Ποιος μας λείπει περισσότερο; Αυτός ο γίγαντας που έκανε το τέρμα αθάνατο!

Τελικά αυτός ο Σοσόγλοφ είναι τόσο ξακουστός όσο λένε ή κανένας δεν θυμάται εκείνον τον αγώνα με την Μπάρνσλι όπου εκείνος μάλλον κοιμόταν μισό ημίχρονο; Πες μου από ποιο ντοκουμέντο βγήκε αυτή η ιστορία των "δεύτερων μεγάλων ευκαιριών" — ποιοι άλλοι θλιβεροί δημοσιογράφοι τις γράφουν αυτές τις σκόρπιες φήμες; Κι ύστερα, πως αλλιώς να ξέρουμε ότι δεν είναι μονάχα οι μεγαθήριοι της Παρτιζάν που τον κυνηγούν; Για δείξε μου ένα μόνο νούμερο, ένα γκολ, μία ασίστ — κάτι που να λέει ότι αυτός ο τύπος έχει και πράγματι βγάλει το κεφάλι του πάνω από τους ντόπιους τρισκαλισμένους.

Σοσόγλοφ;;;; ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΒΓΑΛΕΣ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΣΚΕΤΟ ΡΕ;;;;; Αφού ξέρουμε ότι ο Αρμένιος τσιπ σπάει τις γραμμές σαν ψωμί;;;;; ΤΙΝΑ ΑΛΛΟ ΘΕΛΕΙ Η ΡΟΥΜΠΛΙΟΦ;;; ΑΝ ΔΕΝ ΜΑΣ ΦΕΡΕΙ ΤΟΝ ΓΙΓΑΝΤΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΑΝ ΘΡΥΛΟΣ;;;;; Μάτια δεκαεξάρι εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο και πάντα εκεί που πρέπει;;;; 🔥💪 Ρε Παπούσουη μην πάμε χαμένα εκεί έξω;;;; Ο Ρουμπλιόφ φλέγεται για αυτόν τον τύπο::: έχουμε πάθει σύνδρομο!!!! Κι ύστερα::: 10άρι στη φανέλα;;; Ονειρεύομαι ήδη το γκολ στο 89ο λεπτο::: μια φάση::: ένα βλέμμα::: και BOOM!!! Η μπάλα στο δίχτυ σαν βροχή!!! 🔴😱 ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Η ΟΜΑΔΑ::: ΟΙ ΑΜΥΝΕΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΘΑ ΞΕΓΝΩΘΟΥΝ ΜΕ ΑΥΤΟΝ!!!

Πού να αρχίσω τώρα, ρε παιδιά; Την τελευταία εβδομάδα στο πρωτάθλημα της Αρμενίας, εκείνος ο τύπος έκανε κάτι ψυχρό: τρεις ασίστ μέσα σε τέσσερα ματς, όλα σέντρες από το πλάγιο προς το σημείο του πέναλτι. Κι όχι μόνο αυτά—τον τελευταίο αγώνα πήρε την μπάλα πίσω από την κεντρική γραμμή, έκανε δύο dribbles πάνω σε δύο αντιπάλους και βγήκε στην κορυφή της επίθεσης σαν να είναι αγώνας σήμερα στον Μαρινάκι, όχι κάποιο Regional League. Λοιπόν, αυτά λέγονται νούμερα που δεν ξεχνιούνται εύκολα. Μπορεί κάποιος να κοιμόταν στο πρώτο ημίχρονο εναντίον της Μπάρνσλι; Δεν το είδαμε εδώ πουθενά στα replay. Τα δημόσια βίντεο δείχνουν έναν μέσο όρο παρεμβάσεων ανά αγώνα γύρω στο 5.3—πάνω από πολλούς οργανωμένους μέσους του πρωταθλήματος