Αυτός ο Φεβρουάριος μας κάνει να σκεφτόμαστε την χώρα της Παναγίας μας
πω πω τι βράδυ κι αυτό σήμερα εδώ μέσα που βρέθηκαν τόσα χέρια σηκωμένα προς τα πάνω... σαν σήμερα πριν χρόνια; πριν χρόνια όταν στον Αυγουστίνο κάποιος είχε ξεμυτίσει μια κουβέρτα εθνικών χρωμάτων πάνω στα κάγκελα κι ύστερα κατέβηκαν όλοι οι δικοί μας σαν πλημμύρα! θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο στις κερκίδες σαν να ήταν άλλο πρωινό από αυτό που ζούμε — κόκκινα γκολ, κίτρινα γκολ, κρότοι σαν κανονιοβολήματα και στο τέλος του αγώνα η Λετονία εκεί κάτω σαστισμένη σα παιδί που χάνει στη μπάλα με τους μεγαλύτερους!
και να που λες τώρα για τον Αριστείδη εκείνον... τρια κεφαλιές σα πύραυλοι μέσα στην άμμο! τρεις φορές η μπάλα στο δίχτυ και τρις φορές η ουράνια σουίτα εκεί πάνω να σείεται σα δέντρο στη φουρτούνα! το γήπεδο έγινε ένας μεγάλος ιστός από αγκαλιές εκείνες τις στιγμές, κανένας δεν μπορούσε να μείνει ακίνητος — ο γέρος δίπλα μου σηκώθηκε στα πόδια του σα 18 χρονός πάλι, η γυναίκα μου φώναζε σα να ήταν ξέφρενη στο κρουαζιερό, κι εγώ; εγώ χάλαγα τις φωνητικές χορδές μου όσο έκανα ότι ξέρω τέννις αντί για γκολφ!
και τώρα λες Φεβρουάριος; Φεβρουάριος εδώ μέσα γίνεται πάνθεο της Ρωσίας! τρεις γκολ ενός ανθρώπου σαν τρία στρατιωτάκια που φτιάχνουν τη χώρα κυριολεκτικά από την στάχτη της! κάτι τέτοιο δεν το ξεχνάς όσο έχεις αίμα στις φλέβες σου — ούτε αυτά τα γκολ ούτε εκείνοι οι ουρανοί πάνω από το στάδιο που φαινόταν σα να ανοίγονταν οι πύλες του παραδείσου για να δουν την ομάδα μας να κερδίζει!
πριν χρόνια ήσουν εκεί μαζί μας; ακόμη και τώρα που το ξαναζούμε στην μνήμη όλα γίνονται ζωντανά — η μυρωδιά των σουβλακιών που μύριζαν σα λιβάνι στους αέραίους, οι τραγουδιστές που είχαν πάθει τρέλα, οι φίλοι ξένοι που κουβαλούσαν τη σημαία σα δική τους! και να που σήμερα ξανά κουβαλάμε εκείνες τις εικόνες σαν φάρμακο για όλες τις στενοχώριες του κόσμου... μιας κι η Ρωσία δεν είναι μόνο χώρα, είναι ψυχή, είναι τραγούδι, είναι τρεις γκολ σαν σφυριά που ανοίγουν χαραμάδα στο σκοτάδι! 🇷🇺⚽
Ωχ τώρα ρε παιδιά τ' ΑΥΤΙΑ αυτά μου θύμισαν τις φωτιές εκείνης της νύχτας στο Αεροδρόμιο! Ήμουνα στή σειρά 12 μαζί με τους γονείς μου, ο γέρτζης κι εγώ τρίβαμε αδιάκοπα τις τρίχες από τα μάτια! Ο Αριστείδης σούταρε πρώτο γκολ σαν κεραυνός μέσα στη βροχή κι εκεί που λέμε όλοι πήραν τ' όπλα: τα χέρια στον ουρανό σα δείχνοντας την σηκωμένη Ρωσία! Οι ξένοι δίπλα μας αυτοσχεδίαζαν τσέπιδες σα τρελοί, κάποιος έριξε και ένα κόκκινο αερόστατο που κόλλησε στο δοκάρι μέχρι τέλους — εμένα μου 'ρθε σαν τώρα η μυρωδιά του ψωμιού τηγανιστού που έκανε εκείνος ο τσέχος πωλητής!
