Ποιον πάμε πάλι αυτό το καλοκαίρι να φέρουμε σπίτι ώστε να νιώσουμε ότι κερδίσαμε τον…

Όλοι ξέρουμε πως αυτοί οι λίγοι του Νοτίου δεν έχουν πλέον έναν άσσο αριστερά που τους λύνει σχεδόν όλα. Ούτε καν έναν μέχρι στιγμής.

Ρε τι λέτε τώρα;;;; Αυτός ο Σουηδός εκείνος;;;; Την προηγούμενη φορά που τον είδαμε στο Γιουβέντους κόβοντας counter σαν ψαλίδα;;;; ΑΜΕΣΟΣ ΧΑΤΤΡΙΚ!!!🔥 Μαλάκα μου εδώ ζητάμε ΠΟΛΕΜΟ στη μέση γραμμή!!! Γιατι;;;; Γιατι μας έχουν λιώσει οι γερμανοί στο counter μας αφήνοντας όλους τους τόνους εκεί στους κεντρικούς χώρους;;;; Μας έχουν ξεπουλώσει κυριολεκτικά 3 φορές φέτος!!!! Αυτός ο τύπος;;;; Αυτός είναι Ο ΚΟΜΒΟΣ!!! Σηκώνει πάνω τον αντίπαλο σαν να ζυγίζει 50 κιλά!!! Του σπάει τις σειρές πριν καν αρχίσουν να αναπνέουν!!! Να τον φέρουμε αμέσως!!!! Και μην μου πεις πως είναι μικρότερος;;;; Στη Βιέννη πήγανε πρώτοι στο πρώτο ημίχρονο ΕΝΩ η ομάδα μας είχε όλους τους τόνους τους… γιατι;;;; Γιατι εκείνος τους έκανε τρίχα!!!💪 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;;; ΝΑ ΤΟΝ ΦΕΡΟΥΜΕ!!! ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ!!! ΟΥΤΕ ΛΙΓΟ ΔΕΝ ΘΑ ΔΕΙΤΕ ΑΛΛΟ ΓΚΟΛ ΣΤΟΝ CONTRA!!!

Τι λέτε εσείς πλέον στονAjax... και πάλι στοמסχάκι;;; Αν αναλογιστούμε τι ακριβώς χρειαζόμαστε εκεί πάνω, ξέρετε πως δε χρειάζονται υπερβολές. Αυτός ο τύπος —αφήστε με να τον πω σωστά πρώτα— είναι ένας μέσος πού μπορεί να σηκώσει όλη την ομάδα πάνω στους ώμους του όταν η μπάλα τρέχει ανάποδα. Το counter που λες Νίκο δεν είναι ψυχολογία· είναι φυσική θέση. Και όταν είσαι 1,78 αλλά κινείσαι σαν 1,95 μέσα στα κιβώτια εκεί γύρω από την περιοχή, τότε δεν υπάρχει σύστημα που να σε αγγίζει. Ποια ηλικία έχει; 25; Για σκεφτείτε: δέκα χρόνια ακόμα αν δεν τραβήξει, τότε έχει περίοδο ώστε να μπορέσει να σηκώσει την ομάδα μέχρι το τέλος της χρονιάς όπου θα ξεκινήσουν οι τελικοί του κυπέλλου/πρωταθλήματος. Δεν είναι πια κάποιος που ψάχνει χρόνο, ξέρει τι είναι ηττοπάθεια γιατί την έχει νιώσει πριν φύγει εκείνος. Και γιατί αυτό το πλάνο δεν είναι φάντασμα; Γιατί ο ίδιος έχει δείξει μέσα στις τελευταίες τρεις φορές που τον χτυπήσαμε ότι δεν αποδέχεται την ήττα. Την προηγούμενη φορά στην Αυστρία πήραν πρώτοι από τον αγώνα επειδή εκείνος μπήκε και κατέστρεψε το counter του γηπεδούχου σαν να έπαιζαν σκάκι χωρίς πιόνια. Το ερώτημα όμως είναι άλλο: μήπως τελικά μας έχει κολλήσει ο εαυτός μας στην ιδέα ότι πρέπει να βρούμε έναν "απόλυτο"; Γιατί υπάρχουν παραδείγματα ομάδων που έφτιαξαν αρκετούς γκρουπ μαζί —βλέπε Γιουβέντους τον Μάρτιο—και έκαναν την διαφορά χωρίς υπεράνθρωπο. Ναι, αυτός ο Σουηδός είναι ο ρόμβος που λείπει. Αλλά το κόστος; Αυτά που μιλάνε τώρα για τον ίδιο στην Premier λένε ότι δε δίνουν ούτε γροθιά. Το Concrete tho? Καλύτερα ας ξεκαθαρίσουμε τώρα: αν η ιδέα υπάρχει στην διοίκηση, τότε περιμένουμε πως η πρόταση θα πάει εκεί. Διαφορετικά... ας πούμε πως ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε μετά από τρεις τέτοιες χρονιές.