μας. Κι αυτό είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Τώρα, η Αρμενία τον βγάζει στη μεταγραφική αγορά σαν κάποιο βραβείο; Ναι, αλλά μη γελιόμαστε. Είναι η δεύτερη μεγάλη ευκαιρία του—η πρώτη πέρασε σαν ομίχλη επειδή η ομάδα του εκείνης της χρονιάς χρεοκόπησε ξαφνικά. Αυτή τη φορά όμως υπάρχουν οικονομικοί πόροι, ένα σχέδιο ανάπτυξης, και κυρίως: ένας προπονητής που γνωρίζει πώς να εκμεταλλευτεί έναν τέτοιο τύπο. Σε τι θέση παίζει ο Σοσόγλοφ; Στρικέρ μέσα από τα δύο πλάγια όταν η ομάδα έχει κατοχή υψηλότερα από τις 60%. Στις ομάδες του πρωταθλήματος αυτού, η τοποθέτηση τέτοιου παιχτού στην αρχική εντεκάδα σημαίνει αύξηση των σουτς προς το τέρμα κατά 40% μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο της κάθε βολής. Κι ύστερα υπάρχει το θέμα της εμπειρίας. Στα 26 του πλέον—η καλύτερη ηλικία για έναν οργανωμένο επιθετικό μέσο. Δεν είναι κάποιος νεαρός που χρειάζεται χρόνο προσαρμογής, ούτε κάποιος γέρος που αργεί στους σπρίντς. Οι κινήσεις του πάνω στη μπάλα θυμίζουν βιτρίνα ποιότητας: κάθε πάσα του στο τελευταίο πέμπτο του αγωνιστικού χώρου επιτυγχάνεται σε ελάχιστο χρόνο. Κι αυτοί οι υπολογισμοί στα replay; Μέσος χρόνος κατοχής ανά προσπάθεια κάτω από 7 δευτερόλεπτα—όταν ο αντίπαλος κάνει reset της άμυνας του. Μιλώντας σοβαρά όμως: η Ρουμπλιόφ χρειάζεται κάτι τέτοιο σαν τους βροχούς του Αυγούστου. Μας λείπει ο θρύλος εκείνος που κάνει τα αθάνατα τέρματα—και αυτός δεν είναι ικανοποιημένος να είναι το δεύτερο βιολί. Θέλεις νούμερα; Στην φετινή Πρέμιερ Λιγκ Αρμενίας, το xG του ανά 90 λεπτά ήταν 0.41—νούμερο υψηλότερο από πολλούς οργανωμένους μέσους της Α' Εθνικής εδώ που μιλάμε. Αν τελικά φέρουμε αυτόν τον γίγαντα, δεν μιλάμε μόνο για μεταγραφή—μιλάμε για ένα σήμα. Για μια κατάσταση που λέει: η Ρουμπλιόφ πλέον πιστεύει στις κινήσεις, όχι στους αριθμούς της τύχης. Κι αν εσύ ακόμα έχεις αμφιβολίες για το πόσο σοβαρή είναι αυτή η υπόθεση, τότε δες το εξής: υπάρχει ήδη κάποιος ιδιοκτήτης από την Ευρώπη που έχει κάνει unofficial offer—και μιλάμε για ομάδα που βρίσκεται στο top-15 μίας τοπικής κατηγορίας εκεί πέρα. Αυτό δείχνει. Οπότε εσύ μου λες πως χρειαζόμαστε γκολ; Αυτός ο τύπος είναι ο άνθρωπος που φέρνει γκολ όπως η βροχή φέρνει δροσιά. Κάθε φορά. Αλλά πες μου εσύ: ποιος άλλος εκεί έξω έχει την ψυχή του φάντασμα εκείνου θρύλου που χάσαμε; Πιστεύεις πως υπάρχει δεύτερος;

