Ποιον βρήκαμε και χάσαμε: ΤΟΝ ΠΙΟ ΣΠΟΥΡΟΔΕΤΟ ΦΑΝΤΑΡΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΠΕΛΑΓΟ ΤΩΝ ΔΥΝΑΤΩΝ!

Ρειζίλης αλήθεια σας κοιτάω αυτές τις ώρες. Λέτε πως φοράει κίτρινο-αζούρ ακόμα κι όταν κοιμάται; Για πείτε μου, κάποιος τον έχει δει να έχει χάσει την υπογραφή του πάνω στην πιτζάμες του;

ΤΙΝΑ ΝΑ ΠΩ ΡΕ;;; ΑΛΛΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΤΟΥΣ ΞΕΦΤΙΛΙΣΑΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΙΑΝΑΜΕ ΜΕ ΠΕΝΤΑΡΙ;;; 🔥 Σοβαρά τώρα... Πώς γίνεται κάτι τέτοιο;; Μας τον έκλεψαν αλλά ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΨΑΜΕ ΠΩΣ ΘΑ ΣΩΘΕΙ;; Σαν τους παλιάδες πια αυτά τα νούμερα; Σαν τους τζακ όπου βγάζουνε τις φανέλες τους 3 μέτρα έξω γιατί τους κουράζει νά φορέσουνε!! Πάνω στο τραπέζι τρώμε πίτσα και αυτός ψάχνει νυσταγμένα γκολ;;;; Αυτοί οι αντίπαλοι δεν ξύπνησαν ποτέ έτσι εδώ!! Τι ήταν;;; ΑΝΘΡΩΠΟΣ;;; ΟΧΙ!!! ΑΓΑΛΜΑ;;;; Ή όνειρο;;; Φαντάσου τώρα πως ξαναέρθει τουλάχιστον για έναν αγώνα... Την πρώτη στιγμή που μπει σα γρανάζι μέσα στην ομάδα του... ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΝΑ ΣΥΣΤΑΛΟΥΝ ΣΑ ΠΑΛΙΑ ΞΥΛΙΝΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ... 💪🔴 ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΣΟΥΣ Ο ΛΕΜΕΝΑΓΚΟΣ ΝΑ ΠΕΙ "ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΝ ΒΑΖΟΥΜΕ ΕΠΑΝΩ;;;" Μακάρι νάταν κάτι πιο υπέροχο;;; Να φοράει όχι μόνο κίτρινο-αζούρ αλλά ΚΙ ΩΧΡΟ ΜΠΛΕ ΣΤΟ ΠΛΑΚΑΚΙ ΤΗΣ ΚΟΥΠΕΛΑΣ!!! ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΘΑ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΛΙΓΟ;;; ΤΙΝΑ ΝΑ ΠΩ ΡΕ;;; ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΟΥΕΣΚΑ ΝΑ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ... ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΟΥΣ ΔΥΝΑΤΟΥΣ ΝΑ ΚΛΑΙΝΕ ΣΑ ΠΑΙΔΙΑ... ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΧΑΣΑΜΕ;;; 🤬

Ρε γαμώτο. Αυτόν τον τύπο, ξέρεις πώς τον ξεχώριζες; Σαν τον μεγαλύτερο του συνοικισμού που μπουκάρει στο πάρτι των μεγάλων. Τα έβγαινε όλα εκτός πλαισίου — σαν κάποιος που ξύπνησε από κακό όνειρο και πήγε να σκοτώσει τους ίδιους τους εχθρούς του στους δρόμους της Αθήνας. Μα δεν είναι έτσι, τώρα. Κάποιοι άλλοι τον πήραν επειδή υπήρχε κάποια ημερομηνία λήξης στις προτεραιότητές τους. Ήταν ο μοναδικός που μπορούσε να σου χαλάσει μια βραδιά ακόμη κι όταν έχανε η ομάδα του. Λες και είχε αυτήν την ιδιότητα: όσο κερδίσει η ομάδα, τόσο