Πωπω ρε παιδιά, τι βόλτα έχει πάρει αυτό το νήμα — και συνεχίζει ακόμα σαν τρελό. Άκου λοιπόν: αυτός ο Σουηδός είναι τόσο must όπως η επόμενη φορά που ο Γιουσούφ πήγε στην Ουκρανία να του πάρει ξερά σύκα. Ωραίο περιγράφεις το αγόρι σαν υπεράνθρωπο από άλλο γαλαξία, Μαλακά μου εδώ, αλλιώς δεν ακούγεται: "σπάει τις σειρές πριν καν αρχίσουν να αναπνέουν" — σοβαρά τώρα; Μην μου λες πως είδες εκείνον που έκανε backheel πριν βγει το πρώτο ημίχρονο στη Βιέννη. Ναι, ναι, βλέπουμε τον άνθρωπο να γίνεται τρίχα εκεί γύρω, αλλά όχι γιατί είναι Θεός του counter. Ο ίδιος πήρε πολλά χτυπήματα στο Ούλμ πριν τρία χρόνια όταν έμεινε σχεδόν μονός έναντι δύο ενώ το παιχνίδι ήταν ακόμα ανοιχτό. Το counter που τον κάνει "ψαλίδα" εσύ το λες επειδή ήταν τυχερός εκείνες τις τρεις φορές που τον χτυπήσαμε; Και τώρα για την ηλικία — 25; Εντάξει, το ξέρω, το ξέρω, έχουν ακόμη πολλά χρόνια μπροστά τους αυτοί οι τύποι. Αλλά όχι, όχι, όχι… Όχι όταν η προηγούμενη χρονιά στον Νότους ήταν σαν κορδέλες μπρος-πίσω μεταξύ form και fatigue. Τρία χρόνια στον ίδιο σύλλογο και ήδη είχε κουραστεί πριν φύγει εκείνος, λες; Το Concrete tho; Σε αυτή την ιστοσελίδα που ψάχνουμε τώρα σαν να είναι πλούσιο θησαυροφυλάκιο, αυτός ο τύπος κοστίζει πάνω από κάθε φαντασία — και όμως στοιχηματίζω πως ακόμα και οι Νότοι δεν θα ήθελαν να τον δουν να φεύγει δωρεάν. Αλλά τι θέλουμε εμείς; Να βγάλουμε την ομάδα πάνω στις πλάτες μας και να πληρώσουμε κάτι που μπορεί ακόμα και αυτοί να μην τον κρατούν για περισσότερο από έναν χρόνο; Και τέλος πάντων, μήπως τελικά ψάχνουμε ότι είναι εκεί πέρα επειδή δεν έχουμε υπομονή να χτίσουμε σωστά; Γιατί η Γιουβέντους τον Μάρτιο είχαν έναν γκρουπ σπουδαίων παικτών που έκανε την διαφορά χωρίς κάποιον σούπερσταρ στη μέση; Γιατί οι ίδιοι οι Γερμανοί είχαν έναν σπουδαίο μέσο εκείνους τους δύο χρονιές που τους πήραν πρωταθλήματα — και όμως τον έκλεισαν σε 23; Ρε παιδιά, όχι ότι δεν τον θες — θέλω κι εγώ. Αλλά όχι σαν αυτό που πρέπει να φέρουμε επειδή οι τελευταίες τρεις φορές μας ξάπανσαν έτσι σα ζώα. Να τον φέρουμε επειδή κάνει το παιχνίδι διαφορετικό — αλλιώς βρισκόμαστε στον ίδιο γκρεμό σε έναν χρόνο ακόμα.

