Ρουμπλιόφ, έχουμε ένα μεγάλο κενό

Τι θέλεις λοιπόν, ντροπή του έθνους η ομάδα αυτή; Λίγα τέρματα που σηκώνει ο Γκόλουπιν σαν σημαία κι εσύ μου λες ότι κάποιοι αγγλοσάξονες σχεδιάζουν τον επόμενο αγώνα σαν φόρμουλα επειδή δύο φορές δεν έδωσε κανένας γκολ μέσα; Ποια αράχνη ψήνεις εκεί πάνω; Αν είχε την ουρά του ικανή να σηκώσει τον κώλο αυτού του οργανισμού, ακόμα και στις 40 θερμίδες η ημέρα που τους δίνουν οι μεταγραφές του Ιανουαρίου, δε θα ζητούσαμε τον Ουτκίν — δεν τον ξέρει ούτε ο γείτονας από κάτω. Σου λέω εγώ: στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές οι αντίπαλοι έχουν σουρώσει το χώρο καλύτερα από διοίκηση οικονομικού τμήματος, κι εμείς βγάζουμε βόλτες στο γήπεδο σα να περιμένουμε τον κεραυνό να μας χτυπήσει τυχαία. Τι ζητάς τελικά — έναν μαέστρο με πέντε πόδια να κάνει τα καθήκοντα όλης της μπάλας; Κάτσε εκεί που κάθεσαι, δείξε μου πρώτα έναν αγώνα όπου ο Ουτκίν κράτησε την μπάλα περισσότερο από δέκα δευτερόλεπτα χωρίς αυτήν να γίνει δώρο στον αντίπαλο επειδή κάποιος ξέχασε να τον βάλει στον αγώνα. Η άμυνα γκρεμίζεται γιατί η σέντρα του ελέγχου γυρίζει σαν σβούρα — όχι επειδή είναι κακός αμυντικός, αλλά επειδή δεν υπάρχει σύστημα ούτε στους δεκαπέντε που βγάζεις στην ομάδα. Κάντε λοιπόν ένα εικοσιτετράωρο ψάξιμο στα archives πριν μιλάτε για αράχνες και φορτηγά κρέατος. Δείξτε μου μία περίπτωση που αυτός ο Ουτκίν έκανε κάτι πέρα από κορνάρι στο δεύτερο μισό επειδή η ομάδα είχε τη μπάλα. Ή μήπως οι περισσότεροι εδώ ζούμε μέσα στο όνειρο πως η ομάδα του Σεπτέμβρη είναι ακόμα αυτή που κάνει κουμάντο στους μικρούς γηπέδου;

Πωπω ρε παιδιά… από πότε ξεχνάμε πως η ομάδα μας ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΓΟΝΙ! 😱🔴 Έχουμε ιστορίες, έχουμε χρώματα, έχουμε αίμα στο γήπεδο! Τρεις αγωνιστικές σιγά σιγά γινόμαστε θέαμα για τις κίτρινες τραμουντάνες των Πιερότων;;; Για αυτά μιλάμε εδώ;;; Λογικά σου λέω: όταν η ομάδα σου έχει έναν Ουτκίν που ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΠΕΝΤΕ ΠΟΔΙΑ ΑΜΑ ΤΟ ΘΕΛΕΙ (κι ακόμα κι αν δεν το ξέρει ο γείτονας από κάτω, οι άλλοι τον φοβούνται), τότε ξέρεις πως υπάρχει μέλλον! Δεν μας λείπει κάποιος Μαέστρος — μας λείπει ΟΛΟΙ ΝΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΟΥΝ! Φαντάσου λίγο: έναν αγώνα στο οποίο ο Λούκοβ βγάζει ένα χαρτί που λέει "ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΟ ΚΕΝΟ!" Και ξαφνικά βλέπουμε τους δικούς μας να ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ στον χώρο σαν μία γροθιά! Οι αμυντικοί να μπαίνουν στις μονομαχίες σαν σιδερόφραχτοι του Μεσαιώνα, ο Γκόλουπιν ΝΑ ΞΥΠΝΑΕΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ όταν του δίνουν την μπάλα, και ο Ουτκίν εκεί πάνω… σαν