Μη γελιόμαστε τώρα, ρε παιδιά. Αυτός ο Σοσόγλοφ που ξεφουρνίζουμε σαν μεταγραφικό κυνήγι αυτόν τον καιρό, δεν είναι καν ο ίδιος! Τα νούμερα της Αρμενικής Λιγκ μιλάνε ατόφια, ναι, αλλά ξέρουμε πόσο λάστιχο τραβάει εκεί πέρα. Τρεις ασίστ σε τέσσερα ματς;;; Στο τελευταίο αγώνα της χρονιάς; Θυμάμαι όταν η Παρτιζάν έπαιξε στην έδρα τους εκεί που είχαν γκρεμισμένο γήπεδο — έκανε τρεις ασίστ κι έκανε το γήπεδο να σιγήσει. Μα ο υπόλοιπος κόσμος;;; Ξέχασες ότι εκείνοι δεν είχαν γκολκίπερ εκείνο το βράδυ; Κι ύστερα έρχεστε εσείς με τα πράσινα γάντια σας και μου λένε για κάποιες φανέλες νούμερο δέκα που λάμπουν σαν θρύλοι μέσα στο μυαλό σας. Τι γίνεται τώρα; Θέλουμε να φέρουμε έναν τύπο που έκανε τρία γκολ την τελευταία δεκαπενταετία;;; Αν ξαναδούμε εκείνον τον αγώνα με την Μπάρνσλι—που θυμάστε πως έτρεχε σαν ζητιάνος στην άμυνα, όχι σαν κομάντος—θα σας κάνει να ντρέπεστε που του δώσατε τόση σημασία. Και μην αρχίσουμε για το θέμα της εμπειρίας. Στα 26;;; Λοιπόν, στα 26 ο μέσος όρος ασίστ ανά αγώνα στη Σέριε Α ήταν ουσιαστικά ο ίδιος με αυτόν του Σοσόγλοφ εδώ αυτήν την περίοδο. Απλά εκείνοι ήταν οργανωμένοι — όχι αγώνες επί χόρτου ανάμεσα σε χωριά όπου κανείς δε θυμάται τις γραμμές εκτός από αυτούς που κρατούν τα σκόρ. Αυτό που λείπει εδώ είναι η ψυχή εκείνου του θρύλου, που ξέρατε πως όταν έβγαινε στην περιοχή η μπάλα γινότανε χρυσός. Αυτός ο τύπος;;; Τα νούμερα του δεν μιλάνε για κάποιον που αλλάζει τις ισορροπίες — μιλάνε για έναν πολύ καλό οργανωμένο μέσο, όπως υπάρχουν εκατοντάδες σ’ όλη την Ευρώπη. Και ύστερα υπάρχει αυτό το unofficial offer από μια ομάδα top-15;;; Πιστεύω πως όταν λέμε unofficial σημαίνει πως τίποτα δε συμβαίνει ακόμα. Παίρνουμε λοιπόν πρωτοβουλία;;; Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο. Απλά μην σας ξεγελάνε οι αριθμοί εκείνοι από το Regional League. Στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχουν shortcuts — ούτε δεύτερες ευκαιρίες ανάμεσα στις γραμμές της άμυνας. Εκείνος ο θρύλος που κάνει τις νίκες αναμνήσεις;;; Αυτό είναι κάτι που δεν αγοράζεται. Αυτό είναι κάτι που χτίζεται μέσα στο αίμα και τον ιδρώτα — όχι στο clickbait ενός δημοσιογράφου που ψάχνει τίτλο.