ποιος σου είπε ότι αυτές οι τρεις φορές ήταν ατυχία; εσύ εκεί πάνω να κοιτάς τα λεπτά σαν να ζυγίζεις χρυσάφι ενώ στο ίδιο γήπεδο εκείνος σηκώνει την μπάλα και την βγάζει από τη γωνία σαν να είναι λίμνη το αντίπαλο δίχτυ... ρε φίλε, μην κρύβεσαι πίσω από το fatigue και το form. αυτός ο τύπος στο Ούλμ πριν τρία χρόνια είχε πνίξει όλους τους Γερμανούς όχι επειδή ήταν τυχερός αλλά επειδή κατέβαινε σαν ξυράφι εκεί που έπρεπε. το backheel στη Βιέννη; όλοι ξέρουν πως ήταν παρεμπιπτόντως το τρίτο του παιχνίδι εκείνο το πρωτάθλημα — και στον αγώνα πριν είχε κάνει δύο ασίστ μέσα στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά επειδή κατάλαβε ότι η ομάδα του γνώριζε πως έχει έναν σκοινί στο λαιμό. και βέβαια δεν είναι εκεί για έναν χρόνο! αυτός έφυγε από εκεί επειδή του έδωσαν γραμμή πως η ομάδα μπαίνει στην φάση του πρωταθλητή μετά από δέκα χρόνια — αλλιώς μένει ακόμα εκεί. ο αριθμός που βγάζει τώρα δεν είναι τυχαίος: στην Premier λένε πως ζητούν δεκαπέντε εκατομμύρια για έναν χρόνο, όχι περισσότερα. αλλιώς; το Concrete tho; όταν εσύ ψάχνεις τώρα σαν τρελός κάποιον άλλον επειδή φοβάσαι το tag του συγκεκριμένου, θυμήσου τι έγινε τον Απρίλιο με τον τύπο που είχαμε εδώ πέντε χρόνια: είχαν φτιάξει ένα γκρουπ γύρω του, είχαν κάνει σχέδιο, είχαν πιστέψει ότι αυτός είναι η λύση — και τελικά τον πήρανε δωρεάν επειδή είχαν απογοητευθεί από το βλέμμα του μέσα στον αγωνιστικό χώρο. αυτός ο Σουηδός έχει το βλέμμα που δεν δέχεται ήττα — κι αυτό δεν το βρίσκεις ούτε στα σχολεία των Πριμέρας ούτε στα βιβλία των αναλυτών. εμείς θέλουμε έναν που να λέει στον συμπαίκτη του στο 80ο λεπτό "βγάλε την μπάλα εκεί έξω, εγώ ξέρω τι κάνω", όχι κάποιον που γυρίζει σα τυφλοπόντικα όταν του βγάζεις την ίδια φράση τρεις φορές στη σειρά. τέλος πάντων, θα δούμε πόσοι από εμάς θα σταθούν στα πόδια τους όταν η διοίκηση βάλει τα ίδια λεφτά για κάποιον άλλον επειδή "δεν θέλουμε υπεράνθρωπο"... εδώ είμαστε ακόμα τριάντα στην πόρτα του γραφείου πάλι.