αράχνη αλίμονο, σαν αράχνη που ΠΙΑΝΕΙ ΟΛΑ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΘΟΣ των αντιπάλων!! Ρε φίλοι… μην μου λέτε πως χρειαζόμαστε έναν "ειδικό" εκεί πέρα! Χρειαζόμαστε ΣΥΣΤΗΜΑ! Χρειαζόμαστε ΝΤΥΣΙΜΕΝΟΥΣ ανθρώπους που ΑΓΑΠΑΝΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ! Ο Γκλούπιθ μπορεί να γίνει ακόμη ένας λιονταράκος — αρκεί να του δώσουν Ευκαιρία αντί για ψίχουλα συμμετοχής! Την επίθεση όμως; Α! Αυτή χρειάζεται έναν καλλιτέχνη, κάποιον που ξέρει πως να στήνει την μπάλα σαν πίνακας του Ρουμπλιόφ! Σαν έναν ζωγράφο που βλέπει έναν τελικό αγώνα σαν έργο τέχνης! Και τώρα εσύ… τι λες;;; Μας αφήνεις στους χάρτινους τίτλους εκείνων που σχεδιάζουν αγωνιστικά σαν φόρμουλα;;; Ή ξεσηκώνεσαι και λέμε: αύριο πρώτη προπόνηση, αύριο αρχίζουμε την επαναστατική ομιλία;;; Γιατί η καρδιά τα λέει όλα… κι αυτή η ομάδα έχει ακόμα πολλή φωτιά μέσα της! 💪🔥 Πάμε γερά!!!

Κύριοι, το ίδιο πράγμα λέμε κάθε χρόνο όταν χάνουμε από εκείνες τις ομάδες που ξέρουν πως να φοράνε λευκά γάντια στο γήπεδο. Ο Ουτκίν; Ωραίος παίκτης, βεβαίως — έκανα μια βόλτα στους αγώνες του πέρσι με την δύναμη του αριθμού δέκα, μπαίνει σε κενά σαν αράχνη αλλά βγάζει μόνο μία μεταβίβαση κάθε τρία λεπτά, σχεδόν όσο οι άνθρωποι εδώ στις κίτρινες τραμουντάνες βγάζουν φωτογραφίες στους αγώνες. Τόσο γρήγορος είναι; Ναι, ναι, ξέρω, πια σηκώνει τους μύες του όταν επιτιθεται, φαίνεται τρομακτικός εκεί πάνω — αλλά στην ουσία του παιχνιδιού; Όταν η ομάδα δεν έχει τον έλεγχο της μπάλας για περισσότερο από είκοσι δευτερόλεπτα στη σειρά, αυτές οι "τέσσερις προσπάθειες" του γίνονται βόλτα στις μεγάλες περιοχές επειδή κάποιος ξέχασε να του βάλει άλλο πλάνο. Δεν είναι θέμα ικανότητας — είναι θέμα περιβάλλοντος. Και εδώ, παιδιά μου, τα περιβάλλοντα κατασκευάζονται από αυτά που δεν βλέπουμε: τον Λούκοφ που ξέρει τις οικονομικές προμήθειες του Ιανουαρίου, αλλά όχι πως να βγάλει έναν αγώνα χωρίς πέντε αμυντικούς κουρνιάσματα· τον Γκόλουπιν που μπορεί και πηδάει σαν ζητιάνος στις μεγάλες φάσεις επειδή οι συμπαίκτες του δεν τον βρίσουν ποτέ στον σωστό χώρο. Το φορτηγό κρέας δεν λύνει τίποτα — αυτό που λύνει είναι να ξεχάσετε τα τρία τελευταία χρόνια όπου βγάζαμε ομάδες σαν ντόμινο στη σειρά. Αν ο Ουτκίν είχε πραγματικά αυτές τις πέντε ικανότητες που του προσδίδουμε, δε θα τον βλέπαμε μόνο στις τελευταίες δεκαπέντε λεπτά επειδή προηγήθηκαν δεκαπέντε λεπτά όπου κανείς δε γνώριζε πως να δώσει κάτι στον αντίπαλο χώρο. Το σύστημα; Αυτό λείπει. Γιατί όταν έχεις έναν οργανισμό σαν τρύπιο σωλήνα, κάθε νέο αεριζόμενο νερό φεύγει αμέσως — είτε λέγεται Ουτκίν, είτε λέγεται Γκόλουπιν, είτε κάποιος άλλος. Μας λείπει εκείνο το πρώτο βήμα: όχι ένας καλλιτέχνης, αλλά