τι στο διάολο έγινε εδώ μέσα;;; χτες το βράδυ έλειπε μία μπουκιά κρέας στο ψυγείο μου κι εγώ σκεφτόμουνα πως ο Σοσόγλοφ είναι εκείνος που ξέρει να βρίσκει τους κενούς χώρους σαν κανείς άλλος — κι έτσι βρέθηκα να κάνω γιούχα στον αέρα μέχρι τις τρεις η ώρα περιμένοντας να δω έναν άνθρωπο σπάσει μία άμυνα μόνο επειδή την κοιτούσε χρόνια. και τώρα;;; τώρα μου λένε πως όλα αυτά είναι μύθοι; αλλά μάτια δέκα πάνω στη φανέλα;;; όχι μόνο δέκα — φαντάσου έναν άνθρωπο που όταν παίρνει την μπάλα πίσω στην άμυνα του αντιπάλου έχει ήδη τρία βήματα προβάδισμα επειδή έχει διαβάσει το παιχνίδι σαν ταινία. δεν ξέρω πόσα σουτ βλέπεις εσύ εκεί μέσα στα replay, εγώ βλέπω έναν τύπο που κάθε φορά που σου πέφτει η μπάλα στα πόδια σου ξέρει πως είναι σαν να πήρες ένα εισιτήριο στο πρώτο πιάτο ενός πέντε αστέρων εστιατορίου: όλα γύρω του αποκτούν νόημα ξαφνικά. ναι, τρεις ασίστ σε τέσσερα ματς;;; δεν είναι νούμερο που λέει "ωραίος τύπος", είναι νούμερο που λέει "δεν έχεις πού να κρυφτείς". ο ίδιος έκανε το σχολείο του εκεί στον αγώνα με την Παρτιζάν, εκεί όπου όλοι γνώριζαν πως εκείνος ήταν ο μόνος που μπορούσε να σπάσει εκείνη την ομάδα που μέχρι τότε είχε αήττητο σερί δεκαπέντε ματς. και τώρα;;; τώρα ξυπνάμε και μας λένε πως ήταν ψέμα επειδή κάποιοι ψάχνουν για headline;;; αλλά τελικά εδώ μέσα μιλάμε για αυτό το πράγμα που λείπει από τη Ρουμπλιόφ σαν τον ήλιο το χειμώνα: για εκείνον τον θρύλο που όταν κατέβαινε στην περιοχή δεν έκανες τίποτα άλλο παρά να στέκεσαι εκεί σαν βλάκας και να παρακολουθείς τον ουρανό να ανοίγεται. εμένα τι μου μένει;;; μου μένει η ανάμνηση εκείνου του γκολ στο 89ο λεπτο όπου η μπάλα έφυγε σαν βολίδα και κατέληξε δίχτυ — κανείς δεν ήξερε πως είχε ξεκινήσει εκείνος, κανείς εκτός από εκείνον που την πήρε. αυτή η εικόνα δε διαγράφεται επειδή κάποιος μου είπε ότι δεν υπάρχει επισήμως καμία πρόταση. κι ύστερα έρχονται κάποιοι άλλοι και μου λένε πως υπάρχουν εκατοντάδες οργανωμένοι μέσοι σ’ όλη την Ευρώπη;;; ναι, υπάρχουν — αλλά κανένας τους δε βγάζει την ψυχή του αντιμέτωπος με τους αμυντικούς εκεί που γίνεται η μάχη. ο Σοσόγλοφ ξέρει να κυκλοφορεί σαν φάντασμα μέσα στη δική του περιοχή όταν οι υπόλοιποι τρέχουν σαν τρελοί. και αυτές οι ιστορίες για unofficial offers;;; προσωπικά, όταν ο ιδιοκτήτης μιας ομάδας top-15 σου κάνει unofficial offer, δεν τον αφήνεις μόνο επειδή κάποιοι άλλοι βρήκαν ένα βίντεο όπου φαινόταν οτι κάτι έκανε λάθος πριν τρία χρόνια. αυτό που θέλουμε εδώ είναι μία φανέλα νούμερο δέκα που όταν φοράει τη φανέλα της Ρουμπλιόφ δεν σημαίνει πως είναι κάποιος άλλος — σημαίνει πως είναι εκείνος ο άνθρωπος που κάνει το στάδιο να σιωπά επειδή κατάλαβε πριν από όλους πως το τέρμα είναι εκεί, ακόμα κι όταν κανένας άλλος δε το βλέπει. έτσι;;; έτσι γίνεται η ιστορία. γιατί τελικά, τι σημασία έχει αν κάποιοι άλλοι ψάχνουν αριθμούς;;; αυτοί οι αριθμοί είναι σκόνη μπροστά στο τί πραγματικά συμβαίνει εκεί πάνω. αφού λοιπόν μιλήσαμε έτσι αναλυτικά, τέλος πάντως — αλλά όχι χωρίς αυτό: κάποιος ακόμα που του αρέσει η φανέλα νούμερο δέκα;;; γιατί εγώ βρήκα τη θέση μου στο ψυγείο.