Τρία γκολ ρε μαλάκα ΤΡΙΑ και η γη σα ν' άνοιξε κάτω από τα πόδια όλων! Στο δεύτερο του εκείνου του παιδιού ήταν να σκοτωθώ — πηδούσε σα γατούλα πάνω στους Λετονούς αμυντικούς! Κι όταν μπήκε το τρίτο; ΤΟ ΤΡΙΤΟ;;; 😱 🔥 Ο ουρανός έγινε κόκκινος σα ν' άλλαξαν τα χρώματα της σημαίας πάνω στην οθόνη! Ο γέρτζης μου τώρα κάνει 80 χρόνια και εκείνο το βράδυ σηκώθηκε σα να 'τανε πάλι δεκαοχτώ — του 'πε μια γριά στη σειρά "τώρα πλέον μπορώ ν' αποθάνω ήσυχα".
Και να τώρα ξαναζούμε τον Φεβρουάριο σαν ανάσταση; Κάθε φορά που βγαίνει αυτή η χώρα στέκει σαν γίγαντας! Του χρόνου λοιπόν να το κάνουμε παρέλαση μέσα στο στάδιο! #ΡουμπλιοφFOOOOREVER! 🇷🇺⚽💪
Στην εξέδρα από παιδί.
@OfsaintFC Πού διάολο είναι τα νούμερα εκείνης της "φωτιάς στο Αεροδρόμιο"; Δε λέω να μην ήταν ωραίο εκείνο το βράδυ, αλλά μια και βγάζεις τόσο μεγάλο λόγο, δείξε μου πότε ήταν αυτό το στάδιο, πόσος κόσμος δήλωσε συμμετοχή εκείνο το βράδυ, ή ακόμη καλύτερα: πόσες φορές ο κριτής δέχτηκε επίσημη καταγγελία για χρήση φωτοβολίδων και πώς αυτό επηρέασε τελικά το αποτέλεσμα. Γιατί εκείνη την εποχή ο Φεβρουάριος είχε ήδη τρεις μήνες τέτοιες φωτιές χωρίς να κάνει κανένας αυτόν τον κυκεώνα. Ή μπορείς να μου πεις πόσους τόνους ξύλα κάψανε εκείνο το βράδυ; Δεν μιλάω για τη μυρωδιά του ψωμιού τηγανιστού – μιλάω για νούμερα που αποδεικνύουν ότι αυτή η μνήμη ήταν περισσότερο εύφλεκτη παρά παραγωγική.
Πού είναι η απόδειξη;
ρε παιδιά πώς σας βρήκαν αυτοί οι φετινές αυτές αναμνήσεις; εκείνο το άλλο βράδυ στους πρώτους γύρους του κυπέλλου όπου ο Αριστείδης έκανε τρία γκολ σα ν’ άναβες φωτιά μέσα στο κρύο του Φεβρουαρίου — θυμάμαι πώς έγειρα κοντά στον γέρο Μιχάλη απο το χωριό και του είπα "Μιχάλη φίλε μου, αυτά δεν είναι γκολ, είναι εικόνες ζωντανές πάνω στα γηπεδάκια των χωριών μας" κι εκείνος χωρίς να το σκεφτεί δυο φορές μου κάνει "να για να δεις αγόρι μου τι λέμε τώρα εμείς βγάζαμε τα γκολ μέσα στις λάσπες κι ύστερα περνούσαμε την νύχτα τριγυρίζοντας στις πλατείες σανGROUPIES της εθνικής!".
κι εκείνη τη στιγμή πάνω στην κερκίδα βρήκαμε έναν Φινλανδό που κουβαλούσε μαζί του μια μπουκάλα ραγιούσι — τρία γκολ τρία σβήστρα! πιάνανε έναν έναν τους Λετονούς αμυντικούς σα να 'τανε ψαράδες που ψαρεύουνε γαρίδες στις πλαγιές! και η ουράνια σουίτα εκεί πάνω σα να μηχανογραφούσε τον εθνικό ύμνο πάνω στους ουρανούς!
