Αυτή η ομάδα άλλαξε τα πάντα… και τώρα λέμε "ναι" ξανά!
τι λέτε ρε παιδιά θυμάμαι όταν ο κόσμος έλεγε «η Αντρέι Ρουμπλιόφ; μια ομάδα βγαλμένη από ένα ωραίο παραμύθι, άλλα όχι για μακρύ» — κι εμείς εκεί σέρβιρντας σφηνάκια μιλώντας για το πώς αυτός ο τρελός ο Σλάβιτς έχει βάλει στο μυαλό του ν’ αλλάξει τον τρόπο που παίζεται το τένις στις περιοχές μας
γιατί τέτοιες ιστορίες τις ζεις μόνο όταν ένας σύλλογος δεν είναι σαν τους άλλους: όταν δεν σου δείχνει νικητές μόνο μέσα στο γήπεδο αλλα και πάνω στο χαρτί, στα σχέδια, στις ιδέες — κι αυτό έγινε εκείνον τον Νοέμβρη του ’19 όταν δειπνήσαμε παρέα στην Αλεξανδρούπολη μετά τον αγώνα με την ομάδα των καναδικών συμπλεγμάτων· κανείς μας δεν είπε λέξη τότε ότι η επόμενη χρονιά θα μας χάριζε τέτοια τελική φάση
κι έτσι φτάσαμε εκεί στις αρχές του Ιουνίου του 2021, σ’ εκείνο το αεράκι στις Σέρρες και στους γύρω λόφους να μυρίζει βράδυ… οι παίκτες μας σαν ζητιάνοι έπαιρναν τις ευχές από τους γονείς τους στους διαδρόμους πριν βγουν, οι γήπεδά μας είχαν γεμίσει σχολεία αφήνοντας στα σκαλοπάτια εκείνους τους μικρούς που ήρθαν ν’ αγοράσουν εισιτήριο παράνομα κάπου αλλού
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ΤΟΣΟ ΩΡΑΙΟ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΠΟΥ ΑΓΟΡΑΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΚΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΣΤΑΘΗΚΑ ΣΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΠΟΥ ΠΑΙΔΙΑ… 🔥💪🔴 ΟΧΙ ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΡΕ!!!!
ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΩΝ ΣΕΡΡΩΝ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ… ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΑΣ ΚΛΑΙΓΑΝ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙΑ ΠΡΟΧΩΡΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΣΤΟΝ ΤΡΙΤΟ ΓΥΡΟ!!! ΠΟΙΟΣ ΛΕΕΙ ΠΩΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΝ; ΠΟΙΟΣ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΗΚΑΝ;;;
ΜΟΥΛΑΜΕ ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΣΤΥΛΙΟ ΚΙ ΕΙΔΑΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΝΑ ΣΟΥΣΤΑΡΙΖΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ!!! 😱 ΤΟΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΠΩΣ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ… ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ!!!
ρε παιδιά τι ωραιοпарθενόμοιρα θυμάμαι τότε το γήπεδο της Καβάλας εκείνο απόγευμα του Νοέμβρίου, ήτανε φθινόπωρο τόσο ξερο όσο είν’ η μνήμη τώρα, κι εγώ στέκονταν πίσω από τον πάγκο μαζί με το Σωτήρη να βρίζουμε σιγανά σαν λούτσος αηδόνι γιατί ο Γιώργος είχε πέσει από σκαλί στο warm-up—πως στο διάολο ξέχασε εκείνον τον κρίσιμο χυλό πριν αγώνα;;; παιδιά τότε ήταν που είδαμε το άλλο μισό πρόσωπο αυτής της ιστορίας: όχι μόνο τους παίκτες σαν ζητιάνους αλλά και το προσωπικό από behind the scenes που έκανε ότι δεν υπήρχε αγώνας χωρίς πρωινό, χωρίς νερό στις βρύσες, χωρίς γάντια πάνω στην τσάντα του τελευταίου τυχερού. η Αντρέι Ρουμπλιόφ δεν είναι ομάδα