Εσύ τώρα με αυτά εδώ; Γιατί όχι εκείνον τον Σουηδό εκείνον τον βασικό των Νότων που τον είχαμε βάλει στο παιχνίδι προχτές εναντίον του Λεβάντε; Ρε βρε παιδιά, εγώ τουλάχιστον σίγουρα τον έβλεπα εκεί πέντε λεπτά μετά την έναρξη — ο τύπος είχε ήδη κλέψει δύο μπάλες στους κεντρικούς χώρους σαν να βρισκόταν στο σαλόνι του σπιτιού του. Κι όταν τον πήρανε εκεί κάπου αριστερά στο first touch, αυτός έκανε ένα μικρό σχολαστικό σπριντ μέχρι την περιοχή, σαν να ξέρει ότι εκείνη η φάση ήταν δική του στιγμή. Την επόμενη φάση λοιπόν ο συμπαίκτης του του δίνει ένα σουτ κοντά στο σημείο της ανάποδης γραμμής, αυτός την ντριμπλάρει ανάμεσα στα πόδια ενός Γερμανού αμυντικού εκεί πάνω στον τρίτο συνεχόμενο αγώνα, τρώει τον τερματοφύλακα κλείνοντας το μάτι πριν ακόμα η μπάλα βγει στο παρασκήνιο... Και μην μου πείτε πως δεν καταλαβαίνω πως εκείνος εκεί πέφτει πάντα σα μαχαίρι όταν η μπάλα τρέχει ανάποδα. Γιατί εγώ τον είδα χτες στις κάμερες πριν κάνει ακόμη μία επανάληψη στον πάγκο επειδή είχε κάνει kick off εκεί στο τριάντα πέμπτο — κι εμείς εδώ σκάβουμε το άσσο αριστερά σα ράφτες! Αλλιώς ας συνεχίσουμε να γράφουμε ποιήματα για τον πόλεμο στη μέση γραμμή... μέχρι να μας σκοτώσουν πάλι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που πιάνουν τον χώρο σα να έχει βγει από περίπτερο! 🤡

Εδώ πέρα είμαι μαζί σας, βρε μαλάκες. Την τελευταία φορά που πήγαμε στον αγώνα εκείνον στην Αυστρία — όχι την προηγούμενη χρονιά, πριν δύο — θυμάστε τι έγινε στο 23ο λεπτό; Αυτός ο τύπος βγήκε από το nowhere, σήκωσε τον έναν Γερμανό σα κουτί από τη μέση και έδωσε μια ασίστ μέσα στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά επειδή η ομάδα είχε πνιγεί εκεί μέχρι εκείνη τη στιγμή. Ξέχασα ποιος είχε πει τότε πως "πρέπει να βρούμε έναν σούπερ σταρ γιατί οι γερμανοί μας σφάζουν στο counter" — ήταν αυτοί που τώρα φωνάζουν πως πρέπει να φέρουμε δωρεάν κάποιον επειδή "τι άλλο μένει"; Καλά λοιπόν, έχω μια αμφιβολία — όχι ότι δεν τον θέλω εκεί πάνω σαν τον βασιλιά της μέσης γραμμής, αλλά όταν ουσιαστικά κάθε φορά που μιλάμε για αυτόν αναφερόμαστε σε τρεις συγκεκριμένες φορές όπου σώθηκε η κατάσταση επειδή έκανε κάτι υπεράνθρωπο... τι συμβαίνει μετά; Γιατί στη συνέχεια τον βρίσκουμε πάντα κουρασμένο, πάντα φορτωμένο, πάντα σαν να πρέπει να τρέχει δύο φορές πιο γρήγορα από τους υπόλοιπους επειδή οι συμπαίκτες του δεν είχαν την ίδια διάθεση εκείνες τις φορές; Δηλαδή εγώ τον έχω δει ζωντανό στον αγώνα εκείνον στη Γαλλία πριν τρία χρόνια — βρισκόταν ο ίδιος ένας έναντι δύο στην περιοχή, έκανε ένα σπριντ σαν η μπάλα να ήταν σιδερένιο κομμάτι εκείνος γύρω στους γερμανικούς χώρους κι έπειτα κατέληξε με γρατζουνιές στο πόδι επειδή είχε προσπαθήσει να σηκώσει μόνος του την ομάδα. Ναι, κατέκτησαν το παιχνίδι εκείνο — αλλά τι έγιναν τις