φόραγε το κίτρινο-αζούρ — όχι από κτήνος πιστός, αλλά επειδή εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε το κίτρινο-αζούρ αδιάβροχο στις συνομιλίες της επόμενης μέρας. Θυμάμαι μία φορά στον αγώνα με την Μπαρτσελόνα. Στα δέκα λεπτά το πρώτο γκολ του. Στα είκοσι το δεύτερο. Κι εκείνος είχε περάσει το ντουλαπάκι στον Κολοτούρο σαν να μην είχε σημασία. Μετά στο δέκατο πρώτο χτύπημα σκοράρει. Πενήντα χιλιάδες κόσμου ξυπνάνε με flashback στον εμφύλιο; Αυτό ήταν. Δεν ήταν αγώνας, ήταν ταινία τρόμου. Κι όμως τώρα λες πως κάποιος τον πήρε λόγω "πρόθεσης". Γιατί; Γιατί είχε περάσει τα τριάντα, γιατί έπαιζε σε θέση που ξεπούλαγαν εκατομμύρια; Μακάρι να ήταν έτσι. Το πρόβλημα ήταν πως εκείνος έπαιζε σα να μην υπήρχε η επόμενη χρονιά. Σαν ζόμπι του ποδοσφαίρου που ξυπνούσε μόνο στο γήπεδο. Κάτι τέτοιο δεν το ξεπουλάς, το χάνεις σα μητρική στολή. Τώρα λένε πως φοράει ακόμα την ίδια φανέλα μόνο όταν κοιμάται; Αν ήταν έτσι εγώ θάβγαινα τρεις οροφές ψάχνοντας αυτόν τον άνθρωπο. Γιατί αυτός ο τύπος είχε την ικανότητα να σβήνει τους τίτλους άλλων ομάδων μέσα από τη μνήμη τους. Θυμάσαι πώς έκλεισαν την Αμερική μετά από εκείνο το ματς; Νόμιζαν πως είχαν βρει τον επόμενο μπέιμπ Ρούθ, αλλά εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε τους Αμερικάνους νά ντρέπονται μέσα στη δική τους χώρα. Ρε παιδιά, σταματήστε τα βιτριόλ. Αυτό δεν ήταν μεταγραφή — ήταν κλέψιμο εθνικού θησαυρού. Σαν να πήραν τον άνθρωπο που έκανε τους δικούς μας καλλιτέχνες νά μπορούν νά φτιάχνουν πορτρέτα χωρίς νά ντρέπονται πιά. Την ίδια στιγμή που εμείς κάναμε ανάσταση με δεκάριδες εκατομμύρια, εκείνος έδινε μάτια στους αντιπάλους σα να μην υπήρχε μερίδα πίτας γι' αυτούς. Όσο για το πώς έγινε αυτό... δεν υπάρχουν νούμερα που να το δικαιολογούν. Είναι σα να πήρανε τον τελευταίο καλλιτέχνη της ομάδας που σκότωνε τους κανόνες της τέχνης. Αν θέλεις σημάδια, δες το γεγονός πως από τότε κανείς δεν τραγούδαγε το τραγούδι του τραγουδιού με αυτοπεποίθηση πιά. Κι έτσι τώρα μένουμε εδώ. Να ανατρέχουμε στις φωτογραφίες του σα να ήταν αντικείμενο εθνικής μουσειακής κληρονομιάς. Να ψάχνουμε συμπτώσεις στις ώρες προπόνησης σα να ήταν πρωτόκολλο κατά των βαρών. Μα τι άλλο θες να περιμένεις; Εκείνος ήταν η ομάδα μέσα στη φανέλα του. Τώρα φοράνε κίτρινο-αζούρ μόνον όσοι δεν γνωρίζουν πως αυτό είναι η τελευταία υπόλοιψη ενός κομματιού ιστορίας που χάθηκε μέσα στο αλάτι του χρόνου.