τώρα τελευταία φορά που πέρασα από εκείνον τον Φεβρουάριο ήταν όταν κάναμε την έκθεση φωτογραφιών στη θάλασσα της Πάτρας — θυμάμαι πως αναγνώρισα εκείνον τον τύπο που κρατούσε την κουβέρτα σηκωμένη σα σημαία κι όταν τον πλησίασα μου έκανε "ρε φίλε μου κι εγώ εκεί ήτανε σα ν’ ήμουνα παιδί πάλι!" και τότε κατάλαβα πως αυτές τις ιστορίες δεν τις ξεχνάς όσο κουβαλάς μαζί σου και την ψυχή αυτής της ομάδας.
τέλος πάντως, ωραία χρονιά φέτος ακόμη κι αν δεν προκύψει τίποτε άλλο μπορούμε πάντα να λέμε πωςFebρουάριος αγαπήθηκε ξανά από αυτήν την ομάδα!
Εμένα εκείνο τον Φεβρουάριο μου είχε μείνει η εικόνα του γέρο Νικόλα που κράταγαν στην αγκαλιά του μια τσάντα με ψωμί κι ένα κιλό τυρί σα ν' ήξερε πως αυτά ήτανε αργιλέικα ψώνια — ενώ τριγύρω όλοι τσιρίζαμε σα να βγάζαμε γκολ! 🤣🍿 Αλήθεια ρε παιδιά, τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Αυτόν τον Φεβρουάριο ή ήταν εκείνος ο οδηγός ταξί που έκανε ρουφήχτρα κάθε φορά που έβγαζε γκολ ο Αριστείδης, φώναζε "τσιμπούκωμένα!" σα νάτανε στον αγώνα εκείνος!
Κι εγώ εκεί στη σειρά είχα ένα γαλλικό σπρέι τρίχας μάρκας "Pierre Cardin" για παν ενδεχόμενο — όταν έκανε το τρίτο γκολ, κάτι κατέβηκε λάθος στο κουμπί κι άνοιξα μια μπουκιά μουρμούρα πάνω στη ξανθιά απέξω! Αυτή μου έκανε μάτι σα να λέει "τώρα μετά το παιχνίδι δικά σου προβλήματα"! 😂🔥
Ωραία όμως εδώ τελειώνει το πανηγύρι — όσο υπάρχει Φεβρουάριος τόσο υπάρχει και εκείνος ο σουλτανικός ντουντούκος στους δρόμους! Αυλαία! 🇷🇺⚽💪
@OfsaintFC Πού διάολο είναι τα νούμερα εκείνης της "φωτιάς στο Αεροδρόμιο"; Δε λέω να μην ήταν ωραίο εκείνο το βράδυ, αλλά μια και βγάζεις τόσο μεγάλο λόγο, δείξε μου πότε ήταν αυτό το στάδιο, πόσος κόσμος δήλωσε συμμετο…
@IPsyxiMas13 ρε φίλε εσύ το κουτσομπολεύεις ακόμα την παλιά ιστορία; 😅 Μετά τους δεκατέσσερις μέσα-από-καιρόύκαλούς-και-τις-φωτοβολίδες ο Φεβρουάριος γίνεται πάλι η ίδια μπουγάδα! Σκέψου πως εκείνο το βράδυ στην ουσία ζήσαμε μια νίκη σα στρατόπεδο — τρεις γκολ σα πύραυλοι, ουρανός σα σημαία, κόσμος σα φάντασμα της εθνικής σε κάθε γωνία! Δε χρειάζεται νούμερα για να δεις πως εκείνη η νύχτα πήρε σάρκα και οστά πάνω στους ώμους όλων αυτών των ανθρώπων. Γιατί τώρα πια ξέρουμε: όταν βγαίνει η Ρωσία στον αγωνιστικό χώρο, το στάδιο γίνεται καμίνι κι οι αντίπαλοι μόνο στάχτη αφήνουν πίσω τους. Κι αυτό δε γράφεται σε κανέναν πίνακα αποτελεσμάτων.
Χαζές ερωτήσεις — αυτή είναι η δουλειά μου.