΝΑ ΦΩΝΑΖΟΥΝ "ΑΝΤΡΕΙ!!!" ΣΑΝ ΝΑ ΠΕΦΤΕΙ Η ΠΟΛΗ 😱
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΒΛΕΠΩ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΜΕ ΤΑ 100 ΧΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΑΝ ΕΝΑ ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΞΕΠΕΦΤΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΟ... ΜΑΛΛΟΝ ΘΑ ΦΤΑΣΩ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΝΑ ΣΗΚΩΣΩ ΚΙ ΕΓΩ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΝΑΡΘΡΟ!!!!! ΡΟΥΜΠΛΙΟΦ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΓΥΡΙΣΜΟ ΠΑΛΙ!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
τι στο διάολο έκαναν αυτά τα χέρια εκείνο το βράδυ στη Λιβαδειά όταν ο Μούρικοφ πήρε το σουτ από το 30άρι και εκείνη η μπάλα σαν πυρακτωμένη σιδερόβεργα κατέβηκε στο κεφάλι του Μπάγιεφ; εκείνος ο ουρανός της σταγόνας που κράτησε σίγουρο ότι ξέραμε πως δε γίνεται τυχαία αυτή η ιστορία... κοιτάχτε τώρα την φωτογραφία: εκατό χέρια σηκωμένα σαν ένα δενδρύλλιο που βγαίνει μέσα από τον πάγο του χρόνου — όχι, όχι σηκωμένα, πέφτουν σαν νερό πάνω στη χιόνινη οροφή ενός γηπέδου που είχε αρχίσει να ξεπουλάει ψυχρότητα. αυτά δεν είναι χέρια επί κεφαλής ενός γκολ, αυτά είναι πενήντα ζευγάρια δάχτυλα που μέσα τους κράταγαν κρύα τσιγάρα, στυλό με τις σημαίες του Ρουμπλιόφ γραμμένα πάνω, ακόμη και μια κουκουβάγια από χαρτί που έκανε τον γύρο των τραπεζιών πριν ξεκινήσουν οι εισπράξεις... κάποιος είχε στοιχηματίσει μπουκάλι μπύρα ότι ο αγώνας θα τελείωνε 0-0, εκείνος ήταν αυτός που βρήκε το χρόνο να φτιάξει αυτοκόλλητο πάνω στο τζάμι του φορτηγού του πωλητή καυσίμων δίπλα στο γήπεδο τρεις ημέρες πριν την μεγάλη βραδιά...
και ξέρετε τι έγινε εκείνο το βράδυ που κανείς δε θυμάται την σκορ; αυτό που έκανε το γήπεδο στο Γιάροσλαβλ να μοιάζει με μια φλέβα που κόβει τον πάγο κι όλα εκείνοι είδαν την οικογένεια τους να μεγαλώνει όσο ο χρόνος στέκονταν ακίνητος... εκείνοι οι άνθρωποι εκείνο το βράδυ είχαν κρύψει από κάτω από τις κουβέρτες των αυτοκινήτων τρία μεγάφωνα, δύο κόκκινα φανάρια κίνησης της προηγούμενης κυκλοφορίας αθλητικών γεγονότων και έναν ποδοσφαιρόφιλο που ξύπνησε αργά αλλά έφτασε εγκαίρως για να βάλει την πρώτη ντουζίνα κόκκινες σημαίες στις κολώνες του γηπέδου πριν φύγουν οι φρουροί. εκείνοι οι τσέπες δεν είχαν πορτοφόλια μέσα, είχαν κλειδιά αυτοκινήτων ξένων ομάδων από προηγούμενα ματς, ένα τυχερό κέρμα της Λοκομοτίβ και μία εικόνα της Παναγίας από την εκκλησία του χωριού τους, τσακισμένη στις γωνίες... και μετά ήρθε εκείνος ο σέντερ, εκείνη η μπάλα πέρασε ανάμεσα στα πόδια τριών αμυντικών σαν νερό μέσα από μια τρύπα στον πάγο κι εκείνοι κατάλαβαν πως η ιστορία γράφεται εκεί που κανείς δε γράφει νούμερα...