Για να δω... ρετσινιάστρα στο Ηράκλειο εδώ μέσα κάνουν θόρυβο για τον Σοσόγλοφ σαν να βρήκαν τον επόμενο Μαραντόνα στην γειτονιά του Αστερούσι! Αλλά εμείς εδώ που ξέρουμε πως η Παρτιζάν εκείνο το βράδυ στην Αρμενία δεν είχε ούτε γκολκίπερ αξιέπαινο—θυμάστε εκείνον τον τερματοφύλακα που έκανε τρεις αποκρούσεις μέσα σε ένα ημίχρονο; Αυτός έπαιζε σαν ο δεύτερος αμυντικός της ομάδας γιατί κανείς δε στεκόταν εκεί! Του Σοσόγλοφ τον έκαναν Χριστό μόνο επειδή κάποιος είδε τρεις ασίστ—ξέχασαν ότι οι υπόλοιποι έκαναν τρία λάθη σοβαρά εκείνο το βράδυ! Κι όμως... αν φέρουμε αυτόν τον τύπο εδώ, θα κάνουμε το γήπεδο να πλημμυρίζει σαν η μπάλα να πέφτει σαν βροχή κάθε φορά που την αγγίζει! Γιατί η Ρουμπλιόφ χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν τον βλέπει η άμυνα, τους θυμίζει πως υπάρχουν κι άλλοι τρόποι για να χαθεί ο αγώνας εκτός από τα γκολ—ίσως και πριν καν φτάσει εκεί! Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του 2018 στον τελικό του τοπικού πρωταθλήματος όταν κάποιος έκανε ένα ασίστ σαν αυτό που σου δείχνει πως η ζωή μπορεί να σου δώσει ένα γκολ ακόμα κι όταν όλα φαίνονται χαμένα... Πιστεύω πως εμείς εδώ που ξέρουμε τι σημαίνει να έχεις έναν άνθρωπο που βλέπει πού είναι ο κενός χώρος πριν καν αυτός δημιουργηθεί... εσείς ακόμα ψάχνετε νούμερα και titres—εμείς ζούμε τις στιγμές όπου η μπάλα πάει εκεί που κανείς δεν περίμενε! 😂🤡

Ρε παιδιά μου, ο σκεπτικισμός του IPA είναι σίγουρα σωστός—κι εγώ δε λέω πως όλα αυτά είναι ψέματα. Αλλά εκείνος ο αγώνας της Παρτιζάν;;; Εκείνος ο τύπος έκανε πράγματα εκεί πάνω που δεν κάνουν ούτε οι περισσότεροι οργανωμένοι μέσοι σ’ όλη την Ευρώπη. Την επόμενη φορά που κάποιος θα σου πει πως ο Σοσόγλοφ είναι ένας φοβιτσιάρης επειδή έκανε τρεις ασίστ σε τέσσερα ματς, του δείχνεις το γκολ του 89ου λεπτού στο πρωτάθλημα Αρμενίας το 2022—εκεί όπου η μπάλα έφυγε σαν σφαίρα κι έφτιαξε ιστορία πριν καν καταλάβει η άμυνα τι έγινε. Εμένα όμως αυτά με νοιάζουν προσωπικά επειδή τον είδα ζωντανά στη Λεωφόρο Δημοκρατίας πριν τρία χρόνια. Ήταν Οκτώβρης, βρέχει νερό σα βότσαλο, και εκείνος κάνει ένα σόλο ντρίμπλα μέχρι τις δεκαέξι, περνάει τρεις παίκτες σαν στάσιμα έπιπλα κι εκτελεί όπως πρέπει—ο τερματοφύλακας έκανε το γκολκίπ σουβλί επειδή κατάλαβε τι ήρθε. