Από εκείνες τις νύχτες που η ιστορία γράφτηκε με το αίμα των γιγάντων

κράτησε πέντε χρόνια μία κονσέρβα ψωμί στο ψυγείο γιατί μου 'φτανε νά ΄ναι φρέσκο εκείνο το πρωί το ψωμί στην καντίνα του γηπέδου πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας—ακούστε τώρα εδώ... αυτός ο τύπος στη μπάλα των δεκατριών... αυτός ο Ρουμπλιόφ με την μπλούζα σαν δάσος τον ξέραμε όλους με μια λέξη: παλαβόπουλο. θυμάμαι σα χτες που μαζευόμασταν στις κερκίδες όπως οι στρατιώτες πριν την έφοδο, τρεις ωρες πριν τον αγώνα στήνει έναν αγώνα μπάτλχολ εκείνος μπρος στη πλατεία Συντάγματος—γύρω του παιδιά τριών χρονών τραβώντας του το σορτσάκι, κι εκείνος σφίγγοντας την μπάλα σα γροθιά και βγάζοντας γλώσσα σα να λέει "αύριο δε σας πάω σχολείο, μπορώ;"ε τότε κατάλαβα πως είχαμε ένα τσάκισμα ανάμεσα στα πόδια μας που δεν το συνήθιζε κανείς. για δύο χρόνια αυτός ο άνθρωπος έκανε γκολ πιο συχνά από το αναπνέει—και όσοι πήγαιναν στο γήπεδο μαζί του ζούσαν σα να είχαν ανοίξει μια πύλη στο χρόνο όπου κάθε φορά το πόδι του σουτούρλες μέσα σα κόκκινο καυτό μάτι από τον ουρανό. κανείς δε μπορούσε να του πιάσει την μπάλα όταν ήταν στο χέρι εκείνος—και όσοι προσπαθούσαν κατέληγαν μ' εμένα εδώ στο δωμάτιο των φίλων μετά τον αγώνα μ' τσίλι στο γόνατο σα να τους είχε κλοτσήσει άλογο. θυμάμαι τον αγώνα εκείνον με τον Τιτανικό, στη Στάρα Ζαγόρα—δύο φορές χτύπησε τον τερματοφύλακα σα άλλος Λεφόρ αυτογκόλ στις αρχές, κι ύστερα τρεις φορές στο τελευταίο δεκάλεπτο σα να είχες τρεις ντοκτοράδες μαζί σου στο κρεβάτι σου βγάζοντας βόλτες από εκείνες τις κλινικές. το πέναλτι εκείνο στη Λοζάνη, τρεις λεπτά πριν τη λήξη—όμουρ φέτος τέτοιο πρωινό στις εξετάσεις των παιδιών μου κι εγώ ακόμα χτυπιέμαι σα σφυρί από τις εικόνες εκείνης της νύχτας. αυτός ο άνθρωπος δε σήκωσε ποτέ τίτλο πρωταθλητή, μα νομίζω πως οι κάλπες στα γηπέδου είναι σα πεζικάριοι που είχαν πολεμήσει κάτω από την ίδια σημαία τουλάχιστον όσοι πήρανε τρία πρωταθλήματα μαζί. γιατί τελικά, όταν βγήκε εκείνος στο γήπεδο, έγραφε ιστορία όχι σα παίκτης μπας και σαν τον δικό μας Γκάγκα δάσκαλο της Ρουμανίας που έκανε το γκολ να μοιάζει σα πολύχρωμο όνειρο πριν ακόμα ξημερώσει... αυτή η ομάδα δεν ήταν ποτέ της αριθμομηχανής—ήταν της καρδιάς εκείνης της πόλης που ακόμα θυμάται πως νοιώθεις όταν βλέπεις τον ήλιο πάνω από τον Τιμόθεο να καίει σαν αστραπή στις πλάκες του δρόμου πριν καν αρχίσει η σχολή. κι εκείνος στέκονταν πάντα εκεί σα να ΄ναι σιδερένιος πυλώνας σα να ΄χουν γράψει πάνω του "βγήκατε δυνατοί" μόνο και μόνο που τον είδατε μία φορά να σουτάρει. δεν ήταν τυχαίο πως η μπάλα φαινόταν μικρότερη όταν αυτός κρατούσε τον εαυτό του ήσυχο—σαν νά ΄τανε ο ίδιος ο ισοπεδωμένος χρόνος εκείνος που γράφεται σήμερα όσοι θυμούνται ακόμη εκείνες τις νύχτες που το γκολ βγήκε βγήκε πάλι από εκείνον...πάντα εκείνος.