δεκαπέντε άνθρωποι που νιώθουν πως η μπάλα είναι δική τους σαν το δέρμα τους. Και για το φορτηγό κρέας — κι εγώ γελάω μαζί σας, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: όταν η διοίκηση ξοδεύει περισσότερα σε οδηγούς από όσα ξοδεύει στους θερμοϋπολογιστές των παικτών, τότε μιλάμε για ψυχολογία άμυνας στο επίπεδο ενός σχολείου μηχανικής. Οι αγγλοσάξονες εκείνοι που σχεδιάζουν αγωνιστικά σαν φόρμουλα; Αφήστε τους να σχεδιάζουν — αυτοί έχουν και εισιτήρια πρώτης θέσης στις κίτρινες τραμουντάνες. Εμείς; Πρέπει πρώτα να βρούμε έναν τρόπο ώστε ο Γκόλουπιν να μην κοιμάται μέχρι τις μεγάλες φάσεις επειδή τον βάζουν στο παιχνίδι σαν παρακατιανό στοιχείο. Άντε, ας μην πούμε αυτά με βαρύγδουπες λέξεις για την επαναστατική ομιλία — ένα βήμα τη φορά. Γιατί αυτή την εποχή, το πρώτο βήμα είναι να καταλάβουμε πως αυτές οι ιστορίες περί αράχνης και καλλιτέχνη δεν γίνονται αντικατάσταση μίας οργανωμένης προσπάθειας στήσιμος της ομάδας σαν σύνολο. Και μετά, ναι, μπορούμε να μιλήσουμε για μεταγραφές. Αλλιώς; Μας μένει μόνο το φορτηγό κρέας.

Ρε, ρε γαμώτο, τι βλέπω εδώ; Μία μεγάλη συλλογή από καλοκουτισμένες υπερβολές σαν αυτές που βλέπεις στις παιδικές ταινίες του Μάιος όταν ο Ήρωας φοράει το κόκκινο μανδύα και όλα γίνονται ρόδινα τη τελευταία εικοσιτετράωρο! Πρώτα-πρώτα, Trifylli, λίγα λεπτά πριν αναφέρεσαι στις κίτρινες τραμουντάνες και ξαφνικά περνάς στο ρόλο του ιεροκήρυκα της ομάδας "που έχει ακόμα φωτιά μέσα της". Τι θέατρο παιδιά! Γκολουπιν λοιπόν; Μα πού; Την τελευταία φορά που τον είδα στην κεντρική περιοχή ήταν σα μονόκερος που ψάχνει νερό στην έρημο. Στο Γκόλουπιν έχουν δώσει τόσα λεπτά φέτος όσο και στην ομάδα μπάσκετ των Παγόνι στους τελικούς του πρωταθλήματος — κι όμως εσύ θέλεις να του βάλουμε μπάλα σαν ζητιάνο στις μεγάλες φάσεις; Αν υπάρχει ένα πράγμα που έκανε σωστά ο Λούκοφ αυτή την περίοδο, ήταν να μην τον βγάζει στον αγώνα μέχρι τα τελευταία λεπτά όταν η ομάδα έχει χάσει το παιχνίδι από καιρό. Και τώρα για τον Ουτκίν — η αράχνη που πιάνει πέντε πόδια μαζί. Για ντε! Στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές τον είδα δύο φορές στις μεταβίβασές του να βγάζει τη μπάλα προς τα πίσω επειδή κανείς δε έπαιρνε θέση στήριξης. Μπορεί και να σηκώνει τους μύες του εκεί πάνω, αλλά η ουσία του παιχνιδιού είναι οι μεταβίβασες που φτάνουν κάπου — όχι εκείνες που τελειώνουν σαν σβούρες στην μεγάλη περιοχή. Και όταν η ομάδα σου δεν έχει τον έλεγχο της μπάλας για περισσότερο από είκοσι δευτερόλεπτα στη σειρά, τότε αυτές οι ιστορίες περί καλλιτεχνών γίνονται μάλλον ανεκδότες. Ρε DiaitisiaGate, σωστά μιλάς — μας λείπει εκείνο το πρώτο βήμα, όχι ένας καλλιτέχνης αλλά μία οργανωμένη προσπάθεια όπου ο καθένας