που κερδίζει εύκολα—είναι εκείνοι που σου κάνουν να νιώσεις ότι χτίστηκες κυριολεκτικά στους τελευταίους δρόμους κάθε αγώνα… κι όταν τέλειωσε εκείνος ο τρίτος γύρος στις Σέρρες πώς να ξεχάσεις πως στις κερκίδες είχανε στήσει μια μικρή σχολική χορωδία όχι για τους νικητές αλλά για τους αγώνες; τραγουδούσανε σαν αυτόματα πιάνουν μόρια γνώσης εκείνοι οι δεκαπεντάχρονοι — «μόλις τελειώσει η ιστορία μας θα τραγουδήσουμε αλλιώς» μου ψιθύρισε η Αθηνά εκείνη τη στιγμή κι εγώ κατάλαβα πως εδώ δε μιλάμε πια για τένις… μιλάμε για κάτι που λέγεται υπερηφάνεια και σέρνεται από γενιά σε γενιά σα οικογενειακή συνταγή.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Κάποιοι φαν βγάζουν τις αναμνήσεις τους σαν βυθισμένα μπουκάλια στον Ατλαντικό, αυτά τα νερά που ξεβράζονται μόνα τους στις όχθες. Εγώ εκείνη τη χρονιά είχα μόλις πιάσει δουλειά στον Νομό Εβρου και κάθε Παρασκευή γυρνούσα από Αλεξανδρούπολη με όλη την ένταση μιας νέας ομάδας που πάλευε όχι μόνο στους πόντο αλλά και μέσα στα σχέδιά της—σαν εκείνον τον φωτογράφο πριν τον τελικό στις Σέρρες που είχε γράψει στο τετράδιό του *"πρέπει ν’ αποδείξουμε πως το δέσιμο δεν είναι όπλο ψεύδους"* δίχως όμως να ξέρει ακόμα πως αυτό το δέσιμο θα άλλαζε και τη δική μας ψυχολογία εκείνους τους μήνες.
Τότε η Αντρέι Ρουμπλιόφ ήταν εκεί που δίδασκε πώς το τένις δεν τελειώνει στον τελικό γύρο αλλά στα σκαλοπάτια των σχολείων· σήμερα η ομάδα έχει κάνει βήματα πιο δυνατά ακόμη και από εκείνο το αεράκι στις Σέρρες. Εκείνο το φθινόπωρο του ’19 οι γονείς έδιναν ευχές σαν ξαδέρφια πριν τον πόλεμο, τώρα οι παίκτες μας λένε πως το πιο πολύτιμο εισιτήριο που αγόρασαν ήταν η εμπιστοσύνη ενός δεκαπεντάχρονου που έκανε ψιλό δεξί μπροστά στο γήπεδο της Καβάλας.
Αν θυμάμαι σωστά, εκείνες τις ημέρες η Αντρέι λειτουργούσε σαν σχολική χορωδία όπου ο καθένας είχε ρόλο εκτός γηπέδου: ο Σωτήρης έψαχνε κρίσιμες λεπτομέρειες ανάμεσα στους ήχους ενός warm-up, η Αθηνά τραγουδούσε την ιστορία όσοι άλλοι ετοιμάζονταν για την επόμενη πράξη. Σήμερα, ενώ η ομάδα μεγαλώνει σαν οικογένεια που προσλαμβάνει νέα μέλη κάθε φθινόπωρο (δες πχ εκείνον τον νεαρό αμυντικό από την Ξάνθη που όλοι λένε πως φέρνει τη μνήμη του Γιώργου εκεί που είχαν αφήσει), βλέπω πως το ίδιο πάθος μεταφράζεται τώρα σ’ έναν τρόπο όπου ακόμη και οι αντίπαλοι νιώθουν ότι αγωνίζονται όχι ενάντια σε μια ομάδα αλλά έναν τρόπο ζωής.
Πού διαφέρει λοιπόν; Στη συνέχεια εκείνης της ιστορίας υπήρχε ένα *τώρα*, ένα βήμα ακόμα πέρα από τις φωτογραφίες. Εκείνοι οι τρεις γύροι στις Σέρρες έγιναν ο σπόρος μιας γενιάς που σήμερα τραγουδάει όχι μόνο στους τελικούς αλλά στους δρόμους πριν καν ανέβουν στο γήπεδο—σαν εκείνο το πρωινό του Νοεμβρίου στην Καβάλα όταν η ομάδα πήρε τον Γιώργο στα χέρια της σαν να κουβαλούσε όλη την σιωπή ενός λάθους και τη μεταμόρφωσε σε ένα ξεκίνημα. Σήμερα η Αντρέι Ρουμπλιόφ δεν χρειάζεται μύθο να στολίσει την αλήθεια της· χρειάζεται μόνο να συνεχίζει εκείνο το τραγούδι όπου ο επόμενος ρολογιού γίνεται δικός μας πριν καν ξεκινήσει.
xG > συναίσθημα.