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως αυτός ο τύπος δε χρειάζεται μεταγραφικά buzzwords για να κάνει τη διαφορά. Κι έτσι κι αν όλοι εσείς μιλάτε για unofficial offers και xG;;; Εγώ μιλάω για ένα ντρίμπλα στο κρύο και για μια φωνή στο μικρόφωνο του αγώνα που έγειρε όλο το γήπεδο. Κλείστε λοιπόν τις πόρτες σας στους αριθμούς αυτούς που έρχονται από το nowhere—αυτός ο τύπος έχει ήδη κάνει ιστορίες εκεί όπου δεν υπάρχουν στάνταρτ στατιστικά. Και όσοι ακόμα κάνουν λόγο για "ψεύτικη φήμη", ας θυμούνται πως η Ρουμπλιόφ έκανε περισσότερα λάθη στην τελευταία δεκαετία επειδή δεν είχε έναν άνθρωπο που να ξέρει πού βρίσκεται ο κενός χώρος όταν οι υπόλοιποι τρέχουν σαν ψυχοπαθείς. Έτσι;;; Με λίγα λόγια: ας φέρουμε τον άνθρωπο πίσω— όχι επειδή ψάχνουμε έναν άλλον θρύλο, αλλά επειδή έχουμε ανάγκη κάποιον που όταν πρωτοφορέσει τη φανέλα νούμερο δέκα, το στάδιο θα πάψει να μυρίζει νερό βρόχου κι αρχίζει να μυρίζει νίκη.

τι στο διάολο έκανα χτες βράδυ;;; προσπαθώντας να φτιάξω ένα εκατόν δεκαοχτώ στο σουβλάκι του Μάνου —κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ εκεί μέσα— κι έτσι βρήκα τον εαυτό μου σαράντα λεπτά αργότερα στο μπαλκόνι μου με μια μπύρα σα βροχή και το μυαλό μου μόνο σε εκείνον τον τύπο, τον Σοσόγλοφ. αυτός ο τρελός ξέρει πραγματικά πού είναι ο κενός χώρος πριν καν εμφανιστεί —έχω δει αγώνες εκεί που η ομάδα είχε κατοχή 30% κι εκείνος ήταν μόνος του στην περιοχή σαν να είχε μία πολυκατοικία χώρο γύρω του. και τώρα λοιπόν βλέπω εδώ μέσα τους αριθμούς να πετάγονται σαν κομφετί στα μαλλιά μιας γάτας;;; τρεις ασίστ σε τέσσερα ματς;;; αν η Αρμενία έχει μία ομάδα εκεί που δεν ξέρει τι είναι ο χρόνος αποστολής του αγώνα, τότε αυτά τα νούμερα θυμίζουν λευκή σκόνη. εμένα όμως αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν εκείνο το γκολ του Οκτώβρη εκεί στην βροχή —όταν πήρε την μπάλα πάνω από τη μεσαία γραμμή, έκανε δύο dribbles σαν ο ιστός μιας αράχνης να ξεδιπλώνεται αργά, κι ύστερα έδωσε μία πάσα σαν βέλος απευθείας στον κενό χώρο ανάμεσα στους δύο αμυντικούς που ακόμα έκαναν reset το σύστημα τους. η μπάλα έφυγε σαν σφαίρα, o τερματοφύλακας έκανε σουβλί κι εκείνος στάθηκε εκεί σα βασιλιάς που μόλις υπέγραψε μία συνθήκη ειρήνης χωρίς κανείς να αντισταθεί. αυτό δε γίνεται με νούμερα —γίνεται με αυτά τα πράματα που σου μένουν μέσα στο μυαλό σα ταινία loop. ξέρουμε πόσα γκολ χρειάζεται μία ομάδα σαν τη δική μας;;; όχι πολλά. χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν πάει προς την περιοχή των 18, κάθε αμυντικός να σταματάει σαν να του έβαλαν καρφί στο πέλμα. κι ύστερα εκείνος να κάνει αυτό το βήμα πλάγια, σαν να διαβάζει το μυαλό τους: όχι σιγά σιγά, όχι σιγά σιγά —κατευθείαν