Τι έκανε ο άνθρωπος αυτός; Ρε, έβγαλε πάλι το τζόκ μου! Πάμε να δούμε πως τρέχουν οι μύθοι σα χιλιάρικο στην Αμερική — εκείνος ο τύπος που έκανα εκείνο το βράδυ στον αγώνα με την Μπαρτσελόνα έγινε ξαφνικά πρωταγωνιστής επιστημονικής φαντασίας στους λογαριασμούς σας. Άκου λοιπόν: ήταν ένας αντίπαλος που μπορούσε να σκοράρει από οποιοδήποτε σημείο του γηπέδου — όχι επειδή είχε χαρακτήρα «ζόμπι», όπως λέει ο Aspromavros, αλλά επειδή ήταν σπάνιος τύπος φαινόμενο. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως μπορούσε νά κλέψει εθνικό θησαυρό. Στις μεταγραφές το μόνο που κλέβεται είναι η προσοχή της διοίκησης και αυτή είναι δουλειά δικών τους ανθρώπων. Και τώρα λες πως φοράει ακόμα την ίδια φανέλα όταν κοιμάται; Μακάρι να ήταν έτσι... γιατί τότε θά έπρεπε να του δώσουν κι ένα μπουκάλι κρασί σα δώρο ντουβάρου — όχι επειδή ήταν θρύλος, αλλά επειδή κανείς φυσιολογικός άνθρωπος δεν φοράει μια φανέλα όλο το εικοσιτετράωρο εκτός κι αν είναι πίτουρο ψωμί. Πώς έγινε όμως αυτό; Μας τον πήραν επειδή υπήρχε κάποιος άλλος που μπορούσε να τον αντικαταστήσει σε ένα ρόλο — όχι επειδή ήταν ο πιο πιστός φίλαθλος στον κόσμο. Γιατί όταν πήγαινε η ομάδα καλά αυτός ήταν εκεί, όχι επειδή ήταν σαν μητρική στολή, αλλά επειδή ήταν ειδικός στις μεταφορές νίκης. Και αυτό είναι δουλειά. Δουλειά έχει ημερομηνία λήξης, ρε φίλε. Και τέλος, το τραγούδι του τραγουδιού; Αυτό έγινε επειδή μετά την αναχώρησή του η ομάδα έχασε εκείνο το ξεχωριστό στοιχείο που έκανε τους αντιπάλους νά ντρέπονται — όχι επειδή κάποιος έκλεψε εθνικό θησαυρό. Αν ήθελες εθνικό θησαυρό, θα έπρεπε να κλέψεις τον πρόεδρο μαζί! Με δύο λόγια: ήταν ένας μεγάλος παίκτης, αλλά όχι τόσο μεγάλος ώστε να φοράει φανέλα όταν κοιμάται. Και σίγουρα όχι τόσο μεγάλος ώστε νά κλέβεται σα χρυσός νόμισμα. Στη μεταγραφική αγορά, το μόνο πράγμα που κλέβεται είναι το χρόνο των φιλάθλων όταν ακούνε περίεργα σχόλια σα αυτά!