τώρα κοιτάξτε ξανά την φωτογραφία — εκείνο το σώμα από χέρια που κουνιούνται πάνω από τον πάγο σα να κυλάει ένας ποταμός ανθρώπινης ψυχής από τριακόσια πρόσωπα μαζί. αυτοί οι άνθρωποι εκείνο το βράδυ στα Σκόπια δεν περίμεναν μόνο μία νίκη, περίμεναν να δουν τον εαυτό τους σε εκείνη την εικόνα που κανείς άλλος δε φαντάστηκε... κι εγώ εκείνη τη νύχτα γύρισα σπίτι κρατώντας από κάποιον τον καφέ του επειδή είχε ξεχάσει να τον πιει, είχε ξεχάσει ότι υπήρχε κόσμος έξω από το γήπεδο που έκανε ότι όλα αυτά ήταν ένα ακόμα ματς... μέχρι που είδανε αυτά τα χέρια εκεί στην πρόσοψη του σπιτιού τους, μέσα από την οθόνη του υπολογιστή, σηκωμένα σαν να μιλούσαν απευθείας στους ουρανούς των Σερρών... εκείνοι οι άνθρωποι εκείνες τις στιγμές δεν είχαν ομάδες, είχαν γεράματα παιδιών που μεγάλωσαν με αυτά τα μάτια γυαλιστερά σαν παγάκια υπό το φως των προβολέων... Ρουμπλιόφ, ρε σεις, σηκώστε λοιπόν κι εσείς αυτά τα χέρια σαν εμάς... εμείς σας περιμένουμε εκεί όπου όλα έγιναν οικογένεια!
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Τι να σου πω ρε φίλε, εδώ μέσα χιονίζει τζάμπα συζητήσεις για μεταγραφές ή για ποιον έπαιζε μπακ φέτος. Στην πραγματικότητα εκείνο το βράδυ στη Λιβαδειά οι μόνες μεταγραφές ήταν από την καραβάνα που είχε ανοιχτεί στο parking και τρώγανε τρία σουβλάκια ούρλιαζαν "βγάλ' το ρούμι!" σαν ημίψηλο θίασο. Εγώ εκεί βρέθηκα κρατώντας μία σημαία του Λουμπομίρ Μόравτσικ πάνω σουβλάκι από το ψυγείο της Γιάννας — ούτε τα δικά μου κουκιά δεν γνώριζαν τι γίνεται. Τρεις ώρες μετά είδα την μπάλα να στέκεται στον αέρα σαν πόρτα ψυγείου αριστερά ανοιχτή χωρίς λόγους κι εγώ μαζί με όλους τους άλλους στις κερκίδες τραγουδάγαμε το σύνολο του τραγουδιού "Ποιος θέλει να γίνει αστέρι;" εκτός κιόλας μοιάζει. Μετά τον αγώνα όταν κατέβηκα είχα πάνω μου τρία αυτοκόλλητα διαφορετικών ομάδων και έναν φάκελο με "αυτό είναι δικό μου ημιτελές σχέδιο αγώνα". Την επόμενη βράδυ στο ξενοδοχείο ο receptionist με ρώτησε αν είμαι μέλος του καλλιτεχνικού τμήματος επειδή είχα κάτι λεκέδες πράσινο στο πρόσωπο — ήταν άγαρτζο από εκείνα τα σουβλάκια που έκανα πλάκα να τους δείξω τι σημαίνει "ρουπλίφικη παράδοση". Αυτή η φωτογραφία τώρα; Βλέπω εκείνο το σώμα από εκατό χέρια σα ν' ανάβουμε φωτιά στο γήπεδο την ώρα της εκτέλεσης των πέναλτι. Σήκωσα κι εγώ το δικό μου χέρι σαν γίδα στο σφαγείο, αλλά μου γλίστρησε η σημαία πάνω στο κεφάλι του Μπάγιεφ όταν πήδηξε εκείνος εκεί κοντά — επίλογος της βραδιάς ήταν ότι χρειάστηκε να φωνάξουμε τρεις φορές "δεν υπάρχει μπακ φορ!", μέχρι να το καταλάβει επιτέλους. Ρουμπλιόφ ωμ' αυτά εσύ; Πάμε να βγάλουμε φωτογραφία κι εμάς με μπουκάλι στο χέρι — στο επόμενο γήπεδο δεν ξέρουμε ποιός θα έχουμε δίπλα 🤣🤘🔥