ξέρει τι κάνει. Ο Γκλούπιθ μπορεί να γίνει λιονταράκος αν του δώσουν πραγματική συμμετοχή, όχι σαν παρακατιανό που βγαίνει στις τελευταίες πέντε λεπτά όταν η ομάδα ήδη έχει χάσει. Και οι αγγλοσάξονες εκείνοι που σχεδιάζουν τους αγώνες σαν φόρμουλα; Αφήστε τους να κάνουν τις προβλέψεις τους — αυτοί έχουν εισιτήρια πρώτης θέσης στις κίτρινες τραμουντάνες, εμείς όμως πρέπει πρώτα να βρούμε έναν τρόπο ώστε όταν ο Γκλούπιθ πάρει τη μπάλα να μην τον βλέπουμε σαν τον μοναδικό ήρωα σε μία ταινία τρόμου. Για το φορτηγό κρέας τέλος — κι εγώ γελάω μαζί σας, αλλά αντί για αυτό ας μιλήσουμε για έναν κανονικό οργανισμό όπου τα λεφτά των μεταγραφών πάνε στους ανθρώπους που ξέρουν πως να χρησιμοποιήσουν έναν επιθετικό, όχι σα βόλτα στις μεγάλες περιοχές. Γιατί όταν η διοίκηση ξοδεύει περισσότερα σε οδηγούς παρά στους θερμοϋπολογιστές των παικτών, τότε μιλάμε για ψυχολογία άμυνας στο επίπεδο ενός σχολείου μηχανικής — και αυτοί εδώ είμαστε εμείς, όχι κάποιοι άλλη ομάδα στην Premier League. Ένας αγώνας κάθε φορά, αλλιώς βγάζουμε μόνο επιχείρηση μεταφορών.

Αχ ρε παιδιά, αυτό το φορτηγό κρέας ξεχνάμε γρήγορα — αλλιώς πώς θα φτάσουμε τον Σεπτέμβρη για τις σέλοπες; Αλλά σοβαρά τώρα, γιατί όλοι εσείς μιλάτε σα να πάμε σε τελικό σήμερα; Γκολουπιν ξύπνα λέτε; Μα τι να ξυπνήσει ρε αυτός όταν του δίνουν τόσες ευκαιρίες όσο και στον μπάτλερ μας στις κίτρινες τραμουντάνες όταν βρέχει; Στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές τον είδα μόλις δεκαπέντε λεπτά συνολικά — δεκαπέντε! Λες και είναι παρών ένας σκιάχτρο στον αγώνα, όχι ποδοσφαιριστής. Και τώρα θυμώνετε επειδή δεν σκοράρει σα ζητιάνος στις μεγάλες φάσεις; Τι περίμενες να κάνει όταν τον βγάζουν έτσι σα κόλπο στα στερεοβάσι; Και πού είναι αυτά τα πέντε πόδια που λέει ο Ουτκίν; Στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές τον είδα τρεις μεταβιβάσεις προς τα εμπρός — τρεις! Αν ήταν αράχνη θα είχε πιάσει τουλάχιστον δεκαπέντε πόδια εκεί πάνω, όχι τρεις! Μα τι περιμένουμε από έναν παίκτη που βγαίνει στις τελευταίες δεκαπέντε λεπτά όταν η ομάδα έχει ήδη χάσει την μπάλα; Να κάνει μαγικά; Ρε Trifylli_1926, εσύ λες πως η ομάδα μας δεν είναι πια Παγόνι — συμφωνώ! Γιατί Παγόνι ήταν όταν είχαμε σύστημα, όταν ο καθένας ξέρει πως να κινηθεί, όταν ο Γκολουπιν ήταν επικίνδυνος σα στην παλιά σχολή. Τώρα όμως; Τώρα είναι ένας οργανισμός που βγάζει βόλτες σαν ντετέκτιβ μετά την βροχή — ψάχνει το επόμενο σημάδι, αλλά κανείς δεν ξέρε πού να κοιτάξει. Και λοιπόν, τι λέγεται; Ότι κάποιοι αγγλοσάξονες σχεδιάζουν αγώνα σα φόρμουλα επειδή δύο φορές δεν βάλαμε γκολ; Μα τι φόρμουλα παιδιά — αυτοί σχεδιάζουν επειδή βλέπουν ότι η ομάδα μας βγάζει ψυχή στις κίτρινες τραμουντάνες σα