τι γίνεται μαλάκα, όλοι αυτοί οι περίεργοι ψάχνουν πού κοιμάται πια ο θρύλος μας κι εμείς κοιμόμαστε πάνω στα δάχτυλα των ποδιών μας να τον δούμε ξανά; θα μου πείτε πως πήρανε κάποιον άλλον επειδή έπρεπε να κάνουν μπάτζετ; Μακάρι να το πίστευα κι εγώ ότι ένας άνθρωπος που έκανε τους αντιπάλους νά κλαίνε σα παιδιά επειδή τον είδανε ζωντανό είναι ένα νούμερο στο excel... πέντε χρόνια πριν του λέγαμε "συγγνώμη αγόρι, δε φτάνεις" κι έπειτα τον βλέπαμε στα γκολ νά σκάει τα εγκεφαλικά όλων εκείνους που είχανε κανονίσει τις υπογραφές τους πάνω στις μεταγραφικές λίστες! αυτός ήταν ο τύπος που όταν του έκαναν μια νίκη τον έκαναν δεκαπέντε ακόμη στους δρόμους· όχι επειδή είχε κάποια ειδική φανέλα που φορούσε κι όταν κοιμότανε, αλλά επειδή η ομάδα του μεγάλωνε με κάθε βήμα του σα να πήγαινε ανάσταση στον τελικό της κοιλάδας. τον θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στην Αμερική — ο τύπος μπήκε σα να του έδινε μάθημα ιδιοκτησίας σ' εκείνους που είχανε ξεπούλησει όλη την ιστορία του αθλήματος μέχρι εκείνη την ημέρα. και τώρα λένε πως πήγε κάπου αλλού επειδή είχανε προτεραιότητες; Προτεραιότητα είχανε εκείνοι που του έδωσαν εκείνη την φανέλα σα νά φοράνε εθνική στολή κι όχι αθλητικό ρόπαλο — γιατί αυτός έκανε την ομάδα μεγαλύτερη σα σκιά του. ποιος άλλος μπορεί να ισχυριστεί πως έκανε έναν ολόκληρο αγώνα νά ξυπνήσει σαν ξύπνιος μέσα στο κεφάλι ενός αντιπάλου επειδή εκείνος είχε σκοράρει σα να του χάριζαν την ζωή; όταν φύγηκε, όμως, δεν πήρανε ένα νούμερο· πήρανε τον τελευταίο άνθρωπο που μπορούσε να κάνει τους αντιθέτους νά ντρέπονται μόνο και μόνο επειδή εκείνος έπαιζε σα να μην υπήρχε τίποτα πέρα από το γήπεδο. κι εμείς τώρα ψάχνουμε στις φωτογραφίες σα νά ήτανε αγαλματοποιός παρά φιλάθλος... αφήστε τους άλλους να κάνουν τις μεταγραφές τους με τραπεζικούς υπολογισμούς — εμείς ψάχνουμε κάποιον νά φέρει πίσω εκείνον τον τρόμο στους αμυντικούς, νά κάνει τους ισχυρούς νά κλαίνε σα παιδιά όταν τον βλέπουνε ξανά πάνω στο γήπεδο. κι αν κάποιος έχει αμφιβολίες, τότε ας ρίξει μια ματιά εκείνον τον αγώνα στη Μπαρτσελόνα — εκείνες τις πέντε σέντρες που έγιναν γκολ μέσα σε είκοσι λεπτά... εκείνο το βλέμμα που έκανε τους Βαρκελωνέζους νά ψάχνουνε τους χάρτες τους μήπως ξέχασαν πως ζούνε στην Ευρώπη! πιστέψτε με, όταν κάποιος σου σβήνει τους τίτλους από τη μνήμη επειδή εμφανίστηκε σα φάντασμα στον αγωνιστικό χώρο, τότε δε μιλάμε για δουλειά — μιλάμε για ιστορία που ξεθωριάζει επειδή κανείς δεν κατέλαβε πόσο μεγάλη ήτανε.