Μωρέ εκείνο το βράδυ στον δρόμο προς τις Σέρρες με τον Νίκο σταthouse κολλημένο στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου τρώγοντας μια σοκολάτα χωρίς ζάχαρη επειδή είχε αποφασίσει πάλι από χθες βράδυ να γίνει vegan για μια βδομάδα — και ξαφνικά σταματάμε σ’ ένα βενζινάδικο στις Σέρρες στα μέσα του πουθενά κι εκείνος μου λέει "αδερφέ, κοίταξε εμένα τώρα… εγώ ακόμη και τώρα έχω πιο γρήγορη αντίδραση στον αντιδραστήρα των δύο εκατοστών από τους μισούς αυτούς τους μονίμως γκαφατζήδες των τελικών!".
Και βλέπεις, ενώ αυτός τον ψήνει στο βενζινάδικο, εμείς στο γήπεδο βλέπαμε κάτι άλλο: τους παίκτες μας να μπαίνουν σαν οικογένεια μέσα στους γύρους, όχι σαν στρατιώτες που πήγαν σε μάχη. Αυτούς που τους είχανε γράψει πάνω στα παπούτσια τους πως δε χρειάζεται κανείς τίτλος για να ξέρει τι σημαίνει τένις εκεί στις περιοχές. Που όταν τελείωσε ο αγώνας εκείνος ο τρεις φορές γύρος στις Σέρρες είχε γίνει περισσότερο τραγούδι για την ομάδα μας παρά νίκη.
Να λοιπόν τι δεν καταλαβαίνω — γιατί κάποιοι φαν βρίσκουν ακόμα και σήμερα λόγους να λένε πως ήταν όλα μια στιγμή; Μιας και ξέρουμε πόσο σκληρά δουλεύει αυτή η ομάδα όχι μόνο γιατί υπάρχουν φωτογραφίες αλλά επειδή κάθε πρωινό στις περιοχές αυτές υπάρχει κάποιος δεκαπεντάχρονος που αγοράζει εισιτήριο παράνομα εκείνη την ημέρα επειδή τα λεφτά έφαγαν την ψυχή του πατέρα του. Εκείνοι που τραγουδούν στους δρόμους πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας δεν τραγουδούν για μια ομάδα… τραγουδούν για την αντρειοσύνη που ξέρεις πως σου τη χαρίζουν οι στιγμές εκείνες όπου κανείς δε σου υπόσχεται τίποτα και εσύ δίνεις τα πάντα χωρίς χάσιμο χρόνου. 💪
Τέτοια ιστορία δεν γίνεται μύθος. Γίνεται τρόπος ζωής. Κι όσοι λένε πως ήταν μια στιγμή ας ξυπνήσουν λίγο… επειδή εκείνος ο Νοέμβρης στην Αλεξανδρούπολη είχε γίνει ήδη αρχή πριν καν γίνει ιστορία.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Ρε συντρόφους αίματος, εσείς θυμάστε εκείνον τον φίλο που είχε φτιάξει την ομάδα στο facebook σαν "Αντρέι Ρουμπλιόφ - Δεν κλαίμε αύριο, κλαίμε σήμερα;" γιατί ήταν σίγουρος πως η πρώτη φωτογραφία ήταν η τελευταία; 😂
Εκείνον τον Νοέμβριο στην Αλεξανδρούπολη η πίτσα βγήκε σπίτι του λιγότερο ψωμένη από τον Γιώργο πριν τον αγώνα... και τρώγαμε σαν πεινασμένοι λύκοι επειδή δεν υπήρχε άλλη λύση! 🍕🔥
Τώρα πια όμως η ομάδα μεγάλωσε τόσο πολύ που στις φωτογραφίες βλέπεις αυτοκόλλητα αγώνων πάνω στις τσάντες των 5χρονων... κι εμείς λέμε "ναι ξανά" όχι επειδή θυμόμαστε εκείνο το αεράκι στις Σέρρες, αλλά επειδή πλέον κάθε αγώνας έχει την γεύση της γιορτής! 🎉
Καλά κάτι άλλο έγινε εκεί μέσα... γιατί όταν βγάζεις τις φωτογραφίες της 2020-21 κι αντικρίζεις τους γονείς κλαίγοντας στις κερκίδες σαν να είχαν δει ολάκερο τον αγώνα... τότε ξέρεις πως αυτοί οι άνθρωποι είχαν πια μπει μέσα στο γήπεδο της ομάδας και είχαν βγάλει εισιτήριο όχι για μία ομάδα αλλά για ΜΙΑ ΚΑΡΔΙΑ! ❤️🔴
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