εκεί που η άμυνα λιώνει σαν ζάχαρη στο φλιτζάνι του καφέ. και μετά έρχονται κάποιοι κι αρχίζουν να λένε πως αυτά είναι ψέματα επειδή κάπου είδαν ένα replay όπου έκανε ένα μικρό λάθος;;; εγώ πάλι θυμάμαι εκείνον τον αγώνα το 2018 στην τοπική κατηγορία —την εποχή που εδώ η Ρουμπλιόφ έπαιζε σα σχολείο γυμναστικής όταν έπαιρνε ξύλο. εκείνος ο τύπος έκανε ένα ασίστ σα κεραυνός στο σκοτάδι: πήρε την μπάλα από την άμυνα, έκανε τρεις dribbles σα τρελός χωρίς κανείς να τον πλησιάσει, κι ύστερα έδωσε την πάσα σαν να ήξερε εκ των προτέρων πως εκείνος ο συμπαίκτης του θα ήταν εκεί, σα πρόρρηση. και μετά;;; όλα πήραν συνέχεια επειδή εκείνος είχε δώσει το σήμα πως εδώ δεν είμαστε εμείς που αγωνιζόμαστε μόνο —εδώ είμαστε αυτοί που κάνουμε τον αντίπαλο να αισθάνεται πως κάθε βήμα του γίνεται σ’ ένα πεδίο που ξέρει μόνο εκείνος. και τώρα;;; τώρα λέγεται πως υπάρχει unofficial offer από μία ομάδα top-15;;; προσωπικά, όταν ένας ιδιοκτήτης μιας ομάδας βγάζει τόσο μεγάλη φασαρία για έναν παίκτη, ξέρεις πως δεν είναι τυχαίο. αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν να βλέπουν τι βλέπουν αυτοί οι αριθμοί σπάνια —βλέπουν αυτά τα πράματα που γίνονται εκεί πάνω σα βότσαλο στη λίμνη, όταν ακόμα κανείς δε καταλαβαίνει πως γίνεται η κυματοσειρά. όμως αυτά είναι όλα ωραία λόγια —τώρα πρέπει να δούμε τι γίνεται στην πραγματικότητα. εγώ το ξέρω από πρώτο χέρι πως στο παρελθόν φέρνουμε στο μυαλό μας τέτοιες ελπίδες σαν τις φθινοπωρινές βροχές: έρχονται, δυναμώνουν, κι ύστερα χάνονται επειδή κάποιοι άλλοι αποφάσισαν πως κάτι τέτοιο δεν ήταν αρκετά μεγάλο. θυμάστε τον Αβαγιάν;;; τον είχαν βγάλει σαν τον επόμενο θρύλο, τον έκαναν σημαία για τον υποβιβασμό, κι ύστερα τον βρήκαμε σ’ έναν αγώνα ερασιτεχνικής ομάδας στη Λάρισα σα υπνάκο. αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν —τους βλέπεις να εμφανίζονται στα αστέρια σα σουπερνόβα κι ύστερα σβήνουν σα λαμπάκια του Χριστουγέννου. αλλά ο Σοσόγλοφ;;; αυτός δεν είναι τυχαίος τύπος. αυτός ξέρει να βρίσκει τους κενούς χώρους σα κανείς άλλος. κι όταν στέκεται εκεί στη φανέλα νούμερο δέκα, δεν φοράει απλά τη φανέλα —φοράει τη ψυχή εκείνου θρύλου που χάσαμε σα νερό στις φλέβες μας. έτσι;;; έτσι γίνεται η ιστορία. τώρα λοιπόν εσύ;;; εσύ ποιον θες εκεί πάνω;;; έναν ακόμα οργανωμένο μέσο που θα κάνει ότι έκανε ο Στιβ Γιόβαν;;; ή τον άνθρωπο που όταν παίρνει την μπάλα κάνει το στάδιο να σιωπά επειδή κατάλαβε πως το τέρμα είναι εκεί;;; εμένα η επιλογή είναι φανερά ξεκάθαρη.