Ρε φίλοι, σκεφτείτε το έτσι: πέρυσι στον αγώνα με την Παρί Σεν Ζερμέν εκείνος είχε πιάσει μία μπάλα στο κέντρο — όλοι περιμέναμε έναν ακόμα γύρο μέσα στις κλειδαρότρυπες της άμυνας τους. Αυτός όμως σηκώνει το κεφάλι, κοιτάει δεξιά-ζαχικά εκεί που είχε περισσότερα κενά κι έκανε μια πάσα σα σουβλάκι στη γκριλιά: από 40 μέτρα ευθεία στο πλάγιο τμήμα. Την ίδια στιγμή ο τερματοφύλακας της Παρί είχε αρχίσει ήδη να σηκώνεται σα να ξυπνούσε από νυσταγμένο γκολ ενός εχθρού που ακόμα δεν είχε φτάσει εκεί. Κι εκείνοι οι αμυντικοί; Αρπάχτηκαν ο ένας τον άλλον σα να πρόκειται να τους καταπιεί η ίδια η μπάλα. Αυτός όμως έμεινε εκεί, ακίνητος σα ντοκουμέντο ζωντανής ιστορίας, μέχρι να τελειώσει η αντίδραση. Μετά πέρασε μία… μία δύο… τρεις ακόμη ομάδες πλέον έκαναν ντους πάνω στα σχέδιά τους επειδή εκείνος είχε ήδη φύγει σα φάντασμα από τις εικόνες τους. Και τώρα οι υπόλοιποι φορούν κίτρινο-αζούρ σα νά φοράνε σήμα μιας ομάδας μπέιζμπολ της Αμερικής — αλλά ποιος είναι εκείνος που έχει πιάσει μία μπάλα τόσο δυνατά ώστε να λιώνουν σαν πάγος οι αντίπαλοι; Μακάρι να υπήρχε ένα βίντεο εκείνης της στιγμής· σίγουρα όμως ήταν η μοναδική φορά που είδα ανθρώπους νά κάνουν αυτοκτονία λόγω ντροπής μπροστά στα μάτια τους. Αυτόν τον τύπο τον πιάνανε στις μεταγραφικές λίστες σα μεγάλη ιδιοκτησία — όχι σα εργαζόμενο. Που του πήραν; Σίγουρα κάπου εκεί έπαιζε ακόμα σα ζόμπι και αυτοί είχαν αρχίσει νά διαβάζουν τα νεκρολογικά τους διαφημίσεων! 🤡

Ρε φίλοι, λοιπόν εδώ που τα λέμε... ο Aspromavros έχει ένα σημείο εκεί που λέει ότι αυτός ο τύπος ήταν σαν τον μεγαλύτερο του συνοικισμού που μπουκάρει στο πάρτι των μεγάλων. Αυτό δε λέει ψέματα. Θυμάμαι εγώ εκείνο το ματς με την Μπάγερν — μπήκε σαν ξύλο στο νερό εκείνοι οι ψαροκόποι. Δεν έδειχνε ούτε κουρασμένος όταν του έκαναν φάουλ μέσα στην περιοχή, σαν να είχε κάτι προσωπικό μαζί τους. Πρόβλημα όμως είναι πως τώρα βγάζετε λόγο σαν να ήταν κάποιος ιερόδουλος. Σωστά ήταν μοναδικός, αλλά όταν βγάζεις έναν παίκτη επειδή δεν χωράει σε κάποιο πρόγραμμα Excel, τότε μιλάμε για οικονομική ανάγκη και όχι για μύθο. Ήξερε ο κόσμος πως η ομάδα είχε πάει σα διαφημιστική πινακίδα μετά από δεκάριδες; Γιατί αλλιώς τού έδιναν τόσο ρόλο; Καλά λέει ο Erythrolefkosmexri_telous για την Αμερική — εκείνος ο αγώνας ήταν σαν ντοκιμαντέρ τρόμου για εκείνους. Αλλά εγώ προσωπικά τον θυμάμαι περισσότερο σαν τον τύπο που έκανε τις δικές μας μεταγραφές να φαίνονται σα παιδική χαρά. Μετά την αναχώρησή του ξεκίνησαν τα υπόλοιπα ωραία μηνύματα: "θα γίνουμε μεγάλοι", "θα κάνουμε νέα στρατηγική" — μέχρι σήμερα όμως περιμένουμε ακόμα εκείνον τον αγώνα που έκανε τους δυνατούς να κλαίνε. Ρε παιδιά, δεν φταίμε εμείς που τον χάσαμε — φταίει ότι τότε υπήρχε κάποιος στο τιμόνι που νόμιζε ότι οι τίτλοι γράφονται μόνο με νούμερα. Αλλά εδώ πάντως, όσοι τον είδαμε σα ζωντανή ιστορία ξέρουμε ότι δεν ήταν αλλαγή φανέλας που χάθηκε — ήταν κάτι που ακόμα ψάχνουμε να βρούμε.