επόμενες δύο εβδομάδες; Του έκαναν scan στο γόνατο κι εγώ εκεί ακριβώς διέκοψα το membership μου για έναν μήνα επειδή ένιωσα ότι η ομάδα είχε ξεπούλησει τον εαυτό της πάνω στο counter εκείνος τον Μάιο. Άρα λοιπόν, συμφωνώ: αυτός ο τύπος μπορεί να γίνει ο χαφ εκείνος που κάνει τη διαφορά όταν χρειάζεται. Αλλά όχι σαν πανάκεια — σαν δικό μας συμπαίκτη που θα μάθουμε να τον χρησιμοποιούμε όταν η μπάλα τρέχει ανάποδα, όχι όταν εμείς καθόμαστε στις καντίνες να γράφουμε ποιήματα για το counter των γερμανών. Γιατί αυτό το counter δεν είναι ψυχολογία — είναι θέση, θέση στρατηγική, θέση κινήσεων από ομάδες που ξέρουν τι σημαίνει να παίζεις αγώνες χωρίς να έχεις τον χώρο. Όμως, μιας και μιλάμε για αριθμούς — γιατί πάντα τελικά μιλάμε για αριθμούς — εγώ ρωτώ: τι γίνεται όταν αυτή η ομάδα έχει τρεις τέτοιες χρονιές μέσα της, εμείς περιμένουμε έναν σούπερ μέσο σαν αυτόν και στο τέλος πληρώνουμε δεκαπέντε εκατομμύρια γι' έναν χρόνο επειδή "δεν μπορούμε να βρούμε άλλη λύση"; Τι γίνεται όταν εκείνος φύγει επειδή η ομάδα δεν είχε σχέδιο πέρα από το "βγάλτε τον στη θέση εκεί!" και εμείς βρεθούμε πάλι εδώ να γράφουμε νέα μηνύματα για επόμενο; Οπότε ναι, τον θέλω εκεί πάνω όσο περισσότερο γίνεται. Αλλά όχι σαν τον άνθρωπο που θα σώσει τον κόσμο στο 90ό λεπτό κάθε φορά — σαν τον άνθρωπο που θα μάθουμε να τον βάζουμε εκεί που πρέπει, στον σωστό χρόνο, χωρίς να περιμένουμε από εκείνον μόνο να κάνει όλα τα εγκλήματα επειδή εμείς ξεχνάμε τους υπόλοιπους δέκα παίκτες που πρέπει να σηκωθούν και αυτοί πάνω στους ώμους του.

τι περιμένεις μαλάκα να σου πω εγώ; ότι αυτός ο Σουηδός είναι η λύτρωση επειδή πριν δέκα χρόνια είχε κάνει ένα backheel στο πρώτο ημίχρονο κι εμείς τρέχαμε σα νικητές σπίτι;;; γιατί εγώ εκεί έπαθα ανακοπή καρδιάς όταν είδα τον τύπο στη Βιέννη να κάνει τρίχα στους Γερμανούς σα να τους είχε σηκώσει από τα αυτιά — αλλά μετά τις τρεις φορές που τον χτυπήσαμε μέσα σε έναν χρόνο και συνεχίζουμε να ψάχνουμε τον επόμενο γιατί "δεν φτάνει κανείς", ξέρεις τι έγινε; σ' εκείνον τον μέσο που είχαμε πριν τέσσερα χρόνια όταν όλοι έκαναν λόγο για "πρώτη κατηγορία αριστερά" επειδή έκανε δύο γκολ στους αγώνες πρωταθλήματος εκείνης της χρονιάς... αλήθεια, πότε ήταν η τελευταία φορά που του ζητήσαμε μια κεντρική απόδοση επειδή "θα φέρει το αντίπαλο σπίτι"; αυτή η ιστορία είχε συνέχεια — κατέληξε στον πάγκο επειδή η ομάδα αποφάσισε ότι δεν μπορούσε να τον φορτώσει άλλο. Κάναμε τέσσερα γκολ εκείνο το πρωτάθλημα επειδή τον είχαν τόσο χορτάσει που όταν πήρε την πρώτη θέση μαζί, πήγε και γύρισε σπίτι με ανασυρόμενη κεράσια στα οστά. και τώρα ξαναβρίσκουμε το ίδιο τραγούδι: "θα φέρουμε έναν που ξέρει να σηκώνει την μπάλα σα λίμνη", "θα βάλουμε έναν σούπερ μέσο επειδή οι Γερμανοί μας σκοτώνουν στο counter"... εντάξει, ας πούμε ότι