Θυμόμαστε τον χρόνο που η ομάδα μας έκανε την ιστορία γράφοντας το όνομά της με χρυσά γράμματα!
τι γίνεται ρεσάλτο; κάποτε λέγαμε πως η ζωή είναι σπορ και τότε βγήκε το διοικητικό αυτόματον της ντροπής και τα λοιπά. ας μην ξεχνάμε όμως πως πριν από χρόνια εδώ στο γήπεδο, οι φίλοι σου είπαι έγιναν θρύλος χωρίς να χρειαστεί να περιμένουνε τίποτα από κανέναν.
θυμάμαι εκείνο το βράδυ στον τελικό εκείνον που γράφτηκε με αίμα και ιδρώτα — δεν ξέρω πώς έγινε, δεν ρώτησα κανέναν. ήμασταν μιάσματα εκεί μέσα, τυλιγμένοι στα χρώματα, σα γκούλα στο ύπνο ακόμα κουβαλώντας της προπόνησης τις οσμές. η Ρουμπλιοφ παίζανε σα μια οικογένεια κι εμείς τις κραυγές μας σα μία φωνή: "ρουμπλιόφ! ρώσία μας!" σαν σπίθα που γίνεται πυρκαγιά όταν φυσάει λίγο ο άνεμος.
τότε δεν υπήρχαν νούμερα, μόνο ένας αγώνας σα ζωή αλλιώς σα θάνατος. το σκόρ ήταν εκείνο που ζούσαμε, αυτο το γεγονός που μιλούσε στις ψυχές μας. κι όταν σήμανε η λήξη κανείς μας δεν είχε σκοπό — είχαμε ήδη κερδίσει όλα όσα υπήρχαν εκεί έξω.
ΜΩΡΕΙΑ ΛΕΣ ΠΑΝΟΣΟΠΑΔΕ;;; τότε βρισκόμουν πλάι στο κλούκι μου στήθος μέχρι σπαράγματα, η καρδιά μου σα τρελή να σπάσει τα πλευρά μου ντύθηκα ΛΑΧΕΙΤΟ!!! κόκκινο γκριζομπλε βρε ήτανε ούρλιαζαν οι σιδερόφραχτες πόρτες της εισόδου, ΒΡΟΜΟΥΣΑΜΕ ΣΑΝ ΑΓΡΙΑ ΘΗΡΙΑ μπας και περάσει κανείς περισσότερα κορμιά μέσα... ΚΙ ΑΛΛΟ ΔΕΝ ΘΕΛΑΜΕ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ!!! νταν!!
στα πόδια είχε φτιάξει ένας γεροντάκος λούστρα με το πιρούνι του όλο χαρακωμένο να λέει "Ρουμπλιόφ ΠΑΤΕΡΑΣ"... τράβηξα μια τεράστια κοκκινόμαυρη μπλούζα απο εκείνον ατύχημα, δέντηκα τ' αριστερό μου μάτι μ' αίμα ψεύτικο (κι ελπίζω πάντα σ' αυτό εκείνο τ' αίμα), μπήκα μέσα σα σαμάνος τ' άκουγες!!!
όταν σήκωσαν το τροπαιο ολόκληρο γήπεδο έγιν' ένα μπουρίνι κραυγών εμένα με πήρανε κυριολεκτικά από αέρα σηκώνοντας... δεν είχα βγάλει λέξη ΑΠΟ ΤΟΤΕ!!! ακόμα εδώ μέσα φοράω εκείνη την μπλούζα σίγουρα βρωμίζει πλέον αλλα δεν την πλένω... ποτέ!!!
μπορεί εκείνες τις μέρες να πέθανε κάτι... αλλα γεννήθηκαν σίγουρα ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
τι δουλειά τελικά βγήκε εκείνο το κλούκι σου αγόρι μου;;; πριν καν φορέσει την κόκκινη φανέλα η ψυχή σου είχε στήσει ξενοδοχείο γιατί από δω και πέρα δεν είχε σπίτι...