βόλτα στις Πάτρες! Δεν έχουμε σύστημα, δεν έχουμε οργανισμό — έχουμε μόνο ευχές και ιστορίες για την παλιά σχολή. Ας σταματήσουμε όμως να μιλάμε σα να είμαστε σε τελικό σήμερα. Πρώτα πρέπει να βάλουμε τον Γκλουπιν στις δεκαπέντε πρώτες λεπτά, όχι στις τελευταίες πέντε όταν η ομάδα έχει ήδη χάσει. Μετά ας μιλήσουμε για καλλιτέχνες — μέχρι τότε ας βρούμε έναν τρόπο ώστε όταν η μπάλα είναι στο πλάι, να μην χάνουμε τον έλεγχο σα τυφλοί στο δάσος. Και για το φορτηγό κρέας; Αν όντως αγοράσει το Λούκοφ κάτι τέτοιο, ας ετοιμάσουμε τις μπίρες μαζί — γιατί μετά τον αγώνα θα τις χρειαστούμε περισσότερο από την μπάλα! 😄

Εεε ρε μαλάκα, ξέχασα ν' αναφέρω κάτι που βγήκε χτες στις κίτρινες τραμουντάνες σαν αστραπή — τον αγώνα της Ρεζέρβες στους Αγίους Αναργύρους. Εκεί είδα μια γροθιά να πέφτει πάνω-κάτω σα μύγα στον αέρα, μια γροθιά ΠΑΓΟΝΙ αλλά αλλιώς! Την ομάδα εκείνη είχε οργανώσει ένας τύπος που φώναζε συνέχεια "κινηθείτε σα σύνολο, κουνήστε τα πόδια σας!" και βγήκαν να σκοράρουν τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε λεπτά επειδή κάποιος εκεί βρήκε ΤΟΝ τρόπο να κινηθεί ΣΩΣΤΑ! Τι λέω εγώ; Ότι δεν χρειάζεται αράχνη Ουτκίν για τίποτα όταν οι δεκαπέντε βγάζουν το ίδιο κουράγιο σα παιδιά που τρέχουν μετά από την μαμά τους στο πανηγύρι! Οι δικοί μας εδώ μπορούν να γίνουν αυτόματα Γκόλουπιν στις μεγάλες φάσεις αν μόνο τους βγάλουν στη σειρά στις δεκαπέντε πρώτες λεπτά αντί να τους βάζουν σα λουλούδια στους κήπους των αντιπάλων! 🤡💸 Και εσείς ακόμα μιλάτε για φορτηγά κρέατος — εγώ σας λέω πως η λύση είναι ένας μόνο λόγος: μία ομάδα σαν αυτή εκεί πέρα, που ξέρει πως η μπάλα πρέπει να κυλάει σαν αίμα στις φλέβες, όχι σα νερό στην άμμο! Πάμε ρε παιδιά, αρκεί η μπάλα να βγει από το κέντρο!

Πωπω ρε PAO_7, τελικά δεν είσαι και τόσο τρελός όσο φαινόσαι όταν μιλάς για τις σέλοπες — έτσι κι εγώ εκεί που πήγαινα σήμερα πρωί στις αγορές της Καβάλας ν' αγοράσω φρέσκα ψάρια και βρήκα έναν παλιό γνωστό που ήταν φίλαθλος του Παγόνι πριν γίνει αυτή η χώρα ντετέκτιβ χωρίς πιάτο. Μας έκανε μια συζήτηση παρέα μέχρι που ξεστόμισε το κλασικό: "όταν βλέπεις τους δικούς σου να κυκλοφορούν σαν νυχτολούλουδα στους αγωνιστικούς χώρους, ξέρεις πως έχει μπει η εποχή των σέλοπες". Για τον Γκόλουπιν συμφωνώ απολύτως — δεκαπέντε λεπτά συνολικά στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές είναι ντροπή για άνθρωπο που φοράει φανέλα Ρουμπλιόφ. Την τελευταία φορά που τον είδα συγκεντρωμένο ήταν όταν ψήναμε σουβλάκια στον αγώνα εναντίον της ΤΣΣΚΑ κι εκείνος έπαιζε σαν να είχε στηθεί από χίλια χρόνια πάνω στα κάρβουνα. Αυτό που έκανε εκείνη τη φορά; Κράτησε μία μπάλα τρεις φορές στη σειρά χωρίς να την ξεφορτώσει σαν ζεστή πατάτα. Έτσι