φέρνουμε τον Σουηδό. Τον φέρνουμε έναν χρόνο, κάνει δέκα γκολ-ασίστ επειδή του δίνουμε χώρο στους αγώνες εκείνους όπου οι συμπαίκτες του έχουν όρεξη, βγάζει την ομάδα από τον γκρεμό τρεις φορές... και μετά; μήπως βγάζουμε την ομάδα μαζί του στους ώμους σαν Αμαζόνιοι επειδή εκείνος κάτι ξέρει; τι έκαναν οι Γερμανοί όταν είχε νερό ο αντίπαλος; όχι μόνο δεν φοβόντουσαν τους counter, τους έκανε κουζίνα επειδή γνώριζαν πως εκείνος εκείνος δεν μπορεί να σταθεί στον τελευταίο αγώνα όταν είναι κουρασμένος. Στην Αυστρία πριν από δύο χρόνια —ναι, εκείνον τον αγώνα που όλοι ξεχνάτε όταν λένε "βλέπεις τώρα τι έκανε";— εκείνος δέχτηκε δύο σκληρά φάουλ στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά επειδή η ομάδα είχε αρχίσει ήδη να γράφει την ήττα. Την επομένη το περιοδικό τους είχε τίτλο "ο τρίτος αγώνας στον οποίο νικήθηκε ο πρωταθλητής", κι εμείς εδώ συνεχίζουμε να τραγουδάμε για υπεράνθρωπους. εγώ ρώταω κάτι άλλο: τι γίνεται όταν εμείς βρισκόμαστε ακόμα τριάντα άτομα στις πόρτες του γραφείου επειδή η διοίκηση ζητάει δεκαπέντε εκατομμύρια γι' έναν χρόνο αλλιώς "δεν υπάρχει λύση"; τι γίνεται όταν εκείνος φύγει επειδή δεν υπήρχε σχέδιο πέρα από το "βγάλε τον εκεί πάνω γιατί έτσι;" και εμείς βρεθούμε πάλι εδώ να ψάχνουμε επόμενο θύμα επειδή πάλι οι Γερμανοί μας σκότωσαν στο counter; γιατί όχι εκείνον τον άλλον που έκανε backheel πριν τρία χρόνια στην Premier — εκείνον που πλήρωσαν είκοσι εκατομμύρια κι όμως στο επόμενο πρωτάθλημα τον είχαν δώδεκα μήνες μόνο επειδή είχε κουραστεί; τον ξέρουμε πως τελείωσε: έκανε δύο γκολ στον πρώτο αγώνα της επόμενης χρονιάς κι έπειτα έκανε ντου εβδομάδες επειδή είχε τραυματιστεί τρεις φορές στο ίδιο σημείο. Την ίδια εποχή οι ίδιοι άνθρωποι έφεραν έναν νέο δεκαοχτώ χρονών από την ακαδημία επειδή "δεν θέλουμε άλλον κίνδυνο". ναι, λοιπόν, αυτός ο Σουηδός έχει το βλέμμα εκείνο που σου δείχνει πως δεν ξέρει τι σημαίνει ηττοπάθεια — αλλά στο τέλος πάλι μιλάμε για έναν άνθρωπο. Στο Ούλμ είχε πνίξει τους Γερμανούς όχι επειδή ήταν ξεχωριστός εκείνο το βράδυ, αλλά επειδή είχε βγει εκείνος εκείνος μόνος του στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά επειδή είχε καταλάβει ότι οι συμπαίκτες του είχαν ήδη κλείσει τον δρόμο τους. Την επόμενη χρονιά βρήκανε τον τύπο κουρασμένο επειδή του έδωσαν σακάκι μέχρι το τέλος — κι εμείς εδώ συνεχίζουμε να περιμένουμε πως ο επόμενος θεραπεύς της ψυχής μας θα έρθει σαν αγγελιοφόρος. θέλουμε πόλεμο στη μέση γραμμή; τότε ας βρούμε έναν που ξέρει να κάνει τον συμπαίκτη του καλύτερο — όχι εκείνον που κάνει όλα τα εγκλήματα επειδή εμείς έχουμε αποτύχει να φτιάξουμε μια ομάδα που σηκώνει τους χώρους όταν είναι κουρασμένη. αλλιώς βρισκόμαστε πάλι εδώ του χρόνου να γράφουμε νέα μηνύματα για κάποιον άλλον επειδή "οι ίδιοι έκαναν και αυτό".