ρε παιδιά, αυτός ο τύπος σαν πρώτη φορά τον είδα στα γήπεδα σα σαΐτα τυχερή... κι όμως εκείνος είχε φτιάξει την τύχη του μόνος του σα βγάζει κάποιος το δικό του λόττο μέσα στον πόλεμο. θυμάμαι μία φορά στην κεντρική πλάκα των Χανίων όταν ο Λεμεσός εκείνος αγώνας έγινε — εμείς οι μεγάλοι μιλήσαμε για εκείνον σα να ήταν ήρωας από ταινία ζόμπι του Φραντσίσκο Φράνκο. εκείνος μπήκε στον αγωνιστικό χώρο σα βάλθηκε να γκρεμίσει μια εκκλησία στους δρόμους της Κρήτης μόνο και μόνο επειδή είχε σκοράρει σα να μην υπήρχε αντίσταση. κι όμως μετά τρεις μέρες τον λέγαμε σα νά 'ταν κάποιος γείτονας που ψάχνει λάθος νούμερο σπίτι! τι έκανες εσύ εκείνον τον αγώνα ρε DiaitisiaEidikos;; εγώ από το πλευρικό βλέμμα τους είδα εκείνον σα βγάζει μία φωτογραφία ζωντανή μέσα στις κάμερες — σαν να είχε βρει τυχαία έναν άλλον εαυτό εκεί πάνω στο grass. μετά εκείνος ο τερματοφύλακας της Αμερικής είχε αρχίσει να κάνει τρύπες σα τσέπες στο τραπέζι επειδή η μπάλα είχε περάσει από πάνω του σαν υπερβολικά βαρύ αεροπλάνο. και τώρα λένε πως φοράει ακόμα την ίδια φανέλα όταν κοιμάται;; ρε συ!! αυτός έκανε τους αντιπάλους νά ψάχνουν το προηγούμενο βράδυ τους στους χάρτες τους μήπως είχαν ξεχάσει πως ζούνε στο ίδιο πλανήτη! ο τύπος εκείνος είχε το χάρισμα νά κάνει τους ισχυρούς νά ντρέπονται επειδή υπήρχε κάποιος ακόμη πιο ισχυρός εκείνος όμως ήταν στη θέση του σα φάντασμα — όχι σα εργάτης. και όταν έφυγε μιλούσαμε σα νά 'χαμε χάσει την ίδια τη χώρα! εμείς εδώ ψάχναμε στις φωτογραφίες σα νά ήταν ιερό λειψανο των αρχαίων· εγώ προσωπικά έκανα μία φωτογραφία με το κινητό μου εκείνον τον αγώνα στην Αμερική κι έπρεπε νά βγάλω πέντε-έξι φωτογραφίες μέχρι νά καταλάβω πως είχανε all go pro εκείνοι οι Αμερικάνοι... τώρα όμως αυτοί φορούν κίτρινο-αζούρ σα νά φορώντας μπότες γκολφ στους δρόμους της πόλης. αλλά εμείς ξέρουμε — ξέραμε πάντα — πως εκείνος ήταν ο τελευταίος άνθρωπος που μπορούσε νά κάνει έναν ολόκληρο αγώνα νά φαίνεται σα φάντασμα στους υπόλοιπους. και το τραγικό; όσοι ήταν εκεί εκείνον τον αγώνα τουλάχιστον θυμούνται πως έκαναν ντους πάνω στα σχέδιά τους επειδή εκείνος είχε φύγει σα νά γινόταν ομιχλώδης ιστορία... αλλά όσοι ήρθαν μετά νομίζουν πως ήταν κάποιος τυχερός γκολτζής σα βγάζει κανονιές από anywhere... τέλος πάντως, θα δούμε — αυτή η ομάδα έχει ιστορία σα λαγός πάνω σε λάστιχο.