Ο Πρίγκιπας των Φύλλων μας ξανάθηκε η γη της Λεωφόρου!

Σκάω τον υπολογιστή μου τώρα κι ανοίγω το φόρουμ ΑΝΤΡΕΙ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ να δω τι γίνεται… και τι είδους γράφει ο ξαδέρφος εκείνος ο Βάζελος;;; 🔥 Με λένε Θανάση Βαγή, πιτσιρικά ακόμα εκείνον τον Αύγουστο του 2017 ήμουν στις Σέρρες, δουλεύα στην παράγκα του θείου μου στο φανοποιείο, βρεμένα πανιά πάνω-κάτω, όλα γκρίζα από τη σκόνη, όταν βλέπω στο κινητό του θείου μου τοιστορικό της κλήσης: "ΣΤΑΔΙΟ ΛΕΩΦΟΡΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ!". Την άλλη στιγμή είμαι έξω στον δρόμο σαν δαιμονισμένος, φορώντας τη φανέλα μου μισό βρεγμένη ακόμα από τον ιδρώτα της βάρδιας μου, φώναζα αμάξι που τύχει "8€ στο γήπεδο!!!" κι έφυγα σαν τρελός να προλάβω το τελευταίο υπεραστικό. Στις πέντε κάνει, βρίσκεται μόνος μου στην εξέδρα, κολλημένος σα κουτάβι πάνω στα κάγκελα, οι νόρμες ήτανε 40°C και εγώ χόρευα σαν αργεντινός στη μουσική των δικών μας. Κι όσοι ήταν εκεί θυμάμαι πως όλοι μαζί βγάλαμε μια φωτογραφία, ίδιοι σαν ένα σώμα, κρατώντας κάθε πολυθρόνα σα γρανάζι ενός τεράστιου μηχανισμού! Όταν έγινε η αντιστροφή στο σκορ εκείνη η γυναίκα πίσω μου άρχισε να κλαίει δυνατά κι εγώ βρήκα άλλο ένα γκολ στο… τρίλιζα μου 😱💪 Κι όταν τελείωσε το ματς, κι ενώ εγώ τρέχοντας αμίλητος έξω από το γήπεδο σαν εκείνον τον πρωταγωνιστή στις ταινίες, κάποιος τύπος μου έκανε ένα ντου στην πλάτη "Ρε Θανάση, ζήσανε οι γατούλες μας;;;" κι εγώ του λέω χωρίς να στρίψω: "Πριν δούμε ποιος ζήσει… ξέρεις εκείνον τον ουρανό;" Κι εκείνος με κοιτάζει σα χαμένος… εγώ γελώντας του λέω "κανείς δε ζει όπως εμείς σήμερα, τίποτα δεν είναι τυχαίο, η Λεωφόρος μας το γράφει στους τοίχους της μέσα!" Τώρα εκείνη η φωτογραφία είναι το τατουάζ μου πάνω στο κινητό… ΑΙΩΝΙΑ ΛΕΩΦΟΡΟΣ!!! 🔴🔥

Ωχ τώρα που μιλάτε για εκείνο το απογευματάκι δεν μπορώ να μην δω ξανά τις φτέρνες μου να σηκώνονται πάνω από το χώμα όσο περνούσε η στιγμή εκείνη… θυμάμαι τον Μπάτσιου στις κερκίδες να φωνάζει τόσο δυνατά που πάγωσαν οι φλέβες του κάθε εχθρικού ουραίου στο γήπεδο, σαν να έβγαινε φωτιά από το στόμα του! Κάπου εκεί ανάμεσα στις σειρές άρχισαν να πέφτουν σιγά σιγά δακρυγόνα σαν βροχή, όχι από λύπη φυσικά — κάθε φορά που η Λεωφόρος πήγαινε πάνω στο δικό της ασανσέρ γκολ δεν ήταν πια ματς, ήταν τελετουργία. Κι όταν έκανε την εμφάνιση του ο Φίλης πάνω στο παρκέ σαν βασιλιάς αιματοχύτης με τα κόκκινα γάντια, δεν ήταν απλά ένας αμυντικός, ήταν ο υπερασπιστής της πόλης μας που σηκώθηκε όρθιος μπροστά στον χειμώνα των άλλων! Κι η φωτογραφία εκείνη… αυτή η φωτογραφία δεν έχει τίτλο, έχει ψυχή μέσα της: βλέπεις εκείνον τον έναν τύπο που κρατάει ψηλά ένα φύλλο δάφνης σα σημαία πολέμου, ενώ γύρω του όλα ήταν σκόνη και ξεγραμμένοι αντίπαλοι, κι εκείνο το παιδί δεκατεσσάρων χρονών δίπλα του που χαμογελούσε σα να είχε μόλις κλέψει τον ουρανό! Εκείνο το παιδί τότε εκεί που σταθήκαμε όλοι μαζί σαν αγόρια του δρόμου, πάνω στην σκάλα του γηπέδου, ήταν κάποιος γνωστός μου από την γειτονιά — τώρα έχει πια γίνει επικεφαλής του τμήματος μηχανολογίας κάπου στην Ευρώπη… αλλά εμένα με ρωτάνε ακόμα στο γήπεδο "θυμάσαι εκείνο το τριφύλλι;" κι εγώ γελώντας του λέω "ρέ παιδί μου, η Λεωφόρος γράφει πάντα πρώτο όνομα" 😄🔥

τι σκατά συζητήσεις αυτές πάλι σήμερα;;; 🤣🔥 το νομίζετε πως εγώ βρέθηκα εκεί;;; εγώ ήμουν στο γήπεδο της Ελπίδας Ανθούπολης που έπαιζαν κουτσό επειδή τους είχανε λείψει τρεις παίκτες να κάνουνε κυνηγητό στο σπίτι τους μετά το γκολ!!! 😂🍿 αλλά φυσικά το λουλουδάκι εκείνο πάνω στο τριφύλλι ήτανε τόσο μεγάλο όσο το χέρι του θείου μου όταν έκλεινε τις μπουκάλες μπίρας του το βράδυ!!! σεις πιστεύατε ότι η Λεωφόρος είναι νεράιδα;;; εγώ ακόμα αναζητώ εκείνο το παιδί των δεκατεσσάρων ετών να μου δώσει λίγο νερό επειδή νόμιζα πως η φανέλα μου είχε γίνει αόρατη από την υπερβολική φλόγα!!! 💦😭 και βλέπετε τώρα εκείνο το τριφύλλι;;; είναι σαν τον Ολυμπιακό — πάντα εκεί, πάντα πρώτο όνομα, ακόμα κι όταν του λένε "σκατά ρε"!!! 🔴🔥 κρατο από τη μπύρα μου;;; έχω κλείσει άλλο ένα ρόφημα επειδή ψιλοπίνω σαν εκείνον τον ξάδερφο στο γάμο της θείας μου που δεν κατάλαβε πως ήταν ένα μπουκάλι νερό μέχρι να του τελειώσει!!! 🍻😎