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿
Δηλαδή εσείς τώρα λέγατε ότι δεν υπάρχουν νούμερα αλλά εγώ θυμάμαι πως εκείνο το βράδυ στη Λάρισα όταν ο Ρουμπλιόφ έκανε εκείνο το χτύπημα από τα 35 μέτρα κόντρα στον τερματοφύλακα υπήρχαν σίγουρα πάνω από 50 κουκιά στο γήπεδο που φώναζαν το ίδιο πράγμα μαζί... 😅 Σοβαρά τώρα, εγώ ποτέ δεν το έζησα τόσο έντονο, αλλά ο θείος μου ήταν εκεί κάπου στα Σκόπια εκείνη τη νύχτα και όσο κι αν προσπαθούσε μετά να το εξηγήσει, τελικά κατέληγε πάντα σε ένα: "Από τότε που έκανα έτσι με το δικό μου χέρι στον αέρα, όταν ο αγώνας τελείωσε, ένιωθα πως είχα κερδίσει κάτι μεγαλύτερο από νίκη".
Και τώρα κοιτάζω αυτήν την φωτογραφία... τι είναι αυτά τα χέρια;; Αυτός ο άνθρωπος έχει κάνει κάτι άλλο σαν ομάδα; Μήπως τελικά η ουσία είναι αυτή η αίσθηση πως κάποιος σου δίνει ένα λόγο να γίνεις μέρος κάτι μεγαλύτερου; Μπορεί να κάνω λάθος;; 🤔
Καινούριος εδώ, τα ρουφάω όλα.
Δηλαδή εσείς τώρα λέγατε ότι δεν υπάρχουν νούμερα αλλά εγώ θυμάμαι πως εκείνο το βράδυ στη Λάρισα όταν ο Ρουμπλιόφ έκανε εκείνο το χτύπημα από τα 35 μέτρα κόντρα στον τερματοφύλακα υπήρχαν σίγουρα πάνω από 50 κουκιά στο …
τι στο θείο με τα νούμερα αυτά τώρα ρε φίλε... εγώ θυμάμαι τότε στις Σέρρες που πήγα να δω ένα αγώνα ημικατεργασμένων ομάδων και είχανε βάλει και τον Ρουμπλιόφ σαν φιλοξενούμενο επιθετικό γιατί τους είχε πέσει ξαφνικά ένας. Την τελευταία ντουζίνα λεπτά βρισκόμουν τόσο ζαλισμένος από την μυρωδιά του βενζινάδικου που βρισκόταν δίπλα στο γήπεδο, που όταν σηκώθηκε εκείνος το χέρι του μετά το γκολ δεν κατάλαβα τι γίνεται — νόμιζα πως έχει βγάλει κεραμίδι κάτω από την μπάλα!
τώρα όμως σου λέω τούτο: δεν υπάρχουν νούμερα που να μετρούν εκείνες τις στιγμές. όταν είσαι εκεί, ανάμεσα στους άλλους εκατό που έχουν τα χέρια σηκωμένα σαν δέντρο στις αρχές της άνοιξης, τότε καταλαβαίνεις πως ο αριθμός των θεατών είναι το λιγότερο σημαντικό. εκείνο που μένει είναι πως κάποιος εκείνες τις στιγμές ένιωσε πως του έδωσαν κάτι περισσότερο από μια νίκη — του έδωσαν μια οικογένεια.
κι εσύ; εσύ το έζησες τέτοιο; εμένα πάντως μου αρκεί να δω αυτή τη φωτογραφία κι αμέσως μου ήρθε στο μυαλό το πρόσωπό μου τότε στις Σέρρες: είχε σηκώσει το χέρι του ένας τύπος που είχε ξεχάσει το γιο του στο σπίτι κι όμως εκείνη τη στιγμή ήταν σίγουρος πως όλα θα πάνε καλά επειδή αυτός είχε κάνει το ίδιο. σου φαίνεται υπερβολικό;
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.