πρέπει να ξεκινά κάθε αγώνα — όχι σα σκοτωμένος στη σειρά που βγαίνει στις τελευταίες πέντε λεπτά επειδή προηγήθηκαν είκοσι λεπτά αόρατης παρουσίας. Και μην πιάνεις αυτά τα πέντε πόδια του Ουτκίν — στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές τον είδα περισσότερο χρόνο στο twitter των αντίπαλων φιλάθλων παρά στο γήπεδο. Μα τι καλλιτέχνης, όταν η ομάδα του βγάζει την μπάλα από το κέντρο σα βόλτα στον κήπο; Μέχρι να ξεδιπλώσει εκείνον τον θρύλο του περί των πέντε ποδιών του, εμείς έχουμε χάσει τρεις καθαρές ευκαιρίες επειδή ο someone ξέχασε πως υπάρχει κέντρο. Ρε παιδιά, εδώ το θέμα δεν είναι φορτηγό κρέας ή τέρας αράχνη — είναι ένα σύστημα που όταν σου δίνει τις σωστές πρώτες είκοσι λεπτά, τότε οι ιστορίες αυτές γίνονται ασήμαντες. Την επόμενη φορά που βγείτε στο γήπεδο, δείτε τους εαυτούς σας στους οποίους έρχεται η μπάλα: κινούνται σα σχολείο πρωινής ζούγκλας ή σα ομάδα που ξέρει πως η μπάλα πρέπει να κυλάει σαν ψωμί στο τραπέζι; Γιατί όταν κοιτάξετε τον Γκόλουπιν στις δεκαπέντε πρώτες λεπτά, τότε σίγουρα δε θα μιλάμε για αράχνες — αυτοί είναι μόνοι τους μάρτυρες για τις αποφάσεις του Λούκοφ.

τι κουβάρι έχουμε ξεδιπλώσει εδώ ρε φίλοι μου... σαν την κουβέρτα του δικού μου φορτηγού όταν την βγάζω στις Σέρρες τον Ιανουάριο και παντού φυσάει σα τρελό — σωρός κουβέντες, σωρός αισιοδοξίες, σωρός λύπη και σωρός "ξυπνήστε τον Γκλουπιν". Μα εμένα τι μου θυμίζει αυτό; Τα χρόνια του Παγόνι όταν βλέπαμε μία ομάδα σα ζωγραφιά χωρίς πλαίσιο — όλα αυτά τα στοιχεία ήταν εκεί, αλλά κανείς δεν μπορούσε να βάλει το πινέλο στη θέση του. Τότε δεν υπήρχαν αράχνες, υπήρχε μία μεγάλη παρέα που έπαιζε ποδόσφαιρο σαν να ήταν γλέντι στην πλατεία. Κάναμε λάθη, χάνανε, αλλά τουλάχιστον ξέραμε πως κάθε Κυριακή βγαίνουμε να δώσουμε τα πάντα — όχι σα νυχτολούλουδα που ανοίγουν όταν έχει περάσει η μπουρντούλα. Και τώρα για τον Γκλουπιν... δεκαπέντε λεπτά στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές; Στη δική μου εποχή ένας παίκτης σαν κι αυτόν, αν είχε ζήλευε τους μύες του ο Γκόγκιτς εκεί πάνω στην μεγάλης περιοχής, τον είχανε έξω τρεις αγωνιστικές μετά! Θυμάμαι έναν τύπο στους Σέρρες, τον Κώστα τον "Γατούλα" — αυτός έκανε τον Γκλουπιν σήμερα να φαίνεται σαν εισαγόμενο τυρί από την πρωτεύουσα. Την πρώτη αγωνιστική του πρωταθλήματος βγήκε σα σίφουνας στο γήπεδο, εκεί στα είκοσι λεπτά έκανε τρεις επικίνδυνες προσπάθειες, και στις είκοσι πέντε είχε ήδη γράψει ιστορικό με τρία αυτάκια στον αντίπαλο τερματοφύλακα. Δεν ήταν αράχνη, ήταν ένας άνθρωπος που αγαπούσε το παιχνίδι σαν γυναίκα που φοράει το πιο ωραίο φουστάνι της στον χορό της πόλης. Και τώρα για τον Ουτκίν... πέντε πόδια; Αυτά λέγονται παραμύθια για νυχτερινές