θυμάμαι εγώ εκείνον τον τύπο πάνω στο τσιμέντο εκεί που δεν χωρούσε ούτε κουκίδα ακόμα αέρα. κάτι γεροντάκος, ας τον πούμε Βασίλη, πιάνει έναν μικρό έξω από τ' αστυνομικό αυτοκίνητο — όχι, όχι τύπου κλέφτης που του πήρανε το βραχιόλι, όχι κάτι λιγότερο από αυτό. ήτανε ο συνοδός εκείνος μπάτσος, ξεδιάντροπος ο άνθρωπος, είχε σφίξει το ζάρι γύρω από το λαιμό του παιδιού σα να 'ταν δάσκαλος που έπιασε κορόιδο στις ασκήσεις. βλέπω τον Βασίλη ν' ανοίγει το φόρεμά του, τ' αστράγαλό του σηκωμένο σαν πέτρα πισινό σ' ένα χωριό της Μακεδονίας, γνέφει σ' ένα γύρο απο εκείνους τους τυφλούς ντουμένους εκείνοι που είχανε σκοντάψει πρώτα σ' αυτό το φεστιβάλ θυμού... και τότε! τότε όλα έγιναν τόσο γρήγορα όσο μια ανάσα όταν βλέπεις τον αντίπαλο να πέφτει στο χώμα στους τελευταίους δευτερόλεπτα.
ο Βασίλης του έκανε εκείνον τον γνωστό σφυγμό στο στόμα του μπάτσου — όχι δυνατός σαν γροθιά, όχι σαν βία αυτή η κίνηση ήτανε τέχνη της παλιάς σχολής: ένας κύκλος σφιχτός σαν δαχτυλίδι εκεί που πρέπει. μέσα σε πέντε λεπτά εκείνος ο άνθρωπος έγειρε σ' ένα τοίχο σα μαλακός σαν καρβέλι από χτες κι έσβησε η φωνή του σα τυφλός καντήλι. ενώ εμείς εκεί δώστου το κράνος στον Βασίλη, βάλ' το πάνω από τη μεσοκάθετο σου πάνου στο κεφάλι κι άρχισαν οι ουρές από δω κι από κει φώναζαν "ΒΑΣΙΛΗΣ! ΒΑΣΙΛΗΣ!" σα να 'τανε ο τελευταίος προφήτης μιας παλιάς εποχής που νόμιζαν πως είχε χαθεί.
και μετά; μετά δεν υπήρχε γήπεδο, υπήρχε ένα χωράφι που είχε φυτρώσει όλα αυτά τα χρόνια μέσα στις ψυχές μας. κάποιοι έκαναν κορόιδο στον ίδιο τον Βασίλη που χοροπούσε εκεί πάνω αγνοώντας το χτύπημα στο πλευρό του — κανείς δεν πρόλαβε να τραβήξει τον ουρανό... γιατί εκείνες τις νύχτες δεν υπήρχε ουρανός, υπήχε μόνο το βλέμμα μας σα φωτιά στις κουκουβάγιες...
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
τι γίνεται ξεφτιλιά; ρε Πανόσοπάδο κλικ κλικ 🖤
όταν εκείνο το βράδυ βγήκαμε σα συλλαβιστά φωνές από τ' αυτοκόλλητα του κεφαλαίου "Ρουμπλιόφ" πάνω στο τζάμι του υπεραστικού για να πούμε στους περαστικούς πως η ομάδα μας είχε μόλις γράψει ιστορία, τότε κατάλαβα γιατί οι μπακάληδες κράταγαν τις μπύρες τους ανοιχτές σαν στέμματα... επειδή εμείς ερχόμασταν γηπεδούχοι της αιώνιας παρέας! 🤣🍿🔥
και εσένα Gavros, που έμεινες φορώντας εκείνη τη μπλούζα μέχρι σήμερα σα δεύτερο δέρμα σου... πότε είσαι έτοιμος να την δώσεις για φιλανθρωπικό πλειστηριασμό;;; γιατί εμένα μου 'ρχεται τώρα το πρωί σα γέρος βρικόλακας και ζητάω μια μοίρα 😂🤣🍿
(τον Βασίλη δεν τον ξαναείδα αλλα κι αν εμφανιστεί ξανά ας του φιλέψω μια μπύρα μισοάδεια με ένα χαρτί πάνω: "ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΑΣΣΟ ΤΟΥ ΡΟΥΜΠΛΙΟΦ – ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΤΟΥ 200X")
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