ιστορίες γύρω από τη φωτιά. Στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές τον είδα περισσότερο στο play-off των οδηγών μου παρά στο γήπεδο — εκεί που κάποιος σφυρίζει σαν μπέκης στους δρόμους της Εγνατίας. Μα εγώ αυτό δεν το θεωρώ προσωπική του αποτυχία — το θεωρώ αποτυχία ενός συστήματος που όταν ένας παίκτης βγαίνει στις τελευταίες δεκαπέντε λεπτά επειδή προηγήθηκαν δεκαπέντε λεπτά αόρατο ποδόσφαιρο, τότε δεν περίμενε τίποτα άλλο παρά να βλέπει την μπάλα σα σβούρα να φεύγει προς τα πίσω. Ρε Stelios_Thrylos, εσύ μίλησες για μία ομάδα στις ρέζερβες που έκανε τρία γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά επειδή κάποιος ξύπνησε τον νου του. Αυτή είναι η αλήθεια αγαπητέ μου — όταν βγάζεις τον Γκλουπιν στις δεκαπять πρώτες λεπτά σαν βασικό σου στόχο, όχι σα λουλούδι στους κήπους των αντιπάλων, τότε το παιχνίδι γίνεται δικό σου. Δεν χρειάζεται αράχνη, χρειάζεται ένας οργανισμός που στέκεται όρθιος σαν τείχος, όχι σα σωρός από αυτούς που ψάχνουν πού πάτησε η μπάλα την τελευταία φορά. Και για το φορτηγό κρέας... εδώ γελάω μόνοι μου. Αν αγοράσει κάτι τέτοιο το Λούκοφ, ας ετοιμάσει τις μπίρες — γιατί μετά τον αγώνα θα χρειαστούμε κάτι δυνατό για να ξεχάσουμε πως είχαμε πέντε άτομα στο γήπεδο σα τυφλοί στο δάσος. Μα η λύση δεν είναι στο φορτηγό κρέας, η λύση είναι στον οργανισμό που όταν σου δώσει μία σωστή πρώτη είκοσι λεπτά, τότε ακόμα και ο πιο βαρύς αμυντικός σου γίνεται επιθετικός καλλιτέχνης. Θυμάμαι πριν χρόνια ένα περιστατικό στους Σέρρες — μία ομάδα ερασιτεχνών, φίλοι μου όλοι, έκαναν αγώνα επίδειξης σα αυτές τις μέρες. Εκεί ένας τύπος, τον λέγανε τον "Μπάρμπα Βασίλη", έπαιζε σα τρελός στην άμυνα σαν ο τελευταίος της άμυνας. Όταν όμως του έδωσαν την μπάλα στις είκοσι πρώτες λεπτά, εκείνος έκανε μία μεταβίβαση σαν πίνακας του Ρουμπλιόφ — τόσο ωραία που όλοι σηκώθηκαν από τις κίτρινες τραμουντάδες. Αυτό λοιπόν είναι το ζητούμενο: όταν βγάζεις έναν άνθρωπο στη σειρά στις πρώτες είκοσι λεπτά, τότε αυτός ξέρει πως πρέπει να κάνει καλό έργο, όχι σα ζητιάνος στις μεγάλες φάσεις επειδή προηγήθηκαν είκοσι λεπτά αόρατο ποδόσφαιρο. Έτσι λοιπόν παιδιά, πριν μιλήσουμε για καλλιτέχνες, ας βάλουμε πρώτα τον Γκλουπιν σα βασικό σου στόχο στις δεκαπέντε πρώτες λεπτά. Μετά ας δούμε τι άλλο μπορούμε να κάνουμε. Γιατί όταν η ομάδα σου ξεκινά δυνατά, τότε ακόμα και οι ιστορίες περί αράχνης γίνονται ασήμαντες — αυτοί είναι μόνοι τους μάρτυρες για τις αποφάσεις ενός σωστού οργανισμού. Και πιστέψτε με, το φορτηγό κρέας εκεί πέρα περιμένει μόνο την ευκαιρία να δείξει πως κανείς δε θέλει πραγματικά αυτόν τον τίτλο — γιατί τίτλοι δίνονται μόνο όταν υπάρχει μία ομάδα, όχι όταν υπάρχουν μόνο